Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
30/4/2010

Το επαχθές χρέος και η μυστική βοή

"Καθημερινή" Π. Παπακωνσταντίνου, 24/04/2010

Ουδέν αναληθέστερον. Πολιτικοί και οικονομολόγοι διαφόρων αποχρώσεων είχαν προτείνει προ πολλού ένα είδος σύγχρονης «σεισάχθειαs», ξεκινώντας από μια θεμελιώδη διαπίστωση: ότι το δημόσιο χρέος, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και πληθώρας ισχυρότερων κρατών, όπως η Ιταλία, η Βρετανία και η Ιαπωνία, απλούστατα είναι αδύνατον να εξυπηρετηθεί ακόμη κι αν ληφθούν τα απεχθέστερα των δυνατών μέτρων, με κίνδυνο ακραίων κοινωνικών εκρήξεων.
Την εκτίμηση αυτή μοιράζονται αναλυτές κατ’ εξοχήν φιλελεύθερων εντύπων, όπως οι Financial Times και η Wall Street Journal. Πρόσφατα ο Economist εκτιμούσε πως μόνο οι τόκοι των ελληνικών δανείων θα απορροφούν σύντομα το εξωφρενικό 8,4% του ΑΕΠ, ποσό πολύ μεγαλύτερο από όσα δαπανούμε ετησίως για παιδεία και συντάξεις.
Μια εναλλακτική αντιμετώπιση θα μπορούσε να στηριχθεί σε τρεις θέσεις. Η πρώτη, εντελώς συντηρητική, ήταν καλύψουμε τις επείγουσες δανειακές ανάγκες είτε με διμερείς συμφωνίες (π.χ. Κίνα, Ρωσία), είτε από τις αγορές, έστω με οδυνηρά επιτόκια, όσο αυτό είναι δυνατό. Το τίμημα από τα «πανωτόκια» για τα 12 δισ. που χρειαζόμαστε τον Μάιο δεν θα ξεπερνούσε το 1 δισ., σταγόνα στον ωκεανό των 300 δισ. του δημοσίου χρέους.
Ποια διεστραμμένη λογική νομιμοποιεί την κατάργηση των συντάξεων, μόνο και μόνο για να μη γίνουν τα 300 δισ. 301; Αλλωστε, είναι θέμα χρόνου να εκραγούν οι δημοσιονομικές βόμβες και άλλων χωρών οπότε το ελληνικό πρόβλημα θα πάρει τη φυσιολογική του θέση, ως μέρος του ευρύτερου, ευρωπαϊκού και παγκόσμιου προβλήματος.
Ηδη, από προχθές μας ακολουθεί κατά πόδας η Πορτογαλία, ενώ στενότητα δανεισμού αρχίζει να αντιμετωπίζει και αυτή η Γερμανία. Σε επίπεδο ΟΟΣΑ, το χρέος προσεγγίζει το 100% του ΑΕΠ. Είναι παρανοϊκό να μπαίνουν όλοι βαθιά στο κόκκινο και εμείς να τρέχουμε μόνοι μας να ξεπληρώσουμε και το τελευταίο σεντ εδώ και τώρα.
Ο δεύτερος άξονας θα ήταν η διεκδίκηση, σε κοινό μέτωπο με άλλες χώρες, ευρωπαϊκής λύσης στο ευρωπαϊκό πρόβλημα - είτε πρόκειται για ευρωπαϊκό ομόλογο είτε για δανεισμό απευθείας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είτε οτιδήποτε άλλο. Η λογική ότι λαοί ολόκληροι πρέπει να υποβληθούν σε κοινωνικό ολοκαύτωμα για να μην παραβιαστεί το Μάαστριχτ, δεν αξίζει περισσότερο από τη λογική του τροχονόμου που σταματά το ασθενοφόρο για παράβαση του ορίου ταχύτητας.
Εφ’ όσον η προσπάθεια αυτή προσέκρουε στον άκαμπτο οικονομικό εθνικισμό της Γερμανίας, θα ωρίμαζαν οι συνθήκες για να πέσει το βάρος στην τρίτη, ριζοσπαστικότερη θέση: την αναδιαπραγμάτευση του χρέους, υπό την απειλή της μονομερούς στάσης πληρωμών.
Στη σκληρή μάχη που θα έπρεπε να δώσει, η Ελλάδα θα είχε ως νομιμοποιητική βάση την καθιερωμένη, διεθνώς, νομική έννοια του «επαχθούς χρέους» (odious debt), την οποία μάλιστα εισήγαγαν οι... Αμερικανοί, όταν απέσπασαν την Κούβα από την ισπανική αυτοκρατορία. Η αρχή αυτή λέει ότι ένα έθνος δεν δεσμεύεται από αβάσταχτα δάνεια τα οποία συνήψε ένα διεφθαρμένο ή τυραννικό καθεστώς σε συνενοχή με τους διεθνείς τραπεζίτες.
Κάτι παρεμφερές έγινε και στην Ευρώπη: η Κεντρική Τράπεζα προσέφερε επί σειρά ετών άφθονο, φθηνό χρήμα στις εμπορικές τράπεζες, οι οποίες με τη σειρά τους μας βομβάρδιζαν με κάθε είδους πιστωτικές κάρτες και κάθε είδους δάνεια, διογκώνοντας μια οικονομία-φούσκα προς όφελος των Γερμανών και άλλων βορείων χωρών, που πλημμύρισαν την ελληνική αγορά με τις εξαγωγές τους. Οταν η φούσκα πήγε να σπάσει, μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, τα κράτη έσπευσαν να σώσουν τις τράπεζες και τώρα στέλνουν τον λογαριασμό στους πολίτες.
Σε παραπλήσιο μήκος κύματος, ο Γάλλος οικονομολόγος Φιλίπ Σιμονό έγραφε την περασμένη Δευτέρα στη Le Monde: «Η σημερινή κρίση είναι κάτι περισσότερο από κρίση του συστήματος. Είναι κρίση καθεστωτική, ανάλογη με εκείνη που πέρασε η Γαλλία τη δεκαετία του 1780, όταν γονάτισε από το χρέος. Ο μόνος τρόπος να βγούμε από το απίστευτης έκτασης όργιο είναι να βάλουμε φραγμό στο κάλπικο, χωρίς αντίκρισμα χρήμα, που γεννιέται από την αιμομεικτική σχέση τραπεζών- κράτους».
Από χθες, όλα αυτά αποτελούν ιστορία. Αν όμως οι σύγχρονοι Ηγεμόνες δεν μπορούν να ακούσουν «τη μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων», τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς.



readers  1155


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Πέμπτη 17 Αυγούστου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Ν.Καζαντζάκης
Ένα Ελληνικό τοπίο δε δίνει σ’ εµάς τους Έλληνες µιαν αφιλόκερδη ανατριχίλα ωραιότητας, έχει ένα όνοµα το τοπίο - το λένε Μαραθώνα, Σαλαµίνα, Ολυµπία, Θερµοπύλες, Μυστρά - συνδέεται µε µιαν ανάµνηση, εδώ ντροπιαστήκαµε, εκεί δοξαστήκαµε, και µονοµιάς το τοπίο µετουσιώνεται σε πολυδάκρυτη, πολυπλάνητη ιστορία. Κι όλη η ψυχή του Έλληνα προσκυνητή αναστατώνεται. Το κάθε Ελληνικό τοπίο είναι τόσο ποτισµένο από ευτυχίες και δυστυχίες µε παγκόσµιο αντίχτυπο, τόσο γεµάτο ανθρώπινο αγώνα, που υψώνεται σε µάθηµα αυστηρό και δε µπορείς να του ξεφύγεις, γίνεται κραυγή, και χρέος έχεις να την ακούσεις.


Τα σχόλια σας...
"Ολίγα τινά για την νεοελληνική ταυτότητα και παράδοση"30/7/2017 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Επιτρέψετε μου να μη συμμερίζομαι την απαισιοδοξία του συμπολίτη μας κυρίου Θεόδωρου Παντούλα.Η παράδοση καθώς και ο ίδιος αναφέρει δεν είναι κάτι το παγιωμένο, το κονσερβοποιημένο και στάσιμο. Καθημερινά αλλάζει πατώντας στον προηγούμενο της εαυτό. Παραμερίζει, αφαιρεί, προσθέτει, ενσωματώνει. Ότι απ' αυτή αξίζει και προσωρινά υποχωρεί στη βίαιη σύγκρουση του με τους τρόπους μιας ασθμαίνουσας ζωής με εξηγήσιμες αιτίες, σίγουρα θα αναγεννηθεί δυναμωμένο και καλύτερο. Και φυσικά και σωστά τα υπέροχα κεντήματα και περίτεχνα σκαλίσματα μιας παλιότερης εγκλωβισμένης σε στενά όρια ζωής, ας μη τα περιμένουμε. Σήμερα οι νέοι άνθρωποι αγόρια και κορίτσια δεν υφαίνουν, δεν κεντούν αλλά σπουδάζουν μουσική, ξένες γλώσσες, τέχνες, επιστήμες. Ανασύρουν, αξιοποιούν, δημιουργούν και εμπλουτίζουν την υπάρχουσα παραδομένη παράδοση με διακρίσεις. Όσο για την γενικευμένη μειονεξία του συλλογικού εαυτού αυτή πράγματι υπήρξε και υπάρχει από την βίαιη ή ύπουλη μεθοδευμένη εισβολή των επικυρίαρχων μας με τα καθρεφτάκια τους ακόμη και με την μορφή των Lexus. Μόδα είναι, θα περάσει. Άλλωστε "ιθαγενείς" πάντα υπήρχαν, υπάρχουν, θα υπάρχουν...
Κομποστοποίηση ΤΟΠΙΚΑ ή ΚΕΝΤΡΙΚΑ; 21/7/2017 Λ.Λ.
Τα αδιέξοδα της Συνοικιακής κομποστοποίησης συνιστούν μία αλλά χειροπιαστή ένδειξη πως η εξόντωση έχει καταστεί ο κεντρικός -αν και ανομολόγητος- στόχος της πολιτικής όπως αυτή ασκείται σήμερα. Το γεγονός ότι τούτη η εξοντωτική τροπή της πολιτικής παραμένει ανομολόγητη σε επίπεδο πολιτικής ρητορείας, δεν σημαίνει πως δεν γίνεται αισθητή στα πεδία της καθημερινής πρακτικής και της εμπειρίας. Πράγματι, δεν είναι η ευημερία, είναι η ύπαρξη που απειλείται. Ούτε καν «πτωχούς πλην όμως τιμίους» δεν μας θέλουν, γιατί ακριβώς οι τίμιοι κάνουν κοινωνίες που ξέρουν να βγάζουν το ψωμάκι τους, να φροντίζουν τα μέλη τους και την αειφορία του περιβάλλοντος χωρίς την ανάγκη κανενός. Αφήστε που οι ίδιοι πτωχοί και τίμιοι αργά ή γρήγορα θα ευημερήσουν απειλώντας την παντοδυναμία του θηρίου του μηδενισμού και των καταστροφέων δουλευτών του: δηλαδή καταστάσεις που είναι ανεπιθύμητες για την «τρέχουσα» πίσω από τις αγορές πολιτική μας. Πάει πια η παλιά έγνοια των αγορών για εκμετάλλευση των παραγωγικών τάξεων! Οι αγορές προτιμούν αποικίες παρασίτων για να πειραματίζονται πάνω τους και να λεηλατούν ανεμπόδιστα τη γη τους. Επομένως η ανυπαρξία κοινωνίας, η ηθική διαφθορά, το παραγωγικό τέλμα κι ένα επαπειλούμενο φυσικό περιβάλλον συνιστούν ιδρυτικές προϋποθέσεις για την τρέχουσα πολιτική και καθόλου προβλήματα για πραγματική θεραπεία. Γι’ αυτό και άπαντα τα μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης έχουν οσμή παρασιτογόνου και παρασιτοκτόνου μαζί. Γι’ αυτό και αντιθετικοί μέχρι πρότινος ρόλοι, όπως αυτοί στα δίπολα: εργαζόμενος και μισθοφόρος, παραγωγός και καταστροφέας, θριαμβευτής και ηττημένος, προστάτης και βιαστής, τρομοκράτης και αντιτρομοκράτης, κ.ά., γίνανε πλέον τόσο κοντινοί μεταξύ τους και σχεδόν εναλλάξιμοι. Το τείχος ακατανοησίας που έχουν ορθώσει οι δημοτικές δομές απέναντι στο αυτονόητο, έναντι της πρότασης της Συνοικιακής εν προκειμένω, σαν να επρόκειτο για ένα αστήρικτο, ουρανοκατέβατο αίτημα, την ίδια στιγμή που άσχετα, προέλευσης UFO αιτήματα (δες: προγράμματα τύπου ΣΒΑΠ και πλήθος άλλων ψευδοαναπτυξιακών επιλογών επιδοτούμενων από τα ΕΣΠΑ) γίνονται αυτοστιγμεί αποδεκτά, ή η δυσκολία για τους δημότες να αναγνωρίσουμε στη Συνοικιακή την ανάγκη στην οποία ακόμη και οι θεοί πείθονται, η δυσκολία να την ασκήσουμε ενάντια στους δαίμονες της αγοράς και της μικροπολιτικής, όλα τούτα τα εμπόδια προσφέρουν στις Δημοτικές Αρχές έναν «ασφαλή» τρόπο διοίκησης αυτοκτονικής για τους κατοίκους, και συνάμα ένα «δημοκρατικό άλλοθι» λόγω συναινετικής κατάργησης της κοινής λογικής και σύνολης της πραγματικότητας ακόμη και στο πιο στοιχειώδες επίπεδό της, αυτό του τόπου κατοικίας. Με άλλα λόγια από τη στιγμή που η χώρα μου γίνεται εμφανώς τριτοκοσμική, και οι Δήμοι της επίσης, δεν θέλω «Σύμφωνα Ευρωπαίων Δημάρχων» και παρόμοιους αποπροσανατολισμούς, θέλω να γνωρίσω τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων στις τριτοκοσμικές χώρες, θέλω να διδαχθώ τί και πώς μπορεί να διασωθεί από την ήδη συντελούμενη καταστροφή. Είναι θέμα πολιτικής προστασίας του Δήμου. Όχι από φυσική καταστροφή αλλά από κοινωνική και συστημική. Τόσο απλά. Με ελπίδα, που σημαίνει με αίσθηση ευθύνης, ανησυχία χωρίς πανικό. Υπάρχει κάτι πιο σώφρον από αυτό;


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου