Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
14/6/2017

Το δέντρο και το δάσος, το φρούτο και το θερμοκήπιο

Του Γιάννη Τσίχλα

Διατυπώνονται απόψεις, όχι πάντα κακοπροαίρετα, ότι οι όποιες συλλογικότητες πασχίζουν να διαμορφώσουν πολιτική άποψη, χάνουν τις ιδιαίτερες ιδιότητές τους, π.χ. πολιτιστικές, τοπικοαυτοδιοικητικές, αθλητικές, συνδικαλιστικές, επιστημονικές, και γίνονται «πολιτικές», ταυτίζοντας λαθραία τις έννοιες «πολιτική – κόμμα».

Πρόκειται για αστήριχτες απόψεις με αβέβαιο περιεχόμενο, αφού είναι αδύνατον να αποδειχτεί ότι οι εν λόγω «ιδιαίτερες ιδιότητες» είναι άσχετες με τις γενικότερες πολιτικές διεργασίες. Ότι αρκεί η «ρομαντική» ενασχόληση π.χ. με τον πολιτισμό, τα αυτοδιοικητικά ή με την φιλανθρωπία, για να προσφερθούν τα πνευματικά και υλικά αγαθά που οι πολιτικές και κρατικές υπηρεσίες αποστερούν. Εν τέλει ακόμα και η ρομαντική ενασχόληση γίνεται ατελέσφορη, κουράζει και τους κατ’ εξοχήν υπερβατικούς ρομαντικούς.

Υπ’ αυτό το πρίσμα γίνεται κατανοητός ο ρόλος των ποικίλων «αποπολιτικοποιημένων» οργανώσεων, που αδιάφορες για το ότι γύρω τους καταστρέφεται ο κόσμος, «διαφημίζουν» τις αποπολιτικοποιημένες δραστηριότητές τους. Σαν εντεταλμένες ΜΚΟ απέχουν από κάθε έννοια κριτικής και διεκδίκησης, εξ ορισμού αντιπολιτευτικής, με την ουσιαστική έννοια. Οι πρωτοστατούντες «παραγοντίσκοι» στολίζουν τα βιογραφικά τους και προβιβάζονται σε «παράγοντες», προωθούμενοι δια της κομματικής - παραπολιτικής οδού σε θέσεις κλειδιά, υπουργείων και κράτους, ανεβάζοντας και το κασέ τους. Επίσης πριμοδοτούνται με προνομιούχες θέσεις στα κομματικά ψηφοδέλτια που οδηγούν στα Δημοτικά Συμβούλια και στη Βουλή. Και αυτό καλούμαστε να πιστέψουμε πως δεν είναι... πολιτική, αλλά είναι... εθελοντισμός, είναι... κοινωνική προσφορά!

Οι όπου γης «αποπολιτικοποιημένοι», είναι αδύνατον να εκπέμψουν κάποια αχτίδα φωτός, κάποια νέα ιδέα ανατρεπτική των κακώς κειμένων, καθώς συμβαδίζουν ενταγμένοι στην μεγάλη αγκαλιά των «δημοκρατικών δυνάμεων», που όπως γράφει κάπου ο Β. Ραφαηλίδης, «...ονειρεύονται επαναστάσεις διάγοντας βίο μίζερο». Των παραγόντων και παραγοντίσκων, που ενώ έχουν χόμπυ τα «κινήματα», είναι βαθιά συντηρητικοί και ανίκανοι ν’ αλλάξουν το παραμικρό στη ζωή τους. Αποτέλεσμα στις κρίσιμες φάσεις των επιλογών να ξεπέφτουν τόσο χαμηλά, που να γίνονται από δημοτικοί σύμβουλοι έως και υπουργοί, ως χρηστικά ανταλλακτικά εξαρτήματα της συστημικής μηχανής... δικαίως καλοπληρωμένα...

Με αυτήν την περιρρέουσα παραπολιτική κατάσταση, μένουμε εμείς στη ΔΡΑΣΗ (στα σίγουρα και άλλοι, κάπου αλλού) με τον λίγο αλλά καλό κόσμο μας, να προσπαθούμε για τη σύνδεση των ειδικών με τα γενικά, των ξεχωριστών δέντρων με το δάσος τους: Με διαλέξεις για τις έστω αορίστου μέλλοντος πολιτικές ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, κάνοντας πυρασφάλεια στο δασάκι του Θεόκλητου, να ανησυχούμε για γεωστρατηγικές και Κυπριακά, να μας συνεπαίρνει ο χειμαρρώδης λόγος της Καρυστιάνη, να οργανώνουμε και να απολαμβάνουμε το - όχι μόνο κινηματογραφικό - ΣΙΝΕ ΔΡΑΣΗ, να ανακαλύπτουμε νέα δεδομένα από τις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες παρουσιάσεις του μεταλλειολόγου - οικονομολόγου φίλου μας Σταύρου Λάβδα, να πονάμε μαζί με τον Ανδρουλιδάκη από το «Ελληνικό τραύμα», να αντλούμε παιδική αισιοδοξία παίζοντας με χαρταετούς, να συσκεπτόμαστε αγωνιωδώς για την δημιουργία δημοτικής βιβλιοθήκης και την παντελή έλλειψη αθλητικών και πολιτιστικών υποδομών στα Βριλήσσια…

Και πώς αλλιώς να βρούμε τον χώρο μας όσοι, έστω σταδιακά, παίρνουμε αποστάσεις από την υποκρισία που ξεχειλίζει; Δηλαδή τι να κάνουμε για να είμαστε «επίκαιροι» των καταστάσεων; Να ανεχόμαστε (που σημαίνει αποδοχή) τις μεταμοντέρνες κρυφοαριστερές, μασκαρεμένες παλαιοκομματικές ψηφοθηρικές τακτικές και εξαγγελίες της Δημοτικής Αρχής και τις αυθεντικές παλαιοκομματικές των αντιπολιτευτευομένων ή να συνδράμουμε την κυβέρνηση στο φιλανθρωπικό της έργο ή να τρέχουμε όπου στήνεται και ένα «μετωπικό - κρυφοκομματικό», π.χ. για την κατάργηση των διοδίων ή για το γηπεδικό της ΑΕΚ, προσβλέποντας σε «αριστεροκινηματικά» εύσημα;

Η κρίση πήρε τις ζωές μας και μας έδωσε αντίδωρο, μια «πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση» με μαρξιστές υπουργούς και πρόθυμους εθελοντές, όψιμα αριστερόβουλους Δημάρχους και δημοτικούς σύμβουλους, νεολαιίστικα μέτωπα πάλης προεκλογικής χρήσης, και κοινωνικές υπηρεσίες της πλάκας για την περίθαλψη της ανείπωτης καλπάζουσας φτώχειας, προστιθεμένης και των προσφύγων. Και όλα αυτά κάτω από την φιλανθρωπιστική τέντα με τα συσσίτια της ντροπής και τα συστεγασμένα θερμοκήπια που καρποφορούν τα φρούτα εποχής με το κωδικό όνομα: ΜΚΟ. Ευλογημένα τα «φρούτα» από τους θρησκευτικούς και πολιτικούς προκαθήμενους. Υγιεινό αν και μεγάλο το φαγοπότι για τα γερά στομάχια των τρωκτικών του δημόσιου ταμείου... Και τα «φρούτα» αυτά είναι από δέντρα που, ας μην ξεχνούμε, δεν θα υπήρχαν χωρίς τα θερμοκήπιά τους...

Η μετατροπή των όποιων συλλογικοτήτων σε φυτώρια «προθύμων εθελοντών», εμπεδώνει το κλίμα ανοχής και αποδοχής του κρατικοδίαιτου μοντέλου διακυβέρνησης, που ξεκόβει τις πολιτικές διεργασίες από τις κοινωνικές κοιτίδες τους και το κατ’ εξοχήν κοινό τους, τους ελεύθερα σκεπτόμενους πολίτες. Ούτω πως, οι μεγάλες καταστροφές που υφίσταται ο τόπος περνούν άνετα χωρίς να «ανοίγει μύτη», χωρίς την παραμικρή αντίδραση - αντίσταση από τις ποικίλες «κοινωνικοπολιτικές συλλογικότητες», των κομμάτων συμπεριλαμβανομένων.

Το κενό μεταξύ πολιτικής και πολιτών παραμένει χαώδες, με άμεσο ζητούμενο το στήσιμο κάποιων γεφυριών για να βρίσκουν να περνούν όσοι από τις παρούσες και επερχόμενες γενιές δεν αποδέχονται την κατάταξή τους στις κατηγορίες των «χαμένων»...



ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΧΛΑΣ



readers  390


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Στην αόριστη αγάπη για την ανθρωπότητα, αγαπάς σχεδόν πάντα μονάχα τον εαυτό σου.


Τα σχόλια σας...
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;10/10/2017 Παπαχριστοδούλου Μαρίνα
Έχω και εγώ σοβαρές επιφυλάξεις για το άρθρο αυτό. Δεν είναι ακριβώς τα ζητήματα που βάζει ο Ορέστης που με απασχολούν, ούτε ξέρω να πω αν είναι καλύτερα αυτή την περίοδο να ζήσει η Καταλονία μακριά ή μέσα στην Ισπανία. Είναι το γεγονός ότι τόσο Régis de Castelnau όσο και ο Μπελαντής (λιγότερο) οι οποίοι και προφανώς έχουν καταλήξει ότι η Καταλονία πρέπει να μείνει στην αγκαλιά της κραταιής Ισπανίας ή καλύτερα είναι ενάντια στις αποσχιστικές τάσεις, αντιμετωπίζουν το θέμα με απίστευτη μονομέρεια. Μάλιστα στο άρθρο του Castelnau μπορώ να πω ότι διακρίνω μια υποτιμητική, σχεδόν ρατσιστική αντίληψη προς τους νότιους και τους "αριστερούς", ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει σήμερα. Μου θύμισε κάτι από την ανωτερότητα των προηγμένων βόρειων ενάντια στους καθυστερημένους νότιους για να μην θυμηθώ την αποικιοκρατία κοκ. Αλλά οι κύριες επιφυλάξεις μου είναι τρεις: Πρώτον: κανένας από τους δύο δεν αναφέρεται στο όργιο αυταρχισμού και αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς από την κεντρική κυβέρνηση της Ισπανίας (και κατ΄ επέκταση στους σχετικούς χειρισμούς της ΕΕ) απέναντι στους Καταλανούς, στάση στην οποία κανένας προοδευτικός άνθρωπος και πολύ περισσότερο σχολιαστής δεν μπορεί να αγνοεί . Η άποψή μου, που νομίζω ότι είναι κεντρική θέση της Δράσης ότι «δεν θέλουμε τίποτα, ούτε το καλύτερο ούτε το χειρότερο για μας αν δεν συμμετέχουμε στην απόφασή του» και από αυτή την άποψη δεν είναι να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε στο δικαίωμα των Καταλανών στην αυτοδιάθεση, αλλά να συμφωνήσουμε απόλυτα στο δικαίωμα τους να αποφασίζουν για την αυτοδιάθεση ή όχι. Τέλος διάβασα κάπου ότι τόσο η στάση της κυβέρνησης Ραχόι, όσο και της ΕΕ είναι για να διδάσκονται στα πανεπιστήμια, στις σχολές πολιτικών επιστημών ως παραδείγματα του τι πρέπει να κάνεις για να πετύχεις αυτό που δεν θέλεις. Το λέω εδώ για να σημειώσω ότι ΕΕ και Ραχόι αυτό ήθελαν και όχι δεν ήθελαν και αυτή τη διάσταση την δίνει ο Castelnau, όχι όμως με πολύ πειστικό τρόπο. Δεύτερον: Το γεγονός ότι υπάρχουν πλείστα όσα παραδείγματα που παραπέμπουν στην καταστροφική εξέλιξη αποσχιστικών κινημάτων (πχ Γιουγκοσλαβία , Ουκρανία ), δεν σημαίνει ότι εμείς συλλήβδην θα είμαστε κατά των αιτημάτων και κινημάτων αυτοδιάθεσης. Και στο κάτω-κάτω είναι δύο διαφορετικά ζητήματα. Ένα να επιλέξει ένας λαός πως θέλει να ζήσει, μέσα σε ποιο πλαίσιο. Δικαίωμα του αναφαίρετο. Και ένα δεύτερο να προσπαθήσει να εμποδίσει τις έξωθεν επεμβάσεις. Ανεδαφικό σήμερα; Μάλλον δύσκολο, αλλά δεν βλέπω και άλλο τρόπο. Ούτε είναι δικαιολογία ότι ο Κάρλας Πουτσντεμόν είναι συντηρητικός άρα δεν μπορούμε ως προοδευτικοί να συντασσόμαστε με το αίτημα του. Ένα αίτημα είναι αυθύπαρκτο και ως τέτοιο πρέπει να κρίνεται. Συνυπολογίζεις πολλούς παράγοντες για να πεις αν είσαι υπέρ ή κατά. Ποια συμφέροντα εξυπηρετεί κυρίως κλπ, και μετά ας το υποστηρίζει όποιος θέλει. Τρίτο: Υπάρχει μία πλευρά της πολιτικής ζωής στην Ισπανία που αποσιωπάται αν και σε αυτήν εδράζονται πολλά από τα κακώς κείμενα που παρακολουθούμε να συμβαίνει σε αυτήν την χώρα. Πρόκειται για το γεγονός ότι μια δικτατορία που κράτησε 39 ολόκληρα χρόνια καταλύθηκε χωρίς να ανοίξει μύτη, χωρίς να υπάρξει κανενός είδους αποχουντοποίηση. Όλοι έμειναν στη θέση τους και συνέχισαν να κάνουν τη δουλειά τους όπως την ήξεραν. Οι στρατιωτικοί στο στρατό, οι αστυνομικοί στην αστυνομία, οι παπάδες στην εκκλησία (μεγάλο στήριγμα της δικτατορίας και πολύ το απόλαυσε η εκκλησία αυτό) κοκ. Οι δικοί μας χουντικοί, που παρεμπιπτόντως φαντάζουν αγγελάκια μπροστά στους Ισπανούς, με κάποιον τρόπο έστω περιορισμένο τιμωρήθηκαν. Εκεί τίποτα. Μόλις τον τελευταίο καιρό γίνονται προσπάθειες να αντιμετωπιστεί το θέμα. Ακούγονται όλο και περισσότερες φωνές, γίνονται και κάποια πράγματα, όχι τόσο εξ αιτίας του παρελθόντος, αλλά εξ αιτίας της δράσης όλων αυτών σήμερα. Ως συνέπεια αυτού είναι φυσικό να υπάρχει τόσος αυταρχισμός εκεί. Φυσικό όσο και απαράδεκτο.
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Ορέστης Ηλίας
Από αυτούς που χαίρουν της συντροφικής εκτίμησης του Μπελαντή, κανένας δεν είπε ότι το καταλανικό εθνικό ζήτημα είναι σπόρος του σοσιαλιστικού μέλλοντος..(μακάρι να γίνει) Όμως, είναι κρίσιμο να συνεχιστεί η κοινωνική διάσταση του κινήματος απέναντι στην αμιγώς εθνική. Οι επιτροπές και συντονισμοί που στήθηκαν σε χώρους δουλειάς, γειτονιές και πανεπιστήμια για την διασφάλιση του δημοψηφίσματος είναι κύτταρα που κρίνουν στη συνέχεια το τι είδους ανεξαρτησία θέλουν "οι από κάτω", για να μην περιοριστεί όλο αυτό το κίνημα σε μια απλή αλλαγή σημαίας. Άρα, ας μην βιαζόμαστε στις αναλύσεις διότι το εθνικό μετατρέπεται πολλές φορές σε ταξικό. Παράδειγμα το Brexit, όλοι οι αναλυτές έγραφαν σεντόνια για τον εθνικισμό των Άγγλων και ότι εμπιστεύονται την πλούσια οικονομία τους γι' αυτό ψήφισαν έξοδο από την ΕΕ πριν ενάμισι χρόνο, όμως οι τελευταίες εκλογές (Ιούνιος 2017) έδειξαν στροφή προς τα αριστερά, πτώση των εκφραστών της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και πλήρη εξαφάνιση των εθνικιστών. Είναι οι αγώνες των απλών καθημερινών ανθρώπων που μπορούν να μετατρέπουν ακόμα και "ψευτοδημοψηφίσματα" σε κρίση κυριαρχίας της παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Και αυτό είναι κάτι που το θέλουμε όλοι όσοι βάζουμε τον εαυτό μας στους "από τα κάτω".
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Γιάννης Τσούτσιας
Δεν τα λέει μόνο ο Castelnau. Τα λέει π.χ. και ο Μπελαντής. Επισημαίνοντας μάλιστα, ότι "...μου προξενεί μεγάλη εντύπωση η εξής αντίφαση: πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα της Αριστεράς, στα οποία έχω συντροφική εκτίμηση αλλά διαφωνώ μαζί τους ιδεολογικά, που στην Ελλάδα ή αλλού αισθάνονται ρίγος ή ψυχική απώθηση, όταν εκφέρονται οι λέξεις «εθνικό ζήτημα», «πατρίδα» ή «εθνική ανεξαρτησία» (σε ένα έθνος-κράτος που υπάρχει εδώ και δύο αιώνες), αντιστρέφουν τελείως την οπτική τους, όταν πρόκειται για την καταλανική εθνότητα. Η μια εθνότητα (η δική μας) είναι αυτόχρημα καπιταλιστική, η άλλη φέρει τον σπόρο του σοσιαλιστικού μέλλοντος. Πόση λογική, πολιτική και θεωρητική συνοχή υπάρχει ανάμεσα στις δύο ταυτόχρονες αυτές τοποθετήσεις;" Όλο το άρθρο: pandiera.gr Για την υπόθεση της Καταλονίας -μια πολύ διαφορετική άποψη. Του Δημήτρη Μπελαντή. 9/10/2017


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου