Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
4/3/2010

Η αποκέντρωση είναι έννοια πολιτικής δημοκρατίας

Ο δήμαρχος Καισαριανής Σπύρος Τζόκας στην εκδήλωση της «Δράσης»

Ο Σπύρος Τζόκας είναι δήμαρχος στον δήμο Καισαριανής.
Το κείμενο που ακολουθεί είναι η απομαγνητοφωνημένη τοποθέτησή του στην εκδήλωση της «Δράσης» για τον «Καλλικράτη» στις 22 Φεβρουαρίου 2010 στο πάρκο Μ. Θεοδωράκη (ΤΥΠΕΤ. Θα ακολουθήσουν σύντομα οι τοποθετήσεις και των λοιπών εισηγητών.


Ορισμένοι σήμερα κινδυνεύουμε να γίνουμε γραφικοί όταν μιλάμε για κάτι άλλο εκτός από αυτά που βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από τα μέσα ενημέρωσης και την κυβέρνηση. Έχουμε φθάσει στο σημείο να ενοχοποιείται η αντίθετη άποψη και αυτό ισχύει, είτε μιλάμε για τα οικονομικά, είτε για τον «Καλλικράτη». Είναι βολικό να θεωρείς όποιον δήμαρχο είναι αντίθετος στον «Καλλικράτη» ότι το κάνει γιατί θέλει να διατηρήσει τα «οφίτσιά» του. Αυτός είναι ο εύκολος στόχος για να «περάσεις» κάποια πράγματα. Και αυτό το κάνει επιστημονικά η σημερινή κυβέρνηση, σε όλους τους τομείς, αφενός μέσω μιας σκόπιμης αδράνειας, αφετέρου μέσω ενός συνειδητού αποπροσανατολισμού.

Θα σας αναφέρω, πριν μπω στη συζήτηση για το νομοσχέδιο, κάποια πράγματα από την καθημερινότητα στο δήμο μας. Στην Καισαριανή έχουμε μια μόνιμη διαμάχη με την Σκοπευτική Εταιρεία. Πρόκειται για το σκοπευτήριο Καισαριανής, όπου έχουν εκτελεστεί χίλιοι περίπου πατριώτες στη διάρκεια της εθνικής αντίστασης. Εκεί έχει γίνει η μαζικότερη εκτέλεση διακοσίων κομμουνιστών που μεταφέρθηκαν από το Χαϊδάρι για να εκτελεστούν ανά είκοσι. Χρόνια τώρα ο δήμος Καισαριανής, μαζί με τον λαό της περιοχής, προσπαθεί να αποδώσει τον χώρο αυτό στην Ιστορία. Προσπαθούμε να φτιάξουμε μουσείο Εθνικής Αντίστασης σ’ έναν χώρο που αναπαλαιώσαμε και διαμορφώσαμε, ενώ προηγουμένως ήταν στέκι τοξικομανών. Πριν από δέκα περίπου ημέρες ήρθαν έξι-επτά αστυνομική συνοδεία εισαγγελέα και συλλάβανε τον δήμαρχο, τον διευθυντή της τεχνικής υπηρεσίας του δήμου και τους εργάτες, οι εργάτες (του εργολάβου) ήταν ο στόχος τους! Μας συνέλαβαν όλους με σκαιό τρόπο, μας πήγανε στο τμήμα και μετά στη ΓΑΔΑ και κατά το βράδυ μας άφησαν ελεύθερους κι όρισαν δικάσιμο. Αυτή είναι η αξιοπρέπεια της τοπικής αυτοδιοίκησης!

Ένα άλλο παράδειγμα ήδη ανέφερε ο Χρήστος (Κορτζίδης): Το ελεγκτικό συνέδριο κι ο επίτροπος ουσιαστικά δεν ελέγχει, εμείς δεν έχουμε καμία αντίρρηση σε κάθε έλεγχο για τα οικονομικά των δήμων. Μας λένε, δεν θέλετε τον έλεγχο, εμείς απαντάμε οτι θέλουμε να ελέγχεται και το τελευταίο ευρώ. Όμως το θέμα δεν είναι εκεί. Το ζήτημα είναι ότι ο επίτροπος ελέγχει όχι μόνο τις δαπάνες, αλλά και τη σκοπιμότητα. Δηλαδή ελέγχει ο επίτροπος αν εγώ, ο δήμαρχος, θα αποφασίσω να χρηματοδοτήσω κατασκηνώσεις για άπορα παιδιά. Μας γυρίζει πίσω την δαπάνη, όχι γιατί δεν είναι νόμιμη, αλλά γιατί αυτή δεν προβλέπεται! Κι’ ας υπάρχει απόφαση του δημοτικού συμβουλίου που προβλέπει να φτιάξουμε κατασκηνώσεις για τα άπορα παιδιά. Επομένως, οι σχέσεις κεντρικής εξουσίας και τοπικής αυτοδιοίκησης είναι σχέσεις εξάρτησης, σχέσεις πατρωνίας, σχέσεις αφερεγγυότητας. Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη μεταξύ κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης. Αυτός είναι ένας σοβαρός παράγοντας που εξηγεί γιατί οποιοσδήποτε «Καλλικράτης», Φειδίας, Ικτίνος ή οτιδήποτε άλλο, δεν πρόκειται να βρει απήχηση. Πρώτα πρέπει να αποκατασταθούν σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ των δυο μερών. Όταν μας σέρνουν στα αστυνομικά τμήματα και ο τελευταίος αστυφύλακας συμπεριφέρεται σαν δικτατορίσκος, όταν ο αιρετός τυγχάνει τέτοιας μεταχείρισης από έναν κρατικό λειτουργό, δεν υπάρχουν σχέσεις εμπιστοσύνης,.

Πάμε στο ζήτημα των παρακρατηθέντων πόρων. Το τελευταίο εξάμηνο δημιουργείται μια νέα γενιά παρακρατηθέντων πόρων. Είχε αποφασιστεί από την προηγούμενη κυβέρνηση και την πλειοψηφία της ΚΕΔΚΕ να χρηματοδοτηθεί ένα πρόγραμμα απασχόλησης 20.000 ανέργων για 36 μήνες. Κρατήθηκαν κάποια χρήματα από την τοπική αυτοδιοίκηση (φόροι ζύθου κτλ), ύψους 80εκ. €. Η νέα κυβέρνηση ακύρωσε το πρόγραμμα, αλλά δεν επέστρεψε τους φόρους στην αυτοδιοίκηση. Αν αυτό το είχε κάνει κάποιος πολίτης, τώρα θα ήταν φυλακή. Δεν είναι βέβαια μόνον αυτό. Με τα διάφορα «παιχνίδια» γύρω από την οικονομική κρίση, μειώνεται και η κρατική επιχορήγηση προς την τοπική αυτοδιοίκηση. Αλλά η τοπική αυτοδιοίκηση δεν έχει ίδιους φόρους, δεν έχει φορολογία, άρα εξαρτάται από το κράτος. Αν λοιπόν το κράτος παρακρατά πόρους, που μάλιστα προβλέπονται από το σύνταγμα υπέρ της αυτοδιοίκησης, τότε πραγματικά υπάρχει πρόβλημα.

Μου αρέσει ιδιαίτερα ο τίτλος που επέλεξε η «Δράση» για τη σημερινή εκδήλωση: «Καλλικράτης» ή αυτοδιοίκηση; Εγώ σε άρθρο μου έγραψα «Καλλικράτης, ο θάνατος της αυτοδιοίκησης». Είναι τι ίδιο περίπου. Και το λέω αυτό γιατί θέλω να επικεντρώσω σ’ ένα βασικό σημείο: Αυτοδιοίκηση ή Ετεροδιοίκηση; Αμεσότητα ή Ετερότητα; Λαϊκή αυτοδιοίκηση ή γραφειοκρατικός μηχανισμός; Αυτά όλα είναι ένα πράγμα τελικά. Η αυτοδιοίκηση είναι η αμεσότητα του πολίτη με την τοπική εξουσία. Ο καθένας συναντάει τον δήμαρχο στο δρόμο, στο καφενείο, το γνωστό «τα παράπονά σου στον δήμαρχο», εφαρμόζεται. Αυτό, αν και έχει κάποια κωμική χροιά, ωστόσο ανταποκρίνεται στην ουσία της αυτοδιοίκησης, αυτό είναι που ο «Καλλικράτης» έρχεται να καταργήσει. Έρχεται να ενώσει δήμους, συνοικίες, γειτονιές και να τους αφαιρέσει το «άμεσο», το «αυτοδιοικητικό», να τους μετατρέψει σε ένα γραφειοκρατικό μηχανισμό, στον οποίο ο δήμος θα είναι ένα μικρό κράτος. «Μεγάλοι και ισχυροί δήμοι» μας λένε. Πρέπει να γίνει μεγάλος ο δήμος για να γίνει ισχυρός. Όμως αντιλαμβάνεστε ότι ούτε το μεγάλο είναι απαραίτητα ισχυρό, ούτε το μικρό, ανίσχυρο. Στους μικρούς δήμους ο λαός μπορεί να συνέρχεται, να βρίσκει τον δήμαρχο, τους δημοτικούς συμβούλους, να τσακώνονται, να γίνεται η συν-ομιλία και ανεξάρτητα από το πώς αυτή θα καταλήγει, ο πολίτης να μην αισθάνεται ότι βρίσκει τοίχο μπροστά του. Όταν υπάρχει αμεσότητα, ο πολίτης μπορεί να σε πιέζει, δεν είσαι απόμακρος, αλλότριος, αποξενωμένος από τα προβλήματα του κόσμου. Ο «Καλλικράτης» προκαλεί αποξένωση, θέλει να επιβάλει την αλλοτρίωση του «εμείς και οι άλλοι». «Εμείς» οι πάνω και οι «άλλοι» οι κάτω. Την ίδια δηλαδή αλλοτρίωση που υπάρχει στις σχέσεις πολίτη και κεντρικού κράτους. Ο πολίτης δεν έχει εμπιστοσύνη προς τους πολιτικούς, κλονίζεται η εμπιστοσύνη του και προς τους δημάρχους, αλλά και προς όποιον ασχολείται με τα κοινά, ακόμη και όσοι ασχολούνται με τους συλλόγους γονέων οι υπόλοιποι τους βρίζουν! Αντί λοιπόν να στραφούμε σε προτάσεις που να ευνοούν περισσότερη συμμετοχή για τον πολίτη, λειτουργούμε ανάποδα, για ευνόητους λόγους. Γιατί ο «Καλλικράτης» δεν είναι μια μεταρρύθμιση, μια νέα αρχιτεκτονική της διοίκησης, είναι μια δέσμευση στο σύμφωνο σταθερότητας, είναι ένα κλασσικό νεοφιλελεύθερο μέτρο, τα υπόλοιπα που λέγονται είναι παραμύθια.

Ποια στοιχεία θα έπρεπε να έχει μια πραγματική μεταρρύθμιση: Θα έπρεπε να εξαλείψει τη θλιβερή πραγματικότητα του δήμου-επαίτη, όπου ο κάθε δήμαρχος εκλιπαρεί στους διαδρόμους των υπουργείων. Θα έπρεπε να καταργήσει -αντί να ευνοεί, οτιδήποτε προωθεί την εμπορευματοποίηση και την ιδιωτικοποίηση των δραστηριοτήτων της τοπικής αυτοδιοίκησης, συνεχώς γίνεται προσπάθεια να εκχωρηθούν και άλλες αρμοδιότητες σε ιδιώτες. Η μεταρρύθμιση θα έπρεπε να στοχεύει σ’ έναν ισχυρό, λαϊκό και αποτελεσματικό δήμο. Η αποκέντρωση είναι έννοια πολιτικής δημοκρατίας, δεν αφορά κάποιο γραφειοκρατικό σύμπλεγμα, όπως αυτό που εννοεί ο «Καλλικράτης». Και τέλος, σε ότι αφορά τις συνενώσεις, αν υπάρξει κάποια πρόταση «από κάτω προς τα πάνω» και όχι από «πάνω προς τα κάτω», τότε αυτή ας εφαρμοστεί. Τέτοιες πρωτοβουλίες μπορεί να υπάρξουν και πρέπει να γίνουν σεβαστές. Όμως να υπενθυμίσω ότι τέτοιας έκτασης μεταρρυθμίσεις δεν γίνονται από τη μια μέρα στην άλλη. Στη Σουηδία για το ανάλογο ζήτημα προχώρησαν σε βάθος εικοσαετίας, χρειάστηκαν είκοσι χρόνια ώστε να ωριμάσουν οι συνθήκες και να γίνουν οι συνενώσεις μεταξύ των δήμων που ήθελαν να συνενωθούν. Μάλιστα έπρεπε πρώτα να υπάρξουν κάποιοι κοινοί τόποι, συνθήκες, που ίσως έπρεπε να υπάρχουν, αλλά δεν υπήρχαν, δηλαδή συγκοινωνίες, ζητήματα διαχείρισης απορριμμάτων, σταθμοί μεταφόρτωσης και διάφορες άλλες τέτοιες κοινές πρωτοβουλίες που αν ωριμάσουν, θα μπορούσαμε να πάμε σε κάποια άλλη κατάσταση. Όμως αυτά δεν επιβάλλονται «από τα πάνω».

Μ’ αυτή την έννοια, όσοι διαφωνούμε πρέπει να γίνουμε «μια φωνή», για να ανατρέψουμε το νομοσχέδιο της κυβέρνησης, την πλειοψηφία της ΚΕΔΚΕ και τους δυσμενείς συσχετισμούς, να φτιαχτεί «από κάτω» ένα λαϊκό κίνημα που θα ανατρέπει τόσο τα σχέδια για τον «Καλλικράτη», όπως και όλα τα σχέδια που θέλουν να υποβαθμίσουν την ποιότητα της ζωής μας.






readers  1732


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Πέμπτη 25 Απριλίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Ποιός θα μου μιλήσει όταν θα 'χω κουραστεί απ'τα ξεφτισμένα τα μεγάλα λόγια ποιος θα με γνωρίσει όταν θα 'χω σκεπαστεί απ'τις ώρες που 'φτυσαν τα νευρικά ρολόγια.


Τα σχόλια σας...
Σκέψεις για την πολιτισμική ανασυγκρότηση της χώρας18/4/2019 Λ.Λ.
Σημειώσεις από το προηγούμενο σχόλιο: 1- Δες, το βιβλίο του αστροφυσικού Martin Rees: Our Final Hour: A Scientist's Warning, ή τη διάλεξή του στο διαδίκτυο όπου ρωτά αν ο 21ος αιώνας μας θα είναι ο τελευταίος. 2- Αν υπάρχει, και πάντως μετά από ένα ταξίδι διάρκειας τουλάχιστον 5-6 ετών και βέβαια με ταχύτητα γειτνιάζουσα εκείνης του φωτός, κατά τον Stephen Hawking. 3- Ο ίδιος (Stephen Hawking) στον οποίο κατά καιρούς φαίνεται πως έθεταν το ερώτημα, βλέποντας την επιταχυνόμενη καταστροφή της κατοικησιμότητας της Γης, απαντούσε κάθε φορά κατεβάζοντας το χρονικό περιθώριο, από τα 1000 ως 600 στα 100 ως 50 χρόνια, στην ουσία μηδενίζοντας τις προσδοκίες για μια βιώσιμη «διαστημική απόδραση» της ανθρωπότητας γιατί, σε τόσο λίγα χρόνια, οι φονταμενταλιστές της Προόδου ούτε μια μίζερη αποικία στον απείρως πιο αφιλόξενο Ερμή δεν προλαβαίνουν να της κατασκευάσουν.
Σκέψεις για την πολιτισμική ανασυγκρότηση της χώρας16/4/2019 Λάμπης Λαζάνης
Ναι, εξαιρετικό. Με αγάπη και πόνο ψυχής πρέπει να μιλάμε, υποβλητικά όχι επιβλητικά, όπως λέει, κι όχι μόνο προς τους νέους (θα προσέθετα) αλλά και προς τους ενήλικες που η εποχή μας τους θέλει μάλλον ανώριμους. Πάντως όταν ο πόνος μιλάει είναι πιο πειστικός, και η αιτία πιστεύω είναι η εξής: είμαστε μέλη μιας -στη συντριπτική της πλειοψηφία κι ανεξαρτήτως τόπου- σακατεμένης ανθρωπότητας ή οδεύουσας προς ανεπανόρθωτο σακάτεμα όπως και η ίδια κάνει στο οικοσύστημα του πλανήτη που την εξέθρεψε και την υποβαστάζει· η εξάντληση των πόρων, «το απόθεμα» ή «οι εφεδρείες» όπως εδώ γράφει ο Καραποστόλης αναφερόμενος στα πολιτισμικά αποθέματα κι εφεδρείες μας, αφορά εξ ίσου και τις υλικές, βιολογικές, κοινωνικές, χωροχρονικές εφεδρείες όλου του πλανήτη. "Η Γη έχει γίνει υπερβολικά μικρή για την Πρόοδο" διαπιστώνει από πλευράς του ο Βιριλιό, και πράγματι το κλειστοφοβικό άγχος, ο πυρετός που έπληττε κάποτε τους πολιορκημένους μέσα στις περίκλειστες από τείχη πόλεις τους, σήμερα δεν εξαιρεί κανέναν. Όλα δείχνουν πως η αντίστροφη μέτρηση του μηδενισμού επιταχύνεται παρά τα αναχώματα που ορθώνονται από την πολιτισμένη ανθρωπότητα. Η οικολογία γίνεται ξαφνικά εσχατολογική επιστήμη με την έννοια ότι το υποκείμενό της κινδυνεύει να εκλείψει, μαζί με το αντικείμενο της μελέτης του, μέσα σε λίγες δεκαετίες(1) δηλαδή μέσα στη διάρκεια ζωής μιας και μόνο γενιάς θνητών: Κι αυτό, εκεί που (υπό συνήθεις συνθήκες ανθρώπινης παρουσίας στη Γη, ας πούμε αυτές που ίσχυαν προ της βιομηχανικής επανάστασης) ο αναμενόμενος χρόνος ζωής του πλανήτη (της βιόσφαιράς του) θα παρέμενε της τάξης όχι δεκαετιών αλλά δισεκατομμυρίων ετών, όπως μας βεβαιώνουν σήμερα οι αστροφυσικοί, χρονικό διάστημα που χωράει μέσα του πολλά εκατομμύρια γενεές μπροστά μας... Δηλαδή, με άλλα λόγια, στη γενιά μας και σε αυτή των παιδιών μας που τώρα καταρτίζονται πέφτει το ασήκωτο βάρος να αποφασίσουμε για τις εκατομμύρια ερχόμενες γενιές, για το ΑΝ και πώς θα υπάρξουν! για το αν και προς ποιά χαρακτηριστικά θα "προγραμματιστεί" το νέο ανθρώπινο είδος που θα είναι ικανό, είτε να ενδιαιτάται σε έναν στο εξής ακατοίκητο για τους «παλαιούς ανθρώπους» πλανήτη, είτε να μεταβεί σε άλλον εκτός του ηλιακού μας συστήματος!(2) Κι αυτή την απόφαση, στο βαθμό που το πιο πάνω ερώτημα ούτε μας τίθεται ούτε βέβαια μας εκτίθεται στην παρανοϊκότητά του (3), τη λαβαίνουμε καθημερινά απαντώντας έμπρακτα "ναι σε όλα" ή "σχεδόν ναι σε σχεδόν όλα" για την τιμή των όπλων, των δικών μας υποτίθεται αλλά στην πραγματικότητα των ισχυρών, καταβάλλοντας σε θανατηφόρες δόσεις, πότε με σοβαροφάνεια πότε χαζοχαρούμενα, το αβάστακτο τίμημα της ανυπαρξίας, μέσα στη σημερινή πολιτισμική συνθήκη μας που είναι συγγενική με αυτή της πνευματικής αυτοκτονίας, όπως διαπιστώνει, σωστά κατά τη γνώμη μου, ο Καραποστόλης. Αλλά δεν είναι μοιραίο μετά την πνευματική να επέρχεται και η σωματική κατάρρευση; κατά το "μωραίνει Κύριος όν βούλεται απωλέσαι";


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το στέκι της «Δράσης», Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου