Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
12/5/2017

Η πρόταση της "Δράσης" για το καλοκαιρινό Φεστιβάλ

Κατατέθηκε στο Δ.Σ. του Αθλητικού & Πολιτιστικού Οργανισμού Βριλησσίων

Η "Δράση", από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας της, αξιολόγησε τον πολιτισμό ως ένα αγαθό καίριας σημασίας που δικαιούνται να απολαμβάνουν όλοι οι δημότες. Δεκάδες είναι οι εκδηλώσεις μας με πολιτιστικό περιεχόμενο και αμέριστη η υποστήριξή μας στο "Cine Δράση" που έχει τη δική του σημαντική συμβολή στην προαγωγή του πολιτισμού στην πόλη μας. Δεν είναι περίεργο επομένως, που αποφασίσαμε και αυτή τη χρονιά να προχωρήσουμε σε μια συγκεκριμένη πρόταση για το φεστιβάλ του Δήμου μας.




Λίγα λόγια για το Φεστιβάλ του Δήμου Βριλησσίων

Κάθε χρόνο έχουμε κατά σειρά τις εξής εκδηλώσεις:

Αρχικά, τους μήνες Μάιο και Ιούνιο διοργανώνονται εκδηλώσεις οπού παρουσιάζεται η δουλειά των θεατρικών, χορευτικών, μουσικών εργαστηρίων κλπ του Δήμου, στο θέατρο «Αλίκη Βουγιουκλάκη». Αντίστοιχα, στους κλειστούς χώρους (ΤΥΠΕΤ, Κισσάβου) παρουσιάζεται -εκτίθεται η δουλειά των εργαστηρίων ζωγραφικής, φωτογραφίας, πλαστικής κλπ. Εκτίμησή μας είναι ότι η διαδικασία αυτή καταλήγει να έχει διεκπεραιωτικό χαρακτήρα, και να αφορά κυρίως τους δημιουργούς-μαθητές, τους δασκάλους, φίλους και συγγενείς, παραμένοντας εκτός της καθημερινότητας της πόλης.

Όσον αφορά στο υπόλοιπο σκέλος, με τις παραστάσεις επαγγελματικών σχημάτων, υιοθετείται, όπως σε πολλούς άλλους δήμους, η λύση της "παραχώρησης έναντι αντιτίμου", του θεάτρου «Αλίκη Βουγιουκλάκη» σε επιχειρήσεις - εταιρείες θεάματος. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι οι επιχειρήσεις αυτές οργανώνουν και σφραγίζουν την καλλιτεχνική πραγματικότητα των περισσοτέρων Δήμων της Αθήνας στη διάρκεια του καλοκαιριού.

Αυτό δεν σημαίνει κατ' ανάγκη κακή ποιότητα. Σαφώς και υπάρχουν καλές παραστάσεις που συνεχίζουν και το καλοκαίρι ή ετοιμάζονται για το καλοκαίρι. Είδαμε όμως και παραστάσεις αμφιλεγόμενες ή τουλάχιστον μέτριες. Είχαμε και πέρυσι δύο παραστάσεις με τις οποίες διαφωνήσαμε και μας έφεραν σε αντιπαράθεση με τη διοίκηση του ΠΑΟΔΗΒ.

Το σύνολο των παραστάσεων και συναυλιών προκύπτει, κατά κάποιο τρόπο, από τυχαιότητα, υπό την έννοια ότι το πρόγραμμα εξαρτάται από τη διαθεσιμότητα των θιάσων –επιχειρήσεων, ενώ στο Δ.Σ. του ΠΑΟΔΗΒ δεν προηγείται καμία συζήτηση γι' αυτό! Τι θέλουμε να παρουσιάσουμε, γιατί το επιλέγουμε, πώς το οργανώνουμε ώστε να το επιτύχουμε, είναι θέματα που ποτέ δεν τίθενται. Το γεγονός ότι η πρόεδρος ζητά προτάσεις, δεν αίρει την ανάγκη συζήτησης επί των προτάσεων της διοίκησης.


Τι προτείνουμε:

Ας ξεκινήσουμε με τις εκδηλώσεις των εργαστηρίων. Οι εκθέσεις με τα έργα των μαθητών των εργαστηρίων σε συνεργασία με τους δασκάλους τους, να εκτεθούν και σε ανοιχτούς χώρους όπου συγκεντρώνονται οι δημότες, όπως πχ στο θέατρο "Αλίκη Βουγιουκλάκη", στις παραστάσεις των θεατρικών, μουσικών, χορευτικών ομάδων, στην πλατεία Αναλήψεως, στο ΤΥΠΕΤ κλπ. Μάλιστα οι εκδηλώσεις αυτές μπορούν να γίνουν με συνδυασμό περισσοτέρων ομάδων, με ταυτόχρονη παρουσίαση και της χορωδίας και της Φιλαρμονικής, των ομάδων χορού κλπ. Να προσκληθούν οι τοπικοί σύλλογοι και φορείς, ο σύλλογος εργαζομένων του Δήμου.

Σε άλλο σημείο του χώρου, να οργανωθεί συζήτηση "στρογγυλής τραπέζης" με τους δασκάλους, άλλους καλλιτέχνες της γειτονιάς, όποιον έχει συμμετοχή και γνώση στα καλλιτεχνικά δρώμενα. Ας φανταστούμε την πλατεία πλημμυρισμένη με πάγκους έργων, τα παιδιά να αλληλοενημερώνονται για τις δημιουργίες τους, και δίπλα, στην εξέδρα, να ακούγονται μουσικές των εργαστηρίων μας, της χορωδίας κλπ. Μια μεγάλη γιορτή της τοπικής κοινωνίας που να διαχέεται παντού στην πόλη. Όπου όλοι θα αντιλαμβάνονται, ότι τώρα έχουμε Φεστιβάλ!


Σε ότι αφορά τις εκδηλώσεις του Αυγούστου – Σεπτεμβρίου


Ας χωρίσουμε νοητά το φεστιβάλ σε τρεις ενότητες:


1η ενότητα 4 παραστάσεις

Ξεκινώντας από τη θέση πως ο Δήμος πρέπει να στραφεί και να προσφέρει περισσότερα σ΄ αυτούς που πλήττονται βαρύτερα από την κρίση, δηλαδή τη νεολαία, μια πρώτη περίοδος εκδηλώσεων θα μπορούσε να έχει πρωταγωνιστές νέους καλλιτέχνες: Σχήματα από τη γειτονιά μας και τις όμορες γειτονιές –Δήμους. Να δώσουμε βήμα σε νέα παιδιά που δεν μπορούν εύκολα να εμφανιστούν και να δείξουν τη δουλειά τους, οποιονδήποτε τομέα τέχνης κι αν υπηρετούν. Παιδιά που πασχίζουν, αγωνίζονται να δημιουργήσουν μέσα στις συμπληγάδες της εποχής μας. Συγκροτήματα που δουλεύουν πάνω σε διαφορετικά είδη μουσικής, από ροκ έως παραδοσιακή ελληνική. Υπάρχουν τέτοια συγκροτήματα στο δήμο μας και έχουμε επικοινωνία μαζί τους. (π.χ. "Circassian", "Melt mountain", "Άγνωστος Χειμώνας"). Απευθυνόμενοι και σε γειτονικούς Δήμους μπορούμε να έχουμε δεκάδες συμμετοχές και αυτές να αποτελέσουν πόλο έλξης της νεολαίας της ευρύτερης περιοχής.


2η ενότητα 4 παραστάσεις

Το φεστιβάλ να αποκτήσει θεματικό περιεχόμενο. Υπάρχουν μουσικοί ιδιαίτερης καλλιτεχνικής αξίας σε ιδιαίτερες θεματικές. Μια τέτοια θεματική ενότητα είναι αυτό που αποκαλείται «Έθνικ» μουσική. Σχήματα που προσεγγίζουν τη μουσική μέσα από τη λαϊκή, παραδοσιακή της διάσταση. Προτάσεις υπάρχουν, από την Ιταλική (Κάτω Ιταλία), Βαλκανική, Ισπανική, Νοτιοαμερικάνικη και φυσικά την πλούσια Ελληνική μουσική παράδοση. Σχήματα όπως της Σαβ. Γιαννάτου, των Mont plagal, του Ν. Τουλιάτου, οι «Ίασις», οι «Encardia», η «Χαονία» του Αλεξ. Λαμπρίδη, "Τα κρουστά του Τάκη", ο Σόλης Μπαρκής, το Μουσικό Λύκειο Γέρακα κ.α είναι άξιοι εκπρόσωποι του είδους, που έχει φανατικούς φίλους σε όλη την Αττική. Ένα τέτοιο τμήμα του φεστιβάλ, χρόνο με το χρόνο, μπορεί να εμπλουτίζεται, να βαθαίνει στο περιεχόμενό του, να μας φέρνει πιο κοντά σε άλλες κουλτούρες και ακούσματα. Ένα δεύτερο αλλά όχι υποδεέστερο πλεονέκτημα, είναι το ότι παραστάσεις αυτού του τύπου δεν θα βρει κανείς εύκολα στο λεκανοπέδιο, επομένως η ανταπόκριση και προσέλευση του κοινού μπορεί να θεωρείται δεδομένη.


3η ενότητα, 4 παραστάσεις

Για να ικανοποιηθούν και όσοι θα ήθελαν μια όμορφη θεατρική εμπειρία, η «τρίτη περίοδος» μπορεί να περιλαμβάνει τέσσερις άρτιες, υψηλού επιπέδου παραστάσεις -ταυτόχρονα καλλιτεχνικές επιτυχίες- από τις μη πολυδιαφημισμένες, που όμως κατάφεραν και κέρδισαν την αγάπη του κοινού. Ενδεικτικά αναφερόμαστε σε παραστάσεις όπως: «Ο Άγριος Σπόρος» (Τσίρου) της Σκότη, «Φιλιώ Χαιδεμένου» (Μπεμπεδέλη), «RELAX... MYNOTIS» του Β. Παπαβασιλείου, «Σιωπή» του Μεν. Τζαβέλλα, «Το κορίτσι του λύκου» ομάδας Terre de Semis, «Μετά τη Βάρκιζα» του Κων. Κωνσταντόπουλου, «Αθηνά Χατζηεσμέρ ετών 17», «Πέντε σιωπές» της Σίλα Στίβενσον, «Λέλα Καραγιάννη» της Μαίρης Βιδάλη, «Ο γείτονάς μου Ναπολέων Λαπαθιώτης» των Bijoux de Kant, «Ο ένατος γάμος της γηραιάς κυρίας» (του Ντίρενματ) της Κυρίμη, «Πίθηκος» (Κάφκα), «Αφέντης και Δούλος» (Τολστόι) του Νανούρη, η "Γιάλα" με τη Μ. Παπαδημητρίου, «Πέτρες στις τσέπες» του Μ. Παπαδημητρίου, «Φαύστα» της Μ. Φριτζήλα κ.α.


Μέσα στον Ιούλιο, ως προθάλαμος του κύριου Φεστιβάλ, μπορεί να ξεκινήσει η οργάνωση ενός Φεστιβάλ Τσέπης όπως πλέον αποκαλείται, επειδή αφορά σε μικρής διάρκειας θεατρικές, μουσικές, χορευτικές παραστάσεις των 45΄. Ενδεικτικά, γνωστοί, (Μ. Παπαδημητρίου, Γ. Φέστα) και λιγότερο γνωστοί καλλιτέχνες αποδίδουν κείμενα (Τσέχωφ, Δήμου). "Μουσικές του κόσμου" από νεανικό συγκρότημα, σχήματα χορού της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης, νεανικό σχήμα με έντεχνο ελληνικό τραγούδι, μουσικός αυτοσχεδιασμός πάνω σε κείμενο του Λουί Αραγκόν κ.α. είναι κάποιες από τις διαθέσιμες προτάσεις. Νέο είδος το "φεστιβάλ τσέπης", ενίοτε πειραματικό, αλλά σε κάθε περίπτωση πολύ ενδιαφέρον. (Προφανώς ο κατάλογος προτάσεων είναι ανοικτός σε όλες τις ενότητες).

Όλες, μα όλες οι παραστάσεις δεν είναι καθόλου αναγκαίο να παρουσιαστούν στο θέατρο «Αλίκη Βουγιουκλάκη». Χωρίς να αποκλείουμε και αυτή την επιλογή, στο Δήμο υπάρχουν κατάλληλοι χώροι, πάρκα, πλατείες, η ρεματιά, ακόμη και δρόμοι, προκειμένου να παρουσιαστούν αυτές οι δουλειές. Ένας Δήμος, μια χρονική περίοδος, όπου ο πολιτισμός "εισβάλει" στην πόλη, ζει σ’ αυτήν.




Η όλη συλλογιστική της πρότασής μας, δεν γίνεται για να επιδιώκουμε να εμφανιζόμαστε διαφορετικοί. Επιθυμία μας είναι το φεστιβάλ και να τέρπει, και ποιότητα να έχει, αλλά και να τολμά να ανοιχθεί στο νέο, το διαφορετικό, αυτό που δε βρίσκει χώρο να αναπνεύσει. Αυτό είναι εξάλλου το χρέος του Δήμου: Να κάνει επιλογές μακριά από τα ασφυκτικά κριτήρια της εμπορικής επιτυχίας.

Σημαντική συμβολή σε όλα τα παραπάνω μπορεί και πρέπει να έχουν όλοι οι καλλιτέχνες κι οι πνευματικοί άνθρωποι της γειτονιάς μας, συνεισφέροντας ο καθένας όπως μπορεί.


Τέλος, μια επισήμανση που έχει τη δική της σημασία:

Δεν νοείται το Δ.Σ. του ΠΑΟΔΗΒ να συνεδριάζει συχνά με θέματα γραφειοκρατικού και διαδικαστικού χαρακτήρα και το πρόγραμμα του φεστιβάλ, μια από τις σπουδαιότερες δράσεις του, να εμφανίζεται όταν πλέον έχει οριστικοποιηθεί. Πρέπει οι υποψήφιες προτάσεις να παρουσιάζονται έγκαιρα στο Δ.Σ. ώστε να υπάρχει περιθώριο να συζητούνται και να συμφωνούνται.



Η πρόταση αυτή κατατίθεται στον Πολιτιστικό & Αθλητικό Οργανισμό του Δήμου, αλλά κυρίως στην κοινωνία της πόλης μας, με την προσδοκία να ανοίξει ένας μεγάλος διάλογος, να κατατεθούν νέες ιδέες και προτάσεις.



Μάρκος Κρητικός,
Εκπρόσωπος της «Δράσης» στο Δ.Σ. του Αθλητικού & Πολιτιστικού Οργανισμού Βριλησσίων



readers  600


Σχόλια (1)


Μπαμπης Δαμουλιανος Ευαγγελάτος 15 Μαϊ 2017, 10:39
...Είθε!
Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Στην αόριστη αγάπη για την ανθρωπότητα, αγαπάς σχεδόν πάντα μονάχα τον εαυτό σου.


Τα σχόλια σας...
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;10/10/2017 Παπαχριστοδούλου Μαρίνα
Έχω και εγώ σοβαρές επιφυλάξεις για το άρθρο αυτό. Δεν είναι ακριβώς τα ζητήματα που βάζει ο Ορέστης που με απασχολούν, ούτε ξέρω να πω αν είναι καλύτερα αυτή την περίοδο να ζήσει η Καταλονία μακριά ή μέσα στην Ισπανία. Είναι το γεγονός ότι τόσο Régis de Castelnau όσο και ο Μπελαντής (λιγότερο) οι οποίοι και προφανώς έχουν καταλήξει ότι η Καταλονία πρέπει να μείνει στην αγκαλιά της κραταιής Ισπανίας ή καλύτερα είναι ενάντια στις αποσχιστικές τάσεις, αντιμετωπίζουν το θέμα με απίστευτη μονομέρεια. Μάλιστα στο άρθρο του Castelnau μπορώ να πω ότι διακρίνω μια υποτιμητική, σχεδόν ρατσιστική αντίληψη προς τους νότιους και τους "αριστερούς", ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει σήμερα. Μου θύμισε κάτι από την ανωτερότητα των προηγμένων βόρειων ενάντια στους καθυστερημένους νότιους για να μην θυμηθώ την αποικιοκρατία κοκ. Αλλά οι κύριες επιφυλάξεις μου είναι τρεις: Πρώτον: κανένας από τους δύο δεν αναφέρεται στο όργιο αυταρχισμού και αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς από την κεντρική κυβέρνηση της Ισπανίας (και κατ΄ επέκταση στους σχετικούς χειρισμούς της ΕΕ) απέναντι στους Καταλανούς, στάση στην οποία κανένας προοδευτικός άνθρωπος και πολύ περισσότερο σχολιαστής δεν μπορεί να αγνοεί . Η άποψή μου, που νομίζω ότι είναι κεντρική θέση της Δράσης ότι «δεν θέλουμε τίποτα, ούτε το καλύτερο ούτε το χειρότερο για μας αν δεν συμμετέχουμε στην απόφασή του» και από αυτή την άποψη δεν είναι να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε στο δικαίωμα των Καταλανών στην αυτοδιάθεση, αλλά να συμφωνήσουμε απόλυτα στο δικαίωμα τους να αποφασίζουν για την αυτοδιάθεση ή όχι. Τέλος διάβασα κάπου ότι τόσο η στάση της κυβέρνησης Ραχόι, όσο και της ΕΕ είναι για να διδάσκονται στα πανεπιστήμια, στις σχολές πολιτικών επιστημών ως παραδείγματα του τι πρέπει να κάνεις για να πετύχεις αυτό που δεν θέλεις. Το λέω εδώ για να σημειώσω ότι ΕΕ και Ραχόι αυτό ήθελαν και όχι δεν ήθελαν και αυτή τη διάσταση την δίνει ο Castelnau, όχι όμως με πολύ πειστικό τρόπο. Δεύτερον: Το γεγονός ότι υπάρχουν πλείστα όσα παραδείγματα που παραπέμπουν στην καταστροφική εξέλιξη αποσχιστικών κινημάτων (πχ Γιουγκοσλαβία , Ουκρανία ), δεν σημαίνει ότι εμείς συλλήβδην θα είμαστε κατά των αιτημάτων και κινημάτων αυτοδιάθεσης. Και στο κάτω-κάτω είναι δύο διαφορετικά ζητήματα. Ένα να επιλέξει ένας λαός πως θέλει να ζήσει, μέσα σε ποιο πλαίσιο. Δικαίωμα του αναφαίρετο. Και ένα δεύτερο να προσπαθήσει να εμποδίσει τις έξωθεν επεμβάσεις. Ανεδαφικό σήμερα; Μάλλον δύσκολο, αλλά δεν βλέπω και άλλο τρόπο. Ούτε είναι δικαιολογία ότι ο Κάρλας Πουτσντεμόν είναι συντηρητικός άρα δεν μπορούμε ως προοδευτικοί να συντασσόμαστε με το αίτημα του. Ένα αίτημα είναι αυθύπαρκτο και ως τέτοιο πρέπει να κρίνεται. Συνυπολογίζεις πολλούς παράγοντες για να πεις αν είσαι υπέρ ή κατά. Ποια συμφέροντα εξυπηρετεί κυρίως κλπ, και μετά ας το υποστηρίζει όποιος θέλει. Τρίτο: Υπάρχει μία πλευρά της πολιτικής ζωής στην Ισπανία που αποσιωπάται αν και σε αυτήν εδράζονται πολλά από τα κακώς κείμενα που παρακολουθούμε να συμβαίνει σε αυτήν την χώρα. Πρόκειται για το γεγονός ότι μια δικτατορία που κράτησε 39 ολόκληρα χρόνια καταλύθηκε χωρίς να ανοίξει μύτη, χωρίς να υπάρξει κανενός είδους αποχουντοποίηση. Όλοι έμειναν στη θέση τους και συνέχισαν να κάνουν τη δουλειά τους όπως την ήξεραν. Οι στρατιωτικοί στο στρατό, οι αστυνομικοί στην αστυνομία, οι παπάδες στην εκκλησία (μεγάλο στήριγμα της δικτατορίας και πολύ το απόλαυσε η εκκλησία αυτό) κοκ. Οι δικοί μας χουντικοί, που παρεμπιπτόντως φαντάζουν αγγελάκια μπροστά στους Ισπανούς, με κάποιον τρόπο έστω περιορισμένο τιμωρήθηκαν. Εκεί τίποτα. Μόλις τον τελευταίο καιρό γίνονται προσπάθειες να αντιμετωπιστεί το θέμα. Ακούγονται όλο και περισσότερες φωνές, γίνονται και κάποια πράγματα, όχι τόσο εξ αιτίας του παρελθόντος, αλλά εξ αιτίας της δράσης όλων αυτών σήμερα. Ως συνέπεια αυτού είναι φυσικό να υπάρχει τόσος αυταρχισμός εκεί. Φυσικό όσο και απαράδεκτο.
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Ορέστης Ηλίας
Από αυτούς που χαίρουν της συντροφικής εκτίμησης του Μπελαντή, κανένας δεν είπε ότι το καταλανικό εθνικό ζήτημα είναι σπόρος του σοσιαλιστικού μέλλοντος..(μακάρι να γίνει) Όμως, είναι κρίσιμο να συνεχιστεί η κοινωνική διάσταση του κινήματος απέναντι στην αμιγώς εθνική. Οι επιτροπές και συντονισμοί που στήθηκαν σε χώρους δουλειάς, γειτονιές και πανεπιστήμια για την διασφάλιση του δημοψηφίσματος είναι κύτταρα που κρίνουν στη συνέχεια το τι είδους ανεξαρτησία θέλουν "οι από κάτω", για να μην περιοριστεί όλο αυτό το κίνημα σε μια απλή αλλαγή σημαίας. Άρα, ας μην βιαζόμαστε στις αναλύσεις διότι το εθνικό μετατρέπεται πολλές φορές σε ταξικό. Παράδειγμα το Brexit, όλοι οι αναλυτές έγραφαν σεντόνια για τον εθνικισμό των Άγγλων και ότι εμπιστεύονται την πλούσια οικονομία τους γι' αυτό ψήφισαν έξοδο από την ΕΕ πριν ενάμισι χρόνο, όμως οι τελευταίες εκλογές (Ιούνιος 2017) έδειξαν στροφή προς τα αριστερά, πτώση των εκφραστών της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και πλήρη εξαφάνιση των εθνικιστών. Είναι οι αγώνες των απλών καθημερινών ανθρώπων που μπορούν να μετατρέπουν ακόμα και "ψευτοδημοψηφίσματα" σε κρίση κυριαρχίας της παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Και αυτό είναι κάτι που το θέλουμε όλοι όσοι βάζουμε τον εαυτό μας στους "από τα κάτω".
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Γιάννης Τσούτσιας
Δεν τα λέει μόνο ο Castelnau. Τα λέει π.χ. και ο Μπελαντής. Επισημαίνοντας μάλιστα, ότι "...μου προξενεί μεγάλη εντύπωση η εξής αντίφαση: πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα της Αριστεράς, στα οποία έχω συντροφική εκτίμηση αλλά διαφωνώ μαζί τους ιδεολογικά, που στην Ελλάδα ή αλλού αισθάνονται ρίγος ή ψυχική απώθηση, όταν εκφέρονται οι λέξεις «εθνικό ζήτημα», «πατρίδα» ή «εθνική ανεξαρτησία» (σε ένα έθνος-κράτος που υπάρχει εδώ και δύο αιώνες), αντιστρέφουν τελείως την οπτική τους, όταν πρόκειται για την καταλανική εθνότητα. Η μια εθνότητα (η δική μας) είναι αυτόχρημα καπιταλιστική, η άλλη φέρει τον σπόρο του σοσιαλιστικού μέλλοντος. Πόση λογική, πολιτική και θεωρητική συνοχή υπάρχει ανάμεσα στις δύο ταυτόχρονες αυτές τοποθετήσεις;" Όλο το άρθρο: pandiera.gr Για την υπόθεση της Καταλονίας -μια πολύ διαφορετική άποψη. Του Δημήτρη Μπελαντή. 9/10/2017


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου