Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
3/8/2017

«Χιροσίμα Αγάπη μου» από το Cine - Δράση της Τετάρτης!

Τετάρτη 9 Αυγούστου, 9:00μμ, Β΄ Γυμνάσιο Βριλησσίων (Ταϋγέτου και Ξάνθης)

Από τα ελάχιστα αγέραστα αριστουργήματα της 7ης Τέχνης, κορυφαίο ορόσημο της μοντέρνας, «ενήλικης» εποχής της. Ποιητική και άκρως εξομολογητική ελεγεία που με αφορμή ένα σπαρακτικό ερωτικό ειδύλλιο αναπτύσσει έναν έξοχο στοχασμό πάνω στο παρελθόν και το παρόν, το βάρος της Ιστορίας, τη μνήμη και τα παιχνίδια της, το εφήμερο της ζωής, το αμετάκλητο του θανάτου, την απώλεια, τις διαψεύσεις, τον έρωτα και την προσωπική και συλλογική οδύνη που προκαλεί ο πόλεμος.

Μια τριαντατετράχρονη γαλλίδα ηθοποιός (Emmanuelle Riva) βρίσκεται στη Χιροσίμα συμμετέχοντας σε μια διεθνή ταινία για την ειρήνη. Εκεί γνωρίζει έναν τριανταεξάχρονο γιαπωνέζο αρχιτέκτονα (Eiji Okada) με τον οποίο περνούν μιαν έντονη ερωτική βραδιά στο δωμάτιο του ξενοδοχείου της, την προπαραμονή της μέρας που η γυναίκα πρόκειται να επιστρέψει στη Γαλλία. Και οι δύο ευκαιριακοί εραστές είναι παντρεμένοι, έχουν παιδιά και ζουν μια ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή. Στη διάρκεια σχεδόν ενός εικοσιτετραώρου, οι δύο εραστές κινούνται μαζί ή χωριστά σε διάφορους εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους της πόλης: στο ξενοδοχείο, όπου κάνουν έρωτα, στον δημόσιο χώρο όπου γυρίζονται σκηνές της ταινίας, στο σπίτι του άνδρα, όπου ξανακάνουν έρωτα, σε ένα τεϊοποτείο, όπου περνούν μεγάλο μέρος της νύχτας, στους νυχτερινούς δρόμους της πόλης, στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου, σε ένα κέντρο διασκέδασης με το όνομα Casablanca και, τέλος, πάλι στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Στη διάρκεια αυτού του εικοσιτετραώρου, η ένταση και η αγωνία για την έκβαση της σχέσης τους, για το αν θα ξαναϊδωθούν κάποτε, κορυφώνονται, καθώς εξομολογούνται ο ένας στον άλλο την προηγουμένη ζωή τους.

Εκείνος, πολέμησε στον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο και παρά το γεγονός ότι απουσίαζε από την πόλη όταν η βόμβα ισοπέδωνε τα πάντα, τα έζησε μέσα από τις διηγήσεις της οικογένειας του. Τώρα ανακαλεί στη μνήμη του τις τραγικές συνέπειες αυτής της φρικαλεότητας και τις διηγείται στη σύντροφο του. Εκείνη θυμάται και αφηγείται διεξοδικά τη δική της τραγική εμπειρία από τον πόλεμο. Στα δεκαοχτώ της χρόνια, στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, στη γενέτειρα της Νεβέρ, μια γαλλική κωμόπολη, ερωτεύθηκε έναν εικοσιτριάχρονο γερμανό στρατιώτη και έζησε μαζί του τον πρώτο της μεγάλο έρωτα επί δυο χρόνια. Με την απελευθέρωση οι συμπατριώτες της σκότωσαν τον εχθρό εραστή της και ατίμασαν την ίδια, που έμεινε για καιρό φυλακισμένη από τον πατέρα της σε ένα κελάρι. Η ταινία τελειώνει λίγο πριν από τη στιγμή που η γυναίκα πρέπει να φύγει για τη Γαλλία, χωρίς οι θεατές να μάθουν αν η ηρωίδα φεύγει ή μένει στη Χιροσίμα με τον εραστή της.

Αν και τα περισσότερα στοιχεία ευνοούν την «αρνητική» εκδοχή, το τέλος παραμένει εκκρεμές. Η επαναλαμβανόμενη, σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, κατηγορηματική φράση του γιαπωνέζου προς τη γαλλίδα «Τίποτε δεν είδες στη Χιροσίμα», ενισχυμένη από τις εικόνες καταστροφής της πόλης τονίζουν και την διάρκεια του μεταξύ τους δράματος. Ανεξάρτητα αν η γυναίκα φύγει ή μείνει στην πόλη, θα εξακολουθήσει να μην έχει δει τίποτε από την καταστροφή της. Όπου και να κατοικεί θα ζει πάντα στη Νεβέρ, όπως και εκείνος ακόμα και αν την ακολουθήσει στην πόλη της θα ζει πάντα στη Χιροσίμα. Και αυτό επειδή όποιος έζησε τη φρίκη δεν μπορεί να λυτρωθεί από αυτήν. Ούτε καν να τη μεταδώσει στον άλλο στις πραγματικές της διαστάσεις. Ο έρωτας τους λειτουργεί ως ισχυρότατη ψευδαίσθηση, που φαίνεται να υπερνικά, έστω προσωρινά, το παρελθόν, τελικά όμως ούτε και αυτός μπορεί να τους λυτρώσει από τις οδυνηρές εμπειρίες του παρελθόντος. Καθώς οι ήρωες της ταινίας έζησαν, ως ιστορικά υποκείμενα τα συλλογικά συμβάντα, έχουν σημαδευτεί, πάσχουν και θα πάσχουν για πάντα από την οδυνηρή ανάμνηση τους. Όσο και να επιθυμούν να λυτρωθούν, αυτό είναι αδύνατον, καθώς παρελθόν και παρόν περιπλέκονται και ενοποιούνται στην ταραγμένη συνείδηση τους.

Το «Χιροσίμα αγάπη μου», θεωρείται η απαρχή του γαλλικού Νέου Κύματος και είναι η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Alain Resnais που μέχρι τότε είχε ασχοληθεί με το γύρισμα θαυμάσιων ντοκιμαντέρ όπως το «Η νύχτα και η καταχνιά» (που έχουμε προβάλει στο Cine-Δράση). Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί την επανάληψη και την επιστροφή στα ίδια μοτίβα για να ανακαλύψει την αλήθεια, άλλοτε με μικρές παραλλαγές, άλλοτε με αντιφάσεις, όπως οι συνεχείς αλλαγές επιθυμίας της γυναίκας: να μείνει, να φύγει, να θυμηθεί, να ξεχάσει, βασιζόμενος όχι τόσο στα ίδια τα γεγονότα όσο στον αντίκτυπο τους.

Το φιλμ δημιουργήθηκε πάνω στο καθαρά λογοτεχνικό, υποψήφιο για Όσκαρ σενάριο της μεγάλης Γαλλίδας συγγραφέα και σκηνοθέτη Marguerite Duras. Η υπέροχη και διακριτική γαλλίδα ηθοποιός, Emmanuelle Riva, που πρόσφατα απολαύσαμε στην αριστουργηματική «Αγάπη» του Χάνεκε και η οποία κάνει εδώ το πρωταγωνιστικό της ντεμπούτο, δίνει μια έξοχη ερμηνεία. Το λυρικό και θλιμμένο κλίμα του φιλμ ενισχύεται από το συγκλονιστικό σάουντρακ των Georges Delerue και Giovanni Fusco. Αποτέλεσμα μια ταινία στην οποία εικόνα, μουσική, διάλογοι και αφήγηση δένονται σε ένα τέλειο σύνολο που της επιτρέπει να παραμένει μέχρι σήμερα το ίδιο συναρπαστική, όταν ολόκληρος σχεδόν ο σύγχρονος κινηματογράφος, έχει μετατρέψει την τεχνολογία σε αυτοσκοπό και παράγει έργα χωρίς καλλιτεχνική αξία, ξεχνώντας την ουσία της κινηματογραφικής τέχνης.

Πενήντα πέντε χρόνια μετά, η αφηγηματική γλώσσα του Resnais παραμένει μοναδική, ξεχωριστή, καινοτόμα.


Γαλλία-Ιαπωνία, 1959. Διάρκεια 90΄. Σενάριο: Marguerite Duras. Σκηνοθεσία: Alain Resnais. Πρωταγωνιστούν: Emmanuelle Riva, Eiji Okada, Stella Dassas, Pierre Barbaud, Bernard Fresson. Φωτογραφία: Michio Takahashi, Sacha Vierny. Μουσική: Georges Delerue, Giovanni Fusco.



*Οι καλοκαιρινές προβολές του Cine-Δράση πραγματοποιούνται κάθε Τετάρτη, όλο το καλοκαίρι, στις 9.00 το βράδυ, στον προαύλιο χώρο του 2ου Γυμνάσιου Βριλησσίων, Ταϋγέτου και Ξάνθης. Την Τετάρτη 16 Αυγούστου δεν θα υπάρξει προβολή!


readers  57


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Πέμπτη 17 Αυγούστου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Ν.Καζαντζάκης
Ένα Ελληνικό τοπίο δε δίνει σ’ εµάς τους Έλληνες µιαν αφιλόκερδη ανατριχίλα ωραιότητας, έχει ένα όνοµα το τοπίο - το λένε Μαραθώνα, Σαλαµίνα, Ολυµπία, Θερµοπύλες, Μυστρά - συνδέεται µε µιαν ανάµνηση, εδώ ντροπιαστήκαµε, εκεί δοξαστήκαµε, και µονοµιάς το τοπίο µετουσιώνεται σε πολυδάκρυτη, πολυπλάνητη ιστορία. Κι όλη η ψυχή του Έλληνα προσκυνητή αναστατώνεται. Το κάθε Ελληνικό τοπίο είναι τόσο ποτισµένο από ευτυχίες και δυστυχίες µε παγκόσµιο αντίχτυπο, τόσο γεµάτο ανθρώπινο αγώνα, που υψώνεται σε µάθηµα αυστηρό και δε µπορείς να του ξεφύγεις, γίνεται κραυγή, και χρέος έχεις να την ακούσεις.


Τα σχόλια σας...
"Ολίγα τινά για την νεοελληνική ταυτότητα και παράδοση"30/7/2017 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Επιτρέψετε μου να μη συμμερίζομαι την απαισιοδοξία του συμπολίτη μας κυρίου Θεόδωρου Παντούλα.Η παράδοση καθώς και ο ίδιος αναφέρει δεν είναι κάτι το παγιωμένο, το κονσερβοποιημένο και στάσιμο. Καθημερινά αλλάζει πατώντας στον προηγούμενο της εαυτό. Παραμερίζει, αφαιρεί, προσθέτει, ενσωματώνει. Ότι απ' αυτή αξίζει και προσωρινά υποχωρεί στη βίαιη σύγκρουση του με τους τρόπους μιας ασθμαίνουσας ζωής με εξηγήσιμες αιτίες, σίγουρα θα αναγεννηθεί δυναμωμένο και καλύτερο. Και φυσικά και σωστά τα υπέροχα κεντήματα και περίτεχνα σκαλίσματα μιας παλιότερης εγκλωβισμένης σε στενά όρια ζωής, ας μη τα περιμένουμε. Σήμερα οι νέοι άνθρωποι αγόρια και κορίτσια δεν υφαίνουν, δεν κεντούν αλλά σπουδάζουν μουσική, ξένες γλώσσες, τέχνες, επιστήμες. Ανασύρουν, αξιοποιούν, δημιουργούν και εμπλουτίζουν την υπάρχουσα παραδομένη παράδοση με διακρίσεις. Όσο για την γενικευμένη μειονεξία του συλλογικού εαυτού αυτή πράγματι υπήρξε και υπάρχει από την βίαιη ή ύπουλη μεθοδευμένη εισβολή των επικυρίαρχων μας με τα καθρεφτάκια τους ακόμη και με την μορφή των Lexus. Μόδα είναι, θα περάσει. Άλλωστε "ιθαγενείς" πάντα υπήρχαν, υπάρχουν, θα υπάρχουν...
Κομποστοποίηση ΤΟΠΙΚΑ ή ΚΕΝΤΡΙΚΑ; 21/7/2017 Λ.Λ.
Τα αδιέξοδα της Συνοικιακής κομποστοποίησης συνιστούν μία αλλά χειροπιαστή ένδειξη πως η εξόντωση έχει καταστεί ο κεντρικός -αν και ανομολόγητος- στόχος της πολιτικής όπως αυτή ασκείται σήμερα. Το γεγονός ότι τούτη η εξοντωτική τροπή της πολιτικής παραμένει ανομολόγητη σε επίπεδο πολιτικής ρητορείας, δεν σημαίνει πως δεν γίνεται αισθητή στα πεδία της καθημερινής πρακτικής και της εμπειρίας. Πράγματι, δεν είναι η ευημερία, είναι η ύπαρξη που απειλείται. Ούτε καν «πτωχούς πλην όμως τιμίους» δεν μας θέλουν, γιατί ακριβώς οι τίμιοι κάνουν κοινωνίες που ξέρουν να βγάζουν το ψωμάκι τους, να φροντίζουν τα μέλη τους και την αειφορία του περιβάλλοντος χωρίς την ανάγκη κανενός. Αφήστε που οι ίδιοι πτωχοί και τίμιοι αργά ή γρήγορα θα ευημερήσουν απειλώντας την παντοδυναμία του θηρίου του μηδενισμού και των καταστροφέων δουλευτών του: δηλαδή καταστάσεις που είναι ανεπιθύμητες για την «τρέχουσα» πίσω από τις αγορές πολιτική μας. Πάει πια η παλιά έγνοια των αγορών για εκμετάλλευση των παραγωγικών τάξεων! Οι αγορές προτιμούν αποικίες παρασίτων για να πειραματίζονται πάνω τους και να λεηλατούν ανεμπόδιστα τη γη τους. Επομένως η ανυπαρξία κοινωνίας, η ηθική διαφθορά, το παραγωγικό τέλμα κι ένα επαπειλούμενο φυσικό περιβάλλον συνιστούν ιδρυτικές προϋποθέσεις για την τρέχουσα πολιτική και καθόλου προβλήματα για πραγματική θεραπεία. Γι’ αυτό και άπαντα τα μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης έχουν οσμή παρασιτογόνου και παρασιτοκτόνου μαζί. Γι’ αυτό και αντιθετικοί μέχρι πρότινος ρόλοι, όπως αυτοί στα δίπολα: εργαζόμενος και μισθοφόρος, παραγωγός και καταστροφέας, θριαμβευτής και ηττημένος, προστάτης και βιαστής, τρομοκράτης και αντιτρομοκράτης, κ.ά., γίνανε πλέον τόσο κοντινοί μεταξύ τους και σχεδόν εναλλάξιμοι. Το τείχος ακατανοησίας που έχουν ορθώσει οι δημοτικές δομές απέναντι στο αυτονόητο, έναντι της πρότασης της Συνοικιακής εν προκειμένω, σαν να επρόκειτο για ένα αστήρικτο, ουρανοκατέβατο αίτημα, την ίδια στιγμή που άσχετα, προέλευσης UFO αιτήματα (δες: προγράμματα τύπου ΣΒΑΠ και πλήθος άλλων ψευδοαναπτυξιακών επιλογών επιδοτούμενων από τα ΕΣΠΑ) γίνονται αυτοστιγμεί αποδεκτά, ή η δυσκολία για τους δημότες να αναγνωρίσουμε στη Συνοικιακή την ανάγκη στην οποία ακόμη και οι θεοί πείθονται, η δυσκολία να την ασκήσουμε ενάντια στους δαίμονες της αγοράς και της μικροπολιτικής, όλα τούτα τα εμπόδια προσφέρουν στις Δημοτικές Αρχές έναν «ασφαλή» τρόπο διοίκησης αυτοκτονικής για τους κατοίκους, και συνάμα ένα «δημοκρατικό άλλοθι» λόγω συναινετικής κατάργησης της κοινής λογικής και σύνολης της πραγματικότητας ακόμη και στο πιο στοιχειώδες επίπεδό της, αυτό του τόπου κατοικίας. Με άλλα λόγια από τη στιγμή που η χώρα μου γίνεται εμφανώς τριτοκοσμική, και οι Δήμοι της επίσης, δεν θέλω «Σύμφωνα Ευρωπαίων Δημάρχων» και παρόμοιους αποπροσανατολισμούς, θέλω να γνωρίσω τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων στις τριτοκοσμικές χώρες, θέλω να διδαχθώ τί και πώς μπορεί να διασωθεί από την ήδη συντελούμενη καταστροφή. Είναι θέμα πολιτικής προστασίας του Δήμου. Όχι από φυσική καταστροφή αλλά από κοινωνική και συστημική. Τόσο απλά. Με ελπίδα, που σημαίνει με αίσθηση ευθύνης, ανησυχία χωρίς πανικό. Υπάρχει κάτι πιο σώφρον από αυτό;


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου