Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
5/9/2017

Από τη Δαμασκό στη Θράκη

του Απόστολου Αποστολόπουλου

Προ ημερών πέρασε ασχολίαστη «στα ψιλά» η πληροφορία ότι οι ΗΠΑ έχουν δυσαρεστηθεί για τα πάρε-δώσε με τους Κινέζους (COSCO) και τις προσοδοφόρες δουλειές με τα ελληνικά λιμάνια. Αργότερα, ακολούθησε με μεγάλα γράμματα και διθυραμβικούς τόνους, η πληροφορία ότι αναμένεται στην Αθήνα ο Πρόεδρος της Γαλλίας Μακρόν με την σύζυγό του, πηγή ποικίλων σχολίων και αντιδράσεων στη γαλλική πρωτεύουσα. Η Γαλλία είναι ο πιο φιλοαμερικανός από τους δυτικοευρωπαίους εταίρους, επιδιώκοντας έτσι να αντισταθμίσει την ισχύ της Γερμανίας. Ένας βασικός στόχος της επίσκεψης Μακρόν είναι, σύμφωνα με τα ΜΜΕ, να μπει η Γαλλία μέτοχος στην πώληση του λιμανιού της Θεσσαλονίκης έτσι ώστε τουλάχιστον να ελεγχθεί η δυναμική της κινεζικής διείσδυσης από την Ελλάδα προς την Ευρώπη αλλά και να εξισορροπηθεί το ενδιαφέρον της Γερμανίας για το λιμάνι.

Ο Πειραιάς είναι πολύτιμος λίθος αλλά η Θεσσαλονίκη και το Λιμάνι της είναι καθαρό διαμάντι. Εντάξει. Η μερίδα του λέοντος θα πάει στους ξένους φίλους, κάτι θα μείνει στους ντόπιους άρχοντες, πρωτευουσιάνους και της συμπρωτεύουσας, προφανώς και τα απαραίτητα λίγα για το εργατικό προσωπικό. Όπως λένε και στην κυβέρνηση με την αγιαστούρα δεν γίνονται δουλειές, το χρήμα ανοίγει παράθυρα και πόρτες αν και ενίοτε κλείνει σπίτια. Σπανίως στον τόπο μας, είναι η αλήθεια. Αλληλοκάλυψη και αλληλοσυγκάλυψη είναι διαχρονικοί και διακομματικοί πυλώνες του Συστήματος.

Ωστόσο τα λιμάνια είναι μέρος μόνο ενός πολύ ευρύτερου, πλανητικού, «παιχνιδιού» που περιλαμβάνει το «δρόμο του μεταξιού», δηλαδή τη δυναμική είσοδο της Κίνας στη Δύση, το ρωσικό φυσικό αέριο και τις αμερικανικές κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας αλλά και εναντίον της Γερμανίας και συνολικά της ΕΕ, όπου και η Ελλάδα. Η Ευρώπη, εννοώ η ΕΕ, παραμένει μεν αμερικανικό προτεκτοράτο (κατά τον Μπρζεζίνσκι) αλλά η παρουσία της Κίνας τη μετατρέπει σε διεκδικούμενη περιοχή ενώ οι ΗΠΑ βρίσκονται σε κατάσταση υστερίας απέναντι στη Ρωσία προκειμένου να διατηρήσουν τη μονοκρατορία τους στη γηραιά Ήπειρο.

Πρόκειται για μια καθολική, πλανητική σύγκρουση για τη διαμόρφωση ενός νέου Κόσμου σε πολύ μεγάλο βάθος χρόνου. Είναι η Ιδέα της «χιλιόχρονης αυτοκρατορίας», παλιότερα όνειρο του Χίτλερ για το Ράϊχ των χιλίων ετών και την εκσυγχρονισμένη μεταμφίεσή της, όπως τη διατύπωσε ο Χάντιγκτον για το «τέλος της Ιστορίας». Πρόκειται για σύγκρουση του τύπου «Ρώμη εναντίον Καρχηδόνας» όπου ο ένας αντίπαλος εκμηδενίζεται πλήρως και ανατέλλει ένας εντελώς καινούργιος και διαφορετικός Κόσμος. Κάτι που δεν προέκυψε από τους δυο παγκοσμίους Πολέμους. Και για να συνεννοούμεθα η ιδέα πλήρους εξόντωσης του αντίπαλου είναι παλιότερη του καπιταλισμού. Η διαφορά είναι ότι τώρα, πρώτον, τα Μέσα Καταστροφής οδηγούν σε πλήρη εκμηδένιση όχι μόνο του ενός αλλά και των δυο αντιμαχόμενων. Και δεύτερον δεν χωρούν πλέον στον Πλανήτη δυο (ή περισσότερες) διαφορετικές εκδοχές του ίδιου (καπιταλιστικού) Συστήματος. Η αντίφαση είναι προφανής και το αδιέξοδο επίσης, η λύση αγωνιώδης. Η τερατώδης ανάπτυξη της τεχνολογίας, της Οικονομίας αλλά και η επιτακτική ανάγκη ελέγχου της πληθυσμιακής έκρηξης σπρώχνουν αδυσώπητα στην ομοιογένεια και στη στυγνή πειθάρχηση των πληθυσμών. Η τρομοκρατία, αθέλητα ή προσχεδιασμένα ή ως μοιραίο αποτέλεσμα, συμβάλλει στην επιβολή σιδερένιας πειθαρχίας στους πληθυσμούς.

Το θέμα των Λιμανιών είναι, λοιπόν, πρωτίστως γεωπολιτικό, όχι οικονομικό. Η Ρωσία ήδη από χθες και η Κίνα μέχρι να βραδιάσει είναι απειλητικοί γεωπολιτικοί αντίπαλοι των ΗΠΑ και της Δύσης, των Ρότσιλντ και των Ροκφέλερ, της δυναμικής δημόσιας προμετωπίδας τους, του Σόρος. Ολιγώρησαν με τον Πειραιά αλλά δεν θα χάσουν όλοι αυτοί και τη Θεσσαλονίκη μέσα από τα χέρια τους, την αγαπημένη Σαλονίκη, αλησμόνητη πατρίδα των (τότε κυνηγημένων) Εβραίων, πανίσχυρων σήμερα.

Εντάξει, λοιπόν. Θα δοθούν μάχες, ίσως πέσουν κορμιά, αλλά, επιτέλους, όπως μοίρασαν την πίττα οι Κύπριοι έτσι ας τα καταφέρουν και οι εν Ελλάδι. Και αν, ανίκανοι, δεν τα καταφέρουν ετούτοι, θα κληθούν οι επόμενοι και αν και πάλι δυσκολευτούν θα εκπληρωθεί ο πόθος πολλών να τα ταιριάξουν όλοι, ως πατριώτες, για να δώσουν «εθνική λύση». Ο εθνικός Μύθος είναι ότι όλοι μαζί οι Έλληνες, τα κόμματα, κάνουν θαύματα. Η κοινή και όχι παράλογη απορία είναι γιατί η σύμπραξη των αποτυχημένων θεωρείται ιδανική λύση για τη χώρα; Θα είχε νόημα μόνο αν έστω μια πλευρά της «εθνικής σύμπραξης» είχε σχέδιο με στόχους, προτεραιότητες και απαιτήσεις προς τους Εταίρους/Συμμάχους για τους όρους συμμετοχής της χώρας στο «Μεγάλο Παιχνίδι». Αλλά τα προτεκτοράτα δεν απαιτούν, επαιτούν.

Πούτιν και Ερντογάν συμβαδίζουν ώστε να ολοκληρωθεί ο λεγόμενος «νότιος ή τουρκικός αγωγός» του ρωσικού φυσικού αερίου που προώρισται να περάσει από τη Βουλγαρία ή/και την ελληνική Θράκη για να καταλήξει στην Ευρώπη. Το συμφέρον για την ολοκλήρωση του αγωγού είναι μέγιστο και ζωτικό. Αν ματαιωθεί διαιωνίζεται η αμερικανική κυριαρχία στην Ευρώπη. Αν η Ελλάδα βάλει εμπόδια, λόγω ΗΠΑ, θα τεθεί άμεσα θέμα Θράκης φαινομενικά ως προκλητική απαίτηση της Τουρκίας αλλά με την συνενοχή όχι μόνο της Ρωσίας αλλά και των Βρυξελών/Βερολίνου. Και τότε τυχόν αμερικανικές συστάσεις στον Ερντογάν θα τον αφήσουν αδιάφορο. Ούτε θα υπάρξει «σχέδιο Ανάν», για πενταμερείς, χώρος και χρόνος για αξιοθαύμαστους διπλωματικούς χειρισμούς.

Από τη Δαμασκό στη Θράκη ο δρόμος είναι γεμάτος λακκούβες. Οι Κούρδοι, με μοναδικό συμπαραστάτη τις ΗΠΑ, απειλούν την εδαφική ακεραιότητα Συρίας, Ιράν και Τουρκίας. Θα ήταν ανόητοι αν ένιωθαν ασφαλείς. Αλλά γιατί οι ιθύνοντες στην Αθήνα επαναλαμβάνουν ότι ζούμε σε όαση ειρήνης; Σάμπως από αυτούς εξαρτάται;


ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

Πηγή:
http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2017/08/blog-post_611.html


Ο Απόστολος Αποστολόπουλος είναι δημοσιογράφος. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νέα Σμύρνη με μικρασιατική παιδεία από την οικογένειά του. Ακολούθησε τη δουλειά του πατέρα του και του παππού του. Τα χρόνια της δικτατορίας έφυγε στο Παρίσι, όπου και σπούδασε κοινωνιολογία στο -τότε πειραματικό- πανεπιστήμιο της Vincennes. Ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του ζωή από την εφημερίδα Αυγή αρθρογραφώντας σε φιλική βάση. Έχει εργαστεί επίσης στις εφημερίδες Μεσημβρινή, Απογευματινή, Αθηναϊκή και σε περιοδικά όπως το Αντί και τα Πολιτικά Θέματα. Συνεργασία είχε, στο ραδιόφωνο, με το σταθμό της Αθήνας 9,84. Από το 1974 εργάστηκε στην ΕΡΤ, όπου, έως το 1997, παρουσίαζε το Δελτίο Ειδήσεων καθώς και πολλές δημοσιογραφικές εκπομπές. Εισηγητής σε εκδήλωση της "Δράσης" στο ΤΥΠΕΤ στις 16 Οκτωβρίου 2011, με θέμα: "ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ. Γιατί ο κόσμος δεν αντιδρά; Τι μας διαφεύγει πίσω από τις προφανείς εξηγήσεις;".


Αρθρογραφία: http://new-deal.gr/author/apap/#ixzz4ro8hnnv5
και https://www.e-dromos.gr/



readers  134


Σχόλια (1)


Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος 6 Σεπ 2017, 11:44
Αξιόλογο άρθρο που πλαταίνει τη σκέψη!Όμορφη ανάρτηση!
Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Στην αόριστη αγάπη για την ανθρωπότητα, αγαπάς σχεδόν πάντα μονάχα τον εαυτό σου.


Τα σχόλια σας...
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;10/10/2017 Παπαχριστοδούλου Μαρίνα
Έχω και εγώ σοβαρές επιφυλάξεις για το άρθρο αυτό. Δεν είναι ακριβώς τα ζητήματα που βάζει ο Ορέστης που με απασχολούν, ούτε ξέρω να πω αν είναι καλύτερα αυτή την περίοδο να ζήσει η Καταλονία μακριά ή μέσα στην Ισπανία. Είναι το γεγονός ότι τόσο Régis de Castelnau όσο και ο Μπελαντής (λιγότερο) οι οποίοι και προφανώς έχουν καταλήξει ότι η Καταλονία πρέπει να μείνει στην αγκαλιά της κραταιής Ισπανίας ή καλύτερα είναι ενάντια στις αποσχιστικές τάσεις, αντιμετωπίζουν το θέμα με απίστευτη μονομέρεια. Μάλιστα στο άρθρο του Castelnau μπορώ να πω ότι διακρίνω μια υποτιμητική, σχεδόν ρατσιστική αντίληψη προς τους νότιους και τους "αριστερούς", ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει σήμερα. Μου θύμισε κάτι από την ανωτερότητα των προηγμένων βόρειων ενάντια στους καθυστερημένους νότιους για να μην θυμηθώ την αποικιοκρατία κοκ. Αλλά οι κύριες επιφυλάξεις μου είναι τρεις: Πρώτον: κανένας από τους δύο δεν αναφέρεται στο όργιο αυταρχισμού και αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς από την κεντρική κυβέρνηση της Ισπανίας (και κατ΄ επέκταση στους σχετικούς χειρισμούς της ΕΕ) απέναντι στους Καταλανούς, στάση στην οποία κανένας προοδευτικός άνθρωπος και πολύ περισσότερο σχολιαστής δεν μπορεί να αγνοεί . Η άποψή μου, που νομίζω ότι είναι κεντρική θέση της Δράσης ότι «δεν θέλουμε τίποτα, ούτε το καλύτερο ούτε το χειρότερο για μας αν δεν συμμετέχουμε στην απόφασή του» και από αυτή την άποψη δεν είναι να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε στο δικαίωμα των Καταλανών στην αυτοδιάθεση, αλλά να συμφωνήσουμε απόλυτα στο δικαίωμα τους να αποφασίζουν για την αυτοδιάθεση ή όχι. Τέλος διάβασα κάπου ότι τόσο η στάση της κυβέρνησης Ραχόι, όσο και της ΕΕ είναι για να διδάσκονται στα πανεπιστήμια, στις σχολές πολιτικών επιστημών ως παραδείγματα του τι πρέπει να κάνεις για να πετύχεις αυτό που δεν θέλεις. Το λέω εδώ για να σημειώσω ότι ΕΕ και Ραχόι αυτό ήθελαν και όχι δεν ήθελαν και αυτή τη διάσταση την δίνει ο Castelnau, όχι όμως με πολύ πειστικό τρόπο. Δεύτερον: Το γεγονός ότι υπάρχουν πλείστα όσα παραδείγματα που παραπέμπουν στην καταστροφική εξέλιξη αποσχιστικών κινημάτων (πχ Γιουγκοσλαβία , Ουκρανία ), δεν σημαίνει ότι εμείς συλλήβδην θα είμαστε κατά των αιτημάτων και κινημάτων αυτοδιάθεσης. Και στο κάτω-κάτω είναι δύο διαφορετικά ζητήματα. Ένα να επιλέξει ένας λαός πως θέλει να ζήσει, μέσα σε ποιο πλαίσιο. Δικαίωμα του αναφαίρετο. Και ένα δεύτερο να προσπαθήσει να εμποδίσει τις έξωθεν επεμβάσεις. Ανεδαφικό σήμερα; Μάλλον δύσκολο, αλλά δεν βλέπω και άλλο τρόπο. Ούτε είναι δικαιολογία ότι ο Κάρλας Πουτσντεμόν είναι συντηρητικός άρα δεν μπορούμε ως προοδευτικοί να συντασσόμαστε με το αίτημα του. Ένα αίτημα είναι αυθύπαρκτο και ως τέτοιο πρέπει να κρίνεται. Συνυπολογίζεις πολλούς παράγοντες για να πεις αν είσαι υπέρ ή κατά. Ποια συμφέροντα εξυπηρετεί κυρίως κλπ, και μετά ας το υποστηρίζει όποιος θέλει. Τρίτο: Υπάρχει μία πλευρά της πολιτικής ζωής στην Ισπανία που αποσιωπάται αν και σε αυτήν εδράζονται πολλά από τα κακώς κείμενα που παρακολουθούμε να συμβαίνει σε αυτήν την χώρα. Πρόκειται για το γεγονός ότι μια δικτατορία που κράτησε 39 ολόκληρα χρόνια καταλύθηκε χωρίς να ανοίξει μύτη, χωρίς να υπάρξει κανενός είδους αποχουντοποίηση. Όλοι έμειναν στη θέση τους και συνέχισαν να κάνουν τη δουλειά τους όπως την ήξεραν. Οι στρατιωτικοί στο στρατό, οι αστυνομικοί στην αστυνομία, οι παπάδες στην εκκλησία (μεγάλο στήριγμα της δικτατορίας και πολύ το απόλαυσε η εκκλησία αυτό) κοκ. Οι δικοί μας χουντικοί, που παρεμπιπτόντως φαντάζουν αγγελάκια μπροστά στους Ισπανούς, με κάποιον τρόπο έστω περιορισμένο τιμωρήθηκαν. Εκεί τίποτα. Μόλις τον τελευταίο καιρό γίνονται προσπάθειες να αντιμετωπιστεί το θέμα. Ακούγονται όλο και περισσότερες φωνές, γίνονται και κάποια πράγματα, όχι τόσο εξ αιτίας του παρελθόντος, αλλά εξ αιτίας της δράσης όλων αυτών σήμερα. Ως συνέπεια αυτού είναι φυσικό να υπάρχει τόσος αυταρχισμός εκεί. Φυσικό όσο και απαράδεκτο.
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Ορέστης Ηλίας
Από αυτούς που χαίρουν της συντροφικής εκτίμησης του Μπελαντή, κανένας δεν είπε ότι το καταλανικό εθνικό ζήτημα είναι σπόρος του σοσιαλιστικού μέλλοντος..(μακάρι να γίνει) Όμως, είναι κρίσιμο να συνεχιστεί η κοινωνική διάσταση του κινήματος απέναντι στην αμιγώς εθνική. Οι επιτροπές και συντονισμοί που στήθηκαν σε χώρους δουλειάς, γειτονιές και πανεπιστήμια για την διασφάλιση του δημοψηφίσματος είναι κύτταρα που κρίνουν στη συνέχεια το τι είδους ανεξαρτησία θέλουν "οι από κάτω", για να μην περιοριστεί όλο αυτό το κίνημα σε μια απλή αλλαγή σημαίας. Άρα, ας μην βιαζόμαστε στις αναλύσεις διότι το εθνικό μετατρέπεται πολλές φορές σε ταξικό. Παράδειγμα το Brexit, όλοι οι αναλυτές έγραφαν σεντόνια για τον εθνικισμό των Άγγλων και ότι εμπιστεύονται την πλούσια οικονομία τους γι' αυτό ψήφισαν έξοδο από την ΕΕ πριν ενάμισι χρόνο, όμως οι τελευταίες εκλογές (Ιούνιος 2017) έδειξαν στροφή προς τα αριστερά, πτώση των εκφραστών της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και πλήρη εξαφάνιση των εθνικιστών. Είναι οι αγώνες των απλών καθημερινών ανθρώπων που μπορούν να μετατρέπουν ακόμα και "ψευτοδημοψηφίσματα" σε κρίση κυριαρχίας της παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Και αυτό είναι κάτι που το θέλουμε όλοι όσοι βάζουμε τον εαυτό μας στους "από τα κάτω".
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Γιάννης Τσούτσιας
Δεν τα λέει μόνο ο Castelnau. Τα λέει π.χ. και ο Μπελαντής. Επισημαίνοντας μάλιστα, ότι "...μου προξενεί μεγάλη εντύπωση η εξής αντίφαση: πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα της Αριστεράς, στα οποία έχω συντροφική εκτίμηση αλλά διαφωνώ μαζί τους ιδεολογικά, που στην Ελλάδα ή αλλού αισθάνονται ρίγος ή ψυχική απώθηση, όταν εκφέρονται οι λέξεις «εθνικό ζήτημα», «πατρίδα» ή «εθνική ανεξαρτησία» (σε ένα έθνος-κράτος που υπάρχει εδώ και δύο αιώνες), αντιστρέφουν τελείως την οπτική τους, όταν πρόκειται για την καταλανική εθνότητα. Η μια εθνότητα (η δική μας) είναι αυτόχρημα καπιταλιστική, η άλλη φέρει τον σπόρο του σοσιαλιστικού μέλλοντος. Πόση λογική, πολιτική και θεωρητική συνοχή υπάρχει ανάμεσα στις δύο ταυτόχρονες αυτές τοποθετήσεις;" Όλο το άρθρο: pandiera.gr Για την υπόθεση της Καταλονίας -μια πολύ διαφορετική άποψη. Του Δημήτρη Μπελαντή. 9/10/2017


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου