Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
19/7/2017

Καιρός να τελειώνουμε με την ευκολία και τις ψευδαισθήσεις

Το Συντονιστικό της «Δράσης» για την αγορά του ΟΤ61

Το ζήτημα της απευθείας αγοράς του ΟΤ61 (πρώην τένις κλαμπ) στην οποία προτίθεται να προχωρήσει η δημοτική αρχή, από τη «φύση» του είναι ζήτημα σύνθετο και αντιφατικό. Γιατί ενσωματώνει τον τρόπο που «διαβάζουμε», βιώνουμε και αξιολογούμε την περίοδο που ζούμε, αλλά και ερωτήματα για την οικονομική δυνατότητα του δήμου. Καταλήξαμε ότι είναι δύσκολο να αντιμετωπίσουμε αυτή τη σημαντική επιλογή, αποσυνδεδεμένα από τη γενικότερη εικόνα που διαμορφώνεται για την πολιτεία της διοίκησης.

Υπό «φυσιολογικές συνθήκες», πράγματι, το δημοτικό συμβούλιο θα άξιζε να επιχειρήσει την εξασφάλιση του τελευταίου μεγάλου ελευθέρου χώρου του προαστίου στις επόμενες γενιές. Όμως ζούμε σε «φυσιολογικές» συνθήκες; Και πόσο «αθώα» είναι η διάχυτη πεποίθηση των διοικούντων, ότι με την πολιτική που σήμερα ακολουθείται (και ακολουθούν), θα έρθουν καλύτερες ημέρες, προσδοκία που ακυρώνει κάθε απόπειρα ανασύνταξης του δήμου και διαμόρφωσης νέων προτεραιοτήτων;

Η διοίκηση θα όφειλε επίσης, να διευκολύνει τη διαδικασία λήψης κομβικών αποφάσεων. Αλλά απέφυγε να το πράξει. Και όταν, τελευταία στιγμή, αποφάσισε να ανταποκριθεί, παρουσίασε μια εικόνα ειδυλλιακή, ασύμβατη με τη συνεχή μείωση των πόρων της αυτοδιοίκησης και την κοινή εμπειρία.

Ποια είναι η οικονομική δυνατότητα του δήμου, με ποιο τρόπο θα αποπληρωθεί η αγορά, τι συνέπειες θα έχει αυτή για τους δημότες, με ποια κονδύλια θα αξιοποιηθεί μελλοντικά και για ποιο σκοπό ο χώρος, παραμένει κατά τη γνώμη μας, μια εξίσωση με πολλούς αγνώστους.

Την ίδια στιγμή, τι έχει να πει το δημοτικό συμβούλιο στους δημότες που δυσκολεύονται να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους; Τι έχει να πει σ’ εκείνον που διαπιστώνει ότι δεν έχουμε δημοτική συγκοινωνία, (αλλά κατά τα άλλα κάνουμε κυκλοφοριακές μελέτες), που αναρωτιέται πώς θα αξιοποιηθεί η έκταση της οδού Μητροπούλου, (για την οποία από τον προηγούμενο Σεπτέμβριο θα είχε κατατεθεί η σχετική «μελέτη»), σε αυτούς που ξέρουν ότι εκκρεμεί, μάλιστα με τρόπο αλληλένδετο, η τύχη και άλλων δεσμευμένων οικοπέδων από το ΕΡΣ;

Και ποιος δικαιούται να επικαλείται την επόμενη γενιά όταν ολιγωρεί απέναντι στη σημερινή, η οποία δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τους υπάρχοντες χώρους, επειδή αυτοί παραμένουν αναξιοποίητοι ή ασυντήρητοι; Κι’ ακόμη, πόσο διαφέρει όλο αυτό σε μικρογραφία, από την υπερχρέωση της χώρας, η οποία παρήγαγε τα αποτελέσματα που παρήγαγε;

Η δημοτική αρχή αρέσκεται στην πολιτική «να προχωρούν όλα παράλληλα». Όμως όταν τα θέλεις όλα, δεν θέλεις τίποτα ιδιαίτερα και δεν θυσιάζεις κάτι για να αποκτήσεις το σημαντικό. Γι’ αυτό και οι διαχειριστικές δαπάνες παραμένουν αμετάβλητες, το επιδιωκόμενο επίπεδο «ευδαιμονίας» απαράλλαχτο, ενώ προγραμματίζονται και νέες αγορές κτηρίων.

Να το θέσουμε διαφορετικά: Αν η «Δράση» βρισκόταν σε θέση διοίκησης, θα επιδίωκε την αγορά του ΟΤ61, καθιστώντας το σαφή προτεραιότητα, (ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΩΝ), υλοποιώντας έναν σχεδιασμό που θα περιλάμβανε τις ανάλογες εξοικονομήσεις, ώστε ο δημοτικός προϋπολογισμός να επιβαρυνθεί ανεπαίσθητα. Δεν θα υπερχρεώναμε τον δήμο, ούτε θα είχαμε το βλέμμα μας στραμμένο στις επόμενες εκλογές. Το να συμπεριφέρεται κανείς σήμερα σαν κάτοχος πιστωτικής κάρτας προ κρίσης δεν συνιστά πολιτική. Αντιθέτως, προκαλεί, για το κάθε τι, μια διάχυτη επιφυλακτικότητα.

Επιπλέον: Ποιοι ασχολούνται σήμερα με τα «κοινά», μάλιστα με τρόπο που να δύνανται να επιλέξουν μια τεκμηριωμένη πρόταση ανάμεσα σε άλλες; Με ποια στοιχεία, ποια ενημέρωση, ποια κριτήρια, ποια δημοκρατική «εκπαίδευση»; Και πόσοι μπορούν να κατατάξουν την επιλογή τους κατά την πολιτική της βαρύτητα;

Παρά τα όσα έχουν συμβεί, είναι σαν να μην άλλαξε τίποτα στην αυτοδιοίκηση. Ίδιες μέθοδοι, ίδιοι πρωταγωνιστές, με σκοπό τη διατήρηση μιας «κανονικότητας» που έχει ανατραπεί προ πολλού, (με προσθήκη ολίγου εθελοντισμού και αλληλεγγύης) και μιας «ευδαιμονίας» (στο όριο της πολιτικής αφασίας), που ακυρώνει κάθε διάθεση για την αναγκαία αναδιοργάνωση των δήμων ώστε να προχωρήσουν οι ουσιαστικές παρεμβάσεις που έχει ανάγκη η τοπική κοινότητα.

Οι αντιπολιτεύσεις από την άλλη, αντιλαμβάνονται ως «υπεύθυνη» στάση, την κατά περίπτωση υπερψήφιση προτάσεων της πλειοψηφίας, αγνοώντας τη «μεγάλη» εικόνα. Ξεχνάμε ότι αυτό που επείγει είναι η αλλαγή των αξιολογήσεών μας, η αλλαγή ύφους και ήθους, μια πολιτική ευθυγραμμισμένη με την τραγικότητα και την ένταση της κρίσης, που να οδηγεί στην οικοδόμηση μιας πραγματικής κοινότητας, που θα θέσει ως στόχο την αντιστροφή της αδιαφορίας και της παρακμής. Ξεχνάμε ότι το επείγον είναι να αυξηθούν οι αντιστάσεις, να μειωθούν οι απώλειες και να αναταχθεί το ηθικό των πολιτών. Η «ανοχή» λοιπόν, απέναντι στην πλειοψηφία έχει νόημα, μόνον όταν τα πεπραγμένα της συνοδεύονται από δείγματα συντονισμού με τις απαιτήσεις της περιόδου.

«Υπευθυνότητα» δεν σημαίνει να παραγνωρίζεις τις συνθήκες και να συνεχίζεις τα ίδια, χωρίς επίγνωση της καταστροφής, της οποίας το πιο επώδυνο σύμπτωμα είναι η σταδιακή απόσυρση των πολιτών στη μοιρολατρία, στις πολιτικές ψευδαισθήσεις, στη ματαίωση. Έχουμε τελματώσει σαν κοινωνία και σαν οικονομία και πρωταρχικό είναι να το αναγνωρίσουμε. Υπό αυτήν την έννοια, η «αγορά» του ΟΤ61 κατέστη επείγουσα λόγω έλλειψης ιεραρχήσεων από την πλευρά της διοίκησης, αλλιώς δεν θα ήταν. Τα ρημαγμένα Ολυμπιακά ακίνητα και οι κάθε λογής ασυντήρητοι δημόσιοι χώροι, (που συχνά στη συνέχεια εκποιούνται σε ιδιώτες «έναντι πινακίου φακής»), συνηγορούν πως δεν αρκεί να αγοράζεις, αλλά πρέπει και να μπορείς να αξιοποιείς, να συντηρείς, να προστατεύεις την περιουσία σου. Με σχεδιασμό, τον οποίο μάταια αναζητούμε από τη σημερινή διοίκηση.

Είναι καιρός να ξεφύγουμε από τον παλαιοκομματισμό και το ιδιότυπο «πέρα βρέχει» των Βριλησσίων και να εστιάσουμε στην αφύπνιση της κοινότητας. Δεν μπορεί να γίνεται πλέον ανεκτή η λογική, «έργα - ψηφοθηρία - κανένας προγραμματισμός αναγκών». Χωρίς επιλογές και έμπρακτες ΘΥΣΙΕΣ υπέρ κάποιου σκοπού, δεν λογίζεται πολιτική.

Μια χρήσιμη διοίκηση, αναγνωρίζοντας τα πραγματικά ζητήματα και τους όρους που αυτά τροποποιούνται, θα επιχειρούσε την επανεκκίνηση της λειτουργίας της Πόλης, ευθυγραμμιζόμενη με τα ουσιώδη, (όχι με αποτυχημένες «συνελεύσεις» για το κυκλοφοριακό), δημιουργώντας προϋποθέσεις, ώστε οι απαντήσεις των προβλημάτων να συμπεριλάβουν τους ενδιαφερόμενους πολίτες.

Αν μια τέτοια αλλαγή πορείας ήταν διακριτή, τότε θα ήταν θεμιτή και από την πλευρά μας μια ανοχή σε λάθη ή παραλείψεις της διοίκησης. Όμως επειδή αυτό δεν συμβαίνει και επειδή τα επιμέρους δεν συμβαδίζουν με την αναγκαία κατεύθυνση, όπως εμείς την αντιλαμβανόμαστε, τότε οι επιλογές μας περιορίζονται: Με το δείγμα γραφής που διαθέτουμε, δεν θα συναινέσουμε στην προτεινόμενη αγορά, ακόμη κι αν πρόκειται για το ΟΤ61...



Το Συντονιστικό της Κίνησης Δημοτών Βριλησσίων «Δράση για μια Άλλη Πόλη»



readers  563


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Στην αόριστη αγάπη για την ανθρωπότητα, αγαπάς σχεδόν πάντα μονάχα τον εαυτό σου.


Τα σχόλια σας...
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;10/10/2017 Παπαχριστοδούλου Μαρίνα
Έχω και εγώ σοβαρές επιφυλάξεις για το άρθρο αυτό. Δεν είναι ακριβώς τα ζητήματα που βάζει ο Ορέστης που με απασχολούν, ούτε ξέρω να πω αν είναι καλύτερα αυτή την περίοδο να ζήσει η Καταλονία μακριά ή μέσα στην Ισπανία. Είναι το γεγονός ότι τόσο Régis de Castelnau όσο και ο Μπελαντής (λιγότερο) οι οποίοι και προφανώς έχουν καταλήξει ότι η Καταλονία πρέπει να μείνει στην αγκαλιά της κραταιής Ισπανίας ή καλύτερα είναι ενάντια στις αποσχιστικές τάσεις, αντιμετωπίζουν το θέμα με απίστευτη μονομέρεια. Μάλιστα στο άρθρο του Castelnau μπορώ να πω ότι διακρίνω μια υποτιμητική, σχεδόν ρατσιστική αντίληψη προς τους νότιους και τους "αριστερούς", ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει σήμερα. Μου θύμισε κάτι από την ανωτερότητα των προηγμένων βόρειων ενάντια στους καθυστερημένους νότιους για να μην θυμηθώ την αποικιοκρατία κοκ. Αλλά οι κύριες επιφυλάξεις μου είναι τρεις: Πρώτον: κανένας από τους δύο δεν αναφέρεται στο όργιο αυταρχισμού και αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς από την κεντρική κυβέρνηση της Ισπανίας (και κατ΄ επέκταση στους σχετικούς χειρισμούς της ΕΕ) απέναντι στους Καταλανούς, στάση στην οποία κανένας προοδευτικός άνθρωπος και πολύ περισσότερο σχολιαστής δεν μπορεί να αγνοεί . Η άποψή μου, που νομίζω ότι είναι κεντρική θέση της Δράσης ότι «δεν θέλουμε τίποτα, ούτε το καλύτερο ούτε το χειρότερο για μας αν δεν συμμετέχουμε στην απόφασή του» και από αυτή την άποψη δεν είναι να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε στο δικαίωμα των Καταλανών στην αυτοδιάθεση, αλλά να συμφωνήσουμε απόλυτα στο δικαίωμα τους να αποφασίζουν για την αυτοδιάθεση ή όχι. Τέλος διάβασα κάπου ότι τόσο η στάση της κυβέρνησης Ραχόι, όσο και της ΕΕ είναι για να διδάσκονται στα πανεπιστήμια, στις σχολές πολιτικών επιστημών ως παραδείγματα του τι πρέπει να κάνεις για να πετύχεις αυτό που δεν θέλεις. Το λέω εδώ για να σημειώσω ότι ΕΕ και Ραχόι αυτό ήθελαν και όχι δεν ήθελαν και αυτή τη διάσταση την δίνει ο Castelnau, όχι όμως με πολύ πειστικό τρόπο. Δεύτερον: Το γεγονός ότι υπάρχουν πλείστα όσα παραδείγματα που παραπέμπουν στην καταστροφική εξέλιξη αποσχιστικών κινημάτων (πχ Γιουγκοσλαβία , Ουκρανία ), δεν σημαίνει ότι εμείς συλλήβδην θα είμαστε κατά των αιτημάτων και κινημάτων αυτοδιάθεσης. Και στο κάτω-κάτω είναι δύο διαφορετικά ζητήματα. Ένα να επιλέξει ένας λαός πως θέλει να ζήσει, μέσα σε ποιο πλαίσιο. Δικαίωμα του αναφαίρετο. Και ένα δεύτερο να προσπαθήσει να εμποδίσει τις έξωθεν επεμβάσεις. Ανεδαφικό σήμερα; Μάλλον δύσκολο, αλλά δεν βλέπω και άλλο τρόπο. Ούτε είναι δικαιολογία ότι ο Κάρλας Πουτσντεμόν είναι συντηρητικός άρα δεν μπορούμε ως προοδευτικοί να συντασσόμαστε με το αίτημα του. Ένα αίτημα είναι αυθύπαρκτο και ως τέτοιο πρέπει να κρίνεται. Συνυπολογίζεις πολλούς παράγοντες για να πεις αν είσαι υπέρ ή κατά. Ποια συμφέροντα εξυπηρετεί κυρίως κλπ, και μετά ας το υποστηρίζει όποιος θέλει. Τρίτο: Υπάρχει μία πλευρά της πολιτικής ζωής στην Ισπανία που αποσιωπάται αν και σε αυτήν εδράζονται πολλά από τα κακώς κείμενα που παρακολουθούμε να συμβαίνει σε αυτήν την χώρα. Πρόκειται για το γεγονός ότι μια δικτατορία που κράτησε 39 ολόκληρα χρόνια καταλύθηκε χωρίς να ανοίξει μύτη, χωρίς να υπάρξει κανενός είδους αποχουντοποίηση. Όλοι έμειναν στη θέση τους και συνέχισαν να κάνουν τη δουλειά τους όπως την ήξεραν. Οι στρατιωτικοί στο στρατό, οι αστυνομικοί στην αστυνομία, οι παπάδες στην εκκλησία (μεγάλο στήριγμα της δικτατορίας και πολύ το απόλαυσε η εκκλησία αυτό) κοκ. Οι δικοί μας χουντικοί, που παρεμπιπτόντως φαντάζουν αγγελάκια μπροστά στους Ισπανούς, με κάποιον τρόπο έστω περιορισμένο τιμωρήθηκαν. Εκεί τίποτα. Μόλις τον τελευταίο καιρό γίνονται προσπάθειες να αντιμετωπιστεί το θέμα. Ακούγονται όλο και περισσότερες φωνές, γίνονται και κάποια πράγματα, όχι τόσο εξ αιτίας του παρελθόντος, αλλά εξ αιτίας της δράσης όλων αυτών σήμερα. Ως συνέπεια αυτού είναι φυσικό να υπάρχει τόσος αυταρχισμός εκεί. Φυσικό όσο και απαράδεκτο.
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Ορέστης Ηλίας
Από αυτούς που χαίρουν της συντροφικής εκτίμησης του Μπελαντή, κανένας δεν είπε ότι το καταλανικό εθνικό ζήτημα είναι σπόρος του σοσιαλιστικού μέλλοντος..(μακάρι να γίνει) Όμως, είναι κρίσιμο να συνεχιστεί η κοινωνική διάσταση του κινήματος απέναντι στην αμιγώς εθνική. Οι επιτροπές και συντονισμοί που στήθηκαν σε χώρους δουλειάς, γειτονιές και πανεπιστήμια για την διασφάλιση του δημοψηφίσματος είναι κύτταρα που κρίνουν στη συνέχεια το τι είδους ανεξαρτησία θέλουν "οι από κάτω", για να μην περιοριστεί όλο αυτό το κίνημα σε μια απλή αλλαγή σημαίας. Άρα, ας μην βιαζόμαστε στις αναλύσεις διότι το εθνικό μετατρέπεται πολλές φορές σε ταξικό. Παράδειγμα το Brexit, όλοι οι αναλυτές έγραφαν σεντόνια για τον εθνικισμό των Άγγλων και ότι εμπιστεύονται την πλούσια οικονομία τους γι' αυτό ψήφισαν έξοδο από την ΕΕ πριν ενάμισι χρόνο, όμως οι τελευταίες εκλογές (Ιούνιος 2017) έδειξαν στροφή προς τα αριστερά, πτώση των εκφραστών της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και πλήρη εξαφάνιση των εθνικιστών. Είναι οι αγώνες των απλών καθημερινών ανθρώπων που μπορούν να μετατρέπουν ακόμα και "ψευτοδημοψηφίσματα" σε κρίση κυριαρχίας της παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Και αυτό είναι κάτι που το θέλουμε όλοι όσοι βάζουμε τον εαυτό μας στους "από τα κάτω".
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Γιάννης Τσούτσιας
Δεν τα λέει μόνο ο Castelnau. Τα λέει π.χ. και ο Μπελαντής. Επισημαίνοντας μάλιστα, ότι "...μου προξενεί μεγάλη εντύπωση η εξής αντίφαση: πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα της Αριστεράς, στα οποία έχω συντροφική εκτίμηση αλλά διαφωνώ μαζί τους ιδεολογικά, που στην Ελλάδα ή αλλού αισθάνονται ρίγος ή ψυχική απώθηση, όταν εκφέρονται οι λέξεις «εθνικό ζήτημα», «πατρίδα» ή «εθνική ανεξαρτησία» (σε ένα έθνος-κράτος που υπάρχει εδώ και δύο αιώνες), αντιστρέφουν τελείως την οπτική τους, όταν πρόκειται για την καταλανική εθνότητα. Η μια εθνότητα (η δική μας) είναι αυτόχρημα καπιταλιστική, η άλλη φέρει τον σπόρο του σοσιαλιστικού μέλλοντος. Πόση λογική, πολιτική και θεωρητική συνοχή υπάρχει ανάμεσα στις δύο ταυτόχρονες αυτές τοποθετήσεις;" Όλο το άρθρο: pandiera.gr Για την υπόθεση της Καταλονίας -μια πολύ διαφορετική άποψη. Του Δημήτρη Μπελαντή. 9/10/2017


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου