Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
3/8/2017

ΜΕΤΡΙΟΚΡΑΤΙΑ: ΟΙ ΜΕΤΡΙΟΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Αποσπάσµατα από µια συνέντευξη του Καναδού φιλόσοφου Alain Denault* στο Γαλλικό télérama (Απόδοση: Σ. Λάβδας)

...Όλα έγιναν σιωπηλά... Ούτε η Βαστίλλη έπεσε, ούτε το Ράιχσταγκ πήρε φωτιά. Κι όµως, η επίθεση πράγµατι έγινε και πέτυχε: Οι µέτριοι πήραν την εξουσία.
...Στα χρόνια της Μετριοκρατίας ο µέσος όρος γίνεται µοντέλο και ο συµβιβασµός κυριαρχεί. Οι άνθρωποι γίνονται αντικαταστάσιµοι, οι ιδέες το ίδιο. ...Πρόκειται για µια επανάσταση που αναισθητοποιεί. Που µας καλεί να βρισκόµαστε πάντα στο κέντρο, να σκεπτόµαστε ήπια, να κρύβουµε τα πιστεύω µας ώστε να γίνουµε όντα αντικαταστάσιµα, εύκολα διαχειρίσιµα. Πάνω από όλα, να µην διαταράσσουµε τίποτα, να µην εφευρίσκουµε τίποτα που θα µπορούσε να διασαλεύσει την κοινωνική και οικονοµική τάξη.




Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:


-Τι εννοείτε µε τον όρο «µετριοκρατία»;
Δεν υπάρχει άλλη λέξη που να παραπέµπει σε αυτό που είναι «µέσο», από τη λέξη «µετριότητα». Η λέξη «ανωτερότητα» παραπέµπει σε ό,τι είναι ανώτερο, η λέξη «κατωτερότητα» σε ό, τι είναι κατώτερο, αλλά «µεσότητα» δεν υπάρχει. Ωστόσο, υπάρχει µια σημασιολογική διάκριση ανάμεσα στο µέσο και τo µέτριο, γιατί το µέσο είναι συνήθως µια αφηρηµένη έννοια: το µέσο εισόδηµα, η µέση ικανότητα, δηλαδή µια θέση κάπου στη µέση µιας κλίµακας αξιών. Το µέτριο όµως είναι το µέσο στην πράξη. Η µετριoκρατία είναι λοιπόν ένα καθεστώς όπου το µέσο γίνεται κυρίαρχο πρότυπο που πρέπει να εφαρµοστεί. Είναι η κυριαρχία του µέτριου, σαν λειτουργικό µοντέλο. Επισηµαίνοντας τα παραπάνω δεν έχω σκοπό να καταδικάσω κανέναν, αλλά να κατανοήσω τη φύση της υποχρέωσης του να είναι κανείς µέτριος, που σήµερα βαραίνει ανθρώπους που δεν είναι κατ’ ανάγκη φτιαγµένοι για να είναι.


-Τι είναι αυτή η υποχρέωση; Από πού προέρχεται;
Η µετριοκρατία προέρχεται από τη διαφοροποίηση και την εκβιοµηχάνιση της εργασίας που µετέτρεψαν τα επαγγέλµατα σε θέσεις εργασίας. Ο Μαρξ το έχει περιγράψει από το 1849. Με τη υποβάθµιση της εργασίας σε “εργατική δύναµη” αρχικά, “εργατικό κόστος” στη συνέχεια, ο καπιταλισµός την απονεύρωσε, φτάνοντας την ειδίκευση και την τυποποίηση στα άκρα. Τα επαγγέλµατα σταδιακά χάνονται και η εργασία καταλήγει να είναι µια άψυχη παροχή. Για ένα µεγάλο αριθµό µισθωτών, που περνούν αδιάφορα από τη µία θέση εργασίας στην άλλη, η εργασία έχει υποβαθµιστεί σε µέσο επιβίωσης και µόνο. Μέσες παροχές, µέσα αποτελέσµατα, ο στόχος είναι εργαζόµενοι εύκολα αντικαταστάσιµοι, µέσα σε µεγάλες παραγωγικές µονάδες που διαφεύγουν από τον έλεγχο σχεδόν των πάντων, εκτός από εκείνους που τις έχουν σχεδιάσει και τις εκμεταλλεύονται.


-Εκτός από τη µετριοκρατία, τονίζετε εξίσου την ισχυροποίηση της «διακυβέρνησης».
Αυτή είναι η πολιτική πλευρά της γένεσης της µετριoκρατίας. Φαινοµενικά ακίνδυνος, ο όρος «διακυβέρνηση» εισήχθη από τη Μάργκαρετ Θάτσερ και τους συνεργάτες της, στα 80ς. Στην πράξη επρόκειτο για την εφαρµογή στο Κράτος-υπό το πρόσχηµα της εξυγίανσης των δηµοσίων οργανισµών- µεθόδων διαχείρισης των ιδιωτικών επιχειρήσεων, που θεωρούνταν πιο αποτελεσµατικές. Η διακυβέρνηση, η οποία άνθισε στη συνέχεια, είναι µια µορφή νεοφιλελεύθερης διαχείρισης του κράτους που χαρακτηρίζεται από την απορρύθµιση και την ιδιωτικοποίηση των δηµόσιων υπηρεσιών και την προσαρµογή δηµόσιων οργανισµών στις ανάγκες των επιχειρήσεων. Από την πολιτική λοιπόν περάσαµε στη διακυβέρνηση, την οποία κάποιοι έχουν την τάση να συγχέουν µε τη δηµοκρατία, ενώ είναι ακριβώς το αντίθετο. Σε ένα σύστηµα διακυβέρνησης, η πολιτική πράξη µειώνεται σε διαχείριση, σε αυτό που τα εγχειρίδια του µάνατζµεντ αποκαλούν «επίλυση προβληµάτων»: την αναζήτηση άµεσης λύσης στο άµεσο πρόβληµα, κάτι το οποίο αποκλείει κάθε µακροπρόθεσµο προβληµατισµό βασισµένο σε αρχές, κάθε δηµόσια συζήτηση κάποιου πολιτικού οράµατος. Σε καθεστώς διακυβέρνησης, καλούµαστε να γίνουµε µικροί υπάκουοι εταίροι, που θα υλοποιήσουν µε ακρίβεια τη «µέση» οπτική του κόσµου, µε µόνη προσέγγιση αυτή του φιλελευθερισµού.


-Άρα, το να είσαι µέτριος, δεν σηµαίνει να είσαι ανίκανος.
Όχι. Το σύστηµα ενθαρρύνει την άνοδο προσώπων µε µέσες ικανότητες σε βάρος των πολύ ικανών ή των τελείως ανίκανων. Των τελείως ανίκανων γιατί δεν θα κάνουν τη δουλειά, των πολύ ικανών γιατί υπάρχει κίνδυνος να αµφισβητήσουν το σύστηµα και τις παραδοχές του. Ο µέτριος πρέπει να έχει χρήσιµες γνώσεις τέτοιες όµως που να µην τον οδηγούν στην αµφισβήτηση της δικής του ιδεολογικής βάσης. To κριτικό πνεύµα φοβίζει, επειδή κάνει την εµφάνιση του ανά πάσα στιγµή, σε κάθε θέµα, είναι ανοιχτό στην αµφιβολία και πάντα υποκείµενο στις δικές του αναζητήσεις. Ενώ ο µέτριος αρκεί να «παίζει το παιχνίδι».


-Τι εννοείτε;
Το «Παίζω το παιχνίδι» είναι µια ανεπαρκής έκφραση γιατί περιέχει την ίδια λέξη δύο φορές, συνδεδεµένη µε ένα άρθρο, δηλαδή µια ταυτολογία. Είναι µια έκφραση ευχάριστη, µπανάλ και κάπως παιχνιδιάρικη. Όμως «παίζω το παιχνίδι» θέλει να πει ότι αποδέχοµαι τις επίσηµες πρακτικές που εξυπηρετούν κοντόφθαλµα συµφέροντα, υπόκειµαι σε κανόνες, κάνοντας τα στραβά µάτια στο ανείπωτο και το απροσδόκητο που τους διέπει. Παίζω το παιχνίδι θα πει να µην αναφέρω αυτό το όνοµα σε αυτή την έκθεση, να αγνοήσω εκείνο, να µην αναφέρω το άλλο, δίνοντας την ευκαιρία σε αυτόν που αυθαιρετεί να κυριαρχήσει. Τελικά, το «παίζω το παιχνίδι» έχει σαν αποτέλεσµα τη δηµιουργία διεφθαρµένων οργανισµών. Η διαφθορά φτάνει στα όρια της, όταν οι µετέχοντες δεν γνωρίζουν καν ότι είναι διεφθαρµένοι. Όταν οι φαρµακευτικές εταιρείες διαβεβαιώνουν ότι θεραπεύουν, καρκίνους του προστάτη που δεν αναµένεται να αναπτυχθούν επικίνδυνα πριν οι ασθενείς γίνουν 130 χρονών. Όταν το πανεπιστήµιο εκπαιδεύει τους φοιτητές όχι για να γίνουν ελεύθερα πνεύµατα, αλλά ειδικοί έτοιµoι να αποτελέσουν χρηστικά όργανα. Ο πρύτανης του Πανεπιστηµίου του Μόντρεαλ, δήλωσε- λες και κάτι τέτοιο είναι προφανές- το φθινόπωρο του 2011: «Τα µυαλά πρέπει να εναρµονίζονται µε τις ανάγκες των επιχειρήσεων». Των επιχειρήσεων που κατέχουν θέσεις στο συµβούλιο διοίκησης του πανεπιστηµίου, ακόµα και αν αυτό εξακολουθεί να χρηµατοδοτείται σε µεγάλο βαθµό από το κράτος. Ο πρύτανης του µεγαλύτερου γαλλόφωνου Πανεπιστηµίου επανέλαβε, σχεδόν αυτολεξεί, τα λόγια του Patrick Le Lay, Διευθύνοντος Συµβούλου της TF1(γαλλικό κανάλι τηλεόρασης), που δήλωσε το 2004 ότι τo κανάλι του θα πουλήσει «χρόνο διαθέσιµου εγκεφάλου» στην Coca-Cola.(σηµ. µτφ: Εννοούσε ότι το πρόγραµµα που θα προηγείτο θα ήταν τέτοιο ώστε να µην προβληµατίζεται ο τηλεθεατής και να έχει µυαλό «διαθέσιµο» στα µηνύµατα της διαφήµισης)


- «Παίζω το παιχνίδι» είναι επίσης, ότι και αν κάνουµε να υιοθετούµε τη γλώσσα των ιδιωτικών επιχειρήσεων...
Στα πλαίσια της διακυβέρνησης, οι δηµόσιες υπηρεσίες εξαφανίζονται µαζί µε την ορολογία τους. Ο ασθενής του νοσοκοµείου, ο χρήστης του τρένου ή του µετρό, ο ακροατής σε µια αίθουσα συναυλιών, ο συνδροµητής ενός µουσείου, όλοι γίνονται «πελάτες». Στο κρατικό ραδιόφωνο του Κεµπέκ, ένας δηµοσιογράφος που ασχολείται µε πολιτιστικά θέµατα µε ρώτησε πρόσφατα αν ήµουν «καταναλωτής θεάτρου». Και η Εθνική Βιβλιοθήκη, όταν καθυστερώ να επιστρέψω βιβλία που δανείστηκα, µου στέλνει email που ξεκινά µε τις λέξεις :«Αγαπητέ πελάτη». Αυτές οι λέξεις δεν είναι ανώδυνες. Είναι αποκαλυπτικές. Λένε πολλά για την «επανάσταση που αναισθητοποιεί» που ζούµε σήµερα.


-Τοποθετείτε τους ειδικούς στο επίκεντρο της Μετριοκρατίας. Γιατί;
Ο ειδικός είναι συχνά µέτριος µε την έννοια που έχω ορίσει. Δεν είναι ανίκανος, αλλά διαμορφώνει τη σκέψη του σύµφωνα µε το συµφέρον εκείνων που την χρησιµοποιούν. Παρέχει τα πρακτικά ή θεωρητικά δεδοµένα τα οποία έχουν ανάγκη αυτοί που τον πληρώνουν για να νοµιµοποιούνται. Για την εξουσία, είναι αυτός, διαµέσου του οποίου επιβάλλεται η καθεστηκυία τάξη. Ο ειδικός εγκλωβίζεται στο πλαίσιο που είναι επιθυµητό από κάποια επιχείρηση, κάποια βιοµηχανία, κάποιο ιδιωτικό συµφέρον. Δεν περιλαµβάνει την Coca-Cola σε µια µελέτη για την παχυσαρκία, επειδή η εταιρία χρηµατοδότησε τη µελέτη. Επιβεβαιώνει ότι οι µεταβολές του κλίµατος δεν συνδέονται µε τη βιοµηχανική δραστηριότητα, επειδή η Exxon Mobil επιδοτεί την έρευνα. Χρειαζόµαστε ένα νέο Μολιέρο για να έχουν οι ειδικοί την τύχη που ο συγγραφέας του “Κατά Φαντασίαν Ασθενούς” επιφύλαξε στους γιατρούς του καιρού του.


-Η µετριοκρατία δεν οδηγεί στο ξεθώριασµα του πολιτικού λόγου;
Όπως ήταν αναµενόµενο, είναι το κέντρο, το µέσο, ο µέσος όρος που κυριαρχούν στην πολιτική σκέψη. Οι διαφορές ανάµεσα στον λόγο των µεν και των δε είναι ελάχιστες. Στην προσπάθεια διαφοροποίησης τα σύµβολα αποκλίνουν περισσότερο από ότι οι ιδεολογίες. Τα «ισορροπηµένα µέτρα», η «χρυσή τοµή», και ο «συµβιβασµός» έχουν εξελιχθεί σε έννοιες- φετίχ. Αυτή είναι η πολιτική τάξη του ακραίου κέντρου, η θέση του οποίου δεν αντιστοιχεί σε ένα σηµείο κάπου στη µέση του άξονα αριστερά-δεξιά, αφού αποβλέπει στην εξαφάνιση του ίδιου του άξονα, σε όφελος της µιας και µόνης προσέγγισης και της µιας και µόνης λογικής. Σε αυτό το περιβάλλον µετριότητας, βασιλεύει η απάτη. Οι κυβερνώντες εκλέγονται µε µια πολιτική γραµµή και ακολουθούν άλλη µετά την εκλογή τους, οι ψηφοφόροι χρησιµοποιούν τις δηµοτικές εκλογές για να διαµαρτυρηθούν κατά της εθνικής πολιτικής, ή ψηφίζουν Εθνικό Μέτωπο για να εκφράσουν το θυµό τους, τα µέσα µαζικής ενηµέρωσης ευνοούν αυτές τις συµπεριφορές και ενδιαφέρονται µόνο για τη στρατηγική των πρωταγωνιστών. Κανένα όραµα για το µέλλον, όλα το πολιτικό παιχνίδι είναι βραχυπρόθεσµο, εξαντλείται σε διαρκείς
µικροπαρεµβάσεις.


-Πως θα αντισταθούµε στην µετριοκρατία;
Ας αντισταθούµε πρώτα στο γεύµα στο οποίο µας προσκαλούν, στους µικρούς πειρασµούς, µέσω των οποίων µπορούµε και εµείς να µπούµε στο παιχνίδι. Ας πούµε Οχι. Όχι, δεν θα αναλάβω αυτή τη θέση, όχι, δεν θα δεχθώ αυτή την προσφορά, παραχωρώ αυτό το πλεονέκτηµα ή αυτή την αναγνώριση, επειδή είναι τοξική. Η αντίσταση µε αυτή την έννοια δεν είναι εύκολη, είναι κάτι σαν ασκητισµός. Η επιστροφή στην κουλτούρα και τη διανόηση είναι επίσης µια αναγκαιότητα. Εάν ξαναρχίσουµε να διαβάζουµε, να σκεπτόµαστε, να επιβεβαιώνουµε την αξία των ιδεών που σαρώθηκαν στις µέρες µας σαν να ήταν ασήµαντες, αν ξαναψεκάσουµε µε λογική εκεί που αυτή έχει χαθεί και σταµατήσουµε να µένουµε στο περιθώριο, προχωρούµε πολιτικά. Δεν είναι τυχαίο που η ίδια η γλώσσα δέχεται επίθεση σήµερα. Ας την βοηθήσουµε.




*Ο Alain Denault διδάσκει κριτική σκέψη στις πολιτικές επιστήµες, στο Πανεπιστήµιο του Μοντρεαλ και είναι διευθυντής προγράµµατος στο Διεθνές Ινστιτούτο Φιλοσοφίας στο Παρίσι.


Πρωτότυπη πηγή:
http://www.telerama.fr/idees/en-politique-comme-dans-les-entreprises-les-mediocres-ont-pris-le- pouvoir,135205.php

Απόδοση: Σ. Λάβδας


readers  437


Σχόλια (1)


Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος 3 Αυγ 2017, 19:33
...Ένα άρθρο διαμάντι! Απάντησε στα πολλά "όχι" μου, στον "ασκητισμό" μου, την "αντιδημοτικότητα" μου, την πολλές φορές "εριστική" μου στάση και την "πολυλογία" μου. Ακόμη για τις άπειρες φορές μετανιώματος και την εμετική μου διάθεση ύστερα από άλλες τόσες μετριοπαθείς συμπεριφορές μου και βουβαμάρα κατ' απαίτηση του σαβουάρ βιβρ και της ανάγκης...
Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Πέμπτη 17 Αυγούστου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Ν.Καζαντζάκης
Ένα Ελληνικό τοπίο δε δίνει σ’ εµάς τους Έλληνες µιαν αφιλόκερδη ανατριχίλα ωραιότητας, έχει ένα όνοµα το τοπίο - το λένε Μαραθώνα, Σαλαµίνα, Ολυµπία, Θερµοπύλες, Μυστρά - συνδέεται µε µιαν ανάµνηση, εδώ ντροπιαστήκαµε, εκεί δοξαστήκαµε, και µονοµιάς το τοπίο µετουσιώνεται σε πολυδάκρυτη, πολυπλάνητη ιστορία. Κι όλη η ψυχή του Έλληνα προσκυνητή αναστατώνεται. Το κάθε Ελληνικό τοπίο είναι τόσο ποτισµένο από ευτυχίες και δυστυχίες µε παγκόσµιο αντίχτυπο, τόσο γεµάτο ανθρώπινο αγώνα, που υψώνεται σε µάθηµα αυστηρό και δε µπορείς να του ξεφύγεις, γίνεται κραυγή, και χρέος έχεις να την ακούσεις.


Τα σχόλια σας...
"Ολίγα τινά για την νεοελληνική ταυτότητα και παράδοση"30/7/2017 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Επιτρέψετε μου να μη συμμερίζομαι την απαισιοδοξία του συμπολίτη μας κυρίου Θεόδωρου Παντούλα.Η παράδοση καθώς και ο ίδιος αναφέρει δεν είναι κάτι το παγιωμένο, το κονσερβοποιημένο και στάσιμο. Καθημερινά αλλάζει πατώντας στον προηγούμενο της εαυτό. Παραμερίζει, αφαιρεί, προσθέτει, ενσωματώνει. Ότι απ' αυτή αξίζει και προσωρινά υποχωρεί στη βίαιη σύγκρουση του με τους τρόπους μιας ασθμαίνουσας ζωής με εξηγήσιμες αιτίες, σίγουρα θα αναγεννηθεί δυναμωμένο και καλύτερο. Και φυσικά και σωστά τα υπέροχα κεντήματα και περίτεχνα σκαλίσματα μιας παλιότερης εγκλωβισμένης σε στενά όρια ζωής, ας μη τα περιμένουμε. Σήμερα οι νέοι άνθρωποι αγόρια και κορίτσια δεν υφαίνουν, δεν κεντούν αλλά σπουδάζουν μουσική, ξένες γλώσσες, τέχνες, επιστήμες. Ανασύρουν, αξιοποιούν, δημιουργούν και εμπλουτίζουν την υπάρχουσα παραδομένη παράδοση με διακρίσεις. Όσο για την γενικευμένη μειονεξία του συλλογικού εαυτού αυτή πράγματι υπήρξε και υπάρχει από την βίαιη ή ύπουλη μεθοδευμένη εισβολή των επικυρίαρχων μας με τα καθρεφτάκια τους ακόμη και με την μορφή των Lexus. Μόδα είναι, θα περάσει. Άλλωστε "ιθαγενείς" πάντα υπήρχαν, υπάρχουν, θα υπάρχουν...
Κομποστοποίηση ΤΟΠΙΚΑ ή ΚΕΝΤΡΙΚΑ; 21/7/2017 Λ.Λ.
Τα αδιέξοδα της Συνοικιακής κομποστοποίησης συνιστούν μία αλλά χειροπιαστή ένδειξη πως η εξόντωση έχει καταστεί ο κεντρικός -αν και ανομολόγητος- στόχος της πολιτικής όπως αυτή ασκείται σήμερα. Το γεγονός ότι τούτη η εξοντωτική τροπή της πολιτικής παραμένει ανομολόγητη σε επίπεδο πολιτικής ρητορείας, δεν σημαίνει πως δεν γίνεται αισθητή στα πεδία της καθημερινής πρακτικής και της εμπειρίας. Πράγματι, δεν είναι η ευημερία, είναι η ύπαρξη που απειλείται. Ούτε καν «πτωχούς πλην όμως τιμίους» δεν μας θέλουν, γιατί ακριβώς οι τίμιοι κάνουν κοινωνίες που ξέρουν να βγάζουν το ψωμάκι τους, να φροντίζουν τα μέλη τους και την αειφορία του περιβάλλοντος χωρίς την ανάγκη κανενός. Αφήστε που οι ίδιοι πτωχοί και τίμιοι αργά ή γρήγορα θα ευημερήσουν απειλώντας την παντοδυναμία του θηρίου του μηδενισμού και των καταστροφέων δουλευτών του: δηλαδή καταστάσεις που είναι ανεπιθύμητες για την «τρέχουσα» πίσω από τις αγορές πολιτική μας. Πάει πια η παλιά έγνοια των αγορών για εκμετάλλευση των παραγωγικών τάξεων! Οι αγορές προτιμούν αποικίες παρασίτων για να πειραματίζονται πάνω τους και να λεηλατούν ανεμπόδιστα τη γη τους. Επομένως η ανυπαρξία κοινωνίας, η ηθική διαφθορά, το παραγωγικό τέλμα κι ένα επαπειλούμενο φυσικό περιβάλλον συνιστούν ιδρυτικές προϋποθέσεις για την τρέχουσα πολιτική και καθόλου προβλήματα για πραγματική θεραπεία. Γι’ αυτό και άπαντα τα μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης έχουν οσμή παρασιτογόνου και παρασιτοκτόνου μαζί. Γι’ αυτό και αντιθετικοί μέχρι πρότινος ρόλοι, όπως αυτοί στα δίπολα: εργαζόμενος και μισθοφόρος, παραγωγός και καταστροφέας, θριαμβευτής και ηττημένος, προστάτης και βιαστής, τρομοκράτης και αντιτρομοκράτης, κ.ά., γίνανε πλέον τόσο κοντινοί μεταξύ τους και σχεδόν εναλλάξιμοι. Το τείχος ακατανοησίας που έχουν ορθώσει οι δημοτικές δομές απέναντι στο αυτονόητο, έναντι της πρότασης της Συνοικιακής εν προκειμένω, σαν να επρόκειτο για ένα αστήρικτο, ουρανοκατέβατο αίτημα, την ίδια στιγμή που άσχετα, προέλευσης UFO αιτήματα (δες: προγράμματα τύπου ΣΒΑΠ και πλήθος άλλων ψευδοαναπτυξιακών επιλογών επιδοτούμενων από τα ΕΣΠΑ) γίνονται αυτοστιγμεί αποδεκτά, ή η δυσκολία για τους δημότες να αναγνωρίσουμε στη Συνοικιακή την ανάγκη στην οποία ακόμη και οι θεοί πείθονται, η δυσκολία να την ασκήσουμε ενάντια στους δαίμονες της αγοράς και της μικροπολιτικής, όλα τούτα τα εμπόδια προσφέρουν στις Δημοτικές Αρχές έναν «ασφαλή» τρόπο διοίκησης αυτοκτονικής για τους κατοίκους, και συνάμα ένα «δημοκρατικό άλλοθι» λόγω συναινετικής κατάργησης της κοινής λογικής και σύνολης της πραγματικότητας ακόμη και στο πιο στοιχειώδες επίπεδό της, αυτό του τόπου κατοικίας. Με άλλα λόγια από τη στιγμή που η χώρα μου γίνεται εμφανώς τριτοκοσμική, και οι Δήμοι της επίσης, δεν θέλω «Σύμφωνα Ευρωπαίων Δημάρχων» και παρόμοιους αποπροσανατολισμούς, θέλω να γνωρίσω τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων στις τριτοκοσμικές χώρες, θέλω να διδαχθώ τί και πώς μπορεί να διασωθεί από την ήδη συντελούμενη καταστροφή. Είναι θέμα πολιτικής προστασίας του Δήμου. Όχι από φυσική καταστροφή αλλά από κοινωνική και συστημική. Τόσο απλά. Με ελπίδα, που σημαίνει με αίσθηση ευθύνης, ανησυχία χωρίς πανικό. Υπάρχει κάτι πιο σώφρον από αυτό;


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου