Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
23/6/2010

Οι δύο αφηγήσεις για την έξοδο από την κρίση και το πολιτικό κενό

Ιστοσελίδα «Πρωτοβουλία για την αντισυστημική αριστερά», Β. Σωτηροπούλου, 21/6/2010

Από τις συζητήσεις που αναπτύσσονται στην αριστερά όσον αφορά τη διέξοδο από την κρίση προς όφελος των «κάτω» διαφαίνονται 2 αφηγήσεις :
Η μία (α) θέτει ως κύριο στόχο την αλλαγή των συσχετισμών εντός της ΕΕ, το «καλό -μαλακό ευρώ», την αναδιανομή πόρων εντός της ΕΕ από τις χώρες με πλεονάσματα προς τις χώρες με ελλείμματα, την δημιουργία ευρωπαϊκών μηχανισμών ελέγχου του τραπεζικού κεφαλαίου, την αντικατάσταση του Συμφώνου Σταθερότητας από ένα Σύμφωνο Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας. Στην αφήγηση αυτή, η ιδιομορφία της Ελλάδας ως αδύναμου κρίκου της ΟΝΕ είναι πολιτικά αδιάφορη. Θεωρεί ότι η έξοδος από την κρίση προς όφελος των κάτω, μπορεί να είναι συνέπεια μόνον μιας συνολικής αλλαγής τοπίου στην Ευρώπη και θεωρεί επικίνδυνη την χάραξη μιας πολιτικής παραγωγικής ανασυγκρότησης της εθνικής οικονομίας σε ρήξη με την ΟΝΕ και τον ισχύοντα καταμερισμό εργασίας στην ΕΕ.
Η άλλη (β) θέτει ως κύριο στόχο την σύγκρουση με την ΕΕ, την ριζοσπαστική έξοδο από την ευρωζώνη. Αντιμετωπίζει το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι αδύνατος κρίκος σαν «δυνατό σημείο» μιας προοπτικής αριστερής ρήξης με το σύστημα. Θεωρεί ότι η έξοδος από την κρίση προς όφελος των κάτω, μπορεί να είναι συνέπεια μόνον ενός ισχυρού αντι ΕΕ κινήματος, που θα λειτουργήσει σαν ντόμινο και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Δίνει έμφαση στην παραγωγική αναγέννηση της χώρας και στην αλλαγή της θέσης της στον διεθνή καταμερισμό εργασίας.
Όσον αφορά το εγχώριο σκέλος μιας εναλλακτικής πολιτικής διεξόδου, και οι δύο αφηγήσεις περιλαμβάνουν παρόμοιες προτάσεις (έλεγχος , εθνικοποίηση τραπεζών και άλλων στρατηγικών τομέων, μέτρα αναδιανομής του εισοδήματος προς όφελος των εργαζομένων, υγεία, παιδεία κλπ).
Με τι κριτήρια θα εξετάσουμε την «ορθότητα» της μιας ή της άλλης αφήγησης ;
1) Θα μπορούσαμε να την εξετάσουμε με κριτήρια θεωρίας. Για παράδειγμα υπάρχει η άποψη ρευμάτων του ορθόδοξου μαρξισμού ότι κάθε ρύθμιση σε ανώτερο επίπεδο είναι εξ’ ορισμού θετική : Το πέρασμα από τη μανιφακτούρα στη βιομηχανία, από το έθνος κράτος στον διεθνή πολιτικό θεσμό, από το εθνικό στο διεθνές νόμισμα είναι καλό πράγμα, διότι αναδεικνύει την βασική αντίθεση του καπιταλισμού ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και τον ατομικό χαρακτήρα της ιδιοποίησης. Έτσι λοιπόν, οι καταπιεζόμενες μάζες μπορούν πιο εύκολα να κατανοήσουν την βασική αντίθεση και να ξεσηκωθούν σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.
2)Θα μπορούσαμε να την εξετάσουμε με κριτήρια επίκαιρης οικονομικής ανάλυσης. Για παράδειγμα υπάρχει ή όχι ιεραρχία κρατών εντός της ΕΕ ; Η αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας, έχει τον ίδιο χαρακτήρα σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες ; ή καθορίζεται και από τη θέση της κάθε χώρας στον ευρωπαϊκό και διεθνή καταμερισμό εργασίας ; Εάν εξετάσουμε τις σχέσεις ΑΕΠ, δημόσιου χρέους, ελλείμματος, νομισματικής βάσης της χώρας, πληθωρισμού κλπ, να τους συσχετίσουμε με την κλαδική παραγωγική διάρθρωση της χώρας, και να απαντήσουμε με ρεαλιστικούς όρους : Πότε οι «κάτω» έχουν περισσότερες πιθανότητες να έχουν δουλειά και ψωμί εντός ή εκτός ΟΝΕ;
Σε σχέση με το ερώτημα της ιεραρχίας των κρατών, πέραν της οικονομικής ανάλυσης, στο πολιτικό επίπεδο, έχουμε η όχι κατάλυση της εθνική κυριαρχίας τη χώρας μας ; Μπορούν να υπάρχουν ακόμα αμφιβολίες μετά την δημοσίευση των όρων δανεισμού της χώρας μας από το μηχανισμό στήριξης ; Η αυτόματη κατάσχεση δημόσιας κινητής και ακίνητης περιουσίας σε περίπτωση αδυναμίας του δανειολήπτη, δεν είναι μορφή νεοαποικιοκρατίας ;
3) Θα μπορούσαμε να την εξετάσουμε με κριτήριο τους υφιστάμενους πολιτικούς-κοινωνικούς συσχετισμούς. Πού τρίζει περισσότερο το σύστημα πολιτικής εξουσίας, στην Ελλάδα ή στην Ευρώπη γενικά; Πού είναι πιο εύκολη η οικοδόμηση πλατιών κοινωνικών συμμαχιών ανάμεσα στα πληττόμενα κοινωνικά στρώματα ; στην Ελλάδα ή στην Ευρώπη γενικά;
4) Παρότι θεωρώ πολύ ενδιαφέρουσα την χρήση των παραπάνω κριτηρίων, προτείνω προτεραιότητα να έχει ένα 4ο κριτήριο : «ορθή» αφήγηση είναι η αφήγηση που είναι «χρήσιμη» για την εξέγερση. Ποια αφήγηση έχει περισσότερες πιθανότητες να συνδεθεί με τους ανθρώπους που ριζοσπαστικοποιούνται εξ αιτίας της απότομης χειροτέρευσης της ζωής τους; Ποια αφήγηση μπορεί να βοηθήσει καλύτερα στην τόνωση της αυτοπεποίθησης αυτών που κάνανε «ντου» στη Βουλή στις 5/5 ; Ποια αφήγηση μπορεί να βοηθήσει στην κάλυψη προς τ’ αριστερά του τεράστιου πολιτικού κενού ;
Την κατεύθυνση της απάντησης την έδωσε το σύνθημα της διαδήλωσης της 5/5: «Ούτε ΔΝΤ – Ούτε και ΕΕ, πάρε την υπόθεση στα χέρια σου λαέ»
Διαισθητικά θα έλεγα ότι η αφήγηση (α) ταιριάζει με την ψυχολογία της αναμονής, της λύσης από την « Εσπερία», από τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς και θεσμούς και γενικώς από «κάποιους άλλους» έξω από εμάς . Η αφήγηση (α) ταιριάζει με μια ψυχολογία φόβου και ήττας,. Η αφήγηση (β) ταιριάζει πιο πολύ με το θυμό και την διάθεση σύγκρουσης, η οποία εκτός από αναγκαία, είναι πλέον και υπαρκτή.
Πρέπει επίσης να πάρουμε σοβαρά υπόψη (παρότι αυτό μας δυσκολεύει ιδεολογικά) ότι ο κοινωνικός θυμός έχει «εθνικολαϊκό» χρώμα. Η απότομη επιδείνωση της ζωής της τεράστιας πλειοψηφίας του πληθυσμού, δημιουργεί την εικόνα ότι η χώρα, το «έθνος», δέχεται συνολική επίθεση. Επομένως ή θα βοηθήσουμε να γίνει κατανοητό, ότι ο «εχθρός της χώρας » είναι το ΔΝΤ και η ΕΕ, ή αλλιώς ο εχθρός θα βρεθεί στον διπλανό μετανάστη, στην χώρα Τουρκία, στην γειτονική χώρα Μακεδονία, παίρνοντας τον δρόμο του εθνικισμού, του ρατσισμού, της ακροδεξιάς.
Διεθνιστική και αλληλέγγυα στους μετανάστες δεν είναι μια πολιτική που προβάλλει μόνον την ηθική διάσταση του θέματος, αλλά μια πολιτική που απαντά πειστικά στο πρόβλημα της ανεργίας, της δημιουργίας αξιοπρεπών θέσεων εργασίας για όλους . Επομένως μια πολιτική που είναι σε πλήρη ρήξη με τις αρχές της ΕΕ, γιατί λέει ΝΑΙ στην ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων απ’ όπου και εάν προέρχονται και ΟΧΙ στην ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων και εμπορευμάτων .
Μήπως αυτά σημαίνουν ότι ξεχνάμε την δικτύωση- αλληλεγγύη- συντονισμό με τους λαούς της Ευρώπης ; Κάθε άλλο. Αυτό που θα κρίνει την επόμενη μέρα σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι εάν σε κάποια χώρα θα υπάρξει νίκη. Η έκβαση κάθε πολέμου κρίνεται από συγκεκριμένες μάχες και η πρώτη μάχη δίνεται σήμερα στην Ελλάδα.
Το πολιτικό κενό δεν θα υπάρχει επ’ άπειρον και όσο διαρκεί η κρίση δεν θα υπάρχει αντικειμενικά χώρος για κεϋνσιανές λύσεις. Ο «εθνικολαϊκός» θυμός θα πάρει είτε το δρόμο της αριστερής ρήξης με το πολιτικό σύστημα, είτε της ακροδεξιάς.



readers  1145


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Στην αόριστη αγάπη για την ανθρωπότητα, αγαπάς σχεδόν πάντα μονάχα τον εαυτό σου.


Τα σχόλια σας...
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;10/10/2017 Παπαχριστοδούλου Μαρίνα
Έχω και εγώ σοβαρές επιφυλάξεις για το άρθρο αυτό. Δεν είναι ακριβώς τα ζητήματα που βάζει ο Ορέστης που με απασχολούν, ούτε ξέρω να πω αν είναι καλύτερα αυτή την περίοδο να ζήσει η Καταλονία μακριά ή μέσα στην Ισπανία. Είναι το γεγονός ότι τόσο Régis de Castelnau όσο και ο Μπελαντής (λιγότερο) οι οποίοι και προφανώς έχουν καταλήξει ότι η Καταλονία πρέπει να μείνει στην αγκαλιά της κραταιής Ισπανίας ή καλύτερα είναι ενάντια στις αποσχιστικές τάσεις, αντιμετωπίζουν το θέμα με απίστευτη μονομέρεια. Μάλιστα στο άρθρο του Castelnau μπορώ να πω ότι διακρίνω μια υποτιμητική, σχεδόν ρατσιστική αντίληψη προς τους νότιους και τους "αριστερούς", ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει σήμερα. Μου θύμισε κάτι από την ανωτερότητα των προηγμένων βόρειων ενάντια στους καθυστερημένους νότιους για να μην θυμηθώ την αποικιοκρατία κοκ. Αλλά οι κύριες επιφυλάξεις μου είναι τρεις: Πρώτον: κανένας από τους δύο δεν αναφέρεται στο όργιο αυταρχισμού και αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς από την κεντρική κυβέρνηση της Ισπανίας (και κατ΄ επέκταση στους σχετικούς χειρισμούς της ΕΕ) απέναντι στους Καταλανούς, στάση στην οποία κανένας προοδευτικός άνθρωπος και πολύ περισσότερο σχολιαστής δεν μπορεί να αγνοεί . Η άποψή μου, που νομίζω ότι είναι κεντρική θέση της Δράσης ότι «δεν θέλουμε τίποτα, ούτε το καλύτερο ούτε το χειρότερο για μας αν δεν συμμετέχουμε στην απόφασή του» και από αυτή την άποψη δεν είναι να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε στο δικαίωμα των Καταλανών στην αυτοδιάθεση, αλλά να συμφωνήσουμε απόλυτα στο δικαίωμα τους να αποφασίζουν για την αυτοδιάθεση ή όχι. Τέλος διάβασα κάπου ότι τόσο η στάση της κυβέρνησης Ραχόι, όσο και της ΕΕ είναι για να διδάσκονται στα πανεπιστήμια, στις σχολές πολιτικών επιστημών ως παραδείγματα του τι πρέπει να κάνεις για να πετύχεις αυτό που δεν θέλεις. Το λέω εδώ για να σημειώσω ότι ΕΕ και Ραχόι αυτό ήθελαν και όχι δεν ήθελαν και αυτή τη διάσταση την δίνει ο Castelnau, όχι όμως με πολύ πειστικό τρόπο. Δεύτερον: Το γεγονός ότι υπάρχουν πλείστα όσα παραδείγματα που παραπέμπουν στην καταστροφική εξέλιξη αποσχιστικών κινημάτων (πχ Γιουγκοσλαβία , Ουκρανία ), δεν σημαίνει ότι εμείς συλλήβδην θα είμαστε κατά των αιτημάτων και κινημάτων αυτοδιάθεσης. Και στο κάτω-κάτω είναι δύο διαφορετικά ζητήματα. Ένα να επιλέξει ένας λαός πως θέλει να ζήσει, μέσα σε ποιο πλαίσιο. Δικαίωμα του αναφαίρετο. Και ένα δεύτερο να προσπαθήσει να εμποδίσει τις έξωθεν επεμβάσεις. Ανεδαφικό σήμερα; Μάλλον δύσκολο, αλλά δεν βλέπω και άλλο τρόπο. Ούτε είναι δικαιολογία ότι ο Κάρλας Πουτσντεμόν είναι συντηρητικός άρα δεν μπορούμε ως προοδευτικοί να συντασσόμαστε με το αίτημα του. Ένα αίτημα είναι αυθύπαρκτο και ως τέτοιο πρέπει να κρίνεται. Συνυπολογίζεις πολλούς παράγοντες για να πεις αν είσαι υπέρ ή κατά. Ποια συμφέροντα εξυπηρετεί κυρίως κλπ, και μετά ας το υποστηρίζει όποιος θέλει. Τρίτο: Υπάρχει μία πλευρά της πολιτικής ζωής στην Ισπανία που αποσιωπάται αν και σε αυτήν εδράζονται πολλά από τα κακώς κείμενα που παρακολουθούμε να συμβαίνει σε αυτήν την χώρα. Πρόκειται για το γεγονός ότι μια δικτατορία που κράτησε 39 ολόκληρα χρόνια καταλύθηκε χωρίς να ανοίξει μύτη, χωρίς να υπάρξει κανενός είδους αποχουντοποίηση. Όλοι έμειναν στη θέση τους και συνέχισαν να κάνουν τη δουλειά τους όπως την ήξεραν. Οι στρατιωτικοί στο στρατό, οι αστυνομικοί στην αστυνομία, οι παπάδες στην εκκλησία (μεγάλο στήριγμα της δικτατορίας και πολύ το απόλαυσε η εκκλησία αυτό) κοκ. Οι δικοί μας χουντικοί, που παρεμπιπτόντως φαντάζουν αγγελάκια μπροστά στους Ισπανούς, με κάποιον τρόπο έστω περιορισμένο τιμωρήθηκαν. Εκεί τίποτα. Μόλις τον τελευταίο καιρό γίνονται προσπάθειες να αντιμετωπιστεί το θέμα. Ακούγονται όλο και περισσότερες φωνές, γίνονται και κάποια πράγματα, όχι τόσο εξ αιτίας του παρελθόντος, αλλά εξ αιτίας της δράσης όλων αυτών σήμερα. Ως συνέπεια αυτού είναι φυσικό να υπάρχει τόσος αυταρχισμός εκεί. Φυσικό όσο και απαράδεκτο.
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Ορέστης Ηλίας
Από αυτούς που χαίρουν της συντροφικής εκτίμησης του Μπελαντή, κανένας δεν είπε ότι το καταλανικό εθνικό ζήτημα είναι σπόρος του σοσιαλιστικού μέλλοντος..(μακάρι να γίνει) Όμως, είναι κρίσιμο να συνεχιστεί η κοινωνική διάσταση του κινήματος απέναντι στην αμιγώς εθνική. Οι επιτροπές και συντονισμοί που στήθηκαν σε χώρους δουλειάς, γειτονιές και πανεπιστήμια για την διασφάλιση του δημοψηφίσματος είναι κύτταρα που κρίνουν στη συνέχεια το τι είδους ανεξαρτησία θέλουν "οι από κάτω", για να μην περιοριστεί όλο αυτό το κίνημα σε μια απλή αλλαγή σημαίας. Άρα, ας μην βιαζόμαστε στις αναλύσεις διότι το εθνικό μετατρέπεται πολλές φορές σε ταξικό. Παράδειγμα το Brexit, όλοι οι αναλυτές έγραφαν σεντόνια για τον εθνικισμό των Άγγλων και ότι εμπιστεύονται την πλούσια οικονομία τους γι' αυτό ψήφισαν έξοδο από την ΕΕ πριν ενάμισι χρόνο, όμως οι τελευταίες εκλογές (Ιούνιος 2017) έδειξαν στροφή προς τα αριστερά, πτώση των εκφραστών της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και πλήρη εξαφάνιση των εθνικιστών. Είναι οι αγώνες των απλών καθημερινών ανθρώπων που μπορούν να μετατρέπουν ακόμα και "ψευτοδημοψηφίσματα" σε κρίση κυριαρχίας της παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Και αυτό είναι κάτι που το θέλουμε όλοι όσοι βάζουμε τον εαυτό μας στους "από τα κάτω".
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Γιάννης Τσούτσιας
Δεν τα λέει μόνο ο Castelnau. Τα λέει π.χ. και ο Μπελαντής. Επισημαίνοντας μάλιστα, ότι "...μου προξενεί μεγάλη εντύπωση η εξής αντίφαση: πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα της Αριστεράς, στα οποία έχω συντροφική εκτίμηση αλλά διαφωνώ μαζί τους ιδεολογικά, που στην Ελλάδα ή αλλού αισθάνονται ρίγος ή ψυχική απώθηση, όταν εκφέρονται οι λέξεις «εθνικό ζήτημα», «πατρίδα» ή «εθνική ανεξαρτησία» (σε ένα έθνος-κράτος που υπάρχει εδώ και δύο αιώνες), αντιστρέφουν τελείως την οπτική τους, όταν πρόκειται για την καταλανική εθνότητα. Η μια εθνότητα (η δική μας) είναι αυτόχρημα καπιταλιστική, η άλλη φέρει τον σπόρο του σοσιαλιστικού μέλλοντος. Πόση λογική, πολιτική και θεωρητική συνοχή υπάρχει ανάμεσα στις δύο ταυτόχρονες αυτές τοποθετήσεις;" Όλο το άρθρο: pandiera.gr Για την υπόθεση της Καταλονίας -μια πολύ διαφορετική άποψη. Του Δημήτρη Μπελαντή. 9/10/2017


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου