Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
23/6/2010

Οι δύο αφηγήσεις για την έξοδο από την κρίση και το πολιτικό κενό

Ιστοσελίδα «Πρωτοβουλία για την αντισυστημική αριστερά», Β. Σωτηροπούλου, 21/6/2010

Από τις συζητήσεις που αναπτύσσονται στην αριστερά όσον αφορά τη διέξοδο από την κρίση προς όφελος των «κάτω» διαφαίνονται 2 αφηγήσεις :
Η μία (α) θέτει ως κύριο στόχο την αλλαγή των συσχετισμών εντός της ΕΕ, το «καλό -μαλακό ευρώ», την αναδιανομή πόρων εντός της ΕΕ από τις χώρες με πλεονάσματα προς τις χώρες με ελλείμματα, την δημιουργία ευρωπαϊκών μηχανισμών ελέγχου του τραπεζικού κεφαλαίου, την αντικατάσταση του Συμφώνου Σταθερότητας από ένα Σύμφωνο Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας. Στην αφήγηση αυτή, η ιδιομορφία της Ελλάδας ως αδύναμου κρίκου της ΟΝΕ είναι πολιτικά αδιάφορη. Θεωρεί ότι η έξοδος από την κρίση προς όφελος των κάτω, μπορεί να είναι συνέπεια μόνον μιας συνολικής αλλαγής τοπίου στην Ευρώπη και θεωρεί επικίνδυνη την χάραξη μιας πολιτικής παραγωγικής ανασυγκρότησης της εθνικής οικονομίας σε ρήξη με την ΟΝΕ και τον ισχύοντα καταμερισμό εργασίας στην ΕΕ.
Η άλλη (β) θέτει ως κύριο στόχο την σύγκρουση με την ΕΕ, την ριζοσπαστική έξοδο από την ευρωζώνη. Αντιμετωπίζει το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι αδύνατος κρίκος σαν «δυνατό σημείο» μιας προοπτικής αριστερής ρήξης με το σύστημα. Θεωρεί ότι η έξοδος από την κρίση προς όφελος των κάτω, μπορεί να είναι συνέπεια μόνον ενός ισχυρού αντι ΕΕ κινήματος, που θα λειτουργήσει σαν ντόμινο και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Δίνει έμφαση στην παραγωγική αναγέννηση της χώρας και στην αλλαγή της θέσης της στον διεθνή καταμερισμό εργασίας.
Όσον αφορά το εγχώριο σκέλος μιας εναλλακτικής πολιτικής διεξόδου, και οι δύο αφηγήσεις περιλαμβάνουν παρόμοιες προτάσεις (έλεγχος , εθνικοποίηση τραπεζών και άλλων στρατηγικών τομέων, μέτρα αναδιανομής του εισοδήματος προς όφελος των εργαζομένων, υγεία, παιδεία κλπ).
Με τι κριτήρια θα εξετάσουμε την «ορθότητα» της μιας ή της άλλης αφήγησης ;
1) Θα μπορούσαμε να την εξετάσουμε με κριτήρια θεωρίας. Για παράδειγμα υπάρχει η άποψη ρευμάτων του ορθόδοξου μαρξισμού ότι κάθε ρύθμιση σε ανώτερο επίπεδο είναι εξ’ ορισμού θετική : Το πέρασμα από τη μανιφακτούρα στη βιομηχανία, από το έθνος κράτος στον διεθνή πολιτικό θεσμό, από το εθνικό στο διεθνές νόμισμα είναι καλό πράγμα, διότι αναδεικνύει την βασική αντίθεση του καπιταλισμού ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και τον ατομικό χαρακτήρα της ιδιοποίησης. Έτσι λοιπόν, οι καταπιεζόμενες μάζες μπορούν πιο εύκολα να κατανοήσουν την βασική αντίθεση και να ξεσηκωθούν σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.
2)Θα μπορούσαμε να την εξετάσουμε με κριτήρια επίκαιρης οικονομικής ανάλυσης. Για παράδειγμα υπάρχει ή όχι ιεραρχία κρατών εντός της ΕΕ ; Η αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας, έχει τον ίδιο χαρακτήρα σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες ; ή καθορίζεται και από τη θέση της κάθε χώρας στον ευρωπαϊκό και διεθνή καταμερισμό εργασίας ; Εάν εξετάσουμε τις σχέσεις ΑΕΠ, δημόσιου χρέους, ελλείμματος, νομισματικής βάσης της χώρας, πληθωρισμού κλπ, να τους συσχετίσουμε με την κλαδική παραγωγική διάρθρωση της χώρας, και να απαντήσουμε με ρεαλιστικούς όρους : Πότε οι «κάτω» έχουν περισσότερες πιθανότητες να έχουν δουλειά και ψωμί εντός ή εκτός ΟΝΕ;
Σε σχέση με το ερώτημα της ιεραρχίας των κρατών, πέραν της οικονομικής ανάλυσης, στο πολιτικό επίπεδο, έχουμε η όχι κατάλυση της εθνική κυριαρχίας τη χώρας μας ; Μπορούν να υπάρχουν ακόμα αμφιβολίες μετά την δημοσίευση των όρων δανεισμού της χώρας μας από το μηχανισμό στήριξης ; Η αυτόματη κατάσχεση δημόσιας κινητής και ακίνητης περιουσίας σε περίπτωση αδυναμίας του δανειολήπτη, δεν είναι μορφή νεοαποικιοκρατίας ;
3) Θα μπορούσαμε να την εξετάσουμε με κριτήριο τους υφιστάμενους πολιτικούς-κοινωνικούς συσχετισμούς. Πού τρίζει περισσότερο το σύστημα πολιτικής εξουσίας, στην Ελλάδα ή στην Ευρώπη γενικά; Πού είναι πιο εύκολη η οικοδόμηση πλατιών κοινωνικών συμμαχιών ανάμεσα στα πληττόμενα κοινωνικά στρώματα ; στην Ελλάδα ή στην Ευρώπη γενικά;
4) Παρότι θεωρώ πολύ ενδιαφέρουσα την χρήση των παραπάνω κριτηρίων, προτείνω προτεραιότητα να έχει ένα 4ο κριτήριο : «ορθή» αφήγηση είναι η αφήγηση που είναι «χρήσιμη» για την εξέγερση. Ποια αφήγηση έχει περισσότερες πιθανότητες να συνδεθεί με τους ανθρώπους που ριζοσπαστικοποιούνται εξ αιτίας της απότομης χειροτέρευσης της ζωής τους; Ποια αφήγηση μπορεί να βοηθήσει καλύτερα στην τόνωση της αυτοπεποίθησης αυτών που κάνανε «ντου» στη Βουλή στις 5/5 ; Ποια αφήγηση μπορεί να βοηθήσει στην κάλυψη προς τ’ αριστερά του τεράστιου πολιτικού κενού ;
Την κατεύθυνση της απάντησης την έδωσε το σύνθημα της διαδήλωσης της 5/5: «Ούτε ΔΝΤ – Ούτε και ΕΕ, πάρε την υπόθεση στα χέρια σου λαέ»
Διαισθητικά θα έλεγα ότι η αφήγηση (α) ταιριάζει με την ψυχολογία της αναμονής, της λύσης από την « Εσπερία», από τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς και θεσμούς και γενικώς από «κάποιους άλλους» έξω από εμάς . Η αφήγηση (α) ταιριάζει με μια ψυχολογία φόβου και ήττας,. Η αφήγηση (β) ταιριάζει πιο πολύ με το θυμό και την διάθεση σύγκρουσης, η οποία εκτός από αναγκαία, είναι πλέον και υπαρκτή.
Πρέπει επίσης να πάρουμε σοβαρά υπόψη (παρότι αυτό μας δυσκολεύει ιδεολογικά) ότι ο κοινωνικός θυμός έχει «εθνικολαϊκό» χρώμα. Η απότομη επιδείνωση της ζωής της τεράστιας πλειοψηφίας του πληθυσμού, δημιουργεί την εικόνα ότι η χώρα, το «έθνος», δέχεται συνολική επίθεση. Επομένως ή θα βοηθήσουμε να γίνει κατανοητό, ότι ο «εχθρός της χώρας » είναι το ΔΝΤ και η ΕΕ, ή αλλιώς ο εχθρός θα βρεθεί στον διπλανό μετανάστη, στην χώρα Τουρκία, στην γειτονική χώρα Μακεδονία, παίρνοντας τον δρόμο του εθνικισμού, του ρατσισμού, της ακροδεξιάς.
Διεθνιστική και αλληλέγγυα στους μετανάστες δεν είναι μια πολιτική που προβάλλει μόνον την ηθική διάσταση του θέματος, αλλά μια πολιτική που απαντά πειστικά στο πρόβλημα της ανεργίας, της δημιουργίας αξιοπρεπών θέσεων εργασίας για όλους . Επομένως μια πολιτική που είναι σε πλήρη ρήξη με τις αρχές της ΕΕ, γιατί λέει ΝΑΙ στην ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων απ’ όπου και εάν προέρχονται και ΟΧΙ στην ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων και εμπορευμάτων .
Μήπως αυτά σημαίνουν ότι ξεχνάμε την δικτύωση- αλληλεγγύη- συντονισμό με τους λαούς της Ευρώπης ; Κάθε άλλο. Αυτό που θα κρίνει την επόμενη μέρα σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι εάν σε κάποια χώρα θα υπάρξει νίκη. Η έκβαση κάθε πολέμου κρίνεται από συγκεκριμένες μάχες και η πρώτη μάχη δίνεται σήμερα στην Ελλάδα.
Το πολιτικό κενό δεν θα υπάρχει επ’ άπειρον και όσο διαρκεί η κρίση δεν θα υπάρχει αντικειμενικά χώρος για κεϋνσιανές λύσεις. Ο «εθνικολαϊκός» θυμός θα πάρει είτε το δρόμο της αριστερής ρήξης με το πολιτικό σύστημα, είτε της ακροδεξιάς.



readers  1100


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Πέμπτη 17 Αυγούστου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Ν.Καζαντζάκης
Ένα Ελληνικό τοπίο δε δίνει σ’ εµάς τους Έλληνες µιαν αφιλόκερδη ανατριχίλα ωραιότητας, έχει ένα όνοµα το τοπίο - το λένε Μαραθώνα, Σαλαµίνα, Ολυµπία, Θερµοπύλες, Μυστρά - συνδέεται µε µιαν ανάµνηση, εδώ ντροπιαστήκαµε, εκεί δοξαστήκαµε, και µονοµιάς το τοπίο µετουσιώνεται σε πολυδάκρυτη, πολυπλάνητη ιστορία. Κι όλη η ψυχή του Έλληνα προσκυνητή αναστατώνεται. Το κάθε Ελληνικό τοπίο είναι τόσο ποτισµένο από ευτυχίες και δυστυχίες µε παγκόσµιο αντίχτυπο, τόσο γεµάτο ανθρώπινο αγώνα, που υψώνεται σε µάθηµα αυστηρό και δε µπορείς να του ξεφύγεις, γίνεται κραυγή, και χρέος έχεις να την ακούσεις.


Τα σχόλια σας...
"Ολίγα τινά για την νεοελληνική ταυτότητα και παράδοση"30/7/2017 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Επιτρέψετε μου να μη συμμερίζομαι την απαισιοδοξία του συμπολίτη μας κυρίου Θεόδωρου Παντούλα.Η παράδοση καθώς και ο ίδιος αναφέρει δεν είναι κάτι το παγιωμένο, το κονσερβοποιημένο και στάσιμο. Καθημερινά αλλάζει πατώντας στον προηγούμενο της εαυτό. Παραμερίζει, αφαιρεί, προσθέτει, ενσωματώνει. Ότι απ' αυτή αξίζει και προσωρινά υποχωρεί στη βίαιη σύγκρουση του με τους τρόπους μιας ασθμαίνουσας ζωής με εξηγήσιμες αιτίες, σίγουρα θα αναγεννηθεί δυναμωμένο και καλύτερο. Και φυσικά και σωστά τα υπέροχα κεντήματα και περίτεχνα σκαλίσματα μιας παλιότερης εγκλωβισμένης σε στενά όρια ζωής, ας μη τα περιμένουμε. Σήμερα οι νέοι άνθρωποι αγόρια και κορίτσια δεν υφαίνουν, δεν κεντούν αλλά σπουδάζουν μουσική, ξένες γλώσσες, τέχνες, επιστήμες. Ανασύρουν, αξιοποιούν, δημιουργούν και εμπλουτίζουν την υπάρχουσα παραδομένη παράδοση με διακρίσεις. Όσο για την γενικευμένη μειονεξία του συλλογικού εαυτού αυτή πράγματι υπήρξε και υπάρχει από την βίαιη ή ύπουλη μεθοδευμένη εισβολή των επικυρίαρχων μας με τα καθρεφτάκια τους ακόμη και με την μορφή των Lexus. Μόδα είναι, θα περάσει. Άλλωστε "ιθαγενείς" πάντα υπήρχαν, υπάρχουν, θα υπάρχουν...
Κομποστοποίηση ΤΟΠΙΚΑ ή ΚΕΝΤΡΙΚΑ; 21/7/2017 Λ.Λ.
Τα αδιέξοδα της Συνοικιακής κομποστοποίησης συνιστούν μία αλλά χειροπιαστή ένδειξη πως η εξόντωση έχει καταστεί ο κεντρικός -αν και ανομολόγητος- στόχος της πολιτικής όπως αυτή ασκείται σήμερα. Το γεγονός ότι τούτη η εξοντωτική τροπή της πολιτικής παραμένει ανομολόγητη σε επίπεδο πολιτικής ρητορείας, δεν σημαίνει πως δεν γίνεται αισθητή στα πεδία της καθημερινής πρακτικής και της εμπειρίας. Πράγματι, δεν είναι η ευημερία, είναι η ύπαρξη που απειλείται. Ούτε καν «πτωχούς πλην όμως τιμίους» δεν μας θέλουν, γιατί ακριβώς οι τίμιοι κάνουν κοινωνίες που ξέρουν να βγάζουν το ψωμάκι τους, να φροντίζουν τα μέλη τους και την αειφορία του περιβάλλοντος χωρίς την ανάγκη κανενός. Αφήστε που οι ίδιοι πτωχοί και τίμιοι αργά ή γρήγορα θα ευημερήσουν απειλώντας την παντοδυναμία του θηρίου του μηδενισμού και των καταστροφέων δουλευτών του: δηλαδή καταστάσεις που είναι ανεπιθύμητες για την «τρέχουσα» πίσω από τις αγορές πολιτική μας. Πάει πια η παλιά έγνοια των αγορών για εκμετάλλευση των παραγωγικών τάξεων! Οι αγορές προτιμούν αποικίες παρασίτων για να πειραματίζονται πάνω τους και να λεηλατούν ανεμπόδιστα τη γη τους. Επομένως η ανυπαρξία κοινωνίας, η ηθική διαφθορά, το παραγωγικό τέλμα κι ένα επαπειλούμενο φυσικό περιβάλλον συνιστούν ιδρυτικές προϋποθέσεις για την τρέχουσα πολιτική και καθόλου προβλήματα για πραγματική θεραπεία. Γι’ αυτό και άπαντα τα μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης έχουν οσμή παρασιτογόνου και παρασιτοκτόνου μαζί. Γι’ αυτό και αντιθετικοί μέχρι πρότινος ρόλοι, όπως αυτοί στα δίπολα: εργαζόμενος και μισθοφόρος, παραγωγός και καταστροφέας, θριαμβευτής και ηττημένος, προστάτης και βιαστής, τρομοκράτης και αντιτρομοκράτης, κ.ά., γίνανε πλέον τόσο κοντινοί μεταξύ τους και σχεδόν εναλλάξιμοι. Το τείχος ακατανοησίας που έχουν ορθώσει οι δημοτικές δομές απέναντι στο αυτονόητο, έναντι της πρότασης της Συνοικιακής εν προκειμένω, σαν να επρόκειτο για ένα αστήρικτο, ουρανοκατέβατο αίτημα, την ίδια στιγμή που άσχετα, προέλευσης UFO αιτήματα (δες: προγράμματα τύπου ΣΒΑΠ και πλήθος άλλων ψευδοαναπτυξιακών επιλογών επιδοτούμενων από τα ΕΣΠΑ) γίνονται αυτοστιγμεί αποδεκτά, ή η δυσκολία για τους δημότες να αναγνωρίσουμε στη Συνοικιακή την ανάγκη στην οποία ακόμη και οι θεοί πείθονται, η δυσκολία να την ασκήσουμε ενάντια στους δαίμονες της αγοράς και της μικροπολιτικής, όλα τούτα τα εμπόδια προσφέρουν στις Δημοτικές Αρχές έναν «ασφαλή» τρόπο διοίκησης αυτοκτονικής για τους κατοίκους, και συνάμα ένα «δημοκρατικό άλλοθι» λόγω συναινετικής κατάργησης της κοινής λογικής και σύνολης της πραγματικότητας ακόμη και στο πιο στοιχειώδες επίπεδό της, αυτό του τόπου κατοικίας. Με άλλα λόγια από τη στιγμή που η χώρα μου γίνεται εμφανώς τριτοκοσμική, και οι Δήμοι της επίσης, δεν θέλω «Σύμφωνα Ευρωπαίων Δημάρχων» και παρόμοιους αποπροσανατολισμούς, θέλω να γνωρίσω τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων στις τριτοκοσμικές χώρες, θέλω να διδαχθώ τί και πώς μπορεί να διασωθεί από την ήδη συντελούμενη καταστροφή. Είναι θέμα πολιτικής προστασίας του Δήμου. Όχι από φυσική καταστροφή αλλά από κοινωνική και συστημική. Τόσο απλά. Με ελπίδα, που σημαίνει με αίσθηση ευθύνης, ανησυχία χωρίς πανικό. Υπάρχει κάτι πιο σώφρον από αυτό;


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου