Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
19/7/2017

Καιρός να τελειώνουμε με την ευκολία και τις ψευδαισθήσεις

Το Συντονιστικό της «Δράσης» για την αγορά του ΟΤ61

Το ζήτημα της απευθείας αγοράς του ΟΤ61 (πρώην τένις κλαμπ) στην οποία προτίθεται να προχωρήσει η δημοτική αρχή, από τη «φύση» του είναι ζήτημα σύνθετο και αντιφατικό. Γιατί ενσωματώνει τον τρόπο που «διαβάζουμε», βιώνουμε και αξιολογούμε την περίοδο που ζούμε, αλλά και ερωτήματα για την οικονομική δυνατότητα του δήμου. Καταλήξαμε ότι είναι δύσκολο να αντιμετωπίσουμε αυτή τη σημαντική επιλογή, αποσυνδεδεμένα από τη γενικότερη εικόνα που διαμορφώνεται για την πολιτεία της διοίκησης.

Υπό «φυσιολογικές συνθήκες», πράγματι, το δημοτικό συμβούλιο θα άξιζε να επιχειρήσει την εξασφάλιση του τελευταίου μεγάλου ελευθέρου χώρου του προαστίου στις επόμενες γενιές. Όμως ζούμε σε «φυσιολογικές» συνθήκες; Και πόσο «αθώα» είναι η διάχυτη πεποίθηση των διοικούντων, ότι με την πολιτική που σήμερα ακολουθείται (και ακολουθούν), θα έρθουν καλύτερες ημέρες, προσδοκία που ακυρώνει κάθε απόπειρα ανασύνταξης του δήμου και διαμόρφωσης νέων προτεραιοτήτων;

Η διοίκηση θα όφειλε επίσης, να διευκολύνει τη διαδικασία λήψης κομβικών αποφάσεων. Αλλά απέφυγε να το πράξει. Και όταν, τελευταία στιγμή, αποφάσισε να ανταποκριθεί, παρουσίασε μια εικόνα ειδυλλιακή, ασύμβατη με τη συνεχή μείωση των πόρων της αυτοδιοίκησης και την κοινή εμπειρία.

Ποια είναι η οικονομική δυνατότητα του δήμου, με ποιο τρόπο θα αποπληρωθεί η αγορά, τι συνέπειες θα έχει αυτή για τους δημότες, με ποια κονδύλια θα αξιοποιηθεί μελλοντικά και για ποιο σκοπό ο χώρος, παραμένει κατά τη γνώμη μας, μια εξίσωση με πολλούς αγνώστους.

Την ίδια στιγμή, τι έχει να πει το δημοτικό συμβούλιο στους δημότες που δυσκολεύονται να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους; Τι έχει να πει σ’ εκείνον που διαπιστώνει ότι δεν έχουμε δημοτική συγκοινωνία, (αλλά κατά τα άλλα κάνουμε κυκλοφοριακές μελέτες), που αναρωτιέται πώς θα αξιοποιηθεί η έκταση της οδού Μητροπούλου, (για την οποία από τον προηγούμενο Σεπτέμβριο θα είχε κατατεθεί η σχετική «μελέτη»), σε αυτούς που ξέρουν ότι εκκρεμεί, μάλιστα με τρόπο αλληλένδετο, η τύχη και άλλων δεσμευμένων οικοπέδων από το ΕΡΣ;

Και ποιος δικαιούται να επικαλείται την επόμενη γενιά όταν ολιγωρεί απέναντι στη σημερινή, η οποία δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τους υπάρχοντες χώρους, επειδή αυτοί παραμένουν αναξιοποίητοι ή ασυντήρητοι; Κι’ ακόμη, πόσο διαφέρει όλο αυτό σε μικρογραφία, από την υπερχρέωση της χώρας, η οποία παρήγαγε τα αποτελέσματα που παρήγαγε;

Η δημοτική αρχή αρέσκεται στην πολιτική «να προχωρούν όλα παράλληλα». Όμως όταν τα θέλεις όλα, δεν θέλεις τίποτα ιδιαίτερα και δεν θυσιάζεις κάτι για να αποκτήσεις το σημαντικό. Γι’ αυτό και οι διαχειριστικές δαπάνες παραμένουν αμετάβλητες, το επιδιωκόμενο επίπεδο «ευδαιμονίας» απαράλλαχτο, ενώ προγραμματίζονται και νέες αγορές κτηρίων.

Να το θέσουμε διαφορετικά: Αν η «Δράση» βρισκόταν σε θέση διοίκησης, θα επιδίωκε την αγορά του ΟΤ61, καθιστώντας το σαφή προτεραιότητα, (ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ / ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΩΝ), υλοποιώντας έναν σχεδιασμό που θα περιλάμβανε τις ανάλογες εξοικονομήσεις, ώστε ο δημοτικός προϋπολογισμός να επιβαρυνθεί ανεπαίσθητα. Δεν θα υπερχρεώναμε τον δήμο, ούτε θα είχαμε το βλέμμα μας στραμμένο στις επόμενες εκλογές. Το να συμπεριφέρεται κανείς σήμερα σαν κάτοχος πιστωτικής κάρτας προ κρίσης δεν συνιστά πολιτική. Αντιθέτως, προκαλεί, για το κάθε τι, μια διάχυτη επιφυλακτικότητα.

Επιπλέον: Ποιοι ασχολούνται σήμερα με τα «κοινά», μάλιστα με τρόπο που να δύνανται να επιλέξουν μια τεκμηριωμένη πρόταση ανάμεσα σε άλλες; Με ποια στοιχεία, ποια ενημέρωση, ποια κριτήρια, ποια δημοκρατική «εκπαίδευση»; Και πόσοι μπορούν να κατατάξουν την επιλογή τους κατά την πολιτική της βαρύτητα;

Παρά τα όσα έχουν συμβεί, είναι σαν να μην άλλαξε τίποτα στην αυτοδιοίκηση. Ίδιες μέθοδοι, ίδιοι πρωταγωνιστές, με σκοπό τη διατήρηση μιας «κανονικότητας» που έχει ανατραπεί προ πολλού, (με προσθήκη ολίγου εθελοντισμού και αλληλεγγύης) και μιας «ευδαιμονίας» (στο όριο της πολιτικής αφασίας), που ακυρώνει κάθε διάθεση για την αναγκαία αναδιοργάνωση των δήμων ώστε να προχωρήσουν οι ουσιαστικές παρεμβάσεις που έχει ανάγκη η τοπική κοινότητα.

Οι αντιπολιτεύσεις από την άλλη, αντιλαμβάνονται ως «υπεύθυνη» στάση, την κατά περίπτωση υπερψήφιση προτάσεων της πλειοψηφίας, αγνοώντας τη «μεγάλη» εικόνα. Ξεχνάμε ότι αυτό που επείγει είναι η αλλαγή των αξιολογήσεών μας, η αλλαγή ύφους και ήθους, μια πολιτική ευθυγραμμισμένη με την τραγικότητα και την ένταση της κρίσης, που να οδηγεί στην οικοδόμηση μιας πραγματικής κοινότητας, που θα θέσει ως στόχο την αντιστροφή της αδιαφορίας και της παρακμής. Ξεχνάμε ότι το επείγον είναι να αυξηθούν οι αντιστάσεις, να μειωθούν οι απώλειες και να αναταχθεί το ηθικό των πολιτών. Η «ανοχή» λοιπόν, απέναντι στην πλειοψηφία έχει νόημα, μόνον όταν τα πεπραγμένα της συνοδεύονται από δείγματα συντονισμού με τις απαιτήσεις της περιόδου.

«Υπευθυνότητα» δεν σημαίνει να παραγνωρίζεις τις συνθήκες και να συνεχίζεις τα ίδια, χωρίς επίγνωση της καταστροφής, της οποίας το πιο επώδυνο σύμπτωμα είναι η σταδιακή απόσυρση των πολιτών στη μοιρολατρία, στις πολιτικές ψευδαισθήσεις, στη ματαίωση. Έχουμε τελματώσει σαν κοινωνία και σαν οικονομία και πρωταρχικό είναι να το αναγνωρίσουμε. Υπό αυτήν την έννοια, η «αγορά» του ΟΤ61 κατέστη επείγουσα λόγω έλλειψης ιεραρχήσεων από την πλευρά της διοίκησης, αλλιώς δεν θα ήταν. Τα ρημαγμένα Ολυμπιακά ακίνητα και οι κάθε λογής ασυντήρητοι δημόσιοι χώροι, (που συχνά στη συνέχεια εκποιούνται σε ιδιώτες «έναντι πινακίου φακής»), συνηγορούν πως δεν αρκεί να αγοράζεις, αλλά πρέπει και να μπορείς να αξιοποιείς, να συντηρείς, να προστατεύεις την περιουσία σου. Με σχεδιασμό, τον οποίο μάταια αναζητούμε από τη σημερινή διοίκηση.

Είναι καιρός να ξεφύγουμε από τον παλαιοκομματισμό και το ιδιότυπο «πέρα βρέχει» των Βριλησσίων και να εστιάσουμε στην αφύπνιση της κοινότητας. Δεν μπορεί να γίνεται πλέον ανεκτή η λογική, «έργα - ψηφοθηρία - κανένας προγραμματισμός αναγκών». Χωρίς επιλογές και έμπρακτες ΘΥΣΙΕΣ υπέρ κάποιου σκοπού, δεν λογίζεται πολιτική.

Μια χρήσιμη διοίκηση, αναγνωρίζοντας τα πραγματικά ζητήματα και τους όρους που αυτά τροποποιούνται, θα επιχειρούσε την επανεκκίνηση της λειτουργίας της Πόλης, ευθυγραμμιζόμενη με τα ουσιώδη, (όχι με αποτυχημένες «συνελεύσεις» για το κυκλοφοριακό), δημιουργώντας προϋποθέσεις, ώστε οι απαντήσεις των προβλημάτων να συμπεριλάβουν τους ενδιαφερόμενους πολίτες.

Αν μια τέτοια αλλαγή πορείας ήταν διακριτή, τότε θα ήταν θεμιτή και από την πλευρά μας μια ανοχή σε λάθη ή παραλείψεις της διοίκησης. Όμως επειδή αυτό δεν συμβαίνει και επειδή τα επιμέρους δεν συμβαδίζουν με την αναγκαία κατεύθυνση, όπως εμείς την αντιλαμβανόμαστε, τότε οι επιλογές μας περιορίζονται: Με το δείγμα γραφής που διαθέτουμε, δεν θα συναινέσουμε στην προτεινόμενη αγορά, ακόμη κι αν πρόκειται για το ΟΤ61...



Το Συντονιστικό της Κίνησης Δημοτών Βριλησσίων «Δράση για μια Άλλη Πόλη»



readers  494


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Πέμπτη 17 Αυγούστου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Ν.Καζαντζάκης
Ένα Ελληνικό τοπίο δε δίνει σ’ εµάς τους Έλληνες µιαν αφιλόκερδη ανατριχίλα ωραιότητας, έχει ένα όνοµα το τοπίο - το λένε Μαραθώνα, Σαλαµίνα, Ολυµπία, Θερµοπύλες, Μυστρά - συνδέεται µε µιαν ανάµνηση, εδώ ντροπιαστήκαµε, εκεί δοξαστήκαµε, και µονοµιάς το τοπίο µετουσιώνεται σε πολυδάκρυτη, πολυπλάνητη ιστορία. Κι όλη η ψυχή του Έλληνα προσκυνητή αναστατώνεται. Το κάθε Ελληνικό τοπίο είναι τόσο ποτισµένο από ευτυχίες και δυστυχίες µε παγκόσµιο αντίχτυπο, τόσο γεµάτο ανθρώπινο αγώνα, που υψώνεται σε µάθηµα αυστηρό και δε µπορείς να του ξεφύγεις, γίνεται κραυγή, και χρέος έχεις να την ακούσεις.


Τα σχόλια σας...
"Ολίγα τινά για την νεοελληνική ταυτότητα και παράδοση"30/7/2017 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Επιτρέψετε μου να μη συμμερίζομαι την απαισιοδοξία του συμπολίτη μας κυρίου Θεόδωρου Παντούλα.Η παράδοση καθώς και ο ίδιος αναφέρει δεν είναι κάτι το παγιωμένο, το κονσερβοποιημένο και στάσιμο. Καθημερινά αλλάζει πατώντας στον προηγούμενο της εαυτό. Παραμερίζει, αφαιρεί, προσθέτει, ενσωματώνει. Ότι απ' αυτή αξίζει και προσωρινά υποχωρεί στη βίαιη σύγκρουση του με τους τρόπους μιας ασθμαίνουσας ζωής με εξηγήσιμες αιτίες, σίγουρα θα αναγεννηθεί δυναμωμένο και καλύτερο. Και φυσικά και σωστά τα υπέροχα κεντήματα και περίτεχνα σκαλίσματα μιας παλιότερης εγκλωβισμένης σε στενά όρια ζωής, ας μη τα περιμένουμε. Σήμερα οι νέοι άνθρωποι αγόρια και κορίτσια δεν υφαίνουν, δεν κεντούν αλλά σπουδάζουν μουσική, ξένες γλώσσες, τέχνες, επιστήμες. Ανασύρουν, αξιοποιούν, δημιουργούν και εμπλουτίζουν την υπάρχουσα παραδομένη παράδοση με διακρίσεις. Όσο για την γενικευμένη μειονεξία του συλλογικού εαυτού αυτή πράγματι υπήρξε και υπάρχει από την βίαιη ή ύπουλη μεθοδευμένη εισβολή των επικυρίαρχων μας με τα καθρεφτάκια τους ακόμη και με την μορφή των Lexus. Μόδα είναι, θα περάσει. Άλλωστε "ιθαγενείς" πάντα υπήρχαν, υπάρχουν, θα υπάρχουν...
Κομποστοποίηση ΤΟΠΙΚΑ ή ΚΕΝΤΡΙΚΑ; 21/7/2017 Λ.Λ.
Τα αδιέξοδα της Συνοικιακής κομποστοποίησης συνιστούν μία αλλά χειροπιαστή ένδειξη πως η εξόντωση έχει καταστεί ο κεντρικός -αν και ανομολόγητος- στόχος της πολιτικής όπως αυτή ασκείται σήμερα. Το γεγονός ότι τούτη η εξοντωτική τροπή της πολιτικής παραμένει ανομολόγητη σε επίπεδο πολιτικής ρητορείας, δεν σημαίνει πως δεν γίνεται αισθητή στα πεδία της καθημερινής πρακτικής και της εμπειρίας. Πράγματι, δεν είναι η ευημερία, είναι η ύπαρξη που απειλείται. Ούτε καν «πτωχούς πλην όμως τιμίους» δεν μας θέλουν, γιατί ακριβώς οι τίμιοι κάνουν κοινωνίες που ξέρουν να βγάζουν το ψωμάκι τους, να φροντίζουν τα μέλη τους και την αειφορία του περιβάλλοντος χωρίς την ανάγκη κανενός. Αφήστε που οι ίδιοι πτωχοί και τίμιοι αργά ή γρήγορα θα ευημερήσουν απειλώντας την παντοδυναμία του θηρίου του μηδενισμού και των καταστροφέων δουλευτών του: δηλαδή καταστάσεις που είναι ανεπιθύμητες για την «τρέχουσα» πίσω από τις αγορές πολιτική μας. Πάει πια η παλιά έγνοια των αγορών για εκμετάλλευση των παραγωγικών τάξεων! Οι αγορές προτιμούν αποικίες παρασίτων για να πειραματίζονται πάνω τους και να λεηλατούν ανεμπόδιστα τη γη τους. Επομένως η ανυπαρξία κοινωνίας, η ηθική διαφθορά, το παραγωγικό τέλμα κι ένα επαπειλούμενο φυσικό περιβάλλον συνιστούν ιδρυτικές προϋποθέσεις για την τρέχουσα πολιτική και καθόλου προβλήματα για πραγματική θεραπεία. Γι’ αυτό και άπαντα τα μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης έχουν οσμή παρασιτογόνου και παρασιτοκτόνου μαζί. Γι’ αυτό και αντιθετικοί μέχρι πρότινος ρόλοι, όπως αυτοί στα δίπολα: εργαζόμενος και μισθοφόρος, παραγωγός και καταστροφέας, θριαμβευτής και ηττημένος, προστάτης και βιαστής, τρομοκράτης και αντιτρομοκράτης, κ.ά., γίνανε πλέον τόσο κοντινοί μεταξύ τους και σχεδόν εναλλάξιμοι. Το τείχος ακατανοησίας που έχουν ορθώσει οι δημοτικές δομές απέναντι στο αυτονόητο, έναντι της πρότασης της Συνοικιακής εν προκειμένω, σαν να επρόκειτο για ένα αστήρικτο, ουρανοκατέβατο αίτημα, την ίδια στιγμή που άσχετα, προέλευσης UFO αιτήματα (δες: προγράμματα τύπου ΣΒΑΠ και πλήθος άλλων ψευδοαναπτυξιακών επιλογών επιδοτούμενων από τα ΕΣΠΑ) γίνονται αυτοστιγμεί αποδεκτά, ή η δυσκολία για τους δημότες να αναγνωρίσουμε στη Συνοικιακή την ανάγκη στην οποία ακόμη και οι θεοί πείθονται, η δυσκολία να την ασκήσουμε ενάντια στους δαίμονες της αγοράς και της μικροπολιτικής, όλα τούτα τα εμπόδια προσφέρουν στις Δημοτικές Αρχές έναν «ασφαλή» τρόπο διοίκησης αυτοκτονικής για τους κατοίκους, και συνάμα ένα «δημοκρατικό άλλοθι» λόγω συναινετικής κατάργησης της κοινής λογικής και σύνολης της πραγματικότητας ακόμη και στο πιο στοιχειώδες επίπεδό της, αυτό του τόπου κατοικίας. Με άλλα λόγια από τη στιγμή που η χώρα μου γίνεται εμφανώς τριτοκοσμική, και οι Δήμοι της επίσης, δεν θέλω «Σύμφωνα Ευρωπαίων Δημάρχων» και παρόμοιους αποπροσανατολισμούς, θέλω να γνωρίσω τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων στις τριτοκοσμικές χώρες, θέλω να διδαχθώ τί και πώς μπορεί να διασωθεί από την ήδη συντελούμενη καταστροφή. Είναι θέμα πολιτικής προστασίας του Δήμου. Όχι από φυσική καταστροφή αλλά από κοινωνική και συστημική. Τόσο απλά. Με ελπίδα, που σημαίνει με αίσθηση ευθύνης, ανησυχία χωρίς πανικό. Υπάρχει κάτι πιο σώφρον από αυτό;


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου