Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 

Εκδηλώσεις


Συζήτηση για τα κυκλοφοριακά - πολεοδομικά προβλήματα της πόλης μας

15/6/2007

Ομιλητές: Αλέξανδρος Δελούκας συγκοινωνιολόγος, Ελένη Πορτάλιου Αρχιτέκτονας–καθηγήτρια Ε.Μ.Π., Πάνος Τότσικας Πολεοδόμος και από τη πλευρά της «Δράσης» ο Νίκος Χαραλαμπίδης Αρχιτέκτονας–πολεοδόμος–χωροτάκτης.


Βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα γενικευμένο φαινόμενο αποσύνθεσης του κοινωνικού ιστού εξαιτίας της μορφής ανάπτυξης της πόλης. Μπροστά σ’ αυτό το φαινόμενο, η απάντηση βρίσκεται στην ανάπτυξη συλλογικοτήτων μεταξύ των κατοίκων -και μια τέτοια είναι η προσπάθεια της Κίνησής μας, ώστε αυτοί να πάψουν να είναι θεατές της καταστροφής της πόλης τους, να παρεμβαίνουν σε όσα καθορίζουν την καθημερινότητά τους. Να απαιτήσουν μια πόλη που δεν θα είναι χαρισμένη αποκλειστικά στο αυτοκίνητο και την ιδιώτευση, μια πόλη που δεν θα είναι υπνωτήριο.


Γενικότερα συμπεράσματα:
• Το συγκοινωνιακό–κυκλοφοριακό που αναφέρεται σαν κύριο πρόβλημα των Βριλησσίων -και όχι μόνο, δεν είναι πρόβλημα αυτογενές, αλλά αποτέλεσμα του πολεοδομικού σχεδιασμού και της στάσης ζωής των ίδιων των κατοίκων. Η μορφή και η λειτουργία της πόλης, εξαρτώνται και από τον τρόπο ζωής που επιλέγουν οι κάτοικοί της. Έτσι για παράδειγμα, η απαίτηση για απρόσκοπτη κίνηση και στάθμευση των Ι.Χ. σε μια πόλη όπου αντιστοιχεί ένα αυτοκίνητο ανά κάτοικο φαντάζει πλέον εξωπραγματική.
• Ο πολεοδομικός σχεδιασμός στην Ελλάδα έχει τις περισσότερες φορές διορθωτικό χαρακτήρα, στοχεύει στη διευθέτηση ήδη διαμορφωμένων καταστάσεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι εντάξεις στο σχέδιο πόλης ήδη δομημένων περιοχών, δηλ. περιοχών αυθαίρετης δόμησης, που η νομιμοποίησή τους εξυπηρετεί πολιτικούς και καθόλου «κοινωνικούς» λόγους. Στα Βριλήσσια αυτό συνέβη πρόσφατα στην περίπτωση της περιοχής «Κρασσά», όπου ήδη δρομολογείται η απόδοσή της στους αυθαίρετα δομήσαντες και τους καταπατητές της.
Παράδειγμα αποσπασματικής παρέμβασης αποτελεί επίσης και η διαπλάτυνση της Λ. Πεντέλης. Εκεί, αντί να αναλυθούν και να μελετηθούν τα αίτια της κυκλοφοριακής συμφόρησης, όπως η υπερσυγκέντρωση εμπορικών λειτουργιών και μάλιστα με γραμμικό τρόπο, εκτελέστηκε ένα έργο που κόβει τα Βριλήσσια στα δύο, προκαλεί δυσάρεστες κυκλοφοριακές ανακατατάξεις στους εσωτερικούς δρόμους της πόλης και έχει και αμφίβολη αποτελεσματικότητα.
• Η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το περιβάλλον δεν επιτρέπει εφησυχασμό και αναβλητικότητα. Οι ελεύθεροι χώροι όλο και περισσότερο λιγοστεύουν ο δημόσιος χώρος λεηλατείται. Η ονομαζόμενη « ανάπτυξη» (νοούμενη κυρίως σαν οικιστική) παρουσιάζεται σαν υπέρ όλων σκοπός.
• Τα ρυθμιστικά σχέδια, όπως επί παραδείγματι το γενικό ρυθμιστικό της Αθήνας, στην ουσία ελάχιστα έχουν εφαρμοστεί.
• Η χρήση του αυτοκινήτου ακόμη και για διαδρομές που αυτό δεν θα ήταν απαραίτητο, διογκώνεται διαρκώς, αντί να δοθεί βάρος στη μετακίνηση με μαζικά μέσα μεταφοράς.

Ειδικότερα συμπεράσματα για τα Βριλήσσια:
• Τα Βριλήσσια παρουσιάζουν αύξηση πληθυσμού της τάξης του 60%, ανάμεσα στα έτη 1991 και 2001. Η πλειοψηφία των νέων κατοίκων εργάζεται – άρα και μετακινείται – εκτός Βριλησσίων.
• Το εμπορικό κέντρο της πόλης (δηλαδή η πλατεία Αναλήψεως και η Λ. Πεντέλης) είναι σε έκκεντρη θέση σε σχέση με τη συνολική έκταση της, ιδίως αν σε αυτήν συνυπολογιστούν γειτονικές περιοχές άλλων δήμων όπως του Γέρακα και του Χαλανδρίου, που έχουν μεγαλύτερη σχέση με τα Βριλήσσια, παρά με τους Δήμους στους οποίους ανήκουν.
• Το γεγονός επίσης ότι το κέντρο έχει γραμμική ανάπτυξη εκατέρωθεν της Λ. Πεντέλης λόγω της ανεξέλεγκτης ανάπτυξης εμπορικών δραστηριοτήτων, δημιουργεί τα μεγαλύτερα προβλήματα στη κίνηση και τη στάθμευση των Ι.Χ.
• Τα τελευταία συγκοινωνιακά – κυκλοφοριακά δεδομένα έχουν προκαλέσει σημαντικές αλλαγές, χωρίς να έχουν αξιοποιηθεί σε ικανοποιητικό βαθμό τα συγκοινωνιακά προτερήματα που αποκτά η περιοχή με την κατασκευή των στάσεων προαστιακού και μετρό.
• Ο σχεδιασμός ή καλύτερα οι επεμβάσεις, γίνονται στη κατεύθυνση της διευκόλυνσης του Ι.Χ. αγνοώντας τις ανάγκες του πεζού, του ποδηλάτη, των Α.Μ.Ε.Α. Οι επεμβάσεις αυτές έχουν αμφίβολη αποτελεσματικότητα ακόμα και σε ότι αφορά την ίδια την κίνηση των Ι.Χ. και είναι εν πάση περιπτώσει περιορισμένου χρονικού ορίζοντα.
• Η μορφή που έχει η πόλη ελάχιστα βοηθάει την κοινωνικοποίηση αντίθετα ενισχύει την ατομικότητα.
• Οι κυκλοφοριακές μελέτες θα έπρεπε να συνδέονται με το Γενικό Πολεοδομικό σχέδιο, το οποίο αντίστοιχα πρέπει να περιλαμβάνει συγκεκριμένες αλλαγές στον τρόπο ανάπτυξης του κέντρου της πόλης, που συνεχίζει να διογκώνεται ανεξέλεγκτα.


περισσότερα...
Πέμπτη 25 Απριλίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Ποιός θα μου μιλήσει όταν θα 'χω κουραστεί απ'τα ξεφτισμένα τα μεγάλα λόγια ποιος θα με γνωρίσει όταν θα 'χω σκεπαστεί απ'τις ώρες που 'φτυσαν τα νευρικά ρολόγια.


Τα σχόλια σας...
Σκέψεις για την πολιτισμική ανασυγκρότηση της χώρας18/4/2019 Λ.Λ.
Σημειώσεις από το προηγούμενο σχόλιο: 1- Δες, το βιβλίο του αστροφυσικού Martin Rees: Our Final Hour: A Scientist's Warning, ή τη διάλεξή του στο διαδίκτυο όπου ρωτά αν ο 21ος αιώνας μας θα είναι ο τελευταίος. 2- Αν υπάρχει, και πάντως μετά από ένα ταξίδι διάρκειας τουλάχιστον 5-6 ετών και βέβαια με ταχύτητα γειτνιάζουσα εκείνης του φωτός, κατά τον Stephen Hawking. 3- Ο ίδιος (Stephen Hawking) στον οποίο κατά καιρούς φαίνεται πως έθεταν το ερώτημα, βλέποντας την επιταχυνόμενη καταστροφή της κατοικησιμότητας της Γης, απαντούσε κάθε φορά κατεβάζοντας το χρονικό περιθώριο, από τα 1000 ως 600 στα 100 ως 50 χρόνια, στην ουσία μηδενίζοντας τις προσδοκίες για μια βιώσιμη «διαστημική απόδραση» της ανθρωπότητας γιατί, σε τόσο λίγα χρόνια, οι φονταμενταλιστές της Προόδου ούτε μια μίζερη αποικία στον απείρως πιο αφιλόξενο Ερμή δεν προλαβαίνουν να της κατασκευάσουν.
Σκέψεις για την πολιτισμική ανασυγκρότηση της χώρας16/4/2019 Λάμπης Λαζάνης
Ναι, εξαιρετικό. Με αγάπη και πόνο ψυχής πρέπει να μιλάμε, υποβλητικά όχι επιβλητικά, όπως λέει, κι όχι μόνο προς τους νέους (θα προσέθετα) αλλά και προς τους ενήλικες που η εποχή μας τους θέλει μάλλον ανώριμους. Πάντως όταν ο πόνος μιλάει είναι πιο πειστικός, και η αιτία πιστεύω είναι η εξής: είμαστε μέλη μιας -στη συντριπτική της πλειοψηφία κι ανεξαρτήτως τόπου- σακατεμένης ανθρωπότητας ή οδεύουσας προς ανεπανόρθωτο σακάτεμα όπως και η ίδια κάνει στο οικοσύστημα του πλανήτη που την εξέθρεψε και την υποβαστάζει· η εξάντληση των πόρων, «το απόθεμα» ή «οι εφεδρείες» όπως εδώ γράφει ο Καραποστόλης αναφερόμενος στα πολιτισμικά αποθέματα κι εφεδρείες μας, αφορά εξ ίσου και τις υλικές, βιολογικές, κοινωνικές, χωροχρονικές εφεδρείες όλου του πλανήτη. "Η Γη έχει γίνει υπερβολικά μικρή για την Πρόοδο" διαπιστώνει από πλευράς του ο Βιριλιό, και πράγματι το κλειστοφοβικό άγχος, ο πυρετός που έπληττε κάποτε τους πολιορκημένους μέσα στις περίκλειστες από τείχη πόλεις τους, σήμερα δεν εξαιρεί κανέναν. Όλα δείχνουν πως η αντίστροφη μέτρηση του μηδενισμού επιταχύνεται παρά τα αναχώματα που ορθώνονται από την πολιτισμένη ανθρωπότητα. Η οικολογία γίνεται ξαφνικά εσχατολογική επιστήμη με την έννοια ότι το υποκείμενό της κινδυνεύει να εκλείψει, μαζί με το αντικείμενο της μελέτης του, μέσα σε λίγες δεκαετίες(1) δηλαδή μέσα στη διάρκεια ζωής μιας και μόνο γενιάς θνητών: Κι αυτό, εκεί που (υπό συνήθεις συνθήκες ανθρώπινης παρουσίας στη Γη, ας πούμε αυτές που ίσχυαν προ της βιομηχανικής επανάστασης) ο αναμενόμενος χρόνος ζωής του πλανήτη (της βιόσφαιράς του) θα παρέμενε της τάξης όχι δεκαετιών αλλά δισεκατομμυρίων ετών, όπως μας βεβαιώνουν σήμερα οι αστροφυσικοί, χρονικό διάστημα που χωράει μέσα του πολλά εκατομμύρια γενεές μπροστά μας... Δηλαδή, με άλλα λόγια, στη γενιά μας και σε αυτή των παιδιών μας που τώρα καταρτίζονται πέφτει το ασήκωτο βάρος να αποφασίσουμε για τις εκατομμύρια ερχόμενες γενιές, για το ΑΝ και πώς θα υπάρξουν! για το αν και προς ποιά χαρακτηριστικά θα "προγραμματιστεί" το νέο ανθρώπινο είδος που θα είναι ικανό, είτε να ενδιαιτάται σε έναν στο εξής ακατοίκητο για τους «παλαιούς ανθρώπους» πλανήτη, είτε να μεταβεί σε άλλον εκτός του ηλιακού μας συστήματος!(2) Κι αυτή την απόφαση, στο βαθμό που το πιο πάνω ερώτημα ούτε μας τίθεται ούτε βέβαια μας εκτίθεται στην παρανοϊκότητά του (3), τη λαβαίνουμε καθημερινά απαντώντας έμπρακτα "ναι σε όλα" ή "σχεδόν ναι σε σχεδόν όλα" για την τιμή των όπλων, των δικών μας υποτίθεται αλλά στην πραγματικότητα των ισχυρών, καταβάλλοντας σε θανατηφόρες δόσεις, πότε με σοβαροφάνεια πότε χαζοχαρούμενα, το αβάστακτο τίμημα της ανυπαρξίας, μέσα στη σημερινή πολιτισμική συνθήκη μας που είναι συγγενική με αυτή της πνευματικής αυτοκτονίας, όπως διαπιστώνει, σωστά κατά τη γνώμη μου, ο Καραποστόλης. Αλλά δεν είναι μοιραίο μετά την πνευματική να επέρχεται και η σωματική κατάρρευση; κατά το "μωραίνει Κύριος όν βούλεται απωλέσαι";


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το στέκι της «Δράσης», Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου