Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
2/10/2017

Οι "διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις" και το "Γερμανικό θαύμα"

Άρθρο της βελγικής εφηµερίδας "Le Soir", σε απόδοση του Σταύρου Λάβδα

Ακόμη ένα αδημοσίευτο άρθρο στην ιστοσελίδα της «Δράσης», μεταφρασμένο από τα γαλλικά από τον Σταύρο Λάβδα. Πρόκειται για άρθρο της µεγάλης κυκλοφορίας βελγικής εφηµερίδας "Le Soir" που αναδηµοσιεύτηκε στην γαλλική "L‘arène nue", απ’ όπου η µετάφραση. Στο κείµενο αυτό, η "Le Soir" θέτει το ερώτηµα κατά πόσο το γερµανικό οικονοµικό θαύµα των τελευταίων δεκαπέντε ετών είναι αποτέλεσµα των περίφηµων διαρθρωτικών µεταρρυθµίσεων. Απαντά η ίδια, βασισµένη σε πρόσφατα δηµοσιευµένη µελέτη του Γερµανού οικονοµολόγου Christian Odendhal*, επικεφαλής οικονοµολόγου του [απόλυτα συστηµικού] Centre for European Reform, µε έδρα το Λονδίνο.
_____________________________________________________________________________

Περίπου δεκαπέντε χρόνια πριν, η Γερµανία ήταν ο “µεγάλος ασθενής” της Ευρώπης. Η οικονοµία παρέµενε στάσιµη, η ανεργία έπληττε περισσότερο από το 10% του ενεργού πληθυσµού και το δηµόσιο έλλειµµα άγγιζε το 4% του ΑΕΠ -κάτι απαράδεκτο για τη χώρα που δέκα χρόνια νωρίτερα είχε επιβάλει τον περίφηµο "κανόνα του 3%" στην Συνθήκη του Μάαστριχτ.

Από τότε, η κατάσταση έχει αντιστραφεί πλήρως: οι Γερµανοί ξεπέρασαν γρήγορα τη Μεγάλη Ύφεση που ακολούθησε την οικονοµική κρίση, επωφελήθηκαν από την κρίση των κρατικών χρεών και απέφυγαν να ξαναπέσουν στην ύφεση που υπέστησαν οι περισσότερες οικονοµίες που µοιράζονται το ενιαίο νόµισµα. Το ποσοστό ανεργίας είναι στο χαµηλό 3,8% και ο προϋπολογισµός παρουσιάζει πλεόνασµα.

Το Γερµανικό µοντέλο

Η Γερµανία, όχι αδικαιολόγητα, εµφανίστηκε σαν παράδειγµα προς µίµηση και το γερµανικό µοντέλο, το νέο ευρωπαϊκό Ευαγγέλιο, διαδόθηκε ή καλύτερα επιβλήθηκε απ' άκρη σ' άκρη της ζώνης του Ευρώ, τόσο από την ευρωπαϊκή Επιτροπή όσο και από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τις εθνικές κυβερνήσεις.

Γιαπί ακριβώς όµως µιλάµε; Μα, για τις περίφηµες "διαρθρωτικές µεταρρυθµίσεις" -ιδιαίτερα της αγοράς εργασίας- που αποτελούν το επίκεντρο της στρατηγικής εξόδου από την κρίση, τόσο στις περιφερειακές χώρες της ζώνης του ευρώ (που θίγονται περισσότερο), όσο και σε εμάς στο Βέλγιο, αλλά και στη Γαλλία, όπου ο νέος πρόεδρος Macron ποντάρει τα πάντα -ή σχεδόν τα πάντα- στις µεταρρυθµίσεις του για να τονώσει την ανάπτυξη και την απασχόληση.

Στη Γερµανία, οι µεταρρυθµίσεις Hartz (από το όνοµα του κύριου σχεδιαστή τους Peter Hartz, τότε µέλους της εκτελεστικής επιτροπής της Volkswagen), που υλοποιήθηκαν υπό την ηγεσία του Σοσιαλδηµοκράτη καγκελάριου Gerhard Schröder ανάµεσα στο 2003 και το 2005, είχαν τέσσερις κύριους στόχους:

1. Τη µείωση των δαπανών για συντάξεις και γενικότερα για το κράτος πρόνοιας.

2. Την ευελιξία στην αγορά εργασίας, αφενός µέσω της προώθησης της αυτο-επιχειρηµατικότητας, των mini-jobs (σηµ.µτφ. ωροµίσθιοι ανασφάλιστοι), των συµβάσεων ορισµένου χρόνου και του outsourcing (σηµ.µτφ. υπεργολαβία, ανάθεση σε τρίτους λειτουργικών δραστηριοτήτων), και αφετέρου µέσω της µείωσης του κόστους των απολύσεων για τις µικρές επιχειρήσεις.

3. Την ενθάρρυνση την επιστροφής στην απασχόληση, µε τη µείωση της διάρκειας του επιδόµατος ανεργίας και των ποσών της κοινωνικής βοήθειας και

4. Την αύξηση του ποσοστού των εργαζοµένων στις µεγαλύτερες ηλικίες, µε την αλλαγή προς το χειρότερο των όρων πρόωρης συνταξιοδότησης.

Από το 2005, η γερµανική οικονοµία ανακάµπτει. Η απασχόληση αυξάνεται πάλι καθώς µειώνεται η ανεργία. Ούτε η χρηµατοπιστωτική κρίση ούτε η κρίση του ευρώ αποτέλεσαν εµπόδιο για αυτή την "οικονοµική αναγέννηση". Αραγε οι Γερµανοί έχουν βρει τη σωστή συνταγή, θα τολµούσαµε να πούµε το "µαγικό φίλτρο";


Ευτυχής Συγκυρία

«Πρόκειται περί µύθου»
, λέει ο Christian Odendhal, επικεφαλής οικονοµολόγος του Centre for European Reform, σε µια µελέτη που δηµοσίευσε πρόσφατα. «Ήταν σηµαντικές µεταρρυθµίσεις, αλλά δεν µπορούν να εξηγήσουν την ανάκαµψη της γερµανικής οικονοµίας µετά το 2004. Τέσσερις άλλοι παράγοντες έπαιξαν σηµαντικότερο ρόλο».

Πρώτα από όλα, η έκρηξη στις αναδυόµενες οικονοµίες, µεταξύ των οποίων η Κίνα, ενίσχυσε τη ζήτηση για κεφαλαιουχικά αγαθά -µια διαχρονική γερµανική ειδικότητα. Επίσης ισχυροποίησε τη ζήτηση και για καταναλωτικά αγαθά "made in Germany"- ιδιαίτερα αυτοκίνητα. Η έκρηξη αυτή συνεχίστηκε και µετά τη Μεγάλη Ύφεση, ενισχυµένη από to κινεζικό σχέδιο ανάκαµψης.

Ο Christian Odendhal αντικρούει επίσης την κυρίαρχη άποψη ότι οι µεταρρυθµίσεις Hartz ασκήσαν πίεση στους εργαζόµενους, αναγκάζοντάς τους να µετριάσουν τις µισθολογικές τους απαιτήσεις, και έτσι ενίσχυσε την ανταγωνιστικότητα της γερµανικής βιοµηχανίας. Από τα µέσα της δεκαετίας του '90, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις συµφώνησαν να προτάξουν την απασχόληση και όχι τους µισθούς. «Οι µεταρρυθµίσεις του Hartz επέτρεψαν να δοθεί µια νέα ώθηση στην τάση για χαµηλούς µισθούς, αλλά το µεγαλύτερο µέρος της µισθολογικής συγκράτησης είχε πραγµατοποιηθεί πριν από αυτές».

Επίσης, οι γερµανικές εταιρείες είχαν προχωρήσει σε ριζική αναδιάρθρωση, για να µειώσουν το κόστος και να αυξήσουν την κερδοφορία, µε την συστηµατική προσφυγή σε υπεργολαβίες στη Γερµανία, αλλά κυρίως σε χώρες µε χαµηλούς µισθούς στην ανατολική Ευρώπη. Τέλος, ο Christian Odendhal επισηµαίνει έναν τέταρτο παράγοντα: την ανάκαµψη του τοµέα των κατασκευών µετά από δέκα χρόνια ύφεσης.

«Ο λόγος για τον οποίο οι µεταρρυθµίσεις Hartz απέκτησαν µυθική διάσταση είναι επειδή εφαρµόστηκαν την κατάλληλη χρονική συγκυρία». Η Γερµανία, µπόρεσε να επωφεληθεί πλήρως από την παγκόσµια οικονοµική άνοδο, επειδή το καλάθι των εξαγωγών της περιελάµβανε προϊόντα που ικανοποιούσαν τη ζήτηση των αναδυόµενων χωρών. «Η Γερμανία ήταν τυχερή. Η εξωτερική ζήτηση ήρθε να τη βοηθήσει» , λέει ο Odendhal.


Η δοκιµή Macron

«Οσο η ανάπτυξη της Κίνας επιβραδύνεται, οι γερµανικές εισαγωγές δεν δείχνουν κανένα σηµάδι σηµαντικής αύξησης και η αµερικανική οικονοµία παρουσιάζει χαµηλούς ρυθµούς ανάπτυξης, τα άλλα µέλη της νοµισµατικής ένωσης δεν θα έχουν την ίδια ευκαιρία».


Ο οικονοµολόγος επισηµαίνει επίσης τις παρενέργειες αυτών των µεταρρυθµίσεων στη γερµανική κοινωνία και στις οικονοµίες των άλλων χωρών του του ευρώ. «Η µισθολογική συγκράτηση στη Γερµανία είχε αρνητικές επιπτώσεις στην Ευρώπη. Οι χαµηλότεροι µισθοί οδήγησαν στη µείωση της κατανάλωσης και των εισαγωγών. Κατά συνέπεια, η Γερµανία (δηµιουργώντας µεγάλα εξωτερικά πλεονάσµατα) συσσώρευσε κεφάλαιο. Το κεφάλαιο αυτό το εξήγαγε στις άλλες χώρες της Ευρώπης και έτσι τροφοδότησε τις στεγαστικές φούσκες και το χρέος».

Υπογραµµίζει, επίσης, τα όρια των πολιτικών της ευελιξίας της αγοράς εργασίας και την πίεση για µείωση των µισθών και την επιδείνωση των συνθηκών εργασίας. «Αυτές συµβάλλουν ελάχιστα, αν συµβάλλουν, στην αύξηση της παραγωγικότητας. Στην πραγµατικότητα µπορεί ακόµη και να είναι επιβλαβείς, σε περίπτωση που οι µεταρρυθµίσεις µειώνουν τη διάθεση των εταιριών να επενδύσουν σε εργαζόµενους και εξοπλισµό».

Εάν η Ευρώπη δεν φαίνεται να αντλήσει τα σωστά διδάγµατα από την εµπειρία της Γερµανίας, «η εκλογή του Emmanuel Macron, ο οποίος έχει υποσχεθεί ότι θα µεταρρυθµίσει την αγορά εργασίας στη Γαλλία, θα αποτελέσει δοκιµασία για όλο το γερµανικό µοντέλο, που είναι χτισµένο γύρω από τις µεταρρυθµίσεις Hartz. Εάν αποδειχθεί ότι είναι λάθος, ο Γάλλος πρόεδρος θα µπορούσε να αποτύχει να δώσει ώθηση στην ανάπτυξη και την απασχόληση, ανοίγοντας έτσι το δρόµο σε κάποιον λαϊκιστή στις επόµενες προεδρικές εκλογές», προειδοποιεί ο Christian Odendhal.




*Ο Christian Odendahl είναι επικεφαλής οικονοµολόγος του Centre for European Reform. Εργάζετιαι σε θέµατα σχετικά µε την ευρωπαϊκή νοµισµατική και δηµοσιονοµική πολιτική, την πολιτική οικονοµία της οικονοµικής ολοκλήρωσης και των διαρθρωτικών µεταρρυθµίσεων, την ρύθµιση των χρηµατοπιστωτικών αγορών και του διεθνούς εµπορίου, καθώς και την γερµανική πολιτική. Σχολιάζει τακτικά τα οικονοµικά ζητήµατα στα έντυπα και τα ραδιοτηλεοπτικά µέσα, συµπεριλαµβανοµένων των Financial Times, New York Times, Wall Street Journal, Frankfurter Allgemeine Zeitung, Süddeutsche Zeitung, Deutschlandfunk και του BBC. Έχει κάνει επίσης προφορική τοποθέτηση-κατάθεση ενώπιον της Βουλής των Λόρδων για το µέλλον της ευρωζώνης. (πηγή: ιστότοπος του Centre for European Reform).


Πρωτότυπο:
http://l-arene-nue.blogspot.gr/2017/08/selon-un-economiste-allemand-le-miracle.html

Απόδοση: Σταύρος Λάβδας


readers  186


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Στην αόριστη αγάπη για την ανθρωπότητα, αγαπάς σχεδόν πάντα μονάχα τον εαυτό σου.


Τα σχόλια σας...
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;10/10/2017 Παπαχριστοδούλου Μαρίνα
Έχω και εγώ σοβαρές επιφυλάξεις για το άρθρο αυτό. Δεν είναι ακριβώς τα ζητήματα που βάζει ο Ορέστης που με απασχολούν, ούτε ξέρω να πω αν είναι καλύτερα αυτή την περίοδο να ζήσει η Καταλονία μακριά ή μέσα στην Ισπανία. Είναι το γεγονός ότι τόσο Régis de Castelnau όσο και ο Μπελαντής (λιγότερο) οι οποίοι και προφανώς έχουν καταλήξει ότι η Καταλονία πρέπει να μείνει στην αγκαλιά της κραταιής Ισπανίας ή καλύτερα είναι ενάντια στις αποσχιστικές τάσεις, αντιμετωπίζουν το θέμα με απίστευτη μονομέρεια. Μάλιστα στο άρθρο του Castelnau μπορώ να πω ότι διακρίνω μια υποτιμητική, σχεδόν ρατσιστική αντίληψη προς τους νότιους και τους "αριστερούς", ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει σήμερα. Μου θύμισε κάτι από την ανωτερότητα των προηγμένων βόρειων ενάντια στους καθυστερημένους νότιους για να μην θυμηθώ την αποικιοκρατία κοκ. Αλλά οι κύριες επιφυλάξεις μου είναι τρεις: Πρώτον: κανένας από τους δύο δεν αναφέρεται στο όργιο αυταρχισμού και αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς από την κεντρική κυβέρνηση της Ισπανίας (και κατ΄ επέκταση στους σχετικούς χειρισμούς της ΕΕ) απέναντι στους Καταλανούς, στάση στην οποία κανένας προοδευτικός άνθρωπος και πολύ περισσότερο σχολιαστής δεν μπορεί να αγνοεί . Η άποψή μου, που νομίζω ότι είναι κεντρική θέση της Δράσης ότι «δεν θέλουμε τίποτα, ούτε το καλύτερο ούτε το χειρότερο για μας αν δεν συμμετέχουμε στην απόφασή του» και από αυτή την άποψη δεν είναι να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε στο δικαίωμα των Καταλανών στην αυτοδιάθεση, αλλά να συμφωνήσουμε απόλυτα στο δικαίωμα τους να αποφασίζουν για την αυτοδιάθεση ή όχι. Τέλος διάβασα κάπου ότι τόσο η στάση της κυβέρνησης Ραχόι, όσο και της ΕΕ είναι για να διδάσκονται στα πανεπιστήμια, στις σχολές πολιτικών επιστημών ως παραδείγματα του τι πρέπει να κάνεις για να πετύχεις αυτό που δεν θέλεις. Το λέω εδώ για να σημειώσω ότι ΕΕ και Ραχόι αυτό ήθελαν και όχι δεν ήθελαν και αυτή τη διάσταση την δίνει ο Castelnau, όχι όμως με πολύ πειστικό τρόπο. Δεύτερον: Το γεγονός ότι υπάρχουν πλείστα όσα παραδείγματα που παραπέμπουν στην καταστροφική εξέλιξη αποσχιστικών κινημάτων (πχ Γιουγκοσλαβία , Ουκρανία ), δεν σημαίνει ότι εμείς συλλήβδην θα είμαστε κατά των αιτημάτων και κινημάτων αυτοδιάθεσης. Και στο κάτω-κάτω είναι δύο διαφορετικά ζητήματα. Ένα να επιλέξει ένας λαός πως θέλει να ζήσει, μέσα σε ποιο πλαίσιο. Δικαίωμα του αναφαίρετο. Και ένα δεύτερο να προσπαθήσει να εμποδίσει τις έξωθεν επεμβάσεις. Ανεδαφικό σήμερα; Μάλλον δύσκολο, αλλά δεν βλέπω και άλλο τρόπο. Ούτε είναι δικαιολογία ότι ο Κάρλας Πουτσντεμόν είναι συντηρητικός άρα δεν μπορούμε ως προοδευτικοί να συντασσόμαστε με το αίτημα του. Ένα αίτημα είναι αυθύπαρκτο και ως τέτοιο πρέπει να κρίνεται. Συνυπολογίζεις πολλούς παράγοντες για να πεις αν είσαι υπέρ ή κατά. Ποια συμφέροντα εξυπηρετεί κυρίως κλπ, και μετά ας το υποστηρίζει όποιος θέλει. Τρίτο: Υπάρχει μία πλευρά της πολιτικής ζωής στην Ισπανία που αποσιωπάται αν και σε αυτήν εδράζονται πολλά από τα κακώς κείμενα που παρακολουθούμε να συμβαίνει σε αυτήν την χώρα. Πρόκειται για το γεγονός ότι μια δικτατορία που κράτησε 39 ολόκληρα χρόνια καταλύθηκε χωρίς να ανοίξει μύτη, χωρίς να υπάρξει κανενός είδους αποχουντοποίηση. Όλοι έμειναν στη θέση τους και συνέχισαν να κάνουν τη δουλειά τους όπως την ήξεραν. Οι στρατιωτικοί στο στρατό, οι αστυνομικοί στην αστυνομία, οι παπάδες στην εκκλησία (μεγάλο στήριγμα της δικτατορίας και πολύ το απόλαυσε η εκκλησία αυτό) κοκ. Οι δικοί μας χουντικοί, που παρεμπιπτόντως φαντάζουν αγγελάκια μπροστά στους Ισπανούς, με κάποιον τρόπο έστω περιορισμένο τιμωρήθηκαν. Εκεί τίποτα. Μόλις τον τελευταίο καιρό γίνονται προσπάθειες να αντιμετωπιστεί το θέμα. Ακούγονται όλο και περισσότερες φωνές, γίνονται και κάποια πράγματα, όχι τόσο εξ αιτίας του παρελθόντος, αλλά εξ αιτίας της δράσης όλων αυτών σήμερα. Ως συνέπεια αυτού είναι φυσικό να υπάρχει τόσος αυταρχισμός εκεί. Φυσικό όσο και απαράδεκτο.
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Ορέστης Ηλίας
Από αυτούς που χαίρουν της συντροφικής εκτίμησης του Μπελαντή, κανένας δεν είπε ότι το καταλανικό εθνικό ζήτημα είναι σπόρος του σοσιαλιστικού μέλλοντος..(μακάρι να γίνει) Όμως, είναι κρίσιμο να συνεχιστεί η κοινωνική διάσταση του κινήματος απέναντι στην αμιγώς εθνική. Οι επιτροπές και συντονισμοί που στήθηκαν σε χώρους δουλειάς, γειτονιές και πανεπιστήμια για την διασφάλιση του δημοψηφίσματος είναι κύτταρα που κρίνουν στη συνέχεια το τι είδους ανεξαρτησία θέλουν "οι από κάτω", για να μην περιοριστεί όλο αυτό το κίνημα σε μια απλή αλλαγή σημαίας. Άρα, ας μην βιαζόμαστε στις αναλύσεις διότι το εθνικό μετατρέπεται πολλές φορές σε ταξικό. Παράδειγμα το Brexit, όλοι οι αναλυτές έγραφαν σεντόνια για τον εθνικισμό των Άγγλων και ότι εμπιστεύονται την πλούσια οικονομία τους γι' αυτό ψήφισαν έξοδο από την ΕΕ πριν ενάμισι χρόνο, όμως οι τελευταίες εκλογές (Ιούνιος 2017) έδειξαν στροφή προς τα αριστερά, πτώση των εκφραστών της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και πλήρη εξαφάνιση των εθνικιστών. Είναι οι αγώνες των απλών καθημερινών ανθρώπων που μπορούν να μετατρέπουν ακόμα και "ψευτοδημοψηφίσματα" σε κρίση κυριαρχίας της παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Και αυτό είναι κάτι που το θέλουμε όλοι όσοι βάζουμε τον εαυτό μας στους "από τα κάτω".
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Γιάννης Τσούτσιας
Δεν τα λέει μόνο ο Castelnau. Τα λέει π.χ. και ο Μπελαντής. Επισημαίνοντας μάλιστα, ότι "...μου προξενεί μεγάλη εντύπωση η εξής αντίφαση: πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα της Αριστεράς, στα οποία έχω συντροφική εκτίμηση αλλά διαφωνώ μαζί τους ιδεολογικά, που στην Ελλάδα ή αλλού αισθάνονται ρίγος ή ψυχική απώθηση, όταν εκφέρονται οι λέξεις «εθνικό ζήτημα», «πατρίδα» ή «εθνική ανεξαρτησία» (σε ένα έθνος-κράτος που υπάρχει εδώ και δύο αιώνες), αντιστρέφουν τελείως την οπτική τους, όταν πρόκειται για την καταλανική εθνότητα. Η μια εθνότητα (η δική μας) είναι αυτόχρημα καπιταλιστική, η άλλη φέρει τον σπόρο του σοσιαλιστικού μέλλοντος. Πόση λογική, πολιτική και θεωρητική συνοχή υπάρχει ανάμεσα στις δύο ταυτόχρονες αυτές τοποθετήσεις;" Όλο το άρθρο: pandiera.gr Για την υπόθεση της Καταλονίας -μια πολύ διαφορετική άποψη. Του Δημήτρη Μπελαντή. 9/10/2017


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου