Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
24/5/2017

Πούλα ρε, πούλα – κρατισμού απολογία

του Θεόδωρου Ε. Παντούλα



Να μην μείνει τίποτε στο αχαΐρευτο ελληνικό κράτος. Να μας αναλάβουν εξ ολοκλήρου οι ειδήμονες των Βρυξελλών και τα εδώ λαχανάκια τους.










Το ελληνικό κράτος και οι επιχειρήσεις του απασχολούσαν κι απασχολούν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ζούσαν και ζουν τις οικογένειές τους (αλλά και τις οικογένειες του φούρναρη, του μανάβη, του δάσκαλου κ.λπ.) έχοντας ως εργοδότη τους το ελληνικό κράτος.

Το ελληνικό κράτος ήταν κι είναι προβληματικό αλλά είχε, κι όσο απέμεινε, έχει ακόμη έναν δημόσιο χαρακτήρα, δηλαδή τα κριτήριά του ήταν κι είναι περισσότερο κοινωνικά. Γι’ αυτό άλλωστε στήριζε την περιφέρεια και πολλές φορές πήγαινε εκεί που δεν πήγαιναν οι εργολήπτες των δημοσίων έργων. Είχε καλές (συχνά και προνομιακές) σχέσεις με τους εργαζόμενούς του, φορολογούσε εντός της χώρας τα κέρδη και, κυρίως, τα επένδυε εντός της κ.λπ. κ.λπ.

Το ελληνικό δημόσιο βεβαίως είχε κι έχει και πολλά προβλήματα. Πριν όμως αναζητηθούν θεραπείες των προβλημάτων οι εκ Λονδίνου κομπογιαννίτες (πολλές φορές υπότροφοι του ελληνικού κράτους και συχνότατα ισόβιοι τρόφιμοί του!!!) άρχισαν να μασουλάν (και να φτύνουν ολούθε) την καραμέλα των ιδιωτικοποιήσεων και της απελευθέρωσης της Αγοράς, που κατά τους ντεμέκ επαΐοντες πάντοτε ήταν, είναι και θα είναι το γιατροσόφι δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν!

«Πούλα ρε, πούλα» ήταν το σχεδόν πάνδημο σύνθημα με το οποίο ξεκινούσε ο εγχώριος «εκσυγχρονισμός» που πούλαγε «αέρα» στους βαλκάνιους ιθαγενείς. Έτσι άρχισε –κι έτσι συνεχίζεται– το εγχείρημα του εκσυγχρονισμού κι οι θεράποντές του (που αγνοούσαν και το «Σάμινα» και την «Ρικομέξ») κομπορρημονούσαν ότι είμαστε στους «ισχυρούς της Ευρώπης και του κόσμου»! Θυμάστε: οι «Ολυμπιακοί αγώνες» επέστρεφαν στην κοιτίδα τους κι έβρεχε λεφτά. Τι την θέλαμε την (απαξιωμένη και καταργημένη) ΜΟΜΑ; Είχαμε πλουσιότατους εργολάβους!

Μετά και ξαφνικά μάθαμε κατά πού πέφτει το Καστελόριζο όμως η Ευρώπη (μεγάλη χάρη της) μας έκανε την χάρη να μας κρατήσει… στους ισχυρούς και, μετά το παραγωγικό ξεπάτωμα της χώρας, μας τράβηξε και τ’ αυτί επισημαίνοντάς μας ότι πρέπει περαιτέρω να μεταρρυθμιστούμε, εννοώντας να ενεχυριαστούμε σε έναν από τους πολλούς μεγαλοΡιχάρδους που παρεπιδημούν στα μέρη της. Με άλλα λόγια: να μην μείνει τίποτε στο αχαΐρευτο ελληνικό κράτος. Να μας αναλάβουν εξ ολοκλήρου οι ειδήμονες των Βρυξελλών και τα εδώ λαχανάκια τους. Κι έκτοτε προχωράμε με μισοσκυμμένη κεφαλή στην ανέφελη οδό των αποκρατικοποιήσεων με το ηλίθιο αλλά και συνάμα χυδαίο επιχείρημα: «αφού γαμιέται, που γαμιέται, να μην ανοίξει το μπουρδέλο»; Κι άνοιξε και το μπουρδέλο και οι ασκοί της συμφοράς. Κι έκαστος εφ᾿ ω ετάχθη. Άλλοι πελάτες, άλλοι νταβατζήδες και οι πολλοί κράχτες και λιγούρια.

Μια χώρα όμως χωρίς τηλεπικοινωνίες, μεταφορές κ.λπ. δεν είναι χώρα αλλά χώρος. Και τα επίχειρα αυτής της εμμονικής εκγύμνασης στις ιδιωτικοποιήσεις είναι ήδη μετρήσιμα.

Έχουμε αύξηση της ανεργίας, επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, δίωξη της μικροεπιχειρηματικότητας κι ό,τι περισσεύει οι πολυεθνικές που μας έχουν αναλάβει το στέλνουν αφορολόγητο εκεί που το στέλνουν.

Θα πούμε το νερό νεράκι – κυριολεκτικά. Κι αυτοί που πιστεύουν ότι ο περιορισμός τους κράτους (ευφημισμός από τους λίγους) θα καλυτερεύσει τις υποθηκευμένες τους ζωές ή είναι βλαμμένοι ή εθισμένοι στα παραισθησιογόνα της Αγοράς που ψωνίζονται.




Θεόδωρος Ε. Παντούλας


*ΠΗΓΗ: ftouxelefteria.wordpress.com


readers  382


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Στην αόριστη αγάπη για την ανθρωπότητα, αγαπάς σχεδόν πάντα μονάχα τον εαυτό σου.


Τα σχόλια σας...
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;10/10/2017 Παπαχριστοδούλου Μαρίνα
Έχω και εγώ σοβαρές επιφυλάξεις για το άρθρο αυτό. Δεν είναι ακριβώς τα ζητήματα που βάζει ο Ορέστης που με απασχολούν, ούτε ξέρω να πω αν είναι καλύτερα αυτή την περίοδο να ζήσει η Καταλονία μακριά ή μέσα στην Ισπανία. Είναι το γεγονός ότι τόσο Régis de Castelnau όσο και ο Μπελαντής (λιγότερο) οι οποίοι και προφανώς έχουν καταλήξει ότι η Καταλονία πρέπει να μείνει στην αγκαλιά της κραταιής Ισπανίας ή καλύτερα είναι ενάντια στις αποσχιστικές τάσεις, αντιμετωπίζουν το θέμα με απίστευτη μονομέρεια. Μάλιστα στο άρθρο του Castelnau μπορώ να πω ότι διακρίνω μια υποτιμητική, σχεδόν ρατσιστική αντίληψη προς τους νότιους και τους "αριστερούς", ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει σήμερα. Μου θύμισε κάτι από την ανωτερότητα των προηγμένων βόρειων ενάντια στους καθυστερημένους νότιους για να μην θυμηθώ την αποικιοκρατία κοκ. Αλλά οι κύριες επιφυλάξεις μου είναι τρεις: Πρώτον: κανένας από τους δύο δεν αναφέρεται στο όργιο αυταρχισμού και αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς από την κεντρική κυβέρνηση της Ισπανίας (και κατ΄ επέκταση στους σχετικούς χειρισμούς της ΕΕ) απέναντι στους Καταλανούς, στάση στην οποία κανένας προοδευτικός άνθρωπος και πολύ περισσότερο σχολιαστής δεν μπορεί να αγνοεί . Η άποψή μου, που νομίζω ότι είναι κεντρική θέση της Δράσης ότι «δεν θέλουμε τίποτα, ούτε το καλύτερο ούτε το χειρότερο για μας αν δεν συμμετέχουμε στην απόφασή του» και από αυτή την άποψη δεν είναι να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε στο δικαίωμα των Καταλανών στην αυτοδιάθεση, αλλά να συμφωνήσουμε απόλυτα στο δικαίωμα τους να αποφασίζουν για την αυτοδιάθεση ή όχι. Τέλος διάβασα κάπου ότι τόσο η στάση της κυβέρνησης Ραχόι, όσο και της ΕΕ είναι για να διδάσκονται στα πανεπιστήμια, στις σχολές πολιτικών επιστημών ως παραδείγματα του τι πρέπει να κάνεις για να πετύχεις αυτό που δεν θέλεις. Το λέω εδώ για να σημειώσω ότι ΕΕ και Ραχόι αυτό ήθελαν και όχι δεν ήθελαν και αυτή τη διάσταση την δίνει ο Castelnau, όχι όμως με πολύ πειστικό τρόπο. Δεύτερον: Το γεγονός ότι υπάρχουν πλείστα όσα παραδείγματα που παραπέμπουν στην καταστροφική εξέλιξη αποσχιστικών κινημάτων (πχ Γιουγκοσλαβία , Ουκρανία ), δεν σημαίνει ότι εμείς συλλήβδην θα είμαστε κατά των αιτημάτων και κινημάτων αυτοδιάθεσης. Και στο κάτω-κάτω είναι δύο διαφορετικά ζητήματα. Ένα να επιλέξει ένας λαός πως θέλει να ζήσει, μέσα σε ποιο πλαίσιο. Δικαίωμα του αναφαίρετο. Και ένα δεύτερο να προσπαθήσει να εμποδίσει τις έξωθεν επεμβάσεις. Ανεδαφικό σήμερα; Μάλλον δύσκολο, αλλά δεν βλέπω και άλλο τρόπο. Ούτε είναι δικαιολογία ότι ο Κάρλας Πουτσντεμόν είναι συντηρητικός άρα δεν μπορούμε ως προοδευτικοί να συντασσόμαστε με το αίτημα του. Ένα αίτημα είναι αυθύπαρκτο και ως τέτοιο πρέπει να κρίνεται. Συνυπολογίζεις πολλούς παράγοντες για να πεις αν είσαι υπέρ ή κατά. Ποια συμφέροντα εξυπηρετεί κυρίως κλπ, και μετά ας το υποστηρίζει όποιος θέλει. Τρίτο: Υπάρχει μία πλευρά της πολιτικής ζωής στην Ισπανία που αποσιωπάται αν και σε αυτήν εδράζονται πολλά από τα κακώς κείμενα που παρακολουθούμε να συμβαίνει σε αυτήν την χώρα. Πρόκειται για το γεγονός ότι μια δικτατορία που κράτησε 39 ολόκληρα χρόνια καταλύθηκε χωρίς να ανοίξει μύτη, χωρίς να υπάρξει κανενός είδους αποχουντοποίηση. Όλοι έμειναν στη θέση τους και συνέχισαν να κάνουν τη δουλειά τους όπως την ήξεραν. Οι στρατιωτικοί στο στρατό, οι αστυνομικοί στην αστυνομία, οι παπάδες στην εκκλησία (μεγάλο στήριγμα της δικτατορίας και πολύ το απόλαυσε η εκκλησία αυτό) κοκ. Οι δικοί μας χουντικοί, που παρεμπιπτόντως φαντάζουν αγγελάκια μπροστά στους Ισπανούς, με κάποιον τρόπο έστω περιορισμένο τιμωρήθηκαν. Εκεί τίποτα. Μόλις τον τελευταίο καιρό γίνονται προσπάθειες να αντιμετωπιστεί το θέμα. Ακούγονται όλο και περισσότερες φωνές, γίνονται και κάποια πράγματα, όχι τόσο εξ αιτίας του παρελθόντος, αλλά εξ αιτίας της δράσης όλων αυτών σήμερα. Ως συνέπεια αυτού είναι φυσικό να υπάρχει τόσος αυταρχισμός εκεί. Φυσικό όσο και απαράδεκτο.
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Ορέστης Ηλίας
Από αυτούς που χαίρουν της συντροφικής εκτίμησης του Μπελαντή, κανένας δεν είπε ότι το καταλανικό εθνικό ζήτημα είναι σπόρος του σοσιαλιστικού μέλλοντος..(μακάρι να γίνει) Όμως, είναι κρίσιμο να συνεχιστεί η κοινωνική διάσταση του κινήματος απέναντι στην αμιγώς εθνική. Οι επιτροπές και συντονισμοί που στήθηκαν σε χώρους δουλειάς, γειτονιές και πανεπιστήμια για την διασφάλιση του δημοψηφίσματος είναι κύτταρα που κρίνουν στη συνέχεια το τι είδους ανεξαρτησία θέλουν "οι από κάτω", για να μην περιοριστεί όλο αυτό το κίνημα σε μια απλή αλλαγή σημαίας. Άρα, ας μην βιαζόμαστε στις αναλύσεις διότι το εθνικό μετατρέπεται πολλές φορές σε ταξικό. Παράδειγμα το Brexit, όλοι οι αναλυτές έγραφαν σεντόνια για τον εθνικισμό των Άγγλων και ότι εμπιστεύονται την πλούσια οικονομία τους γι' αυτό ψήφισαν έξοδο από την ΕΕ πριν ενάμισι χρόνο, όμως οι τελευταίες εκλογές (Ιούνιος 2017) έδειξαν στροφή προς τα αριστερά, πτώση των εκφραστών της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και πλήρη εξαφάνιση των εθνικιστών. Είναι οι αγώνες των απλών καθημερινών ανθρώπων που μπορούν να μετατρέπουν ακόμα και "ψευτοδημοψηφίσματα" σε κρίση κυριαρχίας της παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Και αυτό είναι κάτι που το θέλουμε όλοι όσοι βάζουμε τον εαυτό μας στους "από τα κάτω".
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Γιάννης Τσούτσιας
Δεν τα λέει μόνο ο Castelnau. Τα λέει π.χ. και ο Μπελαντής. Επισημαίνοντας μάλιστα, ότι "...μου προξενεί μεγάλη εντύπωση η εξής αντίφαση: πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα της Αριστεράς, στα οποία έχω συντροφική εκτίμηση αλλά διαφωνώ μαζί τους ιδεολογικά, που στην Ελλάδα ή αλλού αισθάνονται ρίγος ή ψυχική απώθηση, όταν εκφέρονται οι λέξεις «εθνικό ζήτημα», «πατρίδα» ή «εθνική ανεξαρτησία» (σε ένα έθνος-κράτος που υπάρχει εδώ και δύο αιώνες), αντιστρέφουν τελείως την οπτική τους, όταν πρόκειται για την καταλανική εθνότητα. Η μια εθνότητα (η δική μας) είναι αυτόχρημα καπιταλιστική, η άλλη φέρει τον σπόρο του σοσιαλιστικού μέλλοντος. Πόση λογική, πολιτική και θεωρητική συνοχή υπάρχει ανάμεσα στις δύο ταυτόχρονες αυτές τοποθετήσεις;" Όλο το άρθρο: pandiera.gr Για την υπόθεση της Καταλονίας -μια πολύ διαφορετική άποψη. Του Δημήτρη Μπελαντή. 9/10/2017


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου