Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
16/2/2017

Η περίπτωση της Forough Farrokhzad

Γυναίκες δημιουργοί - Αφιέρωμα με αφορμή την "Ημέρα της Γυναίκας"

Σε λίγες ημέρες, στις 8 Μαρτίου, εορτάζεται η "Ημέρα της Γυναίκας". Με αυτήν την αφορμή -και πέρα από το εθιμοτυπικό του πράγματος- σκεφτήκαμε να παρουσιάζουμε πιο συστηματικά, κορυφαίες γυναίκες δημιουργούς, απ' όλο τον κόσμο, των οποίων το έργο όχι μόνον υπογραμμίζει αλλά και υπερβαίνει τις πλευρές της γυναικείας ανισότητας.

Η πρώτη δημοσίευση, δικαιωματικά ανήκει στην Ιρανή Forough Farrokhzad, την πιο ισχυρή γυναικεία φωνή της ιρανικής τέχνης. Γεννήθηκε το 1935 και πέθανε το 1967 σε ηλικία 32 χρόνων. Ήταν ποιήτρια, ζωγράφος και κινηματογραφίστρια, μάλιστα θεωρείται η μητέρα του Ιρανικού κινηματογράφου. Κάθε εθνική κινηματογραφία έχει έναν πατέρα. Το Ιράν είναι η μόνη χώρα που έχει μητέρα.

Τα ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε δεκάδες γλώσσες. Το ποιητικό της έργο «Ας πιστέψουμε στο ξεκίνημα της ψυχρής εποχής» (Let us believe in the beginning of the cold season), που κυκλοφόρησε μετά τον θάνατό της, θεωρείται ένα από καλύτερα που έχουν γραφτεί στη σύγχρονη περσική γλώσσα. Όλο της το έργο διακρίνεται για την αρτιότητά του, τη δύναμη των αισθημάτων και τον ασύλληπτο ανθρωπισμό του. Θεωρήθηκε πολύ τολμηρό για την πατριαρχική κοινωνία της εποχής, αφού τα ισχυρά γυναικεία συναισθήματα και πάθη που προβάλει κινούνταν πολύ έξω από τα όρια των περιοριστικών για τις γυναίκες κοινωνικών ηθών.

Κρίθηκε επίσης ως «σχεδόν» βλάσφημο για την ισλαμική πίστη τότε που γράφτηκε και ιδιαίτερα σήμερα. Έτσι το σημερινό φονταμενταλιστικό καθεστώς του Ιράν απαγόρευσε την κυκλοφορία του για περισσότερο από μια δεκαετία. Στην ποίηση της, εκτός από την σκληρή κριτική για την θέση της γυναίκας στην ιρανική κοινωνία, δίνει και φωνή στην καταπιεσμένη γυναίκα της εποχής στη χώρα της και σε ολόκληρο τον κόσμο. Μην ξεχνάτε ότι βρισκόμαστε στην δεκαετία του 50 και αναλογιστείτε πως ήταν η κατάσταση και για τις ελληνίδες τότε. Υμνεί το δικαιώματα της στον έρωτα, στην επιλογή από την ίδια και όχι από την οικογένεια του συντρόφου της. Το σπουδαιότερο από όλα τοποθετεί την γυναίκα επαναστατικά για την εποχή στην ίδια θέση με τον άντρα, κατακρίνοντας την αντιμετώπισή της ως αντικείμενο.

Η ζωή της ήταν το ίδιο τολμηρή με το έργο της. Παντρεύτηκε στα 16 της χρόνια και χώρισε δύο χρόνια αργότερα έχοντας προλάβει να γεννήσει το μοναδικό παιδί της. Στη συνέχεια έζησε, χωρίς γάμο, με τον κινηματογραφιστή και συγγραφέα Ebrahim Golestan, ο οποίος υποστήριξε το ελεύθερο πνεύμα της, την διάθεση της να εκφράσει τα προσωπικά της αισθήματα και την επιθυμία της να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο. Πέθανε σε ηλικία 32 χρόνων σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, όταν για να αποφύγει τη σύγκρουση με ένα σχολικό λεωφορείο, έριξε το αυτοκίνητό της σε έναν τοίχο.

Σε ηλικία 27 χρόνων, το 1962, έγραψε το σενάριο και σκηνοθέτησε τη μικρού μήκους ταινία «Το σπίτι είναι μαύρο» ένα σκληρό και ταυτόχρονα ποιητικό φιλμ με θέμα τη ζωή σε μια κοινότητας λεπρών στο Βόρειο Ιράν. Στη διάρκεια του φιλμ απαγγέλλει η ίδια στίχους από ποιήματά της, στους οποίους αμφισβητείται η δικαιοσύνη και η ευσπλαχνία του Αλλάχ, που καταδίκασε κάποια από τα τέκνα του στο μαρτύριο της λέπρας. Κυρίως αμφισβητείται η υποχρέωση των θνητών να ευγνωμονούν το θεό τους όταν αυτός τους επιφυλάσσει μια μαύρη ζωή.

Ιδιαίτερα συγκινητικό είναι το τέλος της ταινίας όπου στη σχολική αίθουσα της κοινότητας των λεπρών ο δάσκαλος ζητάει από έναν μαθητή να απαντήσει στο ερώτημα: «Γιατί ευχαριστείς το θεό που έχεις πατέρα και μητέρα;» για να πάρει την απάντηση «δεν ξέρω, δεν έχω ούτε τον έναν ούτε την άλλη». Στη συνέχεια καλεί άλλον να αναφέρει μερικά όμορφα πράγματα: «το φεγγάρι, ο ήλιος, τα λουλούδια, η ώρα του παιχνιδιού» απαντάει αυτός. Ένας τρίτος που ρωτήθηκε να αναφέρει μερικά άσχημα πράγματα απαντάει: «χέρια, πόδια, κεφάλι». Έναν τέταρτο μαθητή, από τον οποίο ζητήθηκε να γράφει μια πρόταση, που να περιέχει την λέξη «σπίτι», τον βλέπουμε να γράφει στον πίνακα -αφού τώρα παρεμβληθεί στην οθόνη μια πομπή από λεπρούς μπροστά στους οποίους κλείνει η πόρτα του σπιτιού που θέλουν να μπουν-στους οποίους γράφει «Το σπίτι είναι μαύρο».

Το φιλμ εκτός από μια ρεαλιστική απεικόνιση των συνθηκών ζωής στην κοινότητα των λεπρών, της παραμέλησης των ασθενών από τις οικογένειες τους και την πολιτεία, η σκηνοθέτης αντιπαραβάλει την επιστημονική και τη θρησκευτική (η ασθένεια ως θεϊκή τιμωρία) αντίληψη για την προέλευση της αρρώστιας, ενώ φαίνεται να χρησιμοποιεί την λέπρα ως μεταφορά για την κατάσταση και το μέλλον της ανθρωπότητας.


Εδώ μπορείτε να δείτε «Το σπίτι είναι μαύρο», με αγγλικούς υπότιτλους:

https://www.youtube.com/watch?v=cpZ9stU_O7E


readers  209


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Πέμπτη 17 Αυγούστου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Ν.Καζαντζάκης
Ένα Ελληνικό τοπίο δε δίνει σ’ εµάς τους Έλληνες µιαν αφιλόκερδη ανατριχίλα ωραιότητας, έχει ένα όνοµα το τοπίο - το λένε Μαραθώνα, Σαλαµίνα, Ολυµπία, Θερµοπύλες, Μυστρά - συνδέεται µε µιαν ανάµνηση, εδώ ντροπιαστήκαµε, εκεί δοξαστήκαµε, και µονοµιάς το τοπίο µετουσιώνεται σε πολυδάκρυτη, πολυπλάνητη ιστορία. Κι όλη η ψυχή του Έλληνα προσκυνητή αναστατώνεται. Το κάθε Ελληνικό τοπίο είναι τόσο ποτισµένο από ευτυχίες και δυστυχίες µε παγκόσµιο αντίχτυπο, τόσο γεµάτο ανθρώπινο αγώνα, που υψώνεται σε µάθηµα αυστηρό και δε µπορείς να του ξεφύγεις, γίνεται κραυγή, και χρέος έχεις να την ακούσεις.


Τα σχόλια σας...
"Ολίγα τινά για την νεοελληνική ταυτότητα και παράδοση"30/7/2017 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Επιτρέψετε μου να μη συμμερίζομαι την απαισιοδοξία του συμπολίτη μας κυρίου Θεόδωρου Παντούλα.Η παράδοση καθώς και ο ίδιος αναφέρει δεν είναι κάτι το παγιωμένο, το κονσερβοποιημένο και στάσιμο. Καθημερινά αλλάζει πατώντας στον προηγούμενο της εαυτό. Παραμερίζει, αφαιρεί, προσθέτει, ενσωματώνει. Ότι απ' αυτή αξίζει και προσωρινά υποχωρεί στη βίαιη σύγκρουση του με τους τρόπους μιας ασθμαίνουσας ζωής με εξηγήσιμες αιτίες, σίγουρα θα αναγεννηθεί δυναμωμένο και καλύτερο. Και φυσικά και σωστά τα υπέροχα κεντήματα και περίτεχνα σκαλίσματα μιας παλιότερης εγκλωβισμένης σε στενά όρια ζωής, ας μη τα περιμένουμε. Σήμερα οι νέοι άνθρωποι αγόρια και κορίτσια δεν υφαίνουν, δεν κεντούν αλλά σπουδάζουν μουσική, ξένες γλώσσες, τέχνες, επιστήμες. Ανασύρουν, αξιοποιούν, δημιουργούν και εμπλουτίζουν την υπάρχουσα παραδομένη παράδοση με διακρίσεις. Όσο για την γενικευμένη μειονεξία του συλλογικού εαυτού αυτή πράγματι υπήρξε και υπάρχει από την βίαιη ή ύπουλη μεθοδευμένη εισβολή των επικυρίαρχων μας με τα καθρεφτάκια τους ακόμη και με την μορφή των Lexus. Μόδα είναι, θα περάσει. Άλλωστε "ιθαγενείς" πάντα υπήρχαν, υπάρχουν, θα υπάρχουν...
Κομποστοποίηση ΤΟΠΙΚΑ ή ΚΕΝΤΡΙΚΑ; 21/7/2017 Λ.Λ.
Τα αδιέξοδα της Συνοικιακής κομποστοποίησης συνιστούν μία αλλά χειροπιαστή ένδειξη πως η εξόντωση έχει καταστεί ο κεντρικός -αν και ανομολόγητος- στόχος της πολιτικής όπως αυτή ασκείται σήμερα. Το γεγονός ότι τούτη η εξοντωτική τροπή της πολιτικής παραμένει ανομολόγητη σε επίπεδο πολιτικής ρητορείας, δεν σημαίνει πως δεν γίνεται αισθητή στα πεδία της καθημερινής πρακτικής και της εμπειρίας. Πράγματι, δεν είναι η ευημερία, είναι η ύπαρξη που απειλείται. Ούτε καν «πτωχούς πλην όμως τιμίους» δεν μας θέλουν, γιατί ακριβώς οι τίμιοι κάνουν κοινωνίες που ξέρουν να βγάζουν το ψωμάκι τους, να φροντίζουν τα μέλη τους και την αειφορία του περιβάλλοντος χωρίς την ανάγκη κανενός. Αφήστε που οι ίδιοι πτωχοί και τίμιοι αργά ή γρήγορα θα ευημερήσουν απειλώντας την παντοδυναμία του θηρίου του μηδενισμού και των καταστροφέων δουλευτών του: δηλαδή καταστάσεις που είναι ανεπιθύμητες για την «τρέχουσα» πίσω από τις αγορές πολιτική μας. Πάει πια η παλιά έγνοια των αγορών για εκμετάλλευση των παραγωγικών τάξεων! Οι αγορές προτιμούν αποικίες παρασίτων για να πειραματίζονται πάνω τους και να λεηλατούν ανεμπόδιστα τη γη τους. Επομένως η ανυπαρξία κοινωνίας, η ηθική διαφθορά, το παραγωγικό τέλμα κι ένα επαπειλούμενο φυσικό περιβάλλον συνιστούν ιδρυτικές προϋποθέσεις για την τρέχουσα πολιτική και καθόλου προβλήματα για πραγματική θεραπεία. Γι’ αυτό και άπαντα τα μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης έχουν οσμή παρασιτογόνου και παρασιτοκτόνου μαζί. Γι’ αυτό και αντιθετικοί μέχρι πρότινος ρόλοι, όπως αυτοί στα δίπολα: εργαζόμενος και μισθοφόρος, παραγωγός και καταστροφέας, θριαμβευτής και ηττημένος, προστάτης και βιαστής, τρομοκράτης και αντιτρομοκράτης, κ.ά., γίνανε πλέον τόσο κοντινοί μεταξύ τους και σχεδόν εναλλάξιμοι. Το τείχος ακατανοησίας που έχουν ορθώσει οι δημοτικές δομές απέναντι στο αυτονόητο, έναντι της πρότασης της Συνοικιακής εν προκειμένω, σαν να επρόκειτο για ένα αστήρικτο, ουρανοκατέβατο αίτημα, την ίδια στιγμή που άσχετα, προέλευσης UFO αιτήματα (δες: προγράμματα τύπου ΣΒΑΠ και πλήθος άλλων ψευδοαναπτυξιακών επιλογών επιδοτούμενων από τα ΕΣΠΑ) γίνονται αυτοστιγμεί αποδεκτά, ή η δυσκολία για τους δημότες να αναγνωρίσουμε στη Συνοικιακή την ανάγκη στην οποία ακόμη και οι θεοί πείθονται, η δυσκολία να την ασκήσουμε ενάντια στους δαίμονες της αγοράς και της μικροπολιτικής, όλα τούτα τα εμπόδια προσφέρουν στις Δημοτικές Αρχές έναν «ασφαλή» τρόπο διοίκησης αυτοκτονικής για τους κατοίκους, και συνάμα ένα «δημοκρατικό άλλοθι» λόγω συναινετικής κατάργησης της κοινής λογικής και σύνολης της πραγματικότητας ακόμη και στο πιο στοιχειώδες επίπεδό της, αυτό του τόπου κατοικίας. Με άλλα λόγια από τη στιγμή που η χώρα μου γίνεται εμφανώς τριτοκοσμική, και οι Δήμοι της επίσης, δεν θέλω «Σύμφωνα Ευρωπαίων Δημάρχων» και παρόμοιους αποπροσανατολισμούς, θέλω να γνωρίσω τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων στις τριτοκοσμικές χώρες, θέλω να διδαχθώ τί και πώς μπορεί να διασωθεί από την ήδη συντελούμενη καταστροφή. Είναι θέμα πολιτικής προστασίας του Δήμου. Όχι από φυσική καταστροφή αλλά από κοινωνική και συστημική. Τόσο απλά. Με ελπίδα, που σημαίνει με αίσθηση ευθύνης, ανησυχία χωρίς πανικό. Υπάρχει κάτι πιο σώφρον από αυτό;


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου