Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
24/5/2017

Πούλα ρε, πούλα – κρατισμού απολογία

του Θεόδωρου Ε. Παντούλα



Να μην μείνει τίποτε στο αχαΐρευτο ελληνικό κράτος. Να μας αναλάβουν εξ ολοκλήρου οι ειδήμονες των Βρυξελλών και τα εδώ λαχανάκια τους.










Το ελληνικό κράτος και οι επιχειρήσεις του απασχολούσαν κι απασχολούν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ζούσαν και ζουν τις οικογένειές τους (αλλά και τις οικογένειες του φούρναρη, του μανάβη, του δάσκαλου κ.λπ.) έχοντας ως εργοδότη τους το ελληνικό κράτος.

Το ελληνικό κράτος ήταν κι είναι προβληματικό αλλά είχε, κι όσο απέμεινε, έχει ακόμη έναν δημόσιο χαρακτήρα, δηλαδή τα κριτήριά του ήταν κι είναι περισσότερο κοινωνικά. Γι’ αυτό άλλωστε στήριζε την περιφέρεια και πολλές φορές πήγαινε εκεί που δεν πήγαιναν οι εργολήπτες των δημοσίων έργων. Είχε καλές (συχνά και προνομιακές) σχέσεις με τους εργαζόμενούς του, φορολογούσε εντός της χώρας τα κέρδη και, κυρίως, τα επένδυε εντός της κ.λπ. κ.λπ.

Το ελληνικό δημόσιο βεβαίως είχε κι έχει και πολλά προβλήματα. Πριν όμως αναζητηθούν θεραπείες των προβλημάτων οι εκ Λονδίνου κομπογιαννίτες (πολλές φορές υπότροφοι του ελληνικού κράτους και συχνότατα ισόβιοι τρόφιμοί του!!!) άρχισαν να μασουλάν (και να φτύνουν ολούθε) την καραμέλα των ιδιωτικοποιήσεων και της απελευθέρωσης της Αγοράς, που κατά τους ντεμέκ επαΐοντες πάντοτε ήταν, είναι και θα είναι το γιατροσόφι δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν!

«Πούλα ρε, πούλα» ήταν το σχεδόν πάνδημο σύνθημα με το οποίο ξεκινούσε ο εγχώριος «εκσυγχρονισμός» που πούλαγε «αέρα» στους βαλκάνιους ιθαγενείς. Έτσι άρχισε –κι έτσι συνεχίζεται– το εγχείρημα του εκσυγχρονισμού κι οι θεράποντές του (που αγνοούσαν και το «Σάμινα» και την «Ρικομέξ») κομπορρημονούσαν ότι είμαστε στους «ισχυρούς της Ευρώπης και του κόσμου»! Θυμάστε: οι «Ολυμπιακοί αγώνες» επέστρεφαν στην κοιτίδα τους κι έβρεχε λεφτά. Τι την θέλαμε την (απαξιωμένη και καταργημένη) ΜΟΜΑ; Είχαμε πλουσιότατους εργολάβους!

Μετά και ξαφνικά μάθαμε κατά πού πέφτει το Καστελόριζο όμως η Ευρώπη (μεγάλη χάρη της) μας έκανε την χάρη να μας κρατήσει… στους ισχυρούς και, μετά το παραγωγικό ξεπάτωμα της χώρας, μας τράβηξε και τ’ αυτί επισημαίνοντάς μας ότι πρέπει περαιτέρω να μεταρρυθμιστούμε, εννοώντας να ενεχυριαστούμε σε έναν από τους πολλούς μεγαλοΡιχάρδους που παρεπιδημούν στα μέρη της. Με άλλα λόγια: να μην μείνει τίποτε στο αχαΐρευτο ελληνικό κράτος. Να μας αναλάβουν εξ ολοκλήρου οι ειδήμονες των Βρυξελλών και τα εδώ λαχανάκια τους. Κι έκτοτε προχωράμε με μισοσκυμμένη κεφαλή στην ανέφελη οδό των αποκρατικοποιήσεων με το ηλίθιο αλλά και συνάμα χυδαίο επιχείρημα: «αφού γαμιέται, που γαμιέται, να μην ανοίξει το μπουρδέλο»; Κι άνοιξε και το μπουρδέλο και οι ασκοί της συμφοράς. Κι έκαστος εφ᾿ ω ετάχθη. Άλλοι πελάτες, άλλοι νταβατζήδες και οι πολλοί κράχτες και λιγούρια.

Μια χώρα όμως χωρίς τηλεπικοινωνίες, μεταφορές κ.λπ. δεν είναι χώρα αλλά χώρος. Και τα επίχειρα αυτής της εμμονικής εκγύμνασης στις ιδιωτικοποιήσεις είναι ήδη μετρήσιμα.

Έχουμε αύξηση της ανεργίας, επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, δίωξη της μικροεπιχειρηματικότητας κι ό,τι περισσεύει οι πολυεθνικές που μας έχουν αναλάβει το στέλνουν αφορολόγητο εκεί που το στέλνουν.

Θα πούμε το νερό νεράκι – κυριολεκτικά. Κι αυτοί που πιστεύουν ότι ο περιορισμός τους κράτους (ευφημισμός από τους λίγους) θα καλυτερεύσει τις υποθηκευμένες τους ζωές ή είναι βλαμμένοι ή εθισμένοι στα παραισθησιογόνα της Αγοράς που ψωνίζονται.




Θεόδωρος Ε. Παντούλας


*ΠΗΓΗ: ftouxelefteria.wordpress.com


readers  352


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Πέμπτη 17 Αυγούστου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Ν.Καζαντζάκης
Ένα Ελληνικό τοπίο δε δίνει σ’ εµάς τους Έλληνες µιαν αφιλόκερδη ανατριχίλα ωραιότητας, έχει ένα όνοµα το τοπίο - το λένε Μαραθώνα, Σαλαµίνα, Ολυµπία, Θερµοπύλες, Μυστρά - συνδέεται µε µιαν ανάµνηση, εδώ ντροπιαστήκαµε, εκεί δοξαστήκαµε, και µονοµιάς το τοπίο µετουσιώνεται σε πολυδάκρυτη, πολυπλάνητη ιστορία. Κι όλη η ψυχή του Έλληνα προσκυνητή αναστατώνεται. Το κάθε Ελληνικό τοπίο είναι τόσο ποτισµένο από ευτυχίες και δυστυχίες µε παγκόσµιο αντίχτυπο, τόσο γεµάτο ανθρώπινο αγώνα, που υψώνεται σε µάθηµα αυστηρό και δε µπορείς να του ξεφύγεις, γίνεται κραυγή, και χρέος έχεις να την ακούσεις.


Τα σχόλια σας...
"Ολίγα τινά για την νεοελληνική ταυτότητα και παράδοση"30/7/2017 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Επιτρέψετε μου να μη συμμερίζομαι την απαισιοδοξία του συμπολίτη μας κυρίου Θεόδωρου Παντούλα.Η παράδοση καθώς και ο ίδιος αναφέρει δεν είναι κάτι το παγιωμένο, το κονσερβοποιημένο και στάσιμο. Καθημερινά αλλάζει πατώντας στον προηγούμενο της εαυτό. Παραμερίζει, αφαιρεί, προσθέτει, ενσωματώνει. Ότι απ' αυτή αξίζει και προσωρινά υποχωρεί στη βίαιη σύγκρουση του με τους τρόπους μιας ασθμαίνουσας ζωής με εξηγήσιμες αιτίες, σίγουρα θα αναγεννηθεί δυναμωμένο και καλύτερο. Και φυσικά και σωστά τα υπέροχα κεντήματα και περίτεχνα σκαλίσματα μιας παλιότερης εγκλωβισμένης σε στενά όρια ζωής, ας μη τα περιμένουμε. Σήμερα οι νέοι άνθρωποι αγόρια και κορίτσια δεν υφαίνουν, δεν κεντούν αλλά σπουδάζουν μουσική, ξένες γλώσσες, τέχνες, επιστήμες. Ανασύρουν, αξιοποιούν, δημιουργούν και εμπλουτίζουν την υπάρχουσα παραδομένη παράδοση με διακρίσεις. Όσο για την γενικευμένη μειονεξία του συλλογικού εαυτού αυτή πράγματι υπήρξε και υπάρχει από την βίαιη ή ύπουλη μεθοδευμένη εισβολή των επικυρίαρχων μας με τα καθρεφτάκια τους ακόμη και με την μορφή των Lexus. Μόδα είναι, θα περάσει. Άλλωστε "ιθαγενείς" πάντα υπήρχαν, υπάρχουν, θα υπάρχουν...
Κομποστοποίηση ΤΟΠΙΚΑ ή ΚΕΝΤΡΙΚΑ; 21/7/2017 Λ.Λ.
Τα αδιέξοδα της Συνοικιακής κομποστοποίησης συνιστούν μία αλλά χειροπιαστή ένδειξη πως η εξόντωση έχει καταστεί ο κεντρικός -αν και ανομολόγητος- στόχος της πολιτικής όπως αυτή ασκείται σήμερα. Το γεγονός ότι τούτη η εξοντωτική τροπή της πολιτικής παραμένει ανομολόγητη σε επίπεδο πολιτικής ρητορείας, δεν σημαίνει πως δεν γίνεται αισθητή στα πεδία της καθημερινής πρακτικής και της εμπειρίας. Πράγματι, δεν είναι η ευημερία, είναι η ύπαρξη που απειλείται. Ούτε καν «πτωχούς πλην όμως τιμίους» δεν μας θέλουν, γιατί ακριβώς οι τίμιοι κάνουν κοινωνίες που ξέρουν να βγάζουν το ψωμάκι τους, να φροντίζουν τα μέλη τους και την αειφορία του περιβάλλοντος χωρίς την ανάγκη κανενός. Αφήστε που οι ίδιοι πτωχοί και τίμιοι αργά ή γρήγορα θα ευημερήσουν απειλώντας την παντοδυναμία του θηρίου του μηδενισμού και των καταστροφέων δουλευτών του: δηλαδή καταστάσεις που είναι ανεπιθύμητες για την «τρέχουσα» πίσω από τις αγορές πολιτική μας. Πάει πια η παλιά έγνοια των αγορών για εκμετάλλευση των παραγωγικών τάξεων! Οι αγορές προτιμούν αποικίες παρασίτων για να πειραματίζονται πάνω τους και να λεηλατούν ανεμπόδιστα τη γη τους. Επομένως η ανυπαρξία κοινωνίας, η ηθική διαφθορά, το παραγωγικό τέλμα κι ένα επαπειλούμενο φυσικό περιβάλλον συνιστούν ιδρυτικές προϋποθέσεις για την τρέχουσα πολιτική και καθόλου προβλήματα για πραγματική θεραπεία. Γι’ αυτό και άπαντα τα μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης έχουν οσμή παρασιτογόνου και παρασιτοκτόνου μαζί. Γι’ αυτό και αντιθετικοί μέχρι πρότινος ρόλοι, όπως αυτοί στα δίπολα: εργαζόμενος και μισθοφόρος, παραγωγός και καταστροφέας, θριαμβευτής και ηττημένος, προστάτης και βιαστής, τρομοκράτης και αντιτρομοκράτης, κ.ά., γίνανε πλέον τόσο κοντινοί μεταξύ τους και σχεδόν εναλλάξιμοι. Το τείχος ακατανοησίας που έχουν ορθώσει οι δημοτικές δομές απέναντι στο αυτονόητο, έναντι της πρότασης της Συνοικιακής εν προκειμένω, σαν να επρόκειτο για ένα αστήρικτο, ουρανοκατέβατο αίτημα, την ίδια στιγμή που άσχετα, προέλευσης UFO αιτήματα (δες: προγράμματα τύπου ΣΒΑΠ και πλήθος άλλων ψευδοαναπτυξιακών επιλογών επιδοτούμενων από τα ΕΣΠΑ) γίνονται αυτοστιγμεί αποδεκτά, ή η δυσκολία για τους δημότες να αναγνωρίσουμε στη Συνοικιακή την ανάγκη στην οποία ακόμη και οι θεοί πείθονται, η δυσκολία να την ασκήσουμε ενάντια στους δαίμονες της αγοράς και της μικροπολιτικής, όλα τούτα τα εμπόδια προσφέρουν στις Δημοτικές Αρχές έναν «ασφαλή» τρόπο διοίκησης αυτοκτονικής για τους κατοίκους, και συνάμα ένα «δημοκρατικό άλλοθι» λόγω συναινετικής κατάργησης της κοινής λογικής και σύνολης της πραγματικότητας ακόμη και στο πιο στοιχειώδες επίπεδό της, αυτό του τόπου κατοικίας. Με άλλα λόγια από τη στιγμή που η χώρα μου γίνεται εμφανώς τριτοκοσμική, και οι Δήμοι της επίσης, δεν θέλω «Σύμφωνα Ευρωπαίων Δημάρχων» και παρόμοιους αποπροσανατολισμούς, θέλω να γνωρίσω τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων στις τριτοκοσμικές χώρες, θέλω να διδαχθώ τί και πώς μπορεί να διασωθεί από την ήδη συντελούμενη καταστροφή. Είναι θέμα πολιτικής προστασίας του Δήμου. Όχι από φυσική καταστροφή αλλά από κοινωνική και συστημική. Τόσο απλά. Με ελπίδα, που σημαίνει με αίσθηση ευθύνης, ανησυχία χωρίς πανικό. Υπάρχει κάτι πιο σώφρον από αυτό;


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου