Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
14/6/2017

Το δέντρο και το δάσος, το φρούτο και το θερμοκήπιο

Του Γιάννη Τσίχλα

Διατυπώνονται απόψεις, όχι πάντα κακοπροαίρετα, ότι οι όποιες συλλογικότητες πασχίζουν να διαμορφώσουν πολιτική άποψη, χάνουν τις ιδιαίτερες ιδιότητές τους, π.χ. πολιτιστικές, τοπικοαυτοδιοικητικές, αθλητικές, συνδικαλιστικές, επιστημονικές, και γίνονται «πολιτικές», ταυτίζοντας λαθραία τις έννοιες «πολιτική – κόμμα».

Πρόκειται για αστήριχτες απόψεις με αβέβαιο περιεχόμενο, αφού είναι αδύνατον να αποδειχτεί ότι οι εν λόγω «ιδιαίτερες ιδιότητες» είναι άσχετες με τις γενικότερες πολιτικές διεργασίες. Ότι αρκεί η «ρομαντική» ενασχόληση π.χ. με τον πολιτισμό, τα αυτοδιοικητικά ή με την φιλανθρωπία, για να προσφερθούν τα πνευματικά και υλικά αγαθά που οι πολιτικές και κρατικές υπηρεσίες αποστερούν. Εν τέλει ακόμα και η ρομαντική ενασχόληση γίνεται ατελέσφορη, κουράζει και τους κατ’ εξοχήν υπερβατικούς ρομαντικούς.

Υπ’ αυτό το πρίσμα γίνεται κατανοητός ο ρόλος των ποικίλων «αποπολιτικοποιημένων» οργανώσεων, που αδιάφορες για το ότι γύρω τους καταστρέφεται ο κόσμος, «διαφημίζουν» τις αποπολιτικοποιημένες δραστηριότητές τους. Σαν εντεταλμένες ΜΚΟ απέχουν από κάθε έννοια κριτικής και διεκδίκησης, εξ ορισμού αντιπολιτευτικής, με την ουσιαστική έννοια. Οι πρωτοστατούντες «παραγοντίσκοι» στολίζουν τα βιογραφικά τους και προβιβάζονται σε «παράγοντες», προωθούμενοι δια της κομματικής - παραπολιτικής οδού σε θέσεις κλειδιά, υπουργείων και κράτους, ανεβάζοντας και το κασέ τους. Επίσης πριμοδοτούνται με προνομιούχες θέσεις στα κομματικά ψηφοδέλτια που οδηγούν στα Δημοτικά Συμβούλια και στη Βουλή. Και αυτό καλούμαστε να πιστέψουμε πως δεν είναι... πολιτική, αλλά είναι... εθελοντισμός, είναι... κοινωνική προσφορά!

Οι όπου γης «αποπολιτικοποιημένοι», είναι αδύνατον να εκπέμψουν κάποια αχτίδα φωτός, κάποια νέα ιδέα ανατρεπτική των κακώς κειμένων, καθώς συμβαδίζουν ενταγμένοι στην μεγάλη αγκαλιά των «δημοκρατικών δυνάμεων», που όπως γράφει κάπου ο Β. Ραφαηλίδης, «...ονειρεύονται επαναστάσεις διάγοντας βίο μίζερο». Των παραγόντων και παραγοντίσκων, που ενώ έχουν χόμπυ τα «κινήματα», είναι βαθιά συντηρητικοί και ανίκανοι ν’ αλλάξουν το παραμικρό στη ζωή τους. Αποτέλεσμα στις κρίσιμες φάσεις των επιλογών να ξεπέφτουν τόσο χαμηλά, που να γίνονται από δημοτικοί σύμβουλοι έως και υπουργοί, ως χρηστικά ανταλλακτικά εξαρτήματα της συστημικής μηχανής... δικαίως καλοπληρωμένα...

Με αυτήν την περιρρέουσα παραπολιτική κατάσταση, μένουμε εμείς στη ΔΡΑΣΗ (στα σίγουρα και άλλοι, κάπου αλλού) με τον λίγο αλλά καλό κόσμο μας, να προσπαθούμε για τη σύνδεση των ειδικών με τα γενικά, των ξεχωριστών δέντρων με το δάσος τους: Με διαλέξεις για τις έστω αορίστου μέλλοντος πολιτικές ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, κάνοντας πυρασφάλεια στο δασάκι του Θεόκλητου, να ανησυχούμε για γεωστρατηγικές και Κυπριακά, να μας συνεπαίρνει ο χειμαρρώδης λόγος της Καρυστιάνη, να οργανώνουμε και να απολαμβάνουμε το - όχι μόνο κινηματογραφικό - ΣΙΝΕ ΔΡΑΣΗ, να ανακαλύπτουμε νέα δεδομένα από τις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες παρουσιάσεις του μεταλλειολόγου - οικονομολόγου φίλου μας Σταύρου Λάβδα, να πονάμε μαζί με τον Ανδρουλιδάκη από το «Ελληνικό τραύμα», να αντλούμε παιδική αισιοδοξία παίζοντας με χαρταετούς, να συσκεπτόμαστε αγωνιωδώς για την δημιουργία δημοτικής βιβλιοθήκης και την παντελή έλλειψη αθλητικών και πολιτιστικών υποδομών στα Βριλήσσια…

Και πώς αλλιώς να βρούμε τον χώρο μας όσοι, έστω σταδιακά, παίρνουμε αποστάσεις από την υποκρισία που ξεχειλίζει; Δηλαδή τι να κάνουμε για να είμαστε «επίκαιροι» των καταστάσεων; Να ανεχόμαστε (που σημαίνει αποδοχή) τις μεταμοντέρνες κρυφοαριστερές, μασκαρεμένες παλαιοκομματικές ψηφοθηρικές τακτικές και εξαγγελίες της Δημοτικής Αρχής και τις αυθεντικές παλαιοκομματικές των αντιπολιτευτευομένων ή να συνδράμουμε την κυβέρνηση στο φιλανθρωπικό της έργο ή να τρέχουμε όπου στήνεται και ένα «μετωπικό - κρυφοκομματικό», π.χ. για την κατάργηση των διοδίων ή για το γηπεδικό της ΑΕΚ, προσβλέποντας σε «αριστεροκινηματικά» εύσημα;

Η κρίση πήρε τις ζωές μας και μας έδωσε αντίδωρο, μια «πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση» με μαρξιστές υπουργούς και πρόθυμους εθελοντές, όψιμα αριστερόβουλους Δημάρχους και δημοτικούς σύμβουλους, νεολαιίστικα μέτωπα πάλης προεκλογικής χρήσης, και κοινωνικές υπηρεσίες της πλάκας για την περίθαλψη της ανείπωτης καλπάζουσας φτώχειας, προστιθεμένης και των προσφύγων. Και όλα αυτά κάτω από την φιλανθρωπιστική τέντα με τα συσσίτια της ντροπής και τα συστεγασμένα θερμοκήπια που καρποφορούν τα φρούτα εποχής με το κωδικό όνομα: ΜΚΟ. Ευλογημένα τα «φρούτα» από τους θρησκευτικούς και πολιτικούς προκαθήμενους. Υγιεινό αν και μεγάλο το φαγοπότι για τα γερά στομάχια των τρωκτικών του δημόσιου ταμείου... Και τα «φρούτα» αυτά είναι από δέντρα που, ας μην ξεχνούμε, δεν θα υπήρχαν χωρίς τα θερμοκήπιά τους...

Η μετατροπή των όποιων συλλογικοτήτων σε φυτώρια «προθύμων εθελοντών», εμπεδώνει το κλίμα ανοχής και αποδοχής του κρατικοδίαιτου μοντέλου διακυβέρνησης, που ξεκόβει τις πολιτικές διεργασίες από τις κοινωνικές κοιτίδες τους και το κατ’ εξοχήν κοινό τους, τους ελεύθερα σκεπτόμενους πολίτες. Ούτω πως, οι μεγάλες καταστροφές που υφίσταται ο τόπος περνούν άνετα χωρίς να «ανοίγει μύτη», χωρίς την παραμικρή αντίδραση - αντίσταση από τις ποικίλες «κοινωνικοπολιτικές συλλογικότητες», των κομμάτων συμπεριλαμβανομένων.

Το κενό μεταξύ πολιτικής και πολιτών παραμένει χαώδες, με άμεσο ζητούμενο το στήσιμο κάποιων γεφυριών για να βρίσκουν να περνούν όσοι από τις παρούσες και επερχόμενες γενιές δεν αποδέχονται την κατάταξή τους στις κατηγορίες των «χαμένων»...



ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΧΛΑΣ



readers  343


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Πέμπτη 17 Αυγούστου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Ν.Καζαντζάκης
Ένα Ελληνικό τοπίο δε δίνει σ’ εµάς τους Έλληνες µιαν αφιλόκερδη ανατριχίλα ωραιότητας, έχει ένα όνοµα το τοπίο - το λένε Μαραθώνα, Σαλαµίνα, Ολυµπία, Θερµοπύλες, Μυστρά - συνδέεται µε µιαν ανάµνηση, εδώ ντροπιαστήκαµε, εκεί δοξαστήκαµε, και µονοµιάς το τοπίο µετουσιώνεται σε πολυδάκρυτη, πολυπλάνητη ιστορία. Κι όλη η ψυχή του Έλληνα προσκυνητή αναστατώνεται. Το κάθε Ελληνικό τοπίο είναι τόσο ποτισµένο από ευτυχίες και δυστυχίες µε παγκόσµιο αντίχτυπο, τόσο γεµάτο ανθρώπινο αγώνα, που υψώνεται σε µάθηµα αυστηρό και δε µπορείς να του ξεφύγεις, γίνεται κραυγή, και χρέος έχεις να την ακούσεις.


Τα σχόλια σας...
"Ολίγα τινά για την νεοελληνική ταυτότητα και παράδοση"30/7/2017 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Επιτρέψετε μου να μη συμμερίζομαι την απαισιοδοξία του συμπολίτη μας κυρίου Θεόδωρου Παντούλα.Η παράδοση καθώς και ο ίδιος αναφέρει δεν είναι κάτι το παγιωμένο, το κονσερβοποιημένο και στάσιμο. Καθημερινά αλλάζει πατώντας στον προηγούμενο της εαυτό. Παραμερίζει, αφαιρεί, προσθέτει, ενσωματώνει. Ότι απ' αυτή αξίζει και προσωρινά υποχωρεί στη βίαιη σύγκρουση του με τους τρόπους μιας ασθμαίνουσας ζωής με εξηγήσιμες αιτίες, σίγουρα θα αναγεννηθεί δυναμωμένο και καλύτερο. Και φυσικά και σωστά τα υπέροχα κεντήματα και περίτεχνα σκαλίσματα μιας παλιότερης εγκλωβισμένης σε στενά όρια ζωής, ας μη τα περιμένουμε. Σήμερα οι νέοι άνθρωποι αγόρια και κορίτσια δεν υφαίνουν, δεν κεντούν αλλά σπουδάζουν μουσική, ξένες γλώσσες, τέχνες, επιστήμες. Ανασύρουν, αξιοποιούν, δημιουργούν και εμπλουτίζουν την υπάρχουσα παραδομένη παράδοση με διακρίσεις. Όσο για την γενικευμένη μειονεξία του συλλογικού εαυτού αυτή πράγματι υπήρξε και υπάρχει από την βίαιη ή ύπουλη μεθοδευμένη εισβολή των επικυρίαρχων μας με τα καθρεφτάκια τους ακόμη και με την μορφή των Lexus. Μόδα είναι, θα περάσει. Άλλωστε "ιθαγενείς" πάντα υπήρχαν, υπάρχουν, θα υπάρχουν...
Κομποστοποίηση ΤΟΠΙΚΑ ή ΚΕΝΤΡΙΚΑ; 21/7/2017 Λ.Λ.
Τα αδιέξοδα της Συνοικιακής κομποστοποίησης συνιστούν μία αλλά χειροπιαστή ένδειξη πως η εξόντωση έχει καταστεί ο κεντρικός -αν και ανομολόγητος- στόχος της πολιτικής όπως αυτή ασκείται σήμερα. Το γεγονός ότι τούτη η εξοντωτική τροπή της πολιτικής παραμένει ανομολόγητη σε επίπεδο πολιτικής ρητορείας, δεν σημαίνει πως δεν γίνεται αισθητή στα πεδία της καθημερινής πρακτικής και της εμπειρίας. Πράγματι, δεν είναι η ευημερία, είναι η ύπαρξη που απειλείται. Ούτε καν «πτωχούς πλην όμως τιμίους» δεν μας θέλουν, γιατί ακριβώς οι τίμιοι κάνουν κοινωνίες που ξέρουν να βγάζουν το ψωμάκι τους, να φροντίζουν τα μέλη τους και την αειφορία του περιβάλλοντος χωρίς την ανάγκη κανενός. Αφήστε που οι ίδιοι πτωχοί και τίμιοι αργά ή γρήγορα θα ευημερήσουν απειλώντας την παντοδυναμία του θηρίου του μηδενισμού και των καταστροφέων δουλευτών του: δηλαδή καταστάσεις που είναι ανεπιθύμητες για την «τρέχουσα» πίσω από τις αγορές πολιτική μας. Πάει πια η παλιά έγνοια των αγορών για εκμετάλλευση των παραγωγικών τάξεων! Οι αγορές προτιμούν αποικίες παρασίτων για να πειραματίζονται πάνω τους και να λεηλατούν ανεμπόδιστα τη γη τους. Επομένως η ανυπαρξία κοινωνίας, η ηθική διαφθορά, το παραγωγικό τέλμα κι ένα επαπειλούμενο φυσικό περιβάλλον συνιστούν ιδρυτικές προϋποθέσεις για την τρέχουσα πολιτική και καθόλου προβλήματα για πραγματική θεραπεία. Γι’ αυτό και άπαντα τα μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης έχουν οσμή παρασιτογόνου και παρασιτοκτόνου μαζί. Γι’ αυτό και αντιθετικοί μέχρι πρότινος ρόλοι, όπως αυτοί στα δίπολα: εργαζόμενος και μισθοφόρος, παραγωγός και καταστροφέας, θριαμβευτής και ηττημένος, προστάτης και βιαστής, τρομοκράτης και αντιτρομοκράτης, κ.ά., γίνανε πλέον τόσο κοντινοί μεταξύ τους και σχεδόν εναλλάξιμοι. Το τείχος ακατανοησίας που έχουν ορθώσει οι δημοτικές δομές απέναντι στο αυτονόητο, έναντι της πρότασης της Συνοικιακής εν προκειμένω, σαν να επρόκειτο για ένα αστήρικτο, ουρανοκατέβατο αίτημα, την ίδια στιγμή που άσχετα, προέλευσης UFO αιτήματα (δες: προγράμματα τύπου ΣΒΑΠ και πλήθος άλλων ψευδοαναπτυξιακών επιλογών επιδοτούμενων από τα ΕΣΠΑ) γίνονται αυτοστιγμεί αποδεκτά, ή η δυσκολία για τους δημότες να αναγνωρίσουμε στη Συνοικιακή την ανάγκη στην οποία ακόμη και οι θεοί πείθονται, η δυσκολία να την ασκήσουμε ενάντια στους δαίμονες της αγοράς και της μικροπολιτικής, όλα τούτα τα εμπόδια προσφέρουν στις Δημοτικές Αρχές έναν «ασφαλή» τρόπο διοίκησης αυτοκτονικής για τους κατοίκους, και συνάμα ένα «δημοκρατικό άλλοθι» λόγω συναινετικής κατάργησης της κοινής λογικής και σύνολης της πραγματικότητας ακόμη και στο πιο στοιχειώδες επίπεδό της, αυτό του τόπου κατοικίας. Με άλλα λόγια από τη στιγμή που η χώρα μου γίνεται εμφανώς τριτοκοσμική, και οι Δήμοι της επίσης, δεν θέλω «Σύμφωνα Ευρωπαίων Δημάρχων» και παρόμοιους αποπροσανατολισμούς, θέλω να γνωρίσω τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων στις τριτοκοσμικές χώρες, θέλω να διδαχθώ τί και πώς μπορεί να διασωθεί από την ήδη συντελούμενη καταστροφή. Είναι θέμα πολιτικής προστασίας του Δήμου. Όχι από φυσική καταστροφή αλλά από κοινωνική και συστημική. Τόσο απλά. Με ελπίδα, που σημαίνει με αίσθηση ευθύνης, ανησυχία χωρίς πανικό. Υπάρχει κάτι πιο σώφρον από αυτό;


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου