Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
16/6/2010

«Καλλικράτης»: Αναμόρφωση κράτους και πολιτικής.

Το δικό μας «ΟΧΙ» συνεχίζεται…

Στη «Δράση» πιστεύουμε ότι η κοινή γνώμη, για διάφορους λόγους, δεν έχει ενημερωθεί επαρκώς για την διοικητική μεταρρύθμιση και τις συνέπειές της. Στα Βριλήσσια, ως δημοτική παράταξη, συμβάλαμε, εντός και εκτός δημοτικού συμβουλίου, (με επιτυχία ως ένα βαθμό), για να αναδειχτεί αυτό το θέμα, υποστηρίζοντας παράλληλα την ανάγκη διατήρησης της αυτοτέλειας του Δήμου. Το νομοσχέδιο βέβαια ψηφίστηκε και ο δήμος Βριλησσίων παρέμεινε τελικά αυτόνομος, όμως η μεταρρύθμιση εξακολουθεί να τον αφορά.

Το δικό μας λοιπόν «Όχι στον Καλλικράτη» συνεχίζεται ως ζήτημα διαμόρφωσης τοπικών αντιστάσεων απέναντι στις συνέπειές του.
Αντίθετα με όσους αρκέστηκαν να παρακολουθούν την επικαιρότητα με όρους ΜΜΕ ή με όσους εξαντλήθηκαν σε χλιαρές διαμαρτυρίες για το χωροταξικό, για μας το θέμα παραμένει ανοιχτό.
Μάλιστα, εν’ όψει των δημοτικών εκλογών, αποτελεί κριτήριο αξιολόγησης και συστατικό κάθε εναλλακτικής πρότασης για τα δημοτικά μας πράγματα.

Με άλλα λόγια, δεν έχουμε εδώ να κάνουμε με θεωρίες που με ελαφρότητα μπορεί να αγνοηθούν, αλλά για το κεντρικό ζήτημα που διαφοροποιεί πολτικές και αντιλήψεις (και τους φορείς τους) σχετικά με την αυτοδιοίκηση, γι’ αυτό δηλαδή που έκαστος επιθυμεί να διεκδικήσει.

Προϋπόθεση πάντως είναι η κατανόηση του νομοσχεδίου.
Το κείμενο που ακολουθεί * βασίστηκε στις πρωτότυπες συζητήσεις που έγιναν τους τελευταίους μήνες στα συντονιστικά και τις εκδηλώσεις της «Δράσης» για τον «Καλλικράτη». Και φυσικά, είναι ένα κείμενο που δεν έχει ολοκληρωθεί…



Η περίοδος Δ.Ν.Τ. αξιοποιείται σήμερα απροκάλυπτα από την κυβέρνηση για να προωθηθούν σχεδιασμοί, που υπό άλλες συνθήκες θα συναντούσαν σοβαρές αντιδράσεις. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο «Καλλικράτης», ένα κομβικό νομοσχέδιο που ψηφίστηκε άρον-άρον και χωρίς καμία «διαβούλευση», αφήνοντας εκτός συζήτησης πολλές από τις πτυχές του. Βοήθησαν βέβαια σ’ αυτό οι διάφοροι προπαγανδιστές του που επικεντρώθηκαν στην εξοικονόμηση πόρων από τη μείωση του αριθμού των αιρετών και άλλοι, που απλόχερα προσέφεραν την υποστήριξή τους. (βλ. άρθρο του Β. Νέτα, 11 Μάιου, στην Ελευθεροτυπία, όπου ζητά από τον Ραγκούση «να μην υποκύψει στον μικροκομματισμό που θέλει να νοθεύσει και να αχρηστεύσει τον «Καλλικράτη» σήμερα, και αύριο τον νέο εκλογικό νόμο»! Για να μείνει πάντως στα ρηχά η συζήτηση συνέβαλαν και πολλοί δήμαρχοι, αλλά και η ΚΕΔΚΕ, που αντιδικούσε για το χωροταξικό ή τα οικονομικά, την ώρα που αναιρούνταν η ίδια η αυτοδιοίκηση.

Η αριστερά αντέδρασε αποσπασματικά απέναντι σε όλα αυτά. Εγκλωβισμένη ανάμεσα στην καταγγελία και τον διεκδικητισμό (που δεν ευνοούν μια συνολική οπτική) δεν μπόρεσε να αντιτάξει μια συνεκτική και αξιόπιστη κριτική. Εξάλλου, πολλά από όσα ζητούσε η ίδια στα προγράμματά της (μεταβίβαση αρμοδιοτήτων και πόρων στην αυτοδιοίκηση) τα δρομολογεί τώρα το νομοσχέδιο. Παρ’ όλα αυτά οι επιμέρους επισημάνσεις της ήταν εποικοδομητικές και αποκαλυπτικές (για την κατάργηση της λαϊκής συμμετοχής, την αποδόμηση των δημοτικών υπηρεσιών, την εμπλοκή του ιδιωτικού τομέα, την επικείμενη απόλυση εργαζομένων κλπ). Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, η μάχη του Κορτζίδη στο Ελληνικό σχηματοποιεί και συμβολίζει όλες τις αντιστάσεις απέναντι στον «Καλλικράτη». Και για όσα ειπώθηκαν και για όσα –περισσότερα, δεν έχουν ειπωθεί…

Το κεντρικό νήμα

Η έκταση της μεταρρύθμισης είναι πολύ μεγάλη. Αλλάζουν οι διαδρομές των αποφάσεων σε κάθε επίπεδο διοίκησης, σε κάθε βαθμίδα προσωπικού. Το βάθος και η σημασία αυτών των αλλαγών μέλλει να αποτιμηθεί. Όμως η «νέα αρχιτεκτονική» για τρείς τουλάχιστον λόγους, έρχεται να εφαρμοστεί σε φάση ευνοϊκή για αλλαγές στο κράτος: Πρώτον, ο εξαναγκασμός της Ε.Ε. να εφαρμοστεί η πολιτική της είναι δεδομένος και ισχυρός. (Τη διασύνδεση αυτοδιοίκησης και ευρωπαϊκής πολιτικής συμβολίζει και η απόφαση της ταυτόχρονης διεξαγωγής δημοτικών εκλογών και ευρωεκλογών). Δεύτερον, επιτακτική καταγράφεται η απαίτηση για αναδιοργάνωση του κράτους στα πλαίσια μιας θολής, αλλά υπαρκτής κοινωνικής συναίνεσης γύρω από αυτό το ζήτημα. Και τρίτον, η ανάγκη τροποποίησης του πολιτικού συστήματος, όπως αυτή είχε σχεδιαστεί (για τους δικούς του λόγους) από τον Παπανδρέου, γίνεται τώρα επείγουσα εν μέσω κρίσης.
Σ’ αυτό το σκηνικό ο «Καλλικράτης» έρχεται να τοποθετήσει την αυτοδιοίκηση στους σχεδιασμούς της πολιτικής εξουσίας. Κράτος και αυτοδιοίκηση γίνονται ένα, στα πλαίσια μιας πιο αποκεντρωμένης κρατικής δομής. Συγκλίνουν αποφασιστικά για να υπηρετήσουν τις αλλαγές στο πολιτικό σύστημα, ώστε αυτό να γίνει πιο ανθεκτικό, πιο προβλέψιμο και χειραγωγήσιμο.

Περιφέρειες

Η μεγάλη παρέμβαση του νομοσχεδίου αφορά στην μετατροπή του ενιαίου εθνικού χώρου σε ένα άθροισμα περιφερειών. Η δεσπόζουσα πολιτική της Ε.Ε. υλοποιείται: Διαμελισμός και αποδυνάμωση των κεντρικών κρατών, παράκαμψή τους μέσω της διαμόρφωσης απευθείας σχέσεων με τις περιφέρειες και έλεγχος των οικονομικών ροών. Οι περιφέρειες και οι δήμοι γίνονται ο δίαυλος που θα φέρει το ευρωπαϊκό υπερκράτος σε κάθε γειτονιά. Ο περιφερειάρχης γίνεται μικρός πρωθυπουργός και η χώρα κατά την πολυδιαφημιζόμενη συμβατική λογική, χωρίζεται σε «αυτοδιοίκητα» καντόνια, ωστόσο εξαρτημένα και εύκολα χειραγωγήσιμα. Τοπικισμοί, αποσχιστικές τάσεις και ιδιορρυθμίες, τοποθετούνται σε προτεραιότητα στην ημερήσια διάταξη, συνθέτοντας ένα μίγμα εκρηκτικό. Το νόημα της δημοκρατίας ως διαδικασίας χειραφέτησης, διαστρέφεται και εκπίπτει στο πεδίο διαχείρισης του τοπικισμού. Παράλληλα και αντίθετα με ότι εικάζεται, οι περιφερειακές ανισότητες συνεχώς διευρύνονται. Οι αναπτυγμένες περιφέρειες εξακολουθούν να διαθέτουν προνομιακή προσπέλαση στις πηγές πλουτισμού. Κράτη ολόκληρα λίγο έλειψε να τιναχτούν στον αέρα όταν ο ανταγωνισμός για πόρους μεταφέρθηκε στο εσωτερικό τους. Όσο για την Ελλάδα, εδώ συντρέχουν και ειδικότεροι παράγοντες αποσταθεροποίησης, στις συνοριακές περιοχές και στο Αιγαίο.

Η ένταση της κομματοποίησης στην αυτοδιοίκηση

Ένα διοικητικό σύστημα με μεγάλους δήμους σαν νομαρχίες, αναιρεί κάθε έννοια τοπικού. Οι δημοτικές εκλογές χάνουν το νόημά τους και η ψήφος διαστρέφεται σε κομματική κατεύθυνση, ανακόπτοντας κάθε δυνατότητα κοινωνικής αυτονόμησης ή έκφρασης κάποιων επιμέρους μηνυμάτων. Το κράτος του «Καλλικράτη» γίνεται ένα κράτος κομματικών αντιπροσώπων. Προϋποθέτει απαραίτητα τη διάλυση όλων των τοπικών μικροσυμφερόντων και την επανασύσταση τους μέσω κεντρικής διευθέτησης, δηλαδή απευθείας από το πρωθυπουργικό περιβάλλον. Οι δήμαρχοι θα εμφυτεύονται, ως εκ των προτέρων αναγνωρίσιμοι και ο ρόλος τους θα πιστοποιείται από την πρόσβασή τους στον κύκλο εξουσίας. Χώρος για ανεξέλεγκτες υποψηφιότητες και ανοχή σε φαινόμενα ανταρσίας δεν θα υπάρχει. Τα στελέχη της αυτοδιοίκησης γίνονται οι άνθρωποι του κόμματος. (Αν βεβαίως η πορεία των πραγμάτων επιβεβαιώσει τους σχεδιασμούς και δεν τα σαρώσει όλα η εξελισσόμενη πολιτική κρίση).

Δήμαρχοι και βουλευτές

Ο επερχόμενος εκλογικός νόμος θα προβλέπει λίστα και μονοεδρικότητα, δηλαδή πλήρη υποταγή στον αρχηγό. Η ιδιότητα του βουλευτή υποβαθμίζεται υπέρ του δημάρχου ακολουθώντας την υποβάθμιση των κεντρικών θεσμών αντιπροσώπευσης και λαϊκής κυριαρχίας. (Άλλο βουλευτής Β’ Αθήνας, άλλο βουλευτής Χαλανδρίου). Δήμαρχος και βουλευτής θα εκλέγονται στην ίδια εκλογική περιφέρεια, θα αλληλοεξαρτώνται σε υποχρεώσεις και ανταγωνισμούς, θα εναλλάσσουν ρόλους. Έτσι, οι δήμαρχοι θα αποκτήσουν κι’ αυτοί πρόσβαση στην κορυφή της πυραμίδας, ενώ η αυτοδιοίκηση θα διαχυθεί στις προτεραιότητες του πολιτικού συστήματος. Το μεταπολιτευτικό μοντέλο, όπου τα συμφέροντα εδραιώνονται και επιβάλλονται μέσα από τη σχέση τους με το κράτος θα περιλάβει πλέον και τους αυτοδιοικητικούς.

Το σύστημα τοπικής διακυβέρνησης

Την κυριαρχία των κομμάτων εξουσίας ενισχύουν οι εκλογικές διατάξεις του «Καλλικράτη». Για να συγκροτηθεί συνδυασμός σε κάποιους δήμους, θα πρέπει να διαθέτει εκατοντάδες υποψηφίων για να καλύψουν τις εκλόγιμες θέσεις, τόσο για τον νέο δήμο, όσο και για τα τοπικά συμβούλια κάθε πρώην δήμου ή κοινότητας που έχει συνενωθεί! Διαμορφώνονται έτσι τα αναχώματα απέναντι σε κάθε είδους ανεξέλεγκτες παρουσίες, σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και για την μεγάλη αριστερά. Όσο για τις αυθεντικές πρωτοβουλίες βάσης, αυτές επιχειρείται να αποκλειστούν από την εκπροσώπηση, σε μια προσπάθεια να εξαλειφθούν και από την τοπική κοινωνία.

Αν παρά ταύτα, κάποιος μη-διαπιστευμένος περάσει την πόρτα του δημοτικού συμβουλίου, θα προσκρούσει στο σύστημα του «πρωινού καφέ», όπου δήμαρχος και αντιδήμαρχοι διαχειρίζονται μόνοι τους τις υποθέσεις του δήμου και μετατρέπουν σε διακοσμητικό το δημοτικό συμβούλιο. Δημιουργείται εκτελεστική επιτροπή που ασκεί τις κύριες αρμοδιότητες και επαφίεται στη θέληση της πλειοψηφίας αν θα μεταβιβάσει και τα υπόλοιπα στις λεγόμενες «θεματικές επιτροπές». Σ’ αυτό το σχήμα, ο δήμαρχος και τα πρωταγωνιστικά πρόσωπα του δήμου αυτονομούνται από την παράταξή τους και από τους άλλους αιρετούς και όλοι μαζί από τον λαό. Κανένας ρόλος για τους δημότες, ούτε συνελεύσεις, ούτε διαδικασίες κριτικής, ούτε έδαφος για πρωτοβουλίες, ούτε γειτονιά.

Δεν επαρκούν όμως αυτά… «Ιδρύεται στην έδρα κάθε δήμου Αυτοτελής Υπηρεσία Εποπτείας, υπαγόμενη στον Υπουργό Εσωτερικών, αρμόδια για τον έλεγχο νομιμότητας των πράξεων των Ο.Τ.Α. και για τον πειθαρχικό έλεγχο των αιρετών. Ο Ελεγκτής Νομιμότητας μπορεί αυτεπαγγέλτως να ακυρώσει οποιαδήποτε απόφαση των συλλογικών οργάνων. Όλα τα όργανα έχουν υποχρέωση συμμόρφωσης χωρίς καθυστέρηση προς τις αποφάσεις του»! Με το πρόσχημα δηλαδή της αντιμετώπισης της διαφθοράς (που άλλωστε δεν επιδιώκεται να αντιμετωπιστεί στα πλαίσια του πολιτικού συστήματος, γι’ αυτό η διαχείρισή της μετατοπίζεται στα υψηλότερα κλιμάκια), θεσπίζεται εξωτερικός παντεπόπτης εξοπλισμένος με αρμοδιότητες ελέγχου και κολασμού, οριστικοποιώντας την παράδοση της αυτοδιοίκησης στους εξωθεσμικούς παράγοντες.

Η ελληνική διοίκηση

Γιατί απέτυχαν οι Νομαρχίες που ενώ συστάθηκαν με τα ίδια επιχειρήματα, τώρα απαλείφονται από τον χάρτη της χώρας; Γιατί η ενιαία ελληνική γραφειοκρατική δομή θα αναιρεθεί αν κατασκευάσουμε 13 μικρές «Ελλάδες» σαν τη σημερινή; Αντί να τεθεί «επί τάπητος» το έλλειμμα αποτελεσματικότητας της κεντρικής διοίκησης, μεταγράφεται αυτούσιο στις περιφέρειες. Το κράτος που αδυνατεί να υλοποιήσει οποιοδήποτε σχεδιασμό που θα περιλάμβανε εκτός από «κάθετες» και «οριζόντιες» διασυνδέσεις, μεταφέρει τώρα τις προβληματικές δομές του στην -ολότελα αποτυχημένη σε τέτοιους ρόλους, αυτοδιοίκηση. Καταργεί βεβαίως ταυτόχρονα δήμους και κοινότητες, υλοποιώντας τη μεγάλη νεοφιλελεύθερη στρατηγική που περιλαμβάνει την κοινωνική αποδιάρθρωση κρίσιμων τομέων, τη θραυσματοποίηση της κοινωνίας και τη μετατροπή των πολιτών σε υπηκόους στερημένους από κάθε δυνατότητα συλλογικής οργάνωσης. Έτσι, το αίτημα για αυτοδιοίκηση, δημοκρατία, συμμετοχή –ενταγμένο σε μια λαϊκή προοπτική, παραμένει επίκαιρο, ζωντανό και πρωτεύον. Αυτό συνδέει την αυτοδιοίκηση ως μακροχρόνιο θεσμό της νεοελληνικής ιστορικής παράδοσης και ως έκφραση της ελληνικής ιδιοσυστασίας (στο επίκεντρο κάθε φορά των φάσεων της κοινωνικής οργάνωσης και αναδιοργάνωσης), με το σημερινό τοπικό κίνημα, αυτό που έχει μεγάλα αποθέματα αυθεντικότητας και ριζοσπαστισμού για να επιστρατεύσει.

*Άρθρο του Γιάννη Τσούτσια, δημοτικού σύμβουλου της «Δράσης» που δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα «Δρόμος», Σάββατο 12 Ιουνίου 2010. (http://e-dromos.gr/).



readers  1263


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Στην αόριστη αγάπη για την ανθρωπότητα, αγαπάς σχεδόν πάντα μονάχα τον εαυτό σου.


Τα σχόλια σας...
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;10/10/2017 Παπαχριστοδούλου Μαρίνα
Έχω και εγώ σοβαρές επιφυλάξεις για το άρθρο αυτό. Δεν είναι ακριβώς τα ζητήματα που βάζει ο Ορέστης που με απασχολούν, ούτε ξέρω να πω αν είναι καλύτερα αυτή την περίοδο να ζήσει η Καταλονία μακριά ή μέσα στην Ισπανία. Είναι το γεγονός ότι τόσο Régis de Castelnau όσο και ο Μπελαντής (λιγότερο) οι οποίοι και προφανώς έχουν καταλήξει ότι η Καταλονία πρέπει να μείνει στην αγκαλιά της κραταιής Ισπανίας ή καλύτερα είναι ενάντια στις αποσχιστικές τάσεις, αντιμετωπίζουν το θέμα με απίστευτη μονομέρεια. Μάλιστα στο άρθρο του Castelnau μπορώ να πω ότι διακρίνω μια υποτιμητική, σχεδόν ρατσιστική αντίληψη προς τους νότιους και τους "αριστερούς", ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει σήμερα. Μου θύμισε κάτι από την ανωτερότητα των προηγμένων βόρειων ενάντια στους καθυστερημένους νότιους για να μην θυμηθώ την αποικιοκρατία κοκ. Αλλά οι κύριες επιφυλάξεις μου είναι τρεις: Πρώτον: κανένας από τους δύο δεν αναφέρεται στο όργιο αυταρχισμού και αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς από την κεντρική κυβέρνηση της Ισπανίας (και κατ΄ επέκταση στους σχετικούς χειρισμούς της ΕΕ) απέναντι στους Καταλανούς, στάση στην οποία κανένας προοδευτικός άνθρωπος και πολύ περισσότερο σχολιαστής δεν μπορεί να αγνοεί . Η άποψή μου, που νομίζω ότι είναι κεντρική θέση της Δράσης ότι «δεν θέλουμε τίποτα, ούτε το καλύτερο ούτε το χειρότερο για μας αν δεν συμμετέχουμε στην απόφασή του» και από αυτή την άποψη δεν είναι να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε στο δικαίωμα των Καταλανών στην αυτοδιάθεση, αλλά να συμφωνήσουμε απόλυτα στο δικαίωμα τους να αποφασίζουν για την αυτοδιάθεση ή όχι. Τέλος διάβασα κάπου ότι τόσο η στάση της κυβέρνησης Ραχόι, όσο και της ΕΕ είναι για να διδάσκονται στα πανεπιστήμια, στις σχολές πολιτικών επιστημών ως παραδείγματα του τι πρέπει να κάνεις για να πετύχεις αυτό που δεν θέλεις. Το λέω εδώ για να σημειώσω ότι ΕΕ και Ραχόι αυτό ήθελαν και όχι δεν ήθελαν και αυτή τη διάσταση την δίνει ο Castelnau, όχι όμως με πολύ πειστικό τρόπο. Δεύτερον: Το γεγονός ότι υπάρχουν πλείστα όσα παραδείγματα που παραπέμπουν στην καταστροφική εξέλιξη αποσχιστικών κινημάτων (πχ Γιουγκοσλαβία , Ουκρανία ), δεν σημαίνει ότι εμείς συλλήβδην θα είμαστε κατά των αιτημάτων και κινημάτων αυτοδιάθεσης. Και στο κάτω-κάτω είναι δύο διαφορετικά ζητήματα. Ένα να επιλέξει ένας λαός πως θέλει να ζήσει, μέσα σε ποιο πλαίσιο. Δικαίωμα του αναφαίρετο. Και ένα δεύτερο να προσπαθήσει να εμποδίσει τις έξωθεν επεμβάσεις. Ανεδαφικό σήμερα; Μάλλον δύσκολο, αλλά δεν βλέπω και άλλο τρόπο. Ούτε είναι δικαιολογία ότι ο Κάρλας Πουτσντεμόν είναι συντηρητικός άρα δεν μπορούμε ως προοδευτικοί να συντασσόμαστε με το αίτημα του. Ένα αίτημα είναι αυθύπαρκτο και ως τέτοιο πρέπει να κρίνεται. Συνυπολογίζεις πολλούς παράγοντες για να πεις αν είσαι υπέρ ή κατά. Ποια συμφέροντα εξυπηρετεί κυρίως κλπ, και μετά ας το υποστηρίζει όποιος θέλει. Τρίτο: Υπάρχει μία πλευρά της πολιτικής ζωής στην Ισπανία που αποσιωπάται αν και σε αυτήν εδράζονται πολλά από τα κακώς κείμενα που παρακολουθούμε να συμβαίνει σε αυτήν την χώρα. Πρόκειται για το γεγονός ότι μια δικτατορία που κράτησε 39 ολόκληρα χρόνια καταλύθηκε χωρίς να ανοίξει μύτη, χωρίς να υπάρξει κανενός είδους αποχουντοποίηση. Όλοι έμειναν στη θέση τους και συνέχισαν να κάνουν τη δουλειά τους όπως την ήξεραν. Οι στρατιωτικοί στο στρατό, οι αστυνομικοί στην αστυνομία, οι παπάδες στην εκκλησία (μεγάλο στήριγμα της δικτατορίας και πολύ το απόλαυσε η εκκλησία αυτό) κοκ. Οι δικοί μας χουντικοί, που παρεμπιπτόντως φαντάζουν αγγελάκια μπροστά στους Ισπανούς, με κάποιον τρόπο έστω περιορισμένο τιμωρήθηκαν. Εκεί τίποτα. Μόλις τον τελευταίο καιρό γίνονται προσπάθειες να αντιμετωπιστεί το θέμα. Ακούγονται όλο και περισσότερες φωνές, γίνονται και κάποια πράγματα, όχι τόσο εξ αιτίας του παρελθόντος, αλλά εξ αιτίας της δράσης όλων αυτών σήμερα. Ως συνέπεια αυτού είναι φυσικό να υπάρχει τόσος αυταρχισμός εκεί. Φυσικό όσο και απαράδεκτο.
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Ορέστης Ηλίας
Από αυτούς που χαίρουν της συντροφικής εκτίμησης του Μπελαντή, κανένας δεν είπε ότι το καταλανικό εθνικό ζήτημα είναι σπόρος του σοσιαλιστικού μέλλοντος..(μακάρι να γίνει) Όμως, είναι κρίσιμο να συνεχιστεί η κοινωνική διάσταση του κινήματος απέναντι στην αμιγώς εθνική. Οι επιτροπές και συντονισμοί που στήθηκαν σε χώρους δουλειάς, γειτονιές και πανεπιστήμια για την διασφάλιση του δημοψηφίσματος είναι κύτταρα που κρίνουν στη συνέχεια το τι είδους ανεξαρτησία θέλουν "οι από κάτω", για να μην περιοριστεί όλο αυτό το κίνημα σε μια απλή αλλαγή σημαίας. Άρα, ας μην βιαζόμαστε στις αναλύσεις διότι το εθνικό μετατρέπεται πολλές φορές σε ταξικό. Παράδειγμα το Brexit, όλοι οι αναλυτές έγραφαν σεντόνια για τον εθνικισμό των Άγγλων και ότι εμπιστεύονται την πλούσια οικονομία τους γι' αυτό ψήφισαν έξοδο από την ΕΕ πριν ενάμισι χρόνο, όμως οι τελευταίες εκλογές (Ιούνιος 2017) έδειξαν στροφή προς τα αριστερά, πτώση των εκφραστών της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και πλήρη εξαφάνιση των εθνικιστών. Είναι οι αγώνες των απλών καθημερινών ανθρώπων που μπορούν να μετατρέπουν ακόμα και "ψευτοδημοψηφίσματα" σε κρίση κυριαρχίας της παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Και αυτό είναι κάτι που το θέλουμε όλοι όσοι βάζουμε τον εαυτό μας στους "από τα κάτω".
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Γιάννης Τσούτσιας
Δεν τα λέει μόνο ο Castelnau. Τα λέει π.χ. και ο Μπελαντής. Επισημαίνοντας μάλιστα, ότι "...μου προξενεί μεγάλη εντύπωση η εξής αντίφαση: πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα της Αριστεράς, στα οποία έχω συντροφική εκτίμηση αλλά διαφωνώ μαζί τους ιδεολογικά, που στην Ελλάδα ή αλλού αισθάνονται ρίγος ή ψυχική απώθηση, όταν εκφέρονται οι λέξεις «εθνικό ζήτημα», «πατρίδα» ή «εθνική ανεξαρτησία» (σε ένα έθνος-κράτος που υπάρχει εδώ και δύο αιώνες), αντιστρέφουν τελείως την οπτική τους, όταν πρόκειται για την καταλανική εθνότητα. Η μια εθνότητα (η δική μας) είναι αυτόχρημα καπιταλιστική, η άλλη φέρει τον σπόρο του σοσιαλιστικού μέλλοντος. Πόση λογική, πολιτική και θεωρητική συνοχή υπάρχει ανάμεσα στις δύο ταυτόχρονες αυτές τοποθετήσεις;" Όλο το άρθρο: pandiera.gr Για την υπόθεση της Καταλονίας -μια πολύ διαφορετική άποψη. Του Δημήτρη Μπελαντή. 9/10/2017


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου