Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
9/10/2017

"H Γοητεία του Σκαντζόχοιρου" από το Cine-Δράση

Πέμπτη 12 Οκτωβρίου, 8:15΄μμ, ΤΥΠΕΤ

Ταινία τρυφερή, γλυκιά και ελπιδοφόρα που κερδίζει το θεατή σκηνή με τη σκηνή. Ένα φιλμ που απευθύνεται σε κάθε ανθρώπινο πλάσμα, νεαρό ή ηλικιωμένο, άνδρα ή γυναίκα, μεταφέροντας μήνυμα συντροφικότητας και αισιοδοξίας. Στον απροσπέλαστο αγκαθωτό σκαντζόχοιρο του τίτλου, ο καθένας μας αναγνωρίζει όχι μόνον τις δύο απρόσιτες πρωταγωνίστριες, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό, αυτόν που, από φόβο, περιχαρακώνει πίσω από τα αγκάθια της εξωτερικής εικόνας, και αρνείται να επιτρέψει στους άλλους να γνωρίσουν σε βάθος.

Η 11χρονη Παλομά διαθέτει υπερβολική ωριμότητα και εξοργιστική αυτοπεποίθηση για την ηλικία της, είναι χαριτωμένα ευφυής με πλήρη επίγνωση της ευφυΐας της και ζει σε μια «καρικατούρα» οικογένειας σε ένα μεγαλοαστικό προάστιο του Παρισιού. Με την απολυτότητα της ηλικίας της έχει αποφασίσει, για να μην καταλήξει δυστυχής και περιορισμένη «σαν χρυσόψαρο στη γυάλα» όπως η αδελφή της, να αυτοκτονήσει στα δωδέκατα γενέθλια της δίνοντας έτσι μια μόνιμη λύση στα προβλήματα της.

Στις 165 μέρες που της απομένουν κυκλοφορεί με μια κάμερα στο χέρι και κινηματογραφεί όλα όσα συμβαίνουν γύρω της που δικαιολογούν, επιβεβαιώνουν και κάνουν αμετάκλητη την απόφασή της. Παραπονιέται και χλευάζει τα κοινότοπα και ασήμαντα γεγονότα της καθημερινότητάς της, την μητέρα της που περιποιείται και μιλάει με τα φυτά, τον πατέρα της που είναι έξαλλος με τη δουλειά του και την φαντασμένη αλλά ευαίσθητη αδελφή της.

Στην αριστοκρατική Αρ Νουβό πολυκατοικία, δουλεύει θυρωρός η μοναχική και απρόσιτη Ρενέ Μισέλ. Είναι απότομη και απόμακρη, αφοσιωμένη στη δουλειά της, δεν έχει φίλους, αποφεύγει τις συναναστροφές με του ενοίκους της πολυκατοικίας, η ίδια θεωρεί ότι είναι γριά και άσχημη, ντύνεται άκομψα και γενικά δείχνει παραιτημένη. Η Ρενέ Μισέλ είναι ο σκαντζόχοιρος της ιστορίας, δείχνει στους άλλους τα σκληρά εξωτερικά αγκάθια της για να κρατάει απροσπέλαστες την ζεστασιά και τη γλυκύτητα του εσωτερικού της κόσμου. Λίγο η επίγνωση της ταξικής της θέσης, λίγο ο φόβος να πληγωθεί, όταν τελειώνει τη δουλειά της, την οδηγούν σε ένα μικρό δωμάτιο στο διαμέρισμά της όπου με συντροφιά τη γάτα και τα αγαπημένα της βιβλία, αφήνει ελεύθερη την φαντασία της να καλπάζει.

Όταν στην πολυκατοικία θα μετακομίσει ένας νέος ένοικος, ο γοητευτικός και μυστηριώδης Ιάπωνας Κακούρο Όζου, οι ζωές των δύο γυναικών, θα διασταυρωθούν αναπάντεχα. Δεν ξέρουν τίποτε για την ιστορία του Όζου. Είναι γύρω στα 60, χήρος, καλοντυμένος, ήσυχος, με γκρίζα μαλλιά και νεανική μορφή. Κάποια στιγμή κρυφακούει τη Μισέλ που σιγοψιθυρίζει: «οι ευτυχισμένες οικογένειες είναι όλες ίδιες». Αναγνωρίζει σε αυτά διάσημα λόγια ενός μυθιστορήματος, αντιλαμβάνεται ότι η Μισέλ κρύβει πίσω από το εξωτερικό της περίβλημα μια άλλη πιο ευαίσθητη και ψαγμένη προσωπικότητα και ανταπαντά με μια φράση από τον Τολστόι: «Και κάθε δυστυχισμένη οικογένεια είναι δυστυχισμένη με τον τρόπο της», δημιουργώντας το πρώτο ρήγμα στο αγκαθωτό προσωπείο της θυρωρού. Έτσι κάπως ξεκινάει μια όμορφη φιλία.

Ο Όζου, που η Παλομά παρομοιάζει με «ελεύθερη γάτα», είναι το μοναδικό άτομο, εδώ και πολλά χρόνια, που με τη βοήθεια της μικρής, θα αναδείξει τη γοητεία του σκαντζόχοιρου. Θα ξεκλειδώσει την καρδιά της μοναχικής θυρωρού και παράλληλα θα κάμψει τις απολυτότητες της Παλομά και θα την βοηθήσει να αντικρίζει τη ζωή με μεγαλύτερη αισιοδοξία. Η ήσυχη και ευγενική συμπεριφορά του Όζου, η θυμοσοφία του μεταμορφώνουν το νεαρό κορίτσι που αρχίζει να βλέπει με περισσότερο σεβασμό στο δικό του εσωτερικό κόσμο, να ζει τη μαγεία των απρόβλεπτων συναντήσεων, να συνυπάρχει με διαφορετικούς χαρακτήρες και να δείχνει περισσότερη κατανόηση στις αδυναμίες των άλλων.

Το έργο βασίστηκε σε ένα γαλλικό μπεστ σέλερ μυθιστόρημα, το πολυδιαβασμένο «The elegance of the hedgehog» («Η κομψότητα του σκαντζόχοιρου») της Muriel Barbery, που κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις εκδόσεις «Σύγχρονοι Ορίζοντες». Η σκηνοθέτης Mona Achache, στην πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία, διασκευάζει ελεύθερα το μυθιστορικό υλικό και παραδίδει στο κοινό μια τρυφερή και ανθρώπινη ταινία που χαλαρώνει και συγκινεί το θεατή.

Αξιοποιώντας ένα αξιοζήλευτο πρωταγωνιστικό τρίο, από την εξαίρετη και απόλυτα ταιριαστή στον ρόλο Josiane Balasko, (που στο Cine-Δράση θαυμάσαμε στην κωμωδία «Για όλα φταίει το γκαζόν»), τον ήρεμο Togo Igawa και την εκπληκτική 12χρονη Garance Le Guillermic που με την εκφραστικότητα και την ερμηνευτική ωριμότητά της είναι η αποκάλυψη της ταινίας, δημιουργεί στέρεους και αξιαγάπητους χαρακτήρες που ξεδιπλώνουν αβίαστα την πλοκή.

Αν και το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας διαδραματίζεται στο εσωτερικό της πολυκατοικίας, έχει δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στο εξωτερικό ντεκόρ, έτσι που σε συνδυασμό με τις πολλές κινηματογραφικές και λογοτεχνικές αναφορές του σεναρίου δημιουργείται μια νοσταλγική, σχεδόν παραμυθένια ατμόσφαιρα.

Οι μουσικές συνθέσεις που ακούγονται στην ταινία ανήκουν στον Λιβανέζο Gabriel Yared, ο οποίος έχει γράψει, μεταξύ άλλων, τη μουσική για τις ταινίες «Ο Άγγλος Ασθενής» (για την οποία και βραβεύτηκε με Όσκαρ), «Ο Ταλαντούχος Κύριος Ριπλέι», «Οι Ζωές των Άλλων» κ.ο.κ.

Το φιλμ είχε 13 υποψηφιότητες και κέρδισε 9 Βραβεία σε φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο.


Γαλλία-Ιταλία, 2009. Διάρκεια:100΄. Σενάριο: Mona Achache, Muriel Barbery (μυθιστόρημα). Σκηνοθεσία: Mona Achache. Πρωταγωνιστούν: Josiane Balasko, Garance Le Guillermic, Togo Igawa, Anne Brochet, Ariane Ascaride. Φωτογραφία: Patrick Blossier.


*Οι χειμερινές κινηματογραφικές προβολές του Cine-Δράση πραγματοποιούνται κάθε Πέμπτη, 8.15 το βράδυ στην αίθουσα "Ν. Εγγονόπουλος" του πάρκου "Μ. Θεοδωράκης" (ΤΥΠΕΤ), Π. Μπακογιάννη 38-42, Βριλήσσια.


readers  70


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Στην αόριστη αγάπη για την ανθρωπότητα, αγαπάς σχεδόν πάντα μονάχα τον εαυτό σου.


Τα σχόλια σας...
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;10/10/2017 Παπαχριστοδούλου Μαρίνα
Έχω και εγώ σοβαρές επιφυλάξεις για το άρθρο αυτό. Δεν είναι ακριβώς τα ζητήματα που βάζει ο Ορέστης που με απασχολούν, ούτε ξέρω να πω αν είναι καλύτερα αυτή την περίοδο να ζήσει η Καταλονία μακριά ή μέσα στην Ισπανία. Είναι το γεγονός ότι τόσο Régis de Castelnau όσο και ο Μπελαντής (λιγότερο) οι οποίοι και προφανώς έχουν καταλήξει ότι η Καταλονία πρέπει να μείνει στην αγκαλιά της κραταιής Ισπανίας ή καλύτερα είναι ενάντια στις αποσχιστικές τάσεις, αντιμετωπίζουν το θέμα με απίστευτη μονομέρεια. Μάλιστα στο άρθρο του Castelnau μπορώ να πω ότι διακρίνω μια υποτιμητική, σχεδόν ρατσιστική αντίληψη προς τους νότιους και τους "αριστερούς", ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει σήμερα. Μου θύμισε κάτι από την ανωτερότητα των προηγμένων βόρειων ενάντια στους καθυστερημένους νότιους για να μην θυμηθώ την αποικιοκρατία κοκ. Αλλά οι κύριες επιφυλάξεις μου είναι τρεις: Πρώτον: κανένας από τους δύο δεν αναφέρεται στο όργιο αυταρχισμού και αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς από την κεντρική κυβέρνηση της Ισπανίας (και κατ΄ επέκταση στους σχετικούς χειρισμούς της ΕΕ) απέναντι στους Καταλανούς, στάση στην οποία κανένας προοδευτικός άνθρωπος και πολύ περισσότερο σχολιαστής δεν μπορεί να αγνοεί . Η άποψή μου, που νομίζω ότι είναι κεντρική θέση της Δράσης ότι «δεν θέλουμε τίποτα, ούτε το καλύτερο ούτε το χειρότερο για μας αν δεν συμμετέχουμε στην απόφασή του» και από αυτή την άποψη δεν είναι να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε στο δικαίωμα των Καταλανών στην αυτοδιάθεση, αλλά να συμφωνήσουμε απόλυτα στο δικαίωμα τους να αποφασίζουν για την αυτοδιάθεση ή όχι. Τέλος διάβασα κάπου ότι τόσο η στάση της κυβέρνησης Ραχόι, όσο και της ΕΕ είναι για να διδάσκονται στα πανεπιστήμια, στις σχολές πολιτικών επιστημών ως παραδείγματα του τι πρέπει να κάνεις για να πετύχεις αυτό που δεν θέλεις. Το λέω εδώ για να σημειώσω ότι ΕΕ και Ραχόι αυτό ήθελαν και όχι δεν ήθελαν και αυτή τη διάσταση την δίνει ο Castelnau, όχι όμως με πολύ πειστικό τρόπο. Δεύτερον: Το γεγονός ότι υπάρχουν πλείστα όσα παραδείγματα που παραπέμπουν στην καταστροφική εξέλιξη αποσχιστικών κινημάτων (πχ Γιουγκοσλαβία , Ουκρανία ), δεν σημαίνει ότι εμείς συλλήβδην θα είμαστε κατά των αιτημάτων και κινημάτων αυτοδιάθεσης. Και στο κάτω-κάτω είναι δύο διαφορετικά ζητήματα. Ένα να επιλέξει ένας λαός πως θέλει να ζήσει, μέσα σε ποιο πλαίσιο. Δικαίωμα του αναφαίρετο. Και ένα δεύτερο να προσπαθήσει να εμποδίσει τις έξωθεν επεμβάσεις. Ανεδαφικό σήμερα; Μάλλον δύσκολο, αλλά δεν βλέπω και άλλο τρόπο. Ούτε είναι δικαιολογία ότι ο Κάρλας Πουτσντεμόν είναι συντηρητικός άρα δεν μπορούμε ως προοδευτικοί να συντασσόμαστε με το αίτημα του. Ένα αίτημα είναι αυθύπαρκτο και ως τέτοιο πρέπει να κρίνεται. Συνυπολογίζεις πολλούς παράγοντες για να πεις αν είσαι υπέρ ή κατά. Ποια συμφέροντα εξυπηρετεί κυρίως κλπ, και μετά ας το υποστηρίζει όποιος θέλει. Τρίτο: Υπάρχει μία πλευρά της πολιτικής ζωής στην Ισπανία που αποσιωπάται αν και σε αυτήν εδράζονται πολλά από τα κακώς κείμενα που παρακολουθούμε να συμβαίνει σε αυτήν την χώρα. Πρόκειται για το γεγονός ότι μια δικτατορία που κράτησε 39 ολόκληρα χρόνια καταλύθηκε χωρίς να ανοίξει μύτη, χωρίς να υπάρξει κανενός είδους αποχουντοποίηση. Όλοι έμειναν στη θέση τους και συνέχισαν να κάνουν τη δουλειά τους όπως την ήξεραν. Οι στρατιωτικοί στο στρατό, οι αστυνομικοί στην αστυνομία, οι παπάδες στην εκκλησία (μεγάλο στήριγμα της δικτατορίας και πολύ το απόλαυσε η εκκλησία αυτό) κοκ. Οι δικοί μας χουντικοί, που παρεμπιπτόντως φαντάζουν αγγελάκια μπροστά στους Ισπανούς, με κάποιον τρόπο έστω περιορισμένο τιμωρήθηκαν. Εκεί τίποτα. Μόλις τον τελευταίο καιρό γίνονται προσπάθειες να αντιμετωπιστεί το θέμα. Ακούγονται όλο και περισσότερες φωνές, γίνονται και κάποια πράγματα, όχι τόσο εξ αιτίας του παρελθόντος, αλλά εξ αιτίας της δράσης όλων αυτών σήμερα. Ως συνέπεια αυτού είναι φυσικό να υπάρχει τόσος αυταρχισμός εκεί. Φυσικό όσο και απαράδεκτο.
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Ορέστης Ηλίας
Από αυτούς που χαίρουν της συντροφικής εκτίμησης του Μπελαντή, κανένας δεν είπε ότι το καταλανικό εθνικό ζήτημα είναι σπόρος του σοσιαλιστικού μέλλοντος..(μακάρι να γίνει) Όμως, είναι κρίσιμο να συνεχιστεί η κοινωνική διάσταση του κινήματος απέναντι στην αμιγώς εθνική. Οι επιτροπές και συντονισμοί που στήθηκαν σε χώρους δουλειάς, γειτονιές και πανεπιστήμια για την διασφάλιση του δημοψηφίσματος είναι κύτταρα που κρίνουν στη συνέχεια το τι είδους ανεξαρτησία θέλουν "οι από κάτω", για να μην περιοριστεί όλο αυτό το κίνημα σε μια απλή αλλαγή σημαίας. Άρα, ας μην βιαζόμαστε στις αναλύσεις διότι το εθνικό μετατρέπεται πολλές φορές σε ταξικό. Παράδειγμα το Brexit, όλοι οι αναλυτές έγραφαν σεντόνια για τον εθνικισμό των Άγγλων και ότι εμπιστεύονται την πλούσια οικονομία τους γι' αυτό ψήφισαν έξοδο από την ΕΕ πριν ενάμισι χρόνο, όμως οι τελευταίες εκλογές (Ιούνιος 2017) έδειξαν στροφή προς τα αριστερά, πτώση των εκφραστών της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και πλήρη εξαφάνιση των εθνικιστών. Είναι οι αγώνες των απλών καθημερινών ανθρώπων που μπορούν να μετατρέπουν ακόμα και "ψευτοδημοψηφίσματα" σε κρίση κυριαρχίας της παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Και αυτό είναι κάτι που το θέλουμε όλοι όσοι βάζουμε τον εαυτό μας στους "από τα κάτω".
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Γιάννης Τσούτσιας
Δεν τα λέει μόνο ο Castelnau. Τα λέει π.χ. και ο Μπελαντής. Επισημαίνοντας μάλιστα, ότι "...μου προξενεί μεγάλη εντύπωση η εξής αντίφαση: πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα της Αριστεράς, στα οποία έχω συντροφική εκτίμηση αλλά διαφωνώ μαζί τους ιδεολογικά, που στην Ελλάδα ή αλλού αισθάνονται ρίγος ή ψυχική απώθηση, όταν εκφέρονται οι λέξεις «εθνικό ζήτημα», «πατρίδα» ή «εθνική ανεξαρτησία» (σε ένα έθνος-κράτος που υπάρχει εδώ και δύο αιώνες), αντιστρέφουν τελείως την οπτική τους, όταν πρόκειται για την καταλανική εθνότητα. Η μια εθνότητα (η δική μας) είναι αυτόχρημα καπιταλιστική, η άλλη φέρει τον σπόρο του σοσιαλιστικού μέλλοντος. Πόση λογική, πολιτική και θεωρητική συνοχή υπάρχει ανάμεσα στις δύο ταυτόχρονες αυτές τοποθετήσεις;" Όλο το άρθρο: pandiera.gr Για την υπόθεση της Καταλονίας -μια πολύ διαφορετική άποψη. Του Δημήτρη Μπελαντή. 9/10/2017


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου