Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
20/9/2017

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ: ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ «ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ»;

Ένα ακόμη εξαιρετικό και αδημοσίευτο κείμενο, αυτή τη φορά του Régis de Castelnau, σε απόδοση του Σταύρου Λάβδα, για την ιστοσελίδα της «Δράσης»


Κείµενο του Régis de Castelnau*, που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα «Vu du Droit» στις 30/8/2017. (Απόδοση: Σ. Λάβδας)










Τι είναι η "Δέσµευση Υποτέλειας";

Υπό την πίεση ενός ισχυρού ρεύµατος εναντίον της, η δουλεία καταργήθηκε το 1830 στις Αγγλικές αποικίες και το 1848 στις Γαλλικές. Στη συνέχεια, τα µεγάλα οικονοµικά συµφέροντα αυτών των αποικιών επέλεξαν να µην δώσουν δουλειά στους πρώην σκλάβους τους και οργάνωσαν την µαζική έλευση εργατικού δυναµικού από χώρες του Ινδικού Ωκεανού. Το δυναµικό αυτό αποτελούνταν από φτωχούς µετανάστες, που ονοµάστηκαν «engages» («δεσµευµένοι»), ενώ ο τρόπος της δέσµευσης τους «engagisme» ("Δέσµευση Υποτέλειας") (σηµ.µτφ: οι µετανάστες υπέγραφαν συµβάσεις καθορισµένης διάρκειας -συνήθως τριετούς ή πενταετούς-για εργασία σε συγκεκριµένο εργοδότη, µε πολύ χαµηλές αµοιβές. Οι συµβάσεις αυτές ήταν µεταβιβάσιµες σε τρίτους και ο εργαζόµενος ήταν υποχρεωµένος να τις τηρήσει. Σε αντίθετη περίπτωση, συλλαµβάνονταν και παραδίδονταν στον εργοδότη).

Άραγε µπορεί η µελέτη των µηχανισµών αυτής της µεγάλης µεταναστευτικής ροής να βοηθήσει στην κατανόηση της µεταναστευτικής κρίσης που αντιµετωπίζει σήµερα η Ευρώπη;

Η γερµανική απόφαση εισαγωγής φθηνού εργατικού δυναµικού

Τον Σεπτέµβριο του 2015 η Angela Merkel εξέπληξε την Ευρώπη, ανακοινώνοντας ότι η Γερµανία είναι έτοιμη να υποδεχτεί 2 εκατοµµύρια «πρόσφυγες» στο έδαφός της. Ήταν ένας µικρός αριστουργηµατικός ελιγµός-τακτικός και στρατηγικός- κόντρα στα συµφέροντα όλων των χώρων που αντιµετωπίζουν µεταναστευτική πίεση στα σύνορά τους.

Τακτικός, γιατί, όπως συνηθίζει η καγκελάριος στη βραχυπρόθεσµη διαχείριση των θεµάτων, επέτρεψε να βελτιωθεί η εικόνα της Γερµανίας, παρουσιάζοντάς την σαν γενναιόδωρη και φιλόξενη χώρα, την ίδια στιγµή που η συµπεριφορά της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η διαχείρισή του ευρώ βασανίζουν τους λαούς των χωρών που τα γερµανικά µέσα µαζικής ενηµέρωσης αποκαλούν περιφρονητικά "χώρες του Νότου".

Στρατηγικός, γιατί ο κύριος λόγος είναι βέβαια οι απαιτήσεις των Γερµανών εργοδοτών, σε συνδυασµό µε την ανησυχία των ανώτερων στρωµάτων για τη δηµογραφική κρίση. Ο αριθµός των γεννήσεων στη Γερµανία είναι κάτω από το δείκτη ανανέωσης των γενεών και είναι απολύτως απαραίτητο να βρεθεί νέο ανθρώπινο δυναµικό. Λεηλατούν λοιπόν τις χώρες του Νότου της Ε.Ε, εισάγοντας απόφοιτους πανεπιστηµιακών σχολών, που αναγκάζονται να µεταναστεύσουν στη Γερµανία, αφού, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής κατανοµής εργασίας, δεν έχουν πλέον επαγγελµατικές ευκαιρίες στις χώρες τους. Πρόκειται περί πραγµατικής λεηλασίας, γιατί ενώ η Γερµανία εκµεταλλεύεται αυτές τις δεξιότητες, το κόστος κατάρτισης επιβαρύνει τις χώρες προέλευσης.

Όμως χρειάζονται και εργατικά χέρια ικανά για σκληρή δουλειά και τι καλύτερο από νέους µετανάστες, υπεράριθµους στη χώρα καταγωγής τους, που είναι ευκολότερα αξιοποιήσιµοι από ότι τα λαϊκά στρώµατα των αναπτυγµένων ευρωπαϊκών χωρών, που έχουν ήδη ενάµισι αιώνα παράδοση οργάνωσης και αγώνων. Έτσι λοιπόν µπήκε σε εφαρµογή η γιγαντιαία επιχείρηση "καλώς ήρθατε πρόσφυγες".

Αντιμέτωπος µε το προφανές, ο όρος "πρόσφυγες" εξαφανίστηκε τελικά υπέρ του όρου "µετανάστες". Αλλά η προπαγάνδα συνεχίστηκε µε τα ίδια όπλα: ενοχοποίηση, έκκληση για συμπόνια, ηθικολογία, ασύστολα ψέματα, και πάνω από όλα η απόκρυψη της κατάστασης στην οποία έχουν περιέλθει οι φτωχοί των ευρωπαϊκών χωρών, θύµατα αυτής της γιγαντιαίας επιχείρησης. Έτσι -και είναι εντυπωσιακό- όλες οι παρεµβάσεις πολιτικών και µέσων ενηµέρωσης σχετικά µε αυτή την βάρβαρη µετανάστευση βλέπουν την κατάσταση αποκλειστικά και µόνο από τη σκοπιά των µεταναστών.

Για να µην υπάρξουν παρεξηγήσεις, η µοίρα που επιφύλαξε αυτή η κυνική πράξη στους ανθρώπους αυτούς είναι δραµατική. Και είναι προφανώς τα πρώτα θύµατα των νέων µεταναστευτικών ροών. Όµως, το ίδιο συµβαίνει και µε τους άλλους, λίγο λιγότερο φτωχούς, οι οποίοι επίσης βρίσκονται αντιµέτωποι µε µια τριπλή καταστροφή την οποία θα δούµε αργότερα. Επιχείρηση κυνική, γιατί ποιος µπορεί να πιστέψει ότι οι γερµανικές αρχές επέβαλαν αυτή τη λύση στην Ε.Ε, επειδή η καρδιά τους αιµορραγούσε για τα δεινά των προσφύγων στις χώρες όπου η ίδια η Δύση έχει φέρει τον πόλεµο; Ας είµαστε σοβαροί. Είναι απλά "η εν ψυχρώ", καθιέρωση µιας νέου τύπου "Δέσµευσης Υποτέλειας" που προορίζεται να εισαγάγει εργατικά χέρια πειθαρχηµένα και φθηνά. Όπως συνέβη και κατά τον 19ο αιώνα στις αποικίες µετά την κατάργηση της δουλείας. Μπορεί οι καταστάσεις να φαίνονται ανόµοιες και ενώ δεν πρέπει να συγκρίνονται πράγµατα ανόµοια, η ταυτοποίηση των κοινών χαρακτηριστικών τους είναι αποκαλυπτική.


Η σύγκριση είναι αποκαλυπτική

Πρώτα από όλα είναι ο κοινός στόχος: η παροχή εργατικών χεριών στην οικονοµία
, είτε επειδή δεν τα διαθέτει, είτε επειδή τα υπάρχοντα είναι εκτός παιχνιδιού. Το ίδιο συνέβη όταν καταργήθηκε η δουλεία, οι αγρότες αρνήθηκαν να καταβάλουν µισθούς στους πρώην σκλάβους και προτίµησαν να φέρουν «νέο υλικό», αφήνοντας τους απελευθερωµένους σκλάβους στη µιζέρια και την περιθωριοποίηση, τα αποτελέσµατα των οποίων είναι ορατά ακόµα και σήµερα.

Δεύτερο, οι χρησιµοποιούµενες µέθοδοι βασίζονται στην ίδια λογική. Η "Δέσµευση Υποτέλειας" εµφανίστηκε µε δυο µορφές. Η πρώτη ήταν η ανεξέλεγκτη. Οι επιδροµές για τη συγκέντρωση “υλικού” συνεχίστηκαν στις ακτές της Ανατολικής Αφρικής και της Μαδαγασκάρης, όπως και στα χρόνια της δουλείας, µε µόνη διαφορά το συµβατικό χαρακτήρα των υποχρεώσεων που επιβάλλονταν στους “δεσµευµένους” και που τους µετέτρεπε σε κάποιας µορφής δουλοπάροικους αντί για σκλάβους.

Η δεύτερη µορφή προέκυψε από ένα αυστηρότερο νοµικό πλαίσιο, όπως για παράδειγµα οι συµφωνίες µεταξύ Γαλλίας και Αγγλίας για το «ανθρώπινο κοπάδι» που συλλέγονταν στην Ινδία. Το πλαίσιο αυτό δεν αποσκοπούσε στην καλύτερη προστασία των “δεσµευµένων”, αλλά στην παροχή στα κράτη της δυνατότητας να διατηρούν τον έλεγχο των ροών.

Αυτό ακριβώς συνέβη πρόσφατα µε την Τουρκία. Η κρίση του καλοκαιριού του 2015, και η µαζική εισροή µεταναστών από την Τουρκία στην Ελλάδα µε προορισµό τα Βαλκάνια, διευθετήθηκε µέσω διαπραγµατεύσεων (λέγε µε παζάρια µε τον Ερντογάν). Το σηµείο εκκίνησης των µεταναστών για την Ευρώπη µετακινήθηκε στη Λιβύη, την οποία είναι γνωστό σε ποια κατάσταση άφησε η Αγγλογαλλική παρέµβαση. Μετά από περισσότερο από ένα χρόνο αναρχίας που βασίστηκε στη βία, τους εκβιασµούς και που έστησε ακόµα και αυθεντικά σκλαβοπάζαρα, δηµιουργήθηκε µια παράξενη µορφή ρύθµισης. Πλέον η δροµολόγηση των “αποθεµάτων” γίνεται µε υπεργολαβίες, σε περίεργους µεσάζοντες.

Αρχικά, το οργανωµένο έγκληµα στη Λιβύη αναλαµβάνει τη µεταφορά στα λιµάνια,
τον έλεγχο της επιβίβασης και τη συγκέντρωση των χρηµάτων. Στη συνέχεια αναλαµβάνουν «Μ.Κ.Ο», µε αδιαφανή προέλευση και χρηµατοδότηση, ικανές να ναυλώνουν πλοία που έρχονται κοντά στις ακτές της Λιβύης για να µεταφέρουν τους δυστυχείς στην Ιταλία. Σύµφωνα µε ανεπίσηµα στοιχεία, λιγότερο από το 2% των µεταναστών πραγµατοποιεί το ταξίδι από τη Λιβύη στην Ιταλία µε το ίδιο το σκάφος αναχώρησης. Τέλος στην Ιταλία, η Μαφία που εντοπίζει πάντα άµεσα νέες πηγές εισοδήµατος, ελέγχει πλέον τις περισσότερες από τις διαδροµές προς το βορρά της χερσονήσου.

Στη Γαλλία, φαίνεται ότι προς το παρόν τουλάχιστον η διακίνηση γίνεται χωρίς την ανάγκη προσφυγής σε ποινικά κολάσιµες µεθόδους, εκτός ίσως από τη τροφοδοσία των δικτύων πορνείας. Η στρατιά των “καλόψυχων,” που είναι γενναιόδωροι µπροστά στην ανέχεια, για να αγοράσουν καθαρή συνείδηση µε χρήµατα άλλων, φαίνεται να είναι αρκετή για τώρα. Και υπό την πίεση τους, το κράτος συµπαρίσταται, ενώ ταυτόχρονα εξετάζει την αναγκαιότητα της συµµετοχής του στο εγχείρηµα. Έτσι, µόλις πληροφορηθήκαµε ότι ο Emmanuel Macron συµφώνησε µε την Angela Merkel να δηµιουργηθεί µια "επιλογή" µεταναστών στα σηµεία εκκίνησης.

Το τρίτο κοινό σηµείο είναι το πλήγµα που υφίστανται τα λαϊκά στρώµατα που έρχονται αντιµέτωπα µε την επιθυµία εισαγωγής εργατικών χεριών. Αν γνωρίζει κανείς έστω και λίγο την κατάσταση στη Ρεουνιόν και τον Μαυρίκιο (Σηµ.µτφ.: αποικίες όπου πρωτοεφαρµόστηκε η «Δέσµευση Υποτέλειας») µπορεί εύκολα να καταλάβει τις συνέπειες µέσα στο χρόνο της πρακτικής που εφαρµόστηκε. Πρακτική που οδήγησε στην ανάπτυξη και ενός λανθάνοντος ρατσισµού, που σκοπό έχει να δικαιολογήσει το κατώτερο κοινωνικό στάτους των απογόνων των πρώην σκλάβων.

Σήµερα, για να πάρουµε το παράδειγµα της Γαλλίας, οι φτωχοί Γάλλοι δέχονται ένα τριπλό πλήγµα. Πρώτα απ όλα, από την απόφαση να θεωρείται ότι ένα µέρος των λαϊκών στρωµάτων -οι άνεργοι, οι προσωρινά εργαζόµενοι, οι φτωχότεροι- είναι ήδη αµετάκλητα έξω από το σύστηµα. Ήταν ήδη παραµεληµένοι, εγκαταλείφθηκαν οριστικά.

Δεύτερον, από το γεγονός ότι η διαχείριση των µεταναστών είναι δαπανηρή για την κοινότητα. Και οι θεσµοί που είναι υπεύθυνοι για την κοινωνική πολιτική, των οποίων οι προϋπολογισµοί είναι ήδη δραµατικά χαµηλοί, πρέπει να αντιµετωπίσουν αυτές τις σηµαντικές πρόσθετες δαπάνες.

Τέλος, από τους ίδιους τους τους εαυτούς. Τα λαϊκά στρώµατα, ήδη σε κατάσταση οικονοµικής και πολιτιστικής ανασφάλειας και χωρίς ελπίδα για τα παιδιά τους, αγανακτούν και καταλήγουν να µισούν τους µετανάστες. Θεωρούν ότι οι µετανάστες, αφενός τους κλέβουν αυτό το λίγο που τους έχει αποµείνει και αφετέρου επιδιώκουν να τους επιβάλουν ένα πολιτιστικό µοντέλο το οποίο δεν επιθυµούν. Έτσι όµως στρέφονται ενάντια σε λάθος αντίπαλο. Οι µετανάστες, όπως και οι ίδιοι, δεν είναι ούτε ιδιαίτερα κακοί, ούτε ιδιαίτερα καλοί. Είναι όµως βυθισµένοι σε µια κατάσταση απόλυτης φτώχειας, απελπισµένοι που δεν βρήκαν το Eldorado που τους είχαν υποσχεθεί και αντιµέτωποι µε ένα τρόπο ζωής που τους είναι ξένος.

Το να µιλάει κάποιος, µέσα σε τέτοιες συνθήκες, για αρμονική συγκατοίκηση και να προσπαθεί να επιβάλει µε ηθικολογίες, αυτό που θεωρείται και από τις δύο πλευρές σαν συµφορά, είναι είτε ανεύθυνο, είτε κυνικό. Οι πολιτικοί και οι καλόψυχοι, οι διακινητές της σύγχρονης "Δέσµευσης Υποτέλειας", φαίνεται ότι συχνά είναι και κυνικοί και ανεύθυνοι.

Το ποιοι ακριβώς είναι αυτοί θα το δούµε σε επόμενη ανάρτηση...




*Ο Régis de Castelnau (1950) είναι Γάλλος νοµικός και συγγραφέας. Πολύ γνωστός δικηγόρος, ασχολήθηκε µε το εργατικό και αργότερα µε το δηµόσιο δίκαιο, δίδαξε σε γαλλικά πανεπιστήµια, έγραψε σειρά βιβλίων στην ειδικότητα του και εκατοντάδες άρθρων νοµικού ή και γενικού ενδιαφέροντος. Eχει τιµηθεί από το Γαλλικό κράτος µε τον τίτλο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιµής. Τέλος, διατηρεί την ιστοσελίδα Vu du Droit (από όπου και το κείµενο), όπου σχολιάζει θέµατα της επικαιρότητας από τη νοµική τους σκοπιά.


Πρωτότυπο:
http://www.vududroit.com/2017/08/crise-migratoire-nouvel-engagisme/

Απόδοση: Σ. Λάβδας


readers  384


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Στην αόριστη αγάπη για την ανθρωπότητα, αγαπάς σχεδόν πάντα μονάχα τον εαυτό σου.


Τα σχόλια σας...
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;10/10/2017 Παπαχριστοδούλου Μαρίνα
Έχω και εγώ σοβαρές επιφυλάξεις για το άρθρο αυτό. Δεν είναι ακριβώς τα ζητήματα που βάζει ο Ορέστης που με απασχολούν, ούτε ξέρω να πω αν είναι καλύτερα αυτή την περίοδο να ζήσει η Καταλονία μακριά ή μέσα στην Ισπανία. Είναι το γεγονός ότι τόσο Régis de Castelnau όσο και ο Μπελαντής (λιγότερο) οι οποίοι και προφανώς έχουν καταλήξει ότι η Καταλονία πρέπει να μείνει στην αγκαλιά της κραταιής Ισπανίας ή καλύτερα είναι ενάντια στις αποσχιστικές τάσεις, αντιμετωπίζουν το θέμα με απίστευτη μονομέρεια. Μάλιστα στο άρθρο του Castelnau μπορώ να πω ότι διακρίνω μια υποτιμητική, σχεδόν ρατσιστική αντίληψη προς τους νότιους και τους "αριστερούς", ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει σήμερα. Μου θύμισε κάτι από την ανωτερότητα των προηγμένων βόρειων ενάντια στους καθυστερημένους νότιους για να μην θυμηθώ την αποικιοκρατία κοκ. Αλλά οι κύριες επιφυλάξεις μου είναι τρεις: Πρώτον: κανένας από τους δύο δεν αναφέρεται στο όργιο αυταρχισμού και αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς από την κεντρική κυβέρνηση της Ισπανίας (και κατ΄ επέκταση στους σχετικούς χειρισμούς της ΕΕ) απέναντι στους Καταλανούς, στάση στην οποία κανένας προοδευτικός άνθρωπος και πολύ περισσότερο σχολιαστής δεν μπορεί να αγνοεί . Η άποψή μου, που νομίζω ότι είναι κεντρική θέση της Δράσης ότι «δεν θέλουμε τίποτα, ούτε το καλύτερο ούτε το χειρότερο για μας αν δεν συμμετέχουμε στην απόφασή του» και από αυτή την άποψη δεν είναι να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε στο δικαίωμα των Καταλανών στην αυτοδιάθεση, αλλά να συμφωνήσουμε απόλυτα στο δικαίωμα τους να αποφασίζουν για την αυτοδιάθεση ή όχι. Τέλος διάβασα κάπου ότι τόσο η στάση της κυβέρνησης Ραχόι, όσο και της ΕΕ είναι για να διδάσκονται στα πανεπιστήμια, στις σχολές πολιτικών επιστημών ως παραδείγματα του τι πρέπει να κάνεις για να πετύχεις αυτό που δεν θέλεις. Το λέω εδώ για να σημειώσω ότι ΕΕ και Ραχόι αυτό ήθελαν και όχι δεν ήθελαν και αυτή τη διάσταση την δίνει ο Castelnau, όχι όμως με πολύ πειστικό τρόπο. Δεύτερον: Το γεγονός ότι υπάρχουν πλείστα όσα παραδείγματα που παραπέμπουν στην καταστροφική εξέλιξη αποσχιστικών κινημάτων (πχ Γιουγκοσλαβία , Ουκρανία ), δεν σημαίνει ότι εμείς συλλήβδην θα είμαστε κατά των αιτημάτων και κινημάτων αυτοδιάθεσης. Και στο κάτω-κάτω είναι δύο διαφορετικά ζητήματα. Ένα να επιλέξει ένας λαός πως θέλει να ζήσει, μέσα σε ποιο πλαίσιο. Δικαίωμα του αναφαίρετο. Και ένα δεύτερο να προσπαθήσει να εμποδίσει τις έξωθεν επεμβάσεις. Ανεδαφικό σήμερα; Μάλλον δύσκολο, αλλά δεν βλέπω και άλλο τρόπο. Ούτε είναι δικαιολογία ότι ο Κάρλας Πουτσντεμόν είναι συντηρητικός άρα δεν μπορούμε ως προοδευτικοί να συντασσόμαστε με το αίτημα του. Ένα αίτημα είναι αυθύπαρκτο και ως τέτοιο πρέπει να κρίνεται. Συνυπολογίζεις πολλούς παράγοντες για να πεις αν είσαι υπέρ ή κατά. Ποια συμφέροντα εξυπηρετεί κυρίως κλπ, και μετά ας το υποστηρίζει όποιος θέλει. Τρίτο: Υπάρχει μία πλευρά της πολιτικής ζωής στην Ισπανία που αποσιωπάται αν και σε αυτήν εδράζονται πολλά από τα κακώς κείμενα που παρακολουθούμε να συμβαίνει σε αυτήν την χώρα. Πρόκειται για το γεγονός ότι μια δικτατορία που κράτησε 39 ολόκληρα χρόνια καταλύθηκε χωρίς να ανοίξει μύτη, χωρίς να υπάρξει κανενός είδους αποχουντοποίηση. Όλοι έμειναν στη θέση τους και συνέχισαν να κάνουν τη δουλειά τους όπως την ήξεραν. Οι στρατιωτικοί στο στρατό, οι αστυνομικοί στην αστυνομία, οι παπάδες στην εκκλησία (μεγάλο στήριγμα της δικτατορίας και πολύ το απόλαυσε η εκκλησία αυτό) κοκ. Οι δικοί μας χουντικοί, που παρεμπιπτόντως φαντάζουν αγγελάκια μπροστά στους Ισπανούς, με κάποιον τρόπο έστω περιορισμένο τιμωρήθηκαν. Εκεί τίποτα. Μόλις τον τελευταίο καιρό γίνονται προσπάθειες να αντιμετωπιστεί το θέμα. Ακούγονται όλο και περισσότερες φωνές, γίνονται και κάποια πράγματα, όχι τόσο εξ αιτίας του παρελθόντος, αλλά εξ αιτίας της δράσης όλων αυτών σήμερα. Ως συνέπεια αυτού είναι φυσικό να υπάρχει τόσος αυταρχισμός εκεί. Φυσικό όσο και απαράδεκτο.
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Ορέστης Ηλίας
Από αυτούς που χαίρουν της συντροφικής εκτίμησης του Μπελαντή, κανένας δεν είπε ότι το καταλανικό εθνικό ζήτημα είναι σπόρος του σοσιαλιστικού μέλλοντος..(μακάρι να γίνει) Όμως, είναι κρίσιμο να συνεχιστεί η κοινωνική διάσταση του κινήματος απέναντι στην αμιγώς εθνική. Οι επιτροπές και συντονισμοί που στήθηκαν σε χώρους δουλειάς, γειτονιές και πανεπιστήμια για την διασφάλιση του δημοψηφίσματος είναι κύτταρα που κρίνουν στη συνέχεια το τι είδους ανεξαρτησία θέλουν "οι από κάτω", για να μην περιοριστεί όλο αυτό το κίνημα σε μια απλή αλλαγή σημαίας. Άρα, ας μην βιαζόμαστε στις αναλύσεις διότι το εθνικό μετατρέπεται πολλές φορές σε ταξικό. Παράδειγμα το Brexit, όλοι οι αναλυτές έγραφαν σεντόνια για τον εθνικισμό των Άγγλων και ότι εμπιστεύονται την πλούσια οικονομία τους γι' αυτό ψήφισαν έξοδο από την ΕΕ πριν ενάμισι χρόνο, όμως οι τελευταίες εκλογές (Ιούνιος 2017) έδειξαν στροφή προς τα αριστερά, πτώση των εκφραστών της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και πλήρη εξαφάνιση των εθνικιστών. Είναι οι αγώνες των απλών καθημερινών ανθρώπων που μπορούν να μετατρέπουν ακόμα και "ψευτοδημοψηφίσματα" σε κρίση κυριαρχίας της παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Και αυτό είναι κάτι που το θέλουμε όλοι όσοι βάζουμε τον εαυτό μας στους "από τα κάτω".
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Γιάννης Τσούτσιας
Δεν τα λέει μόνο ο Castelnau. Τα λέει π.χ. και ο Μπελαντής. Επισημαίνοντας μάλιστα, ότι "...μου προξενεί μεγάλη εντύπωση η εξής αντίφαση: πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα της Αριστεράς, στα οποία έχω συντροφική εκτίμηση αλλά διαφωνώ μαζί τους ιδεολογικά, που στην Ελλάδα ή αλλού αισθάνονται ρίγος ή ψυχική απώθηση, όταν εκφέρονται οι λέξεις «εθνικό ζήτημα», «πατρίδα» ή «εθνική ανεξαρτησία» (σε ένα έθνος-κράτος που υπάρχει εδώ και δύο αιώνες), αντιστρέφουν τελείως την οπτική τους, όταν πρόκειται για την καταλανική εθνότητα. Η μια εθνότητα (η δική μας) είναι αυτόχρημα καπιταλιστική, η άλλη φέρει τον σπόρο του σοσιαλιστικού μέλλοντος. Πόση λογική, πολιτική και θεωρητική συνοχή υπάρχει ανάμεσα στις δύο ταυτόχρονες αυτές τοποθετήσεις;" Όλο το άρθρο: pandiera.gr Για την υπόθεση της Καταλονίας -μια πολύ διαφορετική άποψη. Του Δημήτρη Μπελαντή. 9/10/2017


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου