Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
28/5/2017

Οι ιδέες, η τραγικότητα της ανάπτυξης και οι… καλομαγειρεμένες μπάμιες!

Του Γιάννη Τσίχλα


1 Οι εξοντωτικές πολιτικές που επιβάλλονται, στηρίζονται πάνω σε δυο βασικά ιδεολογικά συστήματα, που δουλεμένα και δοκιμασμένα πολλά χρόνια. είναι προσαρμοσμένα στις νεοελληνικές συνθήκες:

Στο πρώτο σύστημα (χωρίς σημασία η σειρά) θα βρούμε τα πολύ εξειδικευμένα προγράμματα που οι επιστήμονες κάθε κόμματος καταρτίζουν προς «έγκριση» στα κομματικά συνέδρια, που στη συνέχεια θα γίνουν Θέσεις προς κάθε χρήση. Κυρίως ως βάση των προεκλογικών εκστρατειών θα διαχυθούν ανά την επικράτεια δίνοντας σχεδόν έτοιμες τις λύσεις κάθε ξεχωριστού προβλήματος. Μόνο με συγκεκριμένες επιστημονικές θέσεις μπορεί κάποιο κόμμα να έχει «ολοκληρωμένη πολιτική», διεκδικώντας κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Χωρίς τέτοιες θέσεις απλά δεν... υπάρχει. Η «οικονομία» φυσικά είναι η μεγάλη ομπρέλα που σκεπάζει και κατευθύνει τα πάντα. (Το προεκλογικό πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ είναι καλό ως πρόσφατο υπόδειγμα.)

Στο δεύτερο σύστημα, η πολιτική γίνεται ηθικολογία με τους αντίστοιχους εκπροσώπους της να αναλύουν την ανάλυση της... ανάλυσης, καταδικάζοντας συνοπτικά το σύστημα, περιγράφοντας το τι πρέπει να γίνει, αποστασιοποιούμενοι από αυτό που ήδη υπάρχει και γίνεται στη κοινωνία. Με τα ιδεολογικά ολογράμματα προβάλλουν τρισδιάστατη την «νέα κοινωνία» αυτούσια μέσα στον σημερινό νομοτελειακά ξεπερασμένο κατ’ αυτούς καπιταλισμό. Σαν τον Αβραάμ με τις δέκα εντολές ανά χείρας είναι οι προφήτες της μοναδικής θεότητας. Προγραμματίζουν εφόδους και αντεπιθέσεις, σκίζουν τα μνημόνια, εγκαθιστούν εργατικό έλεγχο στις τράπεζες και διακηρύσσουν: «Να η αλήθεια προσκυνήστε την».

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων εξηγώ ότι δεν υποτιμώ και κυρίως δεν απορρίπτω ούτε τις εξειδικεύσεις, ούτε τους γενικούς φιλοσοφικούς στοχασμούς. Είναι η θεωρία και η πράξη, οι βασικοί πυλώνες της κοινωνικής εξέλιξης με σημασία πολύ πέρα και από την στενά εννοούμενη πολιτική. Αυτό που καταγγέλλω εμμονικά είναι συνολικά το κομματικό σύστημα που τα διαχωρίζει στην πράξη, λαμβάνοντάς τα ως δυο ξεχωριστά δεδομένα πράγματα συνδυάζοντάς τα με τον «προγραμματικό» δοσομετρητή σε δόσεις αναλόγως των περιστάσεων. Όπου βολεύει περισσότερες επιστημονικές εξειδικευμένες μελέτες για «να είμαστε επίκαιροι», κάπου αλλού περισσότεροι φιλοσοφικοί στοχασμοί για να δίνουμε και «όραμα». Έχει αποδειχτεί παντοιοτρόπως, ότι τέτοια προγράμματα είναι αδύνατον να εφαρμοστούν όταν: Οραματικοί στοχασμοί και εξειδικευμένες προτάσεις λαμβάνονται ως ξεχωριστά δεδομένα προκειμένου να «συνδυαστούν» στις πολυσυλλεκτικές εκστρατείες προς άγραν ψήφων.


2

Τρανταχτό παράδειγμα οι από χρόνων σημαντικές έρευνες και μελέτες καθ’ όλα αξιόπιστων επιστημόνων -που παρουσιάστηκαν και σε εκδηλώσεις της "ΔΡΑΣΗΣ"- για το μέγιστο ζήτημα της «παραγωγικής ανασυγκρότησης». Προβλήθηκαν στα προγράμματα του ΣΥΡΙΖΑ ως βασικός μοχλός και για την πολυπόθητη «Ανάπτυξη» με επιπρόσθετα επιχειρήματα υλοποίησης, καθώς ήταν ενταγμένες και στην προεκλογική εκστρατεία περιοδεύοντας ανά την επικράτεια. Μήπως πήρε κανείς χαμπάρι τι έγιναν αυτές οι μελέτες; Ίσως θα πρέπει να ψάξουμε και τις προηγούμενες τόσο των πιο επώνυμων π.χ. του Σεραφείμ Μάξιμου και του εκτελεσμένου Μπάτση όσο και των λιγότερο επώνυμων και πολλών περισσότερων ανώνυμων, όπως του μπάρμπα Βαγγέλη από το ορεινό Βασιλικό Πωγωνίου για την προσοδοφόρα παραγωγή κάστανων, τρούφας, βοτάνων...

Συγκλονιστικός ο συμβολισμός της ταυτόχρονης εκτέλεσης Μπελογιάννη - Μπάτση: Ιδέες οράματα και επιστημοσύνη με την Ελλάδα στην αγκαλιά τους, εκτελούνται από Έλληνες με εντολή των ξένων προστατών συμμάχων. Η τραγικότητα δεν λείπει από τις σημερινές εξελίξεις παρά το ότι δεν εκτελούνται όσοι ασχολούνται στα σοβαρά για την παραγωγική ανάπτυξη του τόπου. Μάλλον το σύστημα τους θέλει ζωντανούς για ατραξιόν στα προεκλογικά πανηγύρια.

Στον τόπο μας η μετα-κρίση εποχή είναι πάλι κρίση. Ας προβληματιστούμε: Κατά πόσο είναι δυνατόν να αγωνιστούμε για την δημιουργία του αναγκαίου κοινωνικού πεδίου όπου πάνω του θα ευνοείται η δημιουργική συνύπαρξη των δυο βασικών πολιτικών δεδομένων. Κατά πόσο μπορούν αλληλοσχετιζόμενα και όχι επιλεκτικά συνδυαζόμενα, να βρουν διέξοδο έκφρασης στις αναγκαίες πρακτικές παραγωγικής ανάπτυξης που θα εντάσσουν τις επιστημονικές έρευνες και μελέτες με την ξεχωριστή αξία τους μέσα στην ενιαία πολιτική διεργασία, με την καταλυτική συμμετοχή των ενεργών πολιτών κατά πράξη.

3

Τείνουν να κρίνουν το επίπεδο του προβληματισμού αιρετικές απόψεις όπως του Γεράσιμου Κακλαμάνη από το «Ανατολικόν ζήτημα» σελ. 275-276, εκδ. "21ου", 1998:

«...Η μεγάλη ρύθμιση του ελληνικού χρέους θα μείνει να την μελετούν φοιτητές της επόμενης γενιάς. Η οικονομική δεν είναι «επιστήμη» γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο. Δεν μπορείς να οργανώσεις οικονομικό πείραμα σε εργαστήριο και να παρατηρήσεις τα συμπεράσματα. Μόνον εκ των υστέρων αναλύεις και εξάγεις γενικότερες αρχές. Με την έννοια αυτή, ο πρωθυπουργός δεν μπορούσε να γνωρίζει με σιγουριά ότι θα καταφέρει τελικά να πετύχει μείωση του συνολικού χρέους. Ακόμη λιγότερο μπορούσε να πιστεύει ότι θα το επιτύχει σε κατάλληλο χρόνο. Δηλαδή πριν «τα τινάξει» ο ασθενής λαός (...) Και δεν μιλούμε για τίποτ’ άλλο, παρά για «προγράμματα», «υποδομές», «επενδύσεις», και «ανάπτυξη», που όλο την χάνομε στο «παρά λίγο»....

Η Ελλάδα κατάντησε χώρα των αγίων και των «οικονομολόγων». (...) Μήπως όμως τελικώς η Οικονομία δεν λύνει ποτέ και πουθενά κανένα πρόβλημα; Είναι άραγε η Οικονομία επιστήμη; Τι πάει να πεί Οικονομία; Η Οικονομία στηρίζεται στο αυτονόητον γεγονός, ότι πρέπει να υπάρχουν λεφτά. (...) Πως όμως βγαίνουν τα λεφτά, η Οικονομία δεν είναι σε θέση να προσδιορίσει. Και τούτο είναι φυσικό: η εξεύρεση χρημάτων, που είναι έργο της πολιτικής, είναι άλλο πράγμα από την διαχείρισή τους, που είναι έργο της Οικονομίας. Ποια είναι η δική μας πολιτική που θα μας προμηθεύσει το χρήμα; Δεδομένου ότι το «χρήμα» είναι πνευματικής σημασίας φαινόμενο (παρήχθη δια των ιδεών που μεταμόρφωσαν τις κοινωνίες και έθεσαν συνεκτικό τους δεσμό την πνευματική έννοια της εργασίας, καθ’ ά προεξηγήσαμε), έπεται ότι αν δεν έχης τις αντίστοιχες ιδέες, δεν μπορείς να έχης και το χρήμα...

...Δηλαδή εν ολίγοις, η πτωχεία κοινωνικών ιδεών είναι και οικονομική φτώχεια. Όντως, οι κοινωνίες που δεν έχουν σήμερα χρήματα είναι ακριβώς αυτές που δεν έχουν τις αντίστοιχες ιδέες για παραγωγή. Δεν λέμε οπωσδήποτε «βιομηχανική», διότι ως παγκόσμιο φαινόμενο η παραγωγή δεν περιορίζεται μόνο στις μηχανές. Η παραγωγή από μαγειρευμένες μπάμιες – αλλά καλομαγειρευμένες και υγιεινές - είναι εξ’ ίσου παραγωγικόν γεγονός όσο και ένα αεροπλάνο. Ούτε και είναι άλλωστε τυχαίον, ότι το καλομαγειρευμένο φαί είναι αναπόσπαστον στοιχείο της έννοιας του αεροπλάνου. Ότι μάλιστα είναι και προϋποθετικόν της όλης εννοίας, τα αντιλαμβανόμεθα από το γεγονός ότι οι αεροπορικές εταιρείες αυτό διαφημίζουν και όχι τα φτερά ή τις τουρμπίνες (...) Αντίθετα οι υπανάπτυκτοι και οι ενδεείς στις ιδέες, επιμένουν πάντα στις «επενδύσεις». Και έτσι μένουν πάντα φτωχοί, όπως εμείναμε κι εμείς από εποχής Επιδαύρου και εντεύθεν επειδή μείναμε αποκλειστικώς στις «επενδύσεις».


Στοχαστικός λόγος αποκαθηλωτικός των ανεπαρκών κομματικών ηγεσιών και των ανεφάρμοστων πολιτικών ανάπτυξης, που υποτάσσουν την γενική ισχύ της πολιτικής λογικής στο οικονομολογικό κύρος. Το «τι συγκεκριμένες θέσεις προτείνετε εσείς;» έχει γίνει η καραμέλα κάθε κομματικού ανίδεου που βγάζει σπυράκια όταν βρίσκεται μπροστά σε πολιτικές απόψεις απορριπτικές του συνολικού συστήματος, που προκρίνουν τις «καλομαγειρεμένες μπάμιες» ως πολιτική ανάπτυξης και διεξόδου...



ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΧΛΑΣ


readers  243


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Πέμπτη 17 Αυγούστου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Ν.Καζαντζάκης
Ένα Ελληνικό τοπίο δε δίνει σ’ εµάς τους Έλληνες µιαν αφιλόκερδη ανατριχίλα ωραιότητας, έχει ένα όνοµα το τοπίο - το λένε Μαραθώνα, Σαλαµίνα, Ολυµπία, Θερµοπύλες, Μυστρά - συνδέεται µε µιαν ανάµνηση, εδώ ντροπιαστήκαµε, εκεί δοξαστήκαµε, και µονοµιάς το τοπίο µετουσιώνεται σε πολυδάκρυτη, πολυπλάνητη ιστορία. Κι όλη η ψυχή του Έλληνα προσκυνητή αναστατώνεται. Το κάθε Ελληνικό τοπίο είναι τόσο ποτισµένο από ευτυχίες και δυστυχίες µε παγκόσµιο αντίχτυπο, τόσο γεµάτο ανθρώπινο αγώνα, που υψώνεται σε µάθηµα αυστηρό και δε µπορείς να του ξεφύγεις, γίνεται κραυγή, και χρέος έχεις να την ακούσεις.


Τα σχόλια σας...
"Ολίγα τινά για την νεοελληνική ταυτότητα και παράδοση"30/7/2017 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Επιτρέψετε μου να μη συμμερίζομαι την απαισιοδοξία του συμπολίτη μας κυρίου Θεόδωρου Παντούλα.Η παράδοση καθώς και ο ίδιος αναφέρει δεν είναι κάτι το παγιωμένο, το κονσερβοποιημένο και στάσιμο. Καθημερινά αλλάζει πατώντας στον προηγούμενο της εαυτό. Παραμερίζει, αφαιρεί, προσθέτει, ενσωματώνει. Ότι απ' αυτή αξίζει και προσωρινά υποχωρεί στη βίαιη σύγκρουση του με τους τρόπους μιας ασθμαίνουσας ζωής με εξηγήσιμες αιτίες, σίγουρα θα αναγεννηθεί δυναμωμένο και καλύτερο. Και φυσικά και σωστά τα υπέροχα κεντήματα και περίτεχνα σκαλίσματα μιας παλιότερης εγκλωβισμένης σε στενά όρια ζωής, ας μη τα περιμένουμε. Σήμερα οι νέοι άνθρωποι αγόρια και κορίτσια δεν υφαίνουν, δεν κεντούν αλλά σπουδάζουν μουσική, ξένες γλώσσες, τέχνες, επιστήμες. Ανασύρουν, αξιοποιούν, δημιουργούν και εμπλουτίζουν την υπάρχουσα παραδομένη παράδοση με διακρίσεις. Όσο για την γενικευμένη μειονεξία του συλλογικού εαυτού αυτή πράγματι υπήρξε και υπάρχει από την βίαιη ή ύπουλη μεθοδευμένη εισβολή των επικυρίαρχων μας με τα καθρεφτάκια τους ακόμη και με την μορφή των Lexus. Μόδα είναι, θα περάσει. Άλλωστε "ιθαγενείς" πάντα υπήρχαν, υπάρχουν, θα υπάρχουν...
Κομποστοποίηση ΤΟΠΙΚΑ ή ΚΕΝΤΡΙΚΑ; 21/7/2017 Λ.Λ.
Τα αδιέξοδα της Συνοικιακής κομποστοποίησης συνιστούν μία αλλά χειροπιαστή ένδειξη πως η εξόντωση έχει καταστεί ο κεντρικός -αν και ανομολόγητος- στόχος της πολιτικής όπως αυτή ασκείται σήμερα. Το γεγονός ότι τούτη η εξοντωτική τροπή της πολιτικής παραμένει ανομολόγητη σε επίπεδο πολιτικής ρητορείας, δεν σημαίνει πως δεν γίνεται αισθητή στα πεδία της καθημερινής πρακτικής και της εμπειρίας. Πράγματι, δεν είναι η ευημερία, είναι η ύπαρξη που απειλείται. Ούτε καν «πτωχούς πλην όμως τιμίους» δεν μας θέλουν, γιατί ακριβώς οι τίμιοι κάνουν κοινωνίες που ξέρουν να βγάζουν το ψωμάκι τους, να φροντίζουν τα μέλη τους και την αειφορία του περιβάλλοντος χωρίς την ανάγκη κανενός. Αφήστε που οι ίδιοι πτωχοί και τίμιοι αργά ή γρήγορα θα ευημερήσουν απειλώντας την παντοδυναμία του θηρίου του μηδενισμού και των καταστροφέων δουλευτών του: δηλαδή καταστάσεις που είναι ανεπιθύμητες για την «τρέχουσα» πίσω από τις αγορές πολιτική μας. Πάει πια η παλιά έγνοια των αγορών για εκμετάλλευση των παραγωγικών τάξεων! Οι αγορές προτιμούν αποικίες παρασίτων για να πειραματίζονται πάνω τους και να λεηλατούν ανεμπόδιστα τη γη τους. Επομένως η ανυπαρξία κοινωνίας, η ηθική διαφθορά, το παραγωγικό τέλμα κι ένα επαπειλούμενο φυσικό περιβάλλον συνιστούν ιδρυτικές προϋποθέσεις για την τρέχουσα πολιτική και καθόλου προβλήματα για πραγματική θεραπεία. Γι’ αυτό και άπαντα τα μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης έχουν οσμή παρασιτογόνου και παρασιτοκτόνου μαζί. Γι’ αυτό και αντιθετικοί μέχρι πρότινος ρόλοι, όπως αυτοί στα δίπολα: εργαζόμενος και μισθοφόρος, παραγωγός και καταστροφέας, θριαμβευτής και ηττημένος, προστάτης και βιαστής, τρομοκράτης και αντιτρομοκράτης, κ.ά., γίνανε πλέον τόσο κοντινοί μεταξύ τους και σχεδόν εναλλάξιμοι. Το τείχος ακατανοησίας που έχουν ορθώσει οι δημοτικές δομές απέναντι στο αυτονόητο, έναντι της πρότασης της Συνοικιακής εν προκειμένω, σαν να επρόκειτο για ένα αστήρικτο, ουρανοκατέβατο αίτημα, την ίδια στιγμή που άσχετα, προέλευσης UFO αιτήματα (δες: προγράμματα τύπου ΣΒΑΠ και πλήθος άλλων ψευδοαναπτυξιακών επιλογών επιδοτούμενων από τα ΕΣΠΑ) γίνονται αυτοστιγμεί αποδεκτά, ή η δυσκολία για τους δημότες να αναγνωρίσουμε στη Συνοικιακή την ανάγκη στην οποία ακόμη και οι θεοί πείθονται, η δυσκολία να την ασκήσουμε ενάντια στους δαίμονες της αγοράς και της μικροπολιτικής, όλα τούτα τα εμπόδια προσφέρουν στις Δημοτικές Αρχές έναν «ασφαλή» τρόπο διοίκησης αυτοκτονικής για τους κατοίκους, και συνάμα ένα «δημοκρατικό άλλοθι» λόγω συναινετικής κατάργησης της κοινής λογικής και σύνολης της πραγματικότητας ακόμη και στο πιο στοιχειώδες επίπεδό της, αυτό του τόπου κατοικίας. Με άλλα λόγια από τη στιγμή που η χώρα μου γίνεται εμφανώς τριτοκοσμική, και οι Δήμοι της επίσης, δεν θέλω «Σύμφωνα Ευρωπαίων Δημάρχων» και παρόμοιους αποπροσανατολισμούς, θέλω να γνωρίσω τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων στις τριτοκοσμικές χώρες, θέλω να διδαχθώ τί και πώς μπορεί να διασωθεί από την ήδη συντελούμενη καταστροφή. Είναι θέμα πολιτικής προστασίας του Δήμου. Όχι από φυσική καταστροφή αλλά από κοινωνική και συστημική. Τόσο απλά. Με ελπίδα, που σημαίνει με αίσθηση ευθύνης, ανησυχία χωρίς πανικό. Υπάρχει κάτι πιο σώφρον από αυτό;


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου