Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
28/5/2017

Οι ιδέες, η τραγικότητα της ανάπτυξης και οι… καλομαγειρεμένες μπάμιες!

Του Γιάννη Τσίχλα


1 Οι εξοντωτικές πολιτικές που επιβάλλονται, στηρίζονται πάνω σε δυο βασικά ιδεολογικά συστήματα, που δουλεμένα και δοκιμασμένα πολλά χρόνια. είναι προσαρμοσμένα στις νεοελληνικές συνθήκες:

Στο πρώτο σύστημα (χωρίς σημασία η σειρά) θα βρούμε τα πολύ εξειδικευμένα προγράμματα που οι επιστήμονες κάθε κόμματος καταρτίζουν προς «έγκριση» στα κομματικά συνέδρια, που στη συνέχεια θα γίνουν Θέσεις προς κάθε χρήση. Κυρίως ως βάση των προεκλογικών εκστρατειών θα διαχυθούν ανά την επικράτεια δίνοντας σχεδόν έτοιμες τις λύσεις κάθε ξεχωριστού προβλήματος. Μόνο με συγκεκριμένες επιστημονικές θέσεις μπορεί κάποιο κόμμα να έχει «ολοκληρωμένη πολιτική», διεκδικώντας κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Χωρίς τέτοιες θέσεις απλά δεν... υπάρχει. Η «οικονομία» φυσικά είναι η μεγάλη ομπρέλα που σκεπάζει και κατευθύνει τα πάντα. (Το προεκλογικό πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ είναι καλό ως πρόσφατο υπόδειγμα.)

Στο δεύτερο σύστημα, η πολιτική γίνεται ηθικολογία με τους αντίστοιχους εκπροσώπους της να αναλύουν την ανάλυση της... ανάλυσης, καταδικάζοντας συνοπτικά το σύστημα, περιγράφοντας το τι πρέπει να γίνει, αποστασιοποιούμενοι από αυτό που ήδη υπάρχει και γίνεται στη κοινωνία. Με τα ιδεολογικά ολογράμματα προβάλλουν τρισδιάστατη την «νέα κοινωνία» αυτούσια μέσα στον σημερινό νομοτελειακά ξεπερασμένο κατ’ αυτούς καπιταλισμό. Σαν τον Αβραάμ με τις δέκα εντολές ανά χείρας είναι οι προφήτες της μοναδικής θεότητας. Προγραμματίζουν εφόδους και αντεπιθέσεις, σκίζουν τα μνημόνια, εγκαθιστούν εργατικό έλεγχο στις τράπεζες και διακηρύσσουν: «Να η αλήθεια προσκυνήστε την».

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων εξηγώ ότι δεν υποτιμώ και κυρίως δεν απορρίπτω ούτε τις εξειδικεύσεις, ούτε τους γενικούς φιλοσοφικούς στοχασμούς. Είναι η θεωρία και η πράξη, οι βασικοί πυλώνες της κοινωνικής εξέλιξης με σημασία πολύ πέρα και από την στενά εννοούμενη πολιτική. Αυτό που καταγγέλλω εμμονικά είναι συνολικά το κομματικό σύστημα που τα διαχωρίζει στην πράξη, λαμβάνοντάς τα ως δυο ξεχωριστά δεδομένα πράγματα συνδυάζοντάς τα με τον «προγραμματικό» δοσομετρητή σε δόσεις αναλόγως των περιστάσεων. Όπου βολεύει περισσότερες επιστημονικές εξειδικευμένες μελέτες για «να είμαστε επίκαιροι», κάπου αλλού περισσότεροι φιλοσοφικοί στοχασμοί για να δίνουμε και «όραμα». Έχει αποδειχτεί παντοιοτρόπως, ότι τέτοια προγράμματα είναι αδύνατον να εφαρμοστούν όταν: Οραματικοί στοχασμοί και εξειδικευμένες προτάσεις λαμβάνονται ως ξεχωριστά δεδομένα προκειμένου να «συνδυαστούν» στις πολυσυλλεκτικές εκστρατείες προς άγραν ψήφων.


2

Τρανταχτό παράδειγμα οι από χρόνων σημαντικές έρευνες και μελέτες καθ’ όλα αξιόπιστων επιστημόνων -που παρουσιάστηκαν και σε εκδηλώσεις της "ΔΡΑΣΗΣ"- για το μέγιστο ζήτημα της «παραγωγικής ανασυγκρότησης». Προβλήθηκαν στα προγράμματα του ΣΥΡΙΖΑ ως βασικός μοχλός και για την πολυπόθητη «Ανάπτυξη» με επιπρόσθετα επιχειρήματα υλοποίησης, καθώς ήταν ενταγμένες και στην προεκλογική εκστρατεία περιοδεύοντας ανά την επικράτεια. Μήπως πήρε κανείς χαμπάρι τι έγιναν αυτές οι μελέτες; Ίσως θα πρέπει να ψάξουμε και τις προηγούμενες τόσο των πιο επώνυμων π.χ. του Σεραφείμ Μάξιμου και του εκτελεσμένου Μπάτση όσο και των λιγότερο επώνυμων και πολλών περισσότερων ανώνυμων, όπως του μπάρμπα Βαγγέλη από το ορεινό Βασιλικό Πωγωνίου για την προσοδοφόρα παραγωγή κάστανων, τρούφας, βοτάνων...

Συγκλονιστικός ο συμβολισμός της ταυτόχρονης εκτέλεσης Μπελογιάννη - Μπάτση: Ιδέες οράματα και επιστημοσύνη με την Ελλάδα στην αγκαλιά τους, εκτελούνται από Έλληνες με εντολή των ξένων προστατών συμμάχων. Η τραγικότητα δεν λείπει από τις σημερινές εξελίξεις παρά το ότι δεν εκτελούνται όσοι ασχολούνται στα σοβαρά για την παραγωγική ανάπτυξη του τόπου. Μάλλον το σύστημα τους θέλει ζωντανούς για ατραξιόν στα προεκλογικά πανηγύρια.

Στον τόπο μας η μετα-κρίση εποχή είναι πάλι κρίση. Ας προβληματιστούμε: Κατά πόσο είναι δυνατόν να αγωνιστούμε για την δημιουργία του αναγκαίου κοινωνικού πεδίου όπου πάνω του θα ευνοείται η δημιουργική συνύπαρξη των δυο βασικών πολιτικών δεδομένων. Κατά πόσο μπορούν αλληλοσχετιζόμενα και όχι επιλεκτικά συνδυαζόμενα, να βρουν διέξοδο έκφρασης στις αναγκαίες πρακτικές παραγωγικής ανάπτυξης που θα εντάσσουν τις επιστημονικές έρευνες και μελέτες με την ξεχωριστή αξία τους μέσα στην ενιαία πολιτική διεργασία, με την καταλυτική συμμετοχή των ενεργών πολιτών κατά πράξη.

3

Τείνουν να κρίνουν το επίπεδο του προβληματισμού αιρετικές απόψεις όπως του Γεράσιμου Κακλαμάνη από το «Ανατολικόν ζήτημα» σελ. 275-276, εκδ. "21ου", 1998:

«...Η μεγάλη ρύθμιση του ελληνικού χρέους θα μείνει να την μελετούν φοιτητές της επόμενης γενιάς. Η οικονομική δεν είναι «επιστήμη» γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο. Δεν μπορείς να οργανώσεις οικονομικό πείραμα σε εργαστήριο και να παρατηρήσεις τα συμπεράσματα. Μόνον εκ των υστέρων αναλύεις και εξάγεις γενικότερες αρχές. Με την έννοια αυτή, ο πρωθυπουργός δεν μπορούσε να γνωρίζει με σιγουριά ότι θα καταφέρει τελικά να πετύχει μείωση του συνολικού χρέους. Ακόμη λιγότερο μπορούσε να πιστεύει ότι θα το επιτύχει σε κατάλληλο χρόνο. Δηλαδή πριν «τα τινάξει» ο ασθενής λαός (...) Και δεν μιλούμε για τίποτ’ άλλο, παρά για «προγράμματα», «υποδομές», «επενδύσεις», και «ανάπτυξη», που όλο την χάνομε στο «παρά λίγο»....

Η Ελλάδα κατάντησε χώρα των αγίων και των «οικονομολόγων». (...) Μήπως όμως τελικώς η Οικονομία δεν λύνει ποτέ και πουθενά κανένα πρόβλημα; Είναι άραγε η Οικονομία επιστήμη; Τι πάει να πεί Οικονομία; Η Οικονομία στηρίζεται στο αυτονόητον γεγονός, ότι πρέπει να υπάρχουν λεφτά. (...) Πως όμως βγαίνουν τα λεφτά, η Οικονομία δεν είναι σε θέση να προσδιορίσει. Και τούτο είναι φυσικό: η εξεύρεση χρημάτων, που είναι έργο της πολιτικής, είναι άλλο πράγμα από την διαχείρισή τους, που είναι έργο της Οικονομίας. Ποια είναι η δική μας πολιτική που θα μας προμηθεύσει το χρήμα; Δεδομένου ότι το «χρήμα» είναι πνευματικής σημασίας φαινόμενο (παρήχθη δια των ιδεών που μεταμόρφωσαν τις κοινωνίες και έθεσαν συνεκτικό τους δεσμό την πνευματική έννοια της εργασίας, καθ’ ά προεξηγήσαμε), έπεται ότι αν δεν έχης τις αντίστοιχες ιδέες, δεν μπορείς να έχης και το χρήμα...

...Δηλαδή εν ολίγοις, η πτωχεία κοινωνικών ιδεών είναι και οικονομική φτώχεια. Όντως, οι κοινωνίες που δεν έχουν σήμερα χρήματα είναι ακριβώς αυτές που δεν έχουν τις αντίστοιχες ιδέες για παραγωγή. Δεν λέμε οπωσδήποτε «βιομηχανική», διότι ως παγκόσμιο φαινόμενο η παραγωγή δεν περιορίζεται μόνο στις μηχανές. Η παραγωγή από μαγειρευμένες μπάμιες – αλλά καλομαγειρευμένες και υγιεινές - είναι εξ’ ίσου παραγωγικόν γεγονός όσο και ένα αεροπλάνο. Ούτε και είναι άλλωστε τυχαίον, ότι το καλομαγειρευμένο φαί είναι αναπόσπαστον στοιχείο της έννοιας του αεροπλάνου. Ότι μάλιστα είναι και προϋποθετικόν της όλης εννοίας, τα αντιλαμβανόμεθα από το γεγονός ότι οι αεροπορικές εταιρείες αυτό διαφημίζουν και όχι τα φτερά ή τις τουρμπίνες (...) Αντίθετα οι υπανάπτυκτοι και οι ενδεείς στις ιδέες, επιμένουν πάντα στις «επενδύσεις». Και έτσι μένουν πάντα φτωχοί, όπως εμείναμε κι εμείς από εποχής Επιδαύρου και εντεύθεν επειδή μείναμε αποκλειστικώς στις «επενδύσεις».


Στοχαστικός λόγος αποκαθηλωτικός των ανεπαρκών κομματικών ηγεσιών και των ανεφάρμοστων πολιτικών ανάπτυξης, που υποτάσσουν την γενική ισχύ της πολιτικής λογικής στο οικονομολογικό κύρος. Το «τι συγκεκριμένες θέσεις προτείνετε εσείς;» έχει γίνει η καραμέλα κάθε κομματικού ανίδεου που βγάζει σπυράκια όταν βρίσκεται μπροστά σε πολιτικές απόψεις απορριπτικές του συνολικού συστήματος, που προκρίνουν τις «καλομαγειρεμένες μπάμιες» ως πολιτική ανάπτυξης και διεξόδου...



ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΧΛΑΣ


readers  292


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Στην αόριστη αγάπη για την ανθρωπότητα, αγαπάς σχεδόν πάντα μονάχα τον εαυτό σου.


Τα σχόλια σας...
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;10/10/2017 Παπαχριστοδούλου Μαρίνα
Έχω και εγώ σοβαρές επιφυλάξεις για το άρθρο αυτό. Δεν είναι ακριβώς τα ζητήματα που βάζει ο Ορέστης που με απασχολούν, ούτε ξέρω να πω αν είναι καλύτερα αυτή την περίοδο να ζήσει η Καταλονία μακριά ή μέσα στην Ισπανία. Είναι το γεγονός ότι τόσο Régis de Castelnau όσο και ο Μπελαντής (λιγότερο) οι οποίοι και προφανώς έχουν καταλήξει ότι η Καταλονία πρέπει να μείνει στην αγκαλιά της κραταιής Ισπανίας ή καλύτερα είναι ενάντια στις αποσχιστικές τάσεις, αντιμετωπίζουν το θέμα με απίστευτη μονομέρεια. Μάλιστα στο άρθρο του Castelnau μπορώ να πω ότι διακρίνω μια υποτιμητική, σχεδόν ρατσιστική αντίληψη προς τους νότιους και τους "αριστερούς", ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει σήμερα. Μου θύμισε κάτι από την ανωτερότητα των προηγμένων βόρειων ενάντια στους καθυστερημένους νότιους για να μην θυμηθώ την αποικιοκρατία κοκ. Αλλά οι κύριες επιφυλάξεις μου είναι τρεις: Πρώτον: κανένας από τους δύο δεν αναφέρεται στο όργιο αυταρχισμού και αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς από την κεντρική κυβέρνηση της Ισπανίας (και κατ΄ επέκταση στους σχετικούς χειρισμούς της ΕΕ) απέναντι στους Καταλανούς, στάση στην οποία κανένας προοδευτικός άνθρωπος και πολύ περισσότερο σχολιαστής δεν μπορεί να αγνοεί . Η άποψή μου, που νομίζω ότι είναι κεντρική θέση της Δράσης ότι «δεν θέλουμε τίποτα, ούτε το καλύτερο ούτε το χειρότερο για μας αν δεν συμμετέχουμε στην απόφασή του» και από αυτή την άποψη δεν είναι να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε στο δικαίωμα των Καταλανών στην αυτοδιάθεση, αλλά να συμφωνήσουμε απόλυτα στο δικαίωμα τους να αποφασίζουν για την αυτοδιάθεση ή όχι. Τέλος διάβασα κάπου ότι τόσο η στάση της κυβέρνησης Ραχόι, όσο και της ΕΕ είναι για να διδάσκονται στα πανεπιστήμια, στις σχολές πολιτικών επιστημών ως παραδείγματα του τι πρέπει να κάνεις για να πετύχεις αυτό που δεν θέλεις. Το λέω εδώ για να σημειώσω ότι ΕΕ και Ραχόι αυτό ήθελαν και όχι δεν ήθελαν και αυτή τη διάσταση την δίνει ο Castelnau, όχι όμως με πολύ πειστικό τρόπο. Δεύτερον: Το γεγονός ότι υπάρχουν πλείστα όσα παραδείγματα που παραπέμπουν στην καταστροφική εξέλιξη αποσχιστικών κινημάτων (πχ Γιουγκοσλαβία , Ουκρανία ), δεν σημαίνει ότι εμείς συλλήβδην θα είμαστε κατά των αιτημάτων και κινημάτων αυτοδιάθεσης. Και στο κάτω-κάτω είναι δύο διαφορετικά ζητήματα. Ένα να επιλέξει ένας λαός πως θέλει να ζήσει, μέσα σε ποιο πλαίσιο. Δικαίωμα του αναφαίρετο. Και ένα δεύτερο να προσπαθήσει να εμποδίσει τις έξωθεν επεμβάσεις. Ανεδαφικό σήμερα; Μάλλον δύσκολο, αλλά δεν βλέπω και άλλο τρόπο. Ούτε είναι δικαιολογία ότι ο Κάρλας Πουτσντεμόν είναι συντηρητικός άρα δεν μπορούμε ως προοδευτικοί να συντασσόμαστε με το αίτημα του. Ένα αίτημα είναι αυθύπαρκτο και ως τέτοιο πρέπει να κρίνεται. Συνυπολογίζεις πολλούς παράγοντες για να πεις αν είσαι υπέρ ή κατά. Ποια συμφέροντα εξυπηρετεί κυρίως κλπ, και μετά ας το υποστηρίζει όποιος θέλει. Τρίτο: Υπάρχει μία πλευρά της πολιτικής ζωής στην Ισπανία που αποσιωπάται αν και σε αυτήν εδράζονται πολλά από τα κακώς κείμενα που παρακολουθούμε να συμβαίνει σε αυτήν την χώρα. Πρόκειται για το γεγονός ότι μια δικτατορία που κράτησε 39 ολόκληρα χρόνια καταλύθηκε χωρίς να ανοίξει μύτη, χωρίς να υπάρξει κανενός είδους αποχουντοποίηση. Όλοι έμειναν στη θέση τους και συνέχισαν να κάνουν τη δουλειά τους όπως την ήξεραν. Οι στρατιωτικοί στο στρατό, οι αστυνομικοί στην αστυνομία, οι παπάδες στην εκκλησία (μεγάλο στήριγμα της δικτατορίας και πολύ το απόλαυσε η εκκλησία αυτό) κοκ. Οι δικοί μας χουντικοί, που παρεμπιπτόντως φαντάζουν αγγελάκια μπροστά στους Ισπανούς, με κάποιον τρόπο έστω περιορισμένο τιμωρήθηκαν. Εκεί τίποτα. Μόλις τον τελευταίο καιρό γίνονται προσπάθειες να αντιμετωπιστεί το θέμα. Ακούγονται όλο και περισσότερες φωνές, γίνονται και κάποια πράγματα, όχι τόσο εξ αιτίας του παρελθόντος, αλλά εξ αιτίας της δράσης όλων αυτών σήμερα. Ως συνέπεια αυτού είναι φυσικό να υπάρχει τόσος αυταρχισμός εκεί. Φυσικό όσο και απαράδεκτο.
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Ορέστης Ηλίας
Από αυτούς που χαίρουν της συντροφικής εκτίμησης του Μπελαντή, κανένας δεν είπε ότι το καταλανικό εθνικό ζήτημα είναι σπόρος του σοσιαλιστικού μέλλοντος..(μακάρι να γίνει) Όμως, είναι κρίσιμο να συνεχιστεί η κοινωνική διάσταση του κινήματος απέναντι στην αμιγώς εθνική. Οι επιτροπές και συντονισμοί που στήθηκαν σε χώρους δουλειάς, γειτονιές και πανεπιστήμια για την διασφάλιση του δημοψηφίσματος είναι κύτταρα που κρίνουν στη συνέχεια το τι είδους ανεξαρτησία θέλουν "οι από κάτω", για να μην περιοριστεί όλο αυτό το κίνημα σε μια απλή αλλαγή σημαίας. Άρα, ας μην βιαζόμαστε στις αναλύσεις διότι το εθνικό μετατρέπεται πολλές φορές σε ταξικό. Παράδειγμα το Brexit, όλοι οι αναλυτές έγραφαν σεντόνια για τον εθνικισμό των Άγγλων και ότι εμπιστεύονται την πλούσια οικονομία τους γι' αυτό ψήφισαν έξοδο από την ΕΕ πριν ενάμισι χρόνο, όμως οι τελευταίες εκλογές (Ιούνιος 2017) έδειξαν στροφή προς τα αριστερά, πτώση των εκφραστών της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και πλήρη εξαφάνιση των εθνικιστών. Είναι οι αγώνες των απλών καθημερινών ανθρώπων που μπορούν να μετατρέπουν ακόμα και "ψευτοδημοψηφίσματα" σε κρίση κυριαρχίας της παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Και αυτό είναι κάτι που το θέλουμε όλοι όσοι βάζουμε τον εαυτό μας στους "από τα κάτω".
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Γιάννης Τσούτσιας
Δεν τα λέει μόνο ο Castelnau. Τα λέει π.χ. και ο Μπελαντής. Επισημαίνοντας μάλιστα, ότι "...μου προξενεί μεγάλη εντύπωση η εξής αντίφαση: πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα της Αριστεράς, στα οποία έχω συντροφική εκτίμηση αλλά διαφωνώ μαζί τους ιδεολογικά, που στην Ελλάδα ή αλλού αισθάνονται ρίγος ή ψυχική απώθηση, όταν εκφέρονται οι λέξεις «εθνικό ζήτημα», «πατρίδα» ή «εθνική ανεξαρτησία» (σε ένα έθνος-κράτος που υπάρχει εδώ και δύο αιώνες), αντιστρέφουν τελείως την οπτική τους, όταν πρόκειται για την καταλανική εθνότητα. Η μια εθνότητα (η δική μας) είναι αυτόχρημα καπιταλιστική, η άλλη φέρει τον σπόρο του σοσιαλιστικού μέλλοντος. Πόση λογική, πολιτική και θεωρητική συνοχή υπάρχει ανάμεσα στις δύο ταυτόχρονες αυτές τοποθετήσεις;" Όλο το άρθρο: pandiera.gr Για την υπόθεση της Καταλονίας -μια πολύ διαφορετική άποψη. Του Δημήτρη Μπελαντή. 9/10/2017


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου