Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
23/7/2017

Πρωτοβουλία Κινήσεων κατά της αναθεώρησης του άρθρου 100

Όχι στη μεταφορά εξουσιών και την αλλαγή του τρόπου ορισμού του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ, ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΩΝ & ΠΕΡΙΒΑΛ/ΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 100 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΙΣΧΥΟΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 24 ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ

1. Με τη μεταφορά αποκλειστικών εξουσιών και την αλλαγή του τρόπου ορισμού του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου, όπως προβλέπεται στην πρόταση αναθεώρησης του άρθρου 100 του Συντάγματος, συντελείται μια θεμελιώδης αρνητική ανατροπή στο δικαιϊκό σύστημα της χώρας.
· Συγκεκριμένα: αντί για τον σημερινό διάχυτο συνταγματικό έλεγχο, που θεωρείται διεθνώς από τους νομικούς ό,τι προοδευτικότερο και σημαίνει ότι κάθε δικαστήριο μπορεί να κρίνει τη συνταγματικότητα κάθε νόμου, η συνταγματικότητα των νόμων που ψηφίζονται από τη Βουλή, θα κρίνεται αποκλειστικά από το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο. Καθώς το Σύνταγμα επιτάσσει –άρθρο 93 παρ. 4– ότι τα δικαστήρια υποχρεούνται να μην εφαρμόζουν νόμους που το περιεχόμενό τους αντίκειται στο Σύνταγμα, η σημερινή μεταφορά αρμοδιοτήτων αποκλειστικά στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο ανατρέπει και το άρθρο 93 παρ 4 του Συντάγματος.

· Η σύνθεση του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου τροποποιείται ριζικά ώστε να είναι στον απόλυτο έλεγχο της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας
- δηλαδή του πολιτικού συστήματος.

Στη σημερινή αδιάβλητη σύνθεση του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου 3 μέλη είναι οι πρόεδροι των 3 Ανωτάτων Δικαστηρίων (Άρειος Πάγος, Συμβούλιο Επικρατείας, Ελεγκτικό Συνέδριο), 8 μέλη ορίζονται με κλήρωση από τους Αρεοπαγίτες και τους Συμβούλους Επικρατείας και σε ορισμένες περιπτώσεις ορίζονται δύο τακτικοί καθηγητές νομικών μαθημάτων των νομικών σχολών της χώρας.

Στην πρόταση αναθεώρησης 3 μέλη ορίζονται από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, 3 μέλη από τη Βουλή και 3 μέλη με απλή πλειοψηφία μεταξύ των δικαστών των 3 Ανωτάτων Δικαστηρίων. Επιπλέον, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας ορίζει τον πρόεδρο του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου!

Με τον τρόπο αυτό αναιρείται η συνταγματικά κατοχυρωμένη ανεξαρτησία της δικαιοσύνης και η διάκριση των εξουσιών, πράγμα που ανατρέπει το άρθρο 26, το οποίο σαφώς την ορίζει. Θίγονται επίσης και άλλα συνταγματικά άρθρα και αρχές, όπως η αρχή του φυσικού δικαστή (άρθρο 8) και το δικαίωμα στην έννομη προστασία (άρθρο 20).

2. Δια ταύτα: η τροποποίηση του άρθρου 100 που μαζί με το άρθρο 93 διασφαλίζουν μέχρι σήμερα τον συνταγματικό έλεγχο των νόμων από όλα τα δικαστήρια θα καταστήσει άκαρπη την προσφυγή των πολιτών στη δικαστική εξουσία για ό,τι καλύπτεται με ψήφο από τη Βουλή, ενώ το πολιτικό σύστημα θα νομοθετεί ανέλεγκτα εφόσον ο έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων θα κρίνεται από το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, που το ίδιο αυτό σύστημα ορίζει. Κατ’ επέκταση τίθεται εκ νέου και το θέμα της μειωμένης κυριαρχίας της χώρας μέσω παρεμβάσεων εξωχώριων «θεσμών» στις αποφάσεις της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας.

3. Όσον αφορά το οικολογικό κίνημα, τις οργανώσεις και τα κινήματα πολιτών που υπερασπίζονται το περιβάλλον, το άρθρο 24, καθώς συνδέεται στενά με το άρθρο 100, θα έχει πολύ περιορισμένο αντίκρισμα. Εκατοντάδες συλλογικότητες, εκπροσωπώντας χιλιάδες ενεργών πολιτών, έχουν επανειλημμένα προσφύγει στη δικαιοσύνη και αρκετές φορές δικαιωθεί με δικαστικές αποφάσεις - απέναντι σε παράνομες και αντισυνταγματικές επιλογές. Με τις παρεμβάσεις αυτές υλοποιείται το πνεύμα του άρθρου 120 που αναγορεύει τους πολίτες σε τελικούς εγγυητές της τήρησης του Συντάγματος.

Το Συμβούλιο Επικρατείας μπόρεσε να εξειδικεύσει το άρθρο 24 μέσα από μια σειρά αρχών και να το κάνει δεσμευτικό και στην πράξη με τη νομολογία του, που απέσπασε τις πιο εγκωμιαστικές κριτικές και σε διεθνές επίπεδο. Γι’ αυτό και οι επίμονες προσπάθειες των κυβερνήσεων Σημίτη και Καραμανλή να αναθεωρήσουν τα άρθρο 24 και 100. Σήμερα, η προτεινομένη Συνταγματική Αναθεώρηση επαναφέρει δια της πλαγίας οδού αυτές τις καταδικασμένες επιδιώξεις. Τόσο η νομοθετική και εκτελεστική εξουσία όσο και οι ισχυρές ομάδες συμφερόντων θα μπορούν να παρακάμπτουν εν τοις πράγμασι το άρθρο 24, καλύπτοντας με μανδύα νόμων αντιπεριβαλλοντικές αποφάσεις ώστε να μην υπάρχει δυνατότητα προσφυγής σε αυτόνομα δικαστήρια και επίκληση φιλοπεριβαλλοντικής νομολογίας.

Οι υπογραφόμενες οργανώσεις διαφωνούμε ριζικά με την αναθεώρηση του άρθρου 100 του Συντάγματος, υπερασπιζόμαστε την ουσιαστική ισχύ του άρθρου 24 και αγωνιζόμαστε για να αποτρέψουμε τους σχεδιασμούς αυτούς.


readers  125


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Στην αόριστη αγάπη για την ανθρωπότητα, αγαπάς σχεδόν πάντα μονάχα τον εαυτό σου.


Τα σχόλια σας...
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;10/10/2017 Παπαχριστοδούλου Μαρίνα
Έχω και εγώ σοβαρές επιφυλάξεις για το άρθρο αυτό. Δεν είναι ακριβώς τα ζητήματα που βάζει ο Ορέστης που με απασχολούν, ούτε ξέρω να πω αν είναι καλύτερα αυτή την περίοδο να ζήσει η Καταλονία μακριά ή μέσα στην Ισπανία. Είναι το γεγονός ότι τόσο Régis de Castelnau όσο και ο Μπελαντής (λιγότερο) οι οποίοι και προφανώς έχουν καταλήξει ότι η Καταλονία πρέπει να μείνει στην αγκαλιά της κραταιής Ισπανίας ή καλύτερα είναι ενάντια στις αποσχιστικές τάσεις, αντιμετωπίζουν το θέμα με απίστευτη μονομέρεια. Μάλιστα στο άρθρο του Castelnau μπορώ να πω ότι διακρίνω μια υποτιμητική, σχεδόν ρατσιστική αντίληψη προς τους νότιους και τους "αριστερούς", ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει σήμερα. Μου θύμισε κάτι από την ανωτερότητα των προηγμένων βόρειων ενάντια στους καθυστερημένους νότιους για να μην θυμηθώ την αποικιοκρατία κοκ. Αλλά οι κύριες επιφυλάξεις μου είναι τρεις: Πρώτον: κανένας από τους δύο δεν αναφέρεται στο όργιο αυταρχισμού και αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς από την κεντρική κυβέρνηση της Ισπανίας (και κατ΄ επέκταση στους σχετικούς χειρισμούς της ΕΕ) απέναντι στους Καταλανούς, στάση στην οποία κανένας προοδευτικός άνθρωπος και πολύ περισσότερο σχολιαστής δεν μπορεί να αγνοεί . Η άποψή μου, που νομίζω ότι είναι κεντρική θέση της Δράσης ότι «δεν θέλουμε τίποτα, ούτε το καλύτερο ούτε το χειρότερο για μας αν δεν συμμετέχουμε στην απόφασή του» και από αυτή την άποψη δεν είναι να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε στο δικαίωμα των Καταλανών στην αυτοδιάθεση, αλλά να συμφωνήσουμε απόλυτα στο δικαίωμα τους να αποφασίζουν για την αυτοδιάθεση ή όχι. Τέλος διάβασα κάπου ότι τόσο η στάση της κυβέρνησης Ραχόι, όσο και της ΕΕ είναι για να διδάσκονται στα πανεπιστήμια, στις σχολές πολιτικών επιστημών ως παραδείγματα του τι πρέπει να κάνεις για να πετύχεις αυτό που δεν θέλεις. Το λέω εδώ για να σημειώσω ότι ΕΕ και Ραχόι αυτό ήθελαν και όχι δεν ήθελαν και αυτή τη διάσταση την δίνει ο Castelnau, όχι όμως με πολύ πειστικό τρόπο. Δεύτερον: Το γεγονός ότι υπάρχουν πλείστα όσα παραδείγματα που παραπέμπουν στην καταστροφική εξέλιξη αποσχιστικών κινημάτων (πχ Γιουγκοσλαβία , Ουκρανία ), δεν σημαίνει ότι εμείς συλλήβδην θα είμαστε κατά των αιτημάτων και κινημάτων αυτοδιάθεσης. Και στο κάτω-κάτω είναι δύο διαφορετικά ζητήματα. Ένα να επιλέξει ένας λαός πως θέλει να ζήσει, μέσα σε ποιο πλαίσιο. Δικαίωμα του αναφαίρετο. Και ένα δεύτερο να προσπαθήσει να εμποδίσει τις έξωθεν επεμβάσεις. Ανεδαφικό σήμερα; Μάλλον δύσκολο, αλλά δεν βλέπω και άλλο τρόπο. Ούτε είναι δικαιολογία ότι ο Κάρλας Πουτσντεμόν είναι συντηρητικός άρα δεν μπορούμε ως προοδευτικοί να συντασσόμαστε με το αίτημα του. Ένα αίτημα είναι αυθύπαρκτο και ως τέτοιο πρέπει να κρίνεται. Συνυπολογίζεις πολλούς παράγοντες για να πεις αν είσαι υπέρ ή κατά. Ποια συμφέροντα εξυπηρετεί κυρίως κλπ, και μετά ας το υποστηρίζει όποιος θέλει. Τρίτο: Υπάρχει μία πλευρά της πολιτικής ζωής στην Ισπανία που αποσιωπάται αν και σε αυτήν εδράζονται πολλά από τα κακώς κείμενα που παρακολουθούμε να συμβαίνει σε αυτήν την χώρα. Πρόκειται για το γεγονός ότι μια δικτατορία που κράτησε 39 ολόκληρα χρόνια καταλύθηκε χωρίς να ανοίξει μύτη, χωρίς να υπάρξει κανενός είδους αποχουντοποίηση. Όλοι έμειναν στη θέση τους και συνέχισαν να κάνουν τη δουλειά τους όπως την ήξεραν. Οι στρατιωτικοί στο στρατό, οι αστυνομικοί στην αστυνομία, οι παπάδες στην εκκλησία (μεγάλο στήριγμα της δικτατορίας και πολύ το απόλαυσε η εκκλησία αυτό) κοκ. Οι δικοί μας χουντικοί, που παρεμπιπτόντως φαντάζουν αγγελάκια μπροστά στους Ισπανούς, με κάποιον τρόπο έστω περιορισμένο τιμωρήθηκαν. Εκεί τίποτα. Μόλις τον τελευταίο καιρό γίνονται προσπάθειες να αντιμετωπιστεί το θέμα. Ακούγονται όλο και περισσότερες φωνές, γίνονται και κάποια πράγματα, όχι τόσο εξ αιτίας του παρελθόντος, αλλά εξ αιτίας της δράσης όλων αυτών σήμερα. Ως συνέπεια αυτού είναι φυσικό να υπάρχει τόσος αυταρχισμός εκεί. Φυσικό όσο και απαράδεκτο.
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Ορέστης Ηλίας
Από αυτούς που χαίρουν της συντροφικής εκτίμησης του Μπελαντή, κανένας δεν είπε ότι το καταλανικό εθνικό ζήτημα είναι σπόρος του σοσιαλιστικού μέλλοντος..(μακάρι να γίνει) Όμως, είναι κρίσιμο να συνεχιστεί η κοινωνική διάσταση του κινήματος απέναντι στην αμιγώς εθνική. Οι επιτροπές και συντονισμοί που στήθηκαν σε χώρους δουλειάς, γειτονιές και πανεπιστήμια για την διασφάλιση του δημοψηφίσματος είναι κύτταρα που κρίνουν στη συνέχεια το τι είδους ανεξαρτησία θέλουν "οι από κάτω", για να μην περιοριστεί όλο αυτό το κίνημα σε μια απλή αλλαγή σημαίας. Άρα, ας μην βιαζόμαστε στις αναλύσεις διότι το εθνικό μετατρέπεται πολλές φορές σε ταξικό. Παράδειγμα το Brexit, όλοι οι αναλυτές έγραφαν σεντόνια για τον εθνικισμό των Άγγλων και ότι εμπιστεύονται την πλούσια οικονομία τους γι' αυτό ψήφισαν έξοδο από την ΕΕ πριν ενάμισι χρόνο, όμως οι τελευταίες εκλογές (Ιούνιος 2017) έδειξαν στροφή προς τα αριστερά, πτώση των εκφραστών της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και πλήρη εξαφάνιση των εθνικιστών. Είναι οι αγώνες των απλών καθημερινών ανθρώπων που μπορούν να μετατρέπουν ακόμα και "ψευτοδημοψηφίσματα" σε κρίση κυριαρχίας της παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Και αυτό είναι κάτι που το θέλουμε όλοι όσοι βάζουμε τον εαυτό μας στους "από τα κάτω".
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Γιάννης Τσούτσιας
Δεν τα λέει μόνο ο Castelnau. Τα λέει π.χ. και ο Μπελαντής. Επισημαίνοντας μάλιστα, ότι "...μου προξενεί μεγάλη εντύπωση η εξής αντίφαση: πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα της Αριστεράς, στα οποία έχω συντροφική εκτίμηση αλλά διαφωνώ μαζί τους ιδεολογικά, που στην Ελλάδα ή αλλού αισθάνονται ρίγος ή ψυχική απώθηση, όταν εκφέρονται οι λέξεις «εθνικό ζήτημα», «πατρίδα» ή «εθνική ανεξαρτησία» (σε ένα έθνος-κράτος που υπάρχει εδώ και δύο αιώνες), αντιστρέφουν τελείως την οπτική τους, όταν πρόκειται για την καταλανική εθνότητα. Η μια εθνότητα (η δική μας) είναι αυτόχρημα καπιταλιστική, η άλλη φέρει τον σπόρο του σοσιαλιστικού μέλλοντος. Πόση λογική, πολιτική και θεωρητική συνοχή υπάρχει ανάμεσα στις δύο ταυτόχρονες αυτές τοποθετήσεις;" Όλο το άρθρο: pandiera.gr Για την υπόθεση της Καταλονίας -μια πολύ διαφορετική άποψη. Του Δημήτρη Μπελαντή. 9/10/2017


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου