Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
16/6/2017

Η στημένη διαπραγμάτευση

Πηγή: www.analyst.gr, 16-06-2017


...Όπως πολύ σωστά είπε ο πρωθυπουργός, σε σχέση με έναν ακόμη δημόσιο εξευτελισμό της Ελλάδας, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, οπότε αυτό που τελικά μετράει είναι οι πράξεις – από τις οποίες η χώρα έχει χορτάσει την τελευταία επταετία της διεθνούς επαιτείας και της εθνικής ντροπής.







Επειδή δεν είναι σωστό να φαινόμαστε αχάριστοι, ασφαλώς είναι εξαιρετικά εντυπωσιακή η ανθεκτικότητα αυτής της κυβέρνησης απέναντι στους εξευτελισμούς των επιτηρητών, στις προσβολές, στην ειρωνεία και στη θυμηδία τους – εν πρώτοις του κ. Σόιμπλε, ο οποίος δεν δίστασε καθόλου να αποκαλύψει δημοσίως το ότι, όλα όσα βιώσαμε χθες είχαν ήδη προσυμφωνηθεί το Μάιο! Απλά ο πρωθυπουργός ζήτησε προθεσμία τριών εβδομάδων για να τα επικοινωνήσει σωστά στο ανόητο ακροατήριο του – το οποίο δεν έχει δυστυχώς τη διανοητική επάρκεια για να κατανοήσει τα επιτεύγματα του.

Κατά δεύτερο λόγο του Ολλανδού επικεφαλής του Euro Group, ο οποίος με δυσκολία συγκρατούσε τα γέλια του, καθώς επίσης της διευθύντριας του ΔΝΤ – η οποία, ενώ μείωσε κατακόρυφα το ποσόν με το οποίο θα δανειοδοτήσει την Ελλάδα κάτω από τα 2 δις $, υπό προϋποθέσεις φυσικά που δεν πρόκειται να υπάρξουν, φάνηκε πρόθυμη να συμμετέχει στη «διάσωση» της χώρας μας. Εύλογα βέβαια, αφού έχει κερδίσει ήδη πάνω από 4 δις € σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του Ταμείου – ενώ, όσον αφορά τις επιτυχίες του ΔΝΤ, οι επανειλημμένες δηλώσεις των τρομακτικών λαθών του στο παρελθόν καθιστούν περιττά τα λόγια.

Περαιτέρω, η διαστρέβλωση της αλήθειας εκ μέρους της κυβέρνησης διευρύνεται, με τη σημερινή της δήλωση πως το 2018 θα τελειώσουν τα μνημόνια – όταν όλοι γνωρίζουν πως το 2018 απλά θα λήξει η τρίτη σύμβαση δανεισμού της χώρας, ενώ τα μνημόνια θα συνεχιστούν έως ότου η Ελλάδα εξοφλήσει το 75% των χρεών της προς τους επιτηρητές.

Επομένως στο διηνεκές, αφού κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί μόνο εάν οι αγορές, οι ιδιώτες επενδυτές δηλαδή, αντικαθιστούσαν τα δάνεια των Ευρωπαίων – κάτι που θεωρούμε σχεδόν απίθανο, εκτός εάν η ΕΚΤ και η Ευρωζώνη εγγυηθούν τα ομόλογα που θα έπρεπε τότε να εκδώσει η Ελλάδα.

Σε μία τέτοια περίπτωση όμως το μόνο που θα άλλαζε θα ήταν να δανειζόμαστε με 4-5% αντί κάτω του 1% από τον ESM, με τριτεγγυητή την ΕΚΤ ή/και τον ESM – οπότε αφενός μεν θα συνεχίζαμε να είμαστε εξαρτημένοι, αφετέρου θα πληρώναμε πολύ περισσότερα. Φυσικά είμαστε επαρκώς ανόητοι για να το κάνουμε – οπότε δεν πρέπει να αποκλείσουμε την έξοδο της Ελλάδας στις αγορές.

Η επόμενη δήθεν επιτυχία της διαπραγμάτευσης είναι η σύνδεση της εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους με ρήτρα ανάπτυξης – κάτι για το οποίο ο υπουργός οικονομικών ένοιωσε την ανάγκη να ευχαριστήσει τη Γαλλία, η οποία το επέβαλλε. Εάν υποθέσουμε πως πράγματι θα συμβεί, δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τη συμφωνία που πέτυχε η Γερμανία το 1953 – η οποία, εκτός από την ονομαστική διαγραφή άνω του 50% των χρεών της (από τα 30 δις μάρκα στα 14 δις), συνέδεσε την εξυπηρέτηση των υπολοίπων με ρήτρα εξαγωγών.

Εν προκειμένω, η ρήτρα ανάπτυξης σημαίνει πως μία χώρα εξυπηρετεί τα χρέη της με χρήματα που η ίδια παράγει – ενώ η ρήτρα εξαγωγών δηλώνει πως η εξόφληση επιτυγχάνεται με χρήματα των εμπορικών της εταίρων. Με απλά λόγια, η Γερμανία τότε επέβαλλε την αγορά των προϊόντων της από τους δανειστές της, για να πληρώνει τα χρέη της – γεγονός το οποίο συνέβαλλε σε μεγάλο βαθμό στις έκτοτε εξαγωγικές της επιτυχίες.

Η τελευταία χθεσινή «επιτυχία» είναι η υπόσχεση ίδρυσης μίας αναπτυξιακής τράπεζας στην Ελλάδα – όπου, με δεδομένη την ανύπαρκτη πιστοληπτική ικανότητα των περισσοτέρων ελληνικών επιχειρήσεων, υποθέτουμε πως το μόνο που θα συμβεί θα είναι η χρηματοδότηση των ξένων για να εξαγοράσουν σε εξευτελιστικές τιμές τα περιουσιακά μας στοιχεία, όπως στην περίπτωση της FRAPORT με την ALPHA BANK.

Όσον αφορά τώρα την ίδια τη δόση, αντί των 10,3 δις € που δικαιούμασταν με βάση τη σύμβαση, μας εγκρίθηκαν 8,5 δις € αφού προηγουμένως η Βουλή ψήφισε νέα θηριώδη μέτρα – από τα οποία θα εκταμιευθούν εν πρώτοις μόνο τα 7,7 δις € για να πληρωθούν οι ληξιπρόθεσμες οφειλές μας προς τους επιτηρητές ύψους 6,9 δις € και θα μείνουν 800 εκ. € για την οικονομία μας. Τεράστια επιτυχία!

Τέλος, σε σχέση με την ανάπτυξη της οικονομίας μας που προβλέπει ο πρωθυπουργός, με εξαίρεση τον τουρισμό όπου ευτυχώς μας ευνοούν οι διεθνείς συγκυρίες (Τουρκία, Συρία, τρομοκρατικές επιθέσεις κοκ.), εμείς τουλάχιστον αδυνατούμε να διακρίνουμε από πού θα προέλθει, όταν όλοι ανεξαιρέτως οι συντελεστές του ΑΕΠ είναι αρνητικοί: η κατανάλωση λόγω της πτώσης των εισοδημάτων και της ανόδου των φόρων/εισφορών, οι ιδιωτικές επενδύσεις εξαιτίας της αδυναμίας χρηματοδότησης και της πτωτικής ζήτησης, οι δημόσιες αφού απαγορεύεται από τους δανειστές και το εμπορικό πλεόνασμα λόγω της κατάρρευσης της ανταγωνιστικότητας μας.

Με απλά λόγια, τέσσερα «πλην» είναι φύσει αδύνατον να κάνουν ένα «συν» – εκτός εάν η κυβέρνηση έχει μαγικές ικανότητες. Πόσο μάλλον όταν οι επιχειρήσεις στραγγαλίζονται φορολογικά, χρεοκοπούν ή αποδημούν μαζικά από τη χώρα μας – καθώς επίσης όταν από τη μετανάστευση των Ελλήνων χάνεται συνεχώς ΑΕΠ (50.000 € ετησίως ανά άτομο).

Σωστά λοιπόν είπε ο πρωθυπουργός πως τα πολλά λόγια είναι φτώχεια – ενώ το μόνο που μπορούμε να νοιώσουμε για τη χθεσινή τραγωδία είναι ντροπή, μεγάλη ντροπή! Φυσικά πρόκειται για την υποκειμενική μας άποψη, η οποία μπορεί να είναι λανθασμένη.



Πηγή: Freelance writer, www.analyst.gr, 16-06-2017
(http://www.analyst.gr/2017/06/16/i-stimeni-diapragmatevsi/)


readers  147


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Σάββατο 22 Ιουλίου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Δημήτρης Κ. Παπακωνσταντίνου
Δεν ξέρω για την επουράνια δικαιοσύνη. Οδυνηρός μύθος η επίγεια.


Τα σχόλια σας...
Κομποστοποίηση ΤΟΠΙΚΑ ή ΚΕΝΤΡΙΚΑ; 21/7/2017 Λ.Λ.
Τα αδιέξοδα της Συνοικιακής κομποστοποίησης συνιστούν μία αλλά χειροπιαστή ένδειξη πως η εξόντωση έχει καταστεί ο κεντρικός -αν και ανομολόγητος- στόχος της πολιτικής όπως αυτή ασκείται σήμερα. Το γεγονός ότι τούτη η εξοντωτική τροπή της πολιτικής παραμένει ανομολόγητη σε επίπεδο πολιτικής ρητορείας, δεν σημαίνει πως δεν γίνεται αισθητή στα πεδία της καθημερινής πρακτικής και της εμπειρίας. Πράγματι, δεν είναι η ευημερία, είναι η ύπαρξη που απειλείται. Ούτε καν «πτωχούς πλην όμως τιμίους» δεν μας θέλουν, γιατί ακριβώς οι τίμιοι κάνουν κοινωνίες που ξέρουν να βγάζουν το ψωμάκι τους, να φροντίζουν τα μέλη τους και την αειφορία του περιβάλλοντος χωρίς την ανάγκη κανενός. Αφήστε που οι ίδιοι πτωχοί και τίμιοι αργά ή γρήγορα θα ευημερήσουν απειλώντας την παντοδυναμία του θηρίου του μηδενισμού και των καταστροφέων δουλευτών του: δηλαδή καταστάσεις που είναι ανεπιθύμητες για την «τρέχουσα» πίσω από τις αγορές πολιτική μας. Πάει πια η παλιά έγνοια των αγορών για εκμετάλλευση των παραγωγικών τάξεων! Οι αγορές προτιμούν αποικίες παρασίτων για να πειραματίζονται πάνω τους και να λεηλατούν ανεμπόδιστα τη γη τους. Επομένως η ανυπαρξία κοινωνίας, η ηθική διαφθορά, το παραγωγικό τέλμα κι ένα επαπειλούμενο φυσικό περιβάλλον συνιστούν ιδρυτικές προϋποθέσεις για την τρέχουσα πολιτική και καθόλου προβλήματα για πραγματική θεραπεία. Γι’ αυτό και άπαντα τα μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης έχουν οσμή παρασιτογόνου και παρασιτοκτόνου μαζί. Γι’ αυτό και αντιθετικοί μέχρι πρότινος ρόλοι, όπως αυτοί στα δίπολα: εργαζόμενος και μισθοφόρος, παραγωγός και καταστροφέας, θριαμβευτής και ηττημένος, προστάτης και βιαστής, τρομοκράτης και αντιτρομοκράτης, κ.ά., γίνανε πλέον τόσο κοντινοί μεταξύ τους και σχεδόν εναλλάξιμοι. Το τείχος ακατανοησίας που έχουν ορθώσει οι δημοτικές δομές απέναντι στο αυτονόητο, έναντι της πρότασης της Συνοικιακής εν προκειμένω, σαν να επρόκειτο για ένα αστήρικτο, ουρανοκατέβατο αίτημα, την ίδια στιγμή που άσχετα, προέλευσης UFO αιτήματα (δες: προγράμματα τύπου ΣΒΑΠ και πλήθος άλλων ψευδοαναπτυξιακών επιλογών επιδοτούμενων από τα ΕΣΠΑ) γίνονται αυτοστιγμεί αποδεκτά, ή η δυσκολία για τους δημότες να αναγνωρίσουμε στη Συνοικιακή την ανάγκη στην οποία ακόμη και οι θεοί πείθονται, η δυσκολία να την ασκήσουμε ενάντια στους δαίμονες της αγοράς και της μικροπολιτικής, όλα τούτα τα εμπόδια προσφέρουν στις Δημοτικές Αρχές έναν «ασφαλή» τρόπο διοίκησης αυτοκτονικής για τους κατοίκους, και συνάμα ένα «δημοκρατικό άλλοθι» λόγω συναινετικής κατάργησης της κοινής λογικής και σύνολης της πραγματικότητας ακόμη και στο πιο στοιχειώδες επίπεδό της, αυτό του τόπου κατοικίας. Με άλλα λόγια από τη στιγμή που η χώρα μου γίνεται εμφανώς τριτοκοσμική, και οι Δήμοι της επίσης, δεν θέλω «Σύμφωνα Ευρωπαίων Δημάρχων» και παρόμοιους αποπροσανατολισμούς, θέλω να γνωρίσω τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων στις τριτοκοσμικές χώρες, θέλω να διδαχθώ τί και πώς μπορεί να διασωθεί από την ήδη συντελούμενη καταστροφή. Είναι θέμα πολιτικής προστασίας του Δήμου. Όχι από φυσική καταστροφή αλλά από κοινωνική και συστημική. Τόσο απλά. Με ελπίδα, που σημαίνει με αίσθηση ευθύνης, ανησυχία χωρίς πανικό. Υπάρχει κάτι πιο σώφρον από αυτό;


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου