Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
7/4/2017

Δεν λείπει το λάδι, λείπει η προσευχή!

Ανοιχτή επιστολή προς διοικούντες και όχι μόνον

Το θέτουμε σε όλους τους τόνους από το 2014: Για να προχωρήσει οτιδήποτε και να συγκρατηθεί ένα επίπεδο καθημερινότητας, χρειάζεται μια κρίσιμη μάζα πολιτών να εμπλέκεται στα τοπικά ζητήματα. Το εύθραυστο (και εκρηκτικό) των κοινωνικών σχέσεων, η απογοήτευση και η απόσυρση των ανθρώπων, αντιμετωπίζεται μόνον εάν ικανός αριθμός από αυτούς, ανταποκριθεί στην ανάγκη να λειτουργεί η πόλη ως πόλη και όχι ως άθροισμα ιδιωτών.

Το θέτουμε εκ νέου, όχι αντιπολιτευτικά αλλά ως συνεπιβάτες: Η διέξοδος παραπέμπει αλλού, μακριά από το σκηνικό της κρίσης και τις «συνήθειές» του. Στο άνοιγμα στην κοινωνία και στην ανόρθωση του ηθικού της, με ότι αυτό συνεπάγεται σε επίπεδο θεσμών, πρακτικών και (ιδίως) συμπεριφορών. Στη στροφή, από το μοντέλο της «ανάθεσης», σ’ αυτό της δημοκρατικής λειτουργίας του δήμου, ώστε να περισωθεί ο χώρος των «κοινών», οι λειτουργίες και οι άνθρωποί του από τη διαβρωτική επέλαση των μνημονίων. Ζητείται εγερτήριο σχέδιο, που όπως κάθε πολιτική, δεν θα μπορούσε ποτέ να καρποφορήσει σε αδιαμόρφωτο έδαφος, χωρίς συγκροτημένες και προετοιμασμένες κοινότητες.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο, ότι 3 χρόνια μετά τις εκλογές του 2014, καμία εκκρεμότητα του δήμου δεν έχει δρομολογηθεί, ούτε άλλη «έκπληξη» έχει υπάρξει, με εξαίρεση το ζήτημα της έκτασης της οδού Μητροπούλου, όπου και εκεί απλώς έληξε η σύμβαση του ιδιώτη, με σοβαρές μάλιστα συνέπειες σε βάρος του δήμου. Αν και δεν τοποθετείται εδώ το επίκεντρο της κριτικής μας, το έλλειμμα σε υποδομές παραμένει, η βιβλιοθήκη είναι διασκορπισμένη σε αποθήκες, το επί 8ετία Γενικό Πολεοδομικό και Ρυμοτομικό έχει παγώσει, (ερήμην του δημοτικού συμβουλίου), η συντήρηση των δημόσιων χώρων καρκινοβατεί, όσο για τη διόγκωση των δομών αλληλεγγύης, κι εδώ η κατεύθυνση σηκώνει μεγάλη συζήτηση...

Σε κάθε περίπτωση, αντίδοτο στην κοινωνική ερήμωση δεν είναι μια γκάμα «φιλανθρωπικών» πρακτικών «ευαίσθητων» διοικούντων, ούτε οι συνεχείς εκκλήσεις για λάδι, ούτε η ανταλλαγή επαφών με την Περιφέρεια και την κυβέρνηση για χρηματοδοτήσεις. Σημαντικότερο κάθε παρέμβασης, είναι να νοιώθουν οι πολίτες ότι αυτή τους αφορά και τους περιλαμβάνει, εξασφαλίζοντας τη συνέχειά της.

Δεν ισχυριζόμαστε ότι για όλα φταίει η διοίκηση. Έχει όμως ευθύνη να αντιστρέψει το κλίμα αντί να αρκείται στην πεπατημένη. Είναι ενδεικτικό πως ούτε οι δημοτικές παρατάξεις, ούτε ακόμη και οι σύμβουλοι της πλειοψηφίας, στο σύνολό τους, μετέχουν των αποφάσεων. Παντού το έλλειμμα δημοκρατίας είναι κραυγαλέο, (διαχειριστική απάθεια;) και η δημοτική πολιτική έχει καταστεί προϊόν διεκπεραίωσης λίγων στελεχών, (μέρος των οποίων μάλιστα θητεύει στην κυβέρνηση!), ένα επικοινωνιακό παιχνίδι που εκτυλίσσεται μακριά από τον κοινωνικό περίγυρο και τις ανάγκες του.

Το φαινόμενο είναι καθολικό, δεν αφορά μόνο τη διοίκηση. Ούτε οι άλλες παρατάξεις της αντιπολίτευσης λειτουργούν συλλογικά: Η μεν αξιωματική αντιπολίτευση αρκείται σε περιοδικές αναρτήσεις στελεχών της στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, οι δε μικρότεροι συνδυασμοί, έχουν, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, απορροφηθεί στο μηχανισμό της διοίκησης (!) ή τελούν εν αναμονή των επόμενων εκλογών.

Για «Επιτροπές Διαβούλευσης» και άλλα ανάλογα, ούτε λόγος. Και να θελήσει η διοίκηση να τις ενεργοποιήσει, θα ψάχνει ενδιαφερόμενους. Γι’ αυτό στα Βριλήσσια η κοινωνική ζωή εξαντλείται στις βραβεύσεις, τα τραπεζώματα, τα δελτία τύπου, τις πίτες, τις ίντριγκες (π.χ. στις εκλογές του ΚΑΠΗ), τις κοινωνικές εκδηλώσεις και την αναγόρευση «επιτίμων». Ακόμη και στις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, ο κορεσμός είναι εμφανής...

Σ’ αυτή τη γενικευμένη -για όσους το καταλαβαίνουν- αφασία / απραξία, που αναπαράγει τον φαύλο κύκλο του περίκλειστου των αποφάσεων και αναπόδραστα οδηγεί σε παρακμή, η διοίκηση «απαντά» με ανούσια βίντεο και αυτοπαρουσιάσεις του δημάρχου, εκκλήσεις αλληλεγγύης και εκπτωτικά φυλλάδια για ανακύκλωση, που εξωραΐζουν την πραγματικότητα και αποπροσανατολίζουν: «Πάμε καλά, επειδή ο δήμαρχος το φροντίζει!» Ουδέν ζητείται από τους πολίτες, ακόμη κι αν αυτοί διατίθενται, δεν προβλέπεται τρόπος να συμβάλουν!

Και στο κοντινό παρελθόν έτσι συνέβαινε στη αυτοδιοίκηση. Μόνο που τότε οι άνθρωποι διέθεταν αποθέματα χρόνου και διάθεσης, στο πλαίσιο μιας «κανονικότητας», και έστω με στρεβλό τρόπο, μετείχαν της Πόλης. Τώρα η πλειοψηφία των πολιτών βυθισμένη στην ένδεια και την απογοήτευση, περιορίζεται στα του οίκου της, έχοντας διαρρήξει - δικαίως- κάθε σχέση με το πολιτικό προσωπικό και με οτιδήποτε συμβαίνει έξω από την πόρτα της. Καχυποψία, αδιαφορία, οργή, απαισιοδοξία, διάψευση, έτοιμα τα εύφλεκτα υλικά…

Είναι λοιπόν συνθήκη επιβίωσης για την Αυτοδιοίκηση να δώσει νόημα στον τόπο των κοινών, αντί να στρουθοκαμηλίζει στα γραφεία, χώρο για συνεννόηση και διεκδίκηση, εμπνέοντας τους δημότες μ' ένα σχέδιο, όχι στο όνομα πλειοψηφιών, όχι στο όνομα παρατάξεων, αλλά στο όνομα της κοινωνικότητάς μας. Αν αγωνιούμε για διέξοδο και προοπτική, αν δυσκολευόμαστε να αναπνεύσουμε, ας αφήνουμε τουλάχιστον τα παράθυρα ανοιχτά, τους διαύλους ελεύθερους, για τα «μεγάλα», τα πέρα από τους περιορισμούς του διαμορφωμένου μικρόκοσμου.

Μπορεί μια διοίκηση που έχει αναλώσει το μισό του εκλογικού της χρόνου αναζητώντας στασίδι εντός του συστημικού οικοδομήματος, να συμμεριστεί, έστω, την ανησυχία μας; Μπορεί να μετατραπεί σε κάτι άλλο από αυτό που «είναι»;

Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό, γιατί δεν απευθύνεται μόνο στην ίδια. Όλοι καλούμαστε λίγο-πολύ, να υπερβούμε αυτό που «είμαστε», με κριτήριο τη συμβολή μας στα αναγκαία, τα κρίσιμα, αυτά που «δεν σηκώνουν» αναβολή!

Αν κάποιοι δεν είναι σε θέση ούτε αυτό να αντιληφθούν, σύντομα θα αναγκαστούν να αναθεωρήσουν...



Καλή Ανάσταση!


«Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων Δράση για μια Άλλη Πόλη»



Φωτογραφία: Έργο του Καναδού ζωγράφου Rob Gonsalves


readers  643


Σχόλια (4)


βιολεττα βρυωνη 10 Μαϊ 2017, 00:52
Μεσα σε μια τετοια κατασταση κρισης,οι περισσοτεροι νιωθουν διαλυμενα προσωπα.οι τομεις εργασια,ψυχαγωγια.οικονομικα,υγεια,παροχες?ολα φθηνουν...πως να δωσεις ελπιδα,αφου δεν την νιωθεις?
παντου ολος ο κοσμος δεν χαμογελα πια λειπει το οραμα?ενας στοχος?οι ανθρωποι πρεπει απο μεσα τους να σκεφτονται συλλογικα για το κοινο καλο.αυτο πως να γινει σε μια κοινωνια μη δημοκρατικη,μη αξιοκρατικη,μη δικαιη,και αργη.Τι να'ναι αυτο που θα μας αφυπνισει κ θα μας βγαλει πρωτα απο τα ατομικα μας και απο τα συλλογικα μας αμαρτηματα?

Γιάννης Τσούτσιας 11 Απρ 2017, 18:08
Θ. Ζιάκας: Κονδύλης: ο δικός μας σκεπτικός στο λυκόφως του μοντερνισμού. Νέος Ερμής ο Λόγιος, τ. 12 Φθινόπωρο 2015. (Β’ Μέρος αφιερώματος στον Π. Κονδύλη). Ολόκληρο το κείμενο στο "Aντίφωνο":

«Τότε η κοινωνία των εσωτερικά διαλυμένων προσώπων φαίνεται στον παρατηρητή σαν σωρός μυρμηγκιών που κινούνται προς διαφορετικές κατευθύνσεις, σχηματίζοντας διάφορες διατάξεις και διάφορους συνδυασμούς. Μόλις η ψυχολογική ανάλυση του ατόμου περατωθεί με τη διαπίστωση της διάλυσης του προσώπου, την ακολουθεί –όταν τεθεί το ερώτημα τι είδους κοινωνία συνιστούν τέτοια πρόσωπα- όχι κάποια κοινωνική ψυχολογία, αλλά μια αφηρημένη δομική διδασκαλία πραγματευόμενη την ολότητα των σχέσεων ανάμεσα στα πρόσωπα που έχουν μεταβληθεί σε σημεία.

Με άλλα λόγια: το εσωτερικά διαλυμένο πρόσωπο ως μέλος μιας κοινωνίας αποτελεί ένα αδύναμο, στερημένο ταυτότητας και ανώνυμο σημείο, το οποίο χάνεται μέσα στην αχρωμία και στην ανωνυμία απρόσωπων δομών, ενώ τα ατομικά γνωρίσματα του προσώπου συρρικνώνονται σε απλά σημεία.

Η εσωτερική διάλυση του προσώπου μεταπίπτει με την κατάτμηση της κοινωνικής ζωής σε άτομα –και τότε έρχεται η στιγμή όπου το διαλυμένο πρόσωπο αισθάνεται ως απλό σημείο ή ως παίγνιο στα χέρια ανεξέλεγκτων και αδιάγνωστων δυνάμεων. Πάνω από τη χαοτική ψυχή μπορεί να στέκεται μοναχά μια ζοφερή και καταθλιπτική εξουσία ή αυθεντία, η οποία είναι ακαταμάχητη ακριβώς επειδή δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά τις ανώνυμες εκείνες δομές που συγκρατούν τα πρόσωπα αφού πια τούτα εδώ ως κοινωνικές υπάρξεις έχουν μεταβληθεί σε σημεία ή άτομα.»
admin 8 Απρ 2017, 19:15
Eνδεικτικά:

28/9/2014: «Όταν δεν ακούγομαι, παύω να ακούω – και να μιλάω και όταν πάψω να ακούω, παύω και να ακούγομαι»
http://www.drasivrilissia.gr/otan-den-akougomai

Για ένα νέο υπόδειγμα διοίκησης (προεκλογικό πρόγραμμα, σελίδα 3)
programma-drashs
Eρωτηση 8 Απρ 2017, 14:51
Μήπως εχετε καποια ιδεα να προτείνετε; Πέρα από τις γενικότητες, τί ακριβώς μπορεί να γίνει; Εσεις ως αντιπολίτευση κάνετε κάτι απ' όλ΄αυτά που θα ήταν καλό να γίνουν για να μπορούμε να μετέχουμε ως δημότες; Εγω προσωπικά, μόνο το σινεμά έχω ακούσει.
Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Στην αόριστη αγάπη για την ανθρωπότητα, αγαπάς σχεδόν πάντα μονάχα τον εαυτό σου.


Τα σχόλια σας...
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;10/10/2017 Παπαχριστοδούλου Μαρίνα
Έχω και εγώ σοβαρές επιφυλάξεις για το άρθρο αυτό. Δεν είναι ακριβώς τα ζητήματα που βάζει ο Ορέστης που με απασχολούν, ούτε ξέρω να πω αν είναι καλύτερα αυτή την περίοδο να ζήσει η Καταλονία μακριά ή μέσα στην Ισπανία. Είναι το γεγονός ότι τόσο Régis de Castelnau όσο και ο Μπελαντής (λιγότερο) οι οποίοι και προφανώς έχουν καταλήξει ότι η Καταλονία πρέπει να μείνει στην αγκαλιά της κραταιής Ισπανίας ή καλύτερα είναι ενάντια στις αποσχιστικές τάσεις, αντιμετωπίζουν το θέμα με απίστευτη μονομέρεια. Μάλιστα στο άρθρο του Castelnau μπορώ να πω ότι διακρίνω μια υποτιμητική, σχεδόν ρατσιστική αντίληψη προς τους νότιους και τους "αριστερούς", ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει σήμερα. Μου θύμισε κάτι από την ανωτερότητα των προηγμένων βόρειων ενάντια στους καθυστερημένους νότιους για να μην θυμηθώ την αποικιοκρατία κοκ. Αλλά οι κύριες επιφυλάξεις μου είναι τρεις: Πρώτον: κανένας από τους δύο δεν αναφέρεται στο όργιο αυταρχισμού και αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς από την κεντρική κυβέρνηση της Ισπανίας (και κατ΄ επέκταση στους σχετικούς χειρισμούς της ΕΕ) απέναντι στους Καταλανούς, στάση στην οποία κανένας προοδευτικός άνθρωπος και πολύ περισσότερο σχολιαστής δεν μπορεί να αγνοεί . Η άποψή μου, που νομίζω ότι είναι κεντρική θέση της Δράσης ότι «δεν θέλουμε τίποτα, ούτε το καλύτερο ούτε το χειρότερο για μας αν δεν συμμετέχουμε στην απόφασή του» και από αυτή την άποψη δεν είναι να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε στο δικαίωμα των Καταλανών στην αυτοδιάθεση, αλλά να συμφωνήσουμε απόλυτα στο δικαίωμα τους να αποφασίζουν για την αυτοδιάθεση ή όχι. Τέλος διάβασα κάπου ότι τόσο η στάση της κυβέρνησης Ραχόι, όσο και της ΕΕ είναι για να διδάσκονται στα πανεπιστήμια, στις σχολές πολιτικών επιστημών ως παραδείγματα του τι πρέπει να κάνεις για να πετύχεις αυτό που δεν θέλεις. Το λέω εδώ για να σημειώσω ότι ΕΕ και Ραχόι αυτό ήθελαν και όχι δεν ήθελαν και αυτή τη διάσταση την δίνει ο Castelnau, όχι όμως με πολύ πειστικό τρόπο. Δεύτερον: Το γεγονός ότι υπάρχουν πλείστα όσα παραδείγματα που παραπέμπουν στην καταστροφική εξέλιξη αποσχιστικών κινημάτων (πχ Γιουγκοσλαβία , Ουκρανία ), δεν σημαίνει ότι εμείς συλλήβδην θα είμαστε κατά των αιτημάτων και κινημάτων αυτοδιάθεσης. Και στο κάτω-κάτω είναι δύο διαφορετικά ζητήματα. Ένα να επιλέξει ένας λαός πως θέλει να ζήσει, μέσα σε ποιο πλαίσιο. Δικαίωμα του αναφαίρετο. Και ένα δεύτερο να προσπαθήσει να εμποδίσει τις έξωθεν επεμβάσεις. Ανεδαφικό σήμερα; Μάλλον δύσκολο, αλλά δεν βλέπω και άλλο τρόπο. Ούτε είναι δικαιολογία ότι ο Κάρλας Πουτσντεμόν είναι συντηρητικός άρα δεν μπορούμε ως προοδευτικοί να συντασσόμαστε με το αίτημα του. Ένα αίτημα είναι αυθύπαρκτο και ως τέτοιο πρέπει να κρίνεται. Συνυπολογίζεις πολλούς παράγοντες για να πεις αν είσαι υπέρ ή κατά. Ποια συμφέροντα εξυπηρετεί κυρίως κλπ, και μετά ας το υποστηρίζει όποιος θέλει. Τρίτο: Υπάρχει μία πλευρά της πολιτικής ζωής στην Ισπανία που αποσιωπάται αν και σε αυτήν εδράζονται πολλά από τα κακώς κείμενα που παρακολουθούμε να συμβαίνει σε αυτήν την χώρα. Πρόκειται για το γεγονός ότι μια δικτατορία που κράτησε 39 ολόκληρα χρόνια καταλύθηκε χωρίς να ανοίξει μύτη, χωρίς να υπάρξει κανενός είδους αποχουντοποίηση. Όλοι έμειναν στη θέση τους και συνέχισαν να κάνουν τη δουλειά τους όπως την ήξεραν. Οι στρατιωτικοί στο στρατό, οι αστυνομικοί στην αστυνομία, οι παπάδες στην εκκλησία (μεγάλο στήριγμα της δικτατορίας και πολύ το απόλαυσε η εκκλησία αυτό) κοκ. Οι δικοί μας χουντικοί, που παρεμπιπτόντως φαντάζουν αγγελάκια μπροστά στους Ισπανούς, με κάποιον τρόπο έστω περιορισμένο τιμωρήθηκαν. Εκεί τίποτα. Μόλις τον τελευταίο καιρό γίνονται προσπάθειες να αντιμετωπιστεί το θέμα. Ακούγονται όλο και περισσότερες φωνές, γίνονται και κάποια πράγματα, όχι τόσο εξ αιτίας του παρελθόντος, αλλά εξ αιτίας της δράσης όλων αυτών σήμερα. Ως συνέπεια αυτού είναι φυσικό να υπάρχει τόσος αυταρχισμός εκεί. Φυσικό όσο και απαράδεκτο.
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Ορέστης Ηλίας
Από αυτούς που χαίρουν της συντροφικής εκτίμησης του Μπελαντή, κανένας δεν είπε ότι το καταλανικό εθνικό ζήτημα είναι σπόρος του σοσιαλιστικού μέλλοντος..(μακάρι να γίνει) Όμως, είναι κρίσιμο να συνεχιστεί η κοινωνική διάσταση του κινήματος απέναντι στην αμιγώς εθνική. Οι επιτροπές και συντονισμοί που στήθηκαν σε χώρους δουλειάς, γειτονιές και πανεπιστήμια για την διασφάλιση του δημοψηφίσματος είναι κύτταρα που κρίνουν στη συνέχεια το τι είδους ανεξαρτησία θέλουν "οι από κάτω", για να μην περιοριστεί όλο αυτό το κίνημα σε μια απλή αλλαγή σημαίας. Άρα, ας μην βιαζόμαστε στις αναλύσεις διότι το εθνικό μετατρέπεται πολλές φορές σε ταξικό. Παράδειγμα το Brexit, όλοι οι αναλυτές έγραφαν σεντόνια για τον εθνικισμό των Άγγλων και ότι εμπιστεύονται την πλούσια οικονομία τους γι' αυτό ψήφισαν έξοδο από την ΕΕ πριν ενάμισι χρόνο, όμως οι τελευταίες εκλογές (Ιούνιος 2017) έδειξαν στροφή προς τα αριστερά, πτώση των εκφραστών της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και πλήρη εξαφάνιση των εθνικιστών. Είναι οι αγώνες των απλών καθημερινών ανθρώπων που μπορούν να μετατρέπουν ακόμα και "ψευτοδημοψηφίσματα" σε κρίση κυριαρχίας της παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Και αυτό είναι κάτι που το θέλουμε όλοι όσοι βάζουμε τον εαυτό μας στους "από τα κάτω".
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Γιάννης Τσούτσιας
Δεν τα λέει μόνο ο Castelnau. Τα λέει π.χ. και ο Μπελαντής. Επισημαίνοντας μάλιστα, ότι "...μου προξενεί μεγάλη εντύπωση η εξής αντίφαση: πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα της Αριστεράς, στα οποία έχω συντροφική εκτίμηση αλλά διαφωνώ μαζί τους ιδεολογικά, που στην Ελλάδα ή αλλού αισθάνονται ρίγος ή ψυχική απώθηση, όταν εκφέρονται οι λέξεις «εθνικό ζήτημα», «πατρίδα» ή «εθνική ανεξαρτησία» (σε ένα έθνος-κράτος που υπάρχει εδώ και δύο αιώνες), αντιστρέφουν τελείως την οπτική τους, όταν πρόκειται για την καταλανική εθνότητα. Η μια εθνότητα (η δική μας) είναι αυτόχρημα καπιταλιστική, η άλλη φέρει τον σπόρο του σοσιαλιστικού μέλλοντος. Πόση λογική, πολιτική και θεωρητική συνοχή υπάρχει ανάμεσα στις δύο ταυτόχρονες αυτές τοποθετήσεις;" Όλο το άρθρο: pandiera.gr Για την υπόθεση της Καταλονίας -μια πολύ διαφορετική άποψη. Του Δημήτρη Μπελαντή. 9/10/2017


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου