Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
19/4/2018

«Το σπίτι με τους κορυδαλλούς» από το Cine-Δράση

Αφιέρωμα στους αδελφούς Ταβιάνι. Πέμπτη 26 Απριλίου, 8:15΄μμ, στο ΤΥΠΕΤ

Πριν από λίγες ημέρες, στις 15 Απρίλη 2018, πέθανε σε ηλικία 88 ετών, ο μεγάλος σκηνοθέτης Βιτόριο Ταβιάνι, ο οποίος μαζί με τον αδελφό του Πάολο υπήρξαν εξέχουσες φυσιογνωμίες στο χώρο της 7ης τέχνης και υπέγραψαν μερικά από τα αριστουργήματα του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου κινηματογράφου.

Οι δύο αδελφοί θεωρούνται αυτοί που έσωσαν το άλλοτε κραταιό ιταλικό σινεμά, μετά το αναπόφευκτο τέλος του νεορεαλισμού με μια σειρά κλασικών ταινιών. Έχουν κερδίσει στην καριέρα τους αμέτρητα βραβεία στα Φεστιβάλ όλου του κόσμου, από τις Κάννες έως το Μόντρεαλ και από την Μόσχα έως το Βαγιαδολίδ.

Το Cine-Δράση αλλάζει το πρόγραμμά του και στη μνήμη του Βιτόριο Ταβιάνι θα προβάλει την Πέμπτη 26 Απριλίου την ταινία «Το σπίτι με τους Κορυδαλλούς». Η προβολή της ταινία «Το Καναρινί Ποδήλατο» θα προγραμματιστεί για το επόμενο τρίμηνο.

Ο Βιτόριο Ταβιάνι γεννήθηκε το 1929 στο Σαν Μινιάτο, ένα μικρό δήμο στα περίχωρα της Πίζας. Δύο χρόνια αργότερα γεννήθηκε ο αδελφός του, Πάολο. Παιδιά αστικής οικογένειας, μελέτησαν μουσική και παίζοντας διάφορα όργανα έμαθαν να αγαπούν την ιταλική και την παγκόσμια μουσική παράδοση. Σπούδασαν στο Πανεπιστήμιο της Πίζας, μουσικολογία και ιστορία της τέχνης ο Πάολο και νομική ο Βιτόριο, αλλά στράφηκαν γρήγορα στον κινηματογράφο. Πρώτα ασχολήθηκαν με την κριτική και τη δημιουργία κινηματογραφικών λεσχών στην περιοχή τους και στη συνέχεια με την σκηνοθεσία και το σενάριο. Ως μεγάλη τους επιρροή αναγνώριζαν τον Ρομπέρτο Ροσελίνι, του οποίου υπήρξαν βοηθοί. Η επιθυμία έκφρασης της δικής τους άποψης για την ιταλική πραγματικότητα τους οδήγησε, αρχικά, σε μια σειρά ντοκιμαντέρ και ταινίες μικρού μήκους, αλλά δεν άργησαν να βρουν το δικό τους προσωπικό ύφος.

Οι αδελφοί Ταβιάνι διακρίνονται για το νεορεαλιστικό τους στυλ. Χρησιμοποιούν κυρίως ερασιτέχνες ηθοποιούς και το φυσικό φως. Το στυλ αυτό, το εγκαταλείπουν μερικά χρόνια αργότερα, καθότι εμπόδιζε το καλλιτεχνικό τους όραμα. Κάθε ταινία τους μοιάζει σαν κεφάλαιο ενός μεγάλου βιβλίου, που συγγράφουν οι ίδιοι από τις αρχές της δεκαετίας του 1960. Ο φιλοσοφικός τους στοχασμός και η ουμανιστική επαναστατική τους ματιά, αποτελούν σημαντικά στοιχεία στην κινηματογράφηση τους. Βαθιά επηρεασμένοι από τις αντιφασιστικές απόψεις και τους διωγμούς που υπέστη ο δικηγόρος πατέρας τους, στην διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου κάνουν ταινίες που είναι σε μεγάλο βαθμό αυτοβιογραφικές και εστιάζουν στη βία και την αδικία που υφίστανται οι αδύναμοι και αθώοι. Πάντα ενδιαφέρονται και εξετάζουν τον καθοριστικό ρόλο που παίζουν η θρησκεία και η παράδοση στη ζωή των ανθρώπων. Η αισθητική τους είναι επηρεασμένη από μουσικές φόρμες και χρησιμοποιούν ως κύριο αφηγηματικό μέσο την ποιητική αλληγορία, ενώ το ημι-ντοκιμαντερίστικο ύφος τους αποτυπώνεται και στην τελευταία μεγάλη επιτυχία τους «Ο Καίσαρας πρέπει να Πεθάνει» που κέρδισε την Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου (2012).

Οι ίδιοι δηλώνουν για τη συνεργασία τους και για την τέχνη:

«...Αλλά το σινεμά είναι πάντοτε μια υπέροχη περιπέτεια και δεν υπάρχει πιο ωραίος τρόπος από το να το μοιράζεσαι με κάποιον. Υπάρχουν πολλές ιστορίες που θέλουμε να πούμε και δεν μπορεί παρά να είναι ευτυχία να έχεις δίπλα σου έναν συνοδοιπόρο που εκτιμάς και σέβεσαι. Για εμάς το να κάνουμε ταινίες έχει νόημα όταν ανακαλύπτουμε κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί στη μεγάλη οθόνη. Τι άλλο να προσθέσω; Το σινεμά ξεκίνησε με τους αδερφούς Λιμιέρ και μετά από εμάς υπήρξαν πολλά αδέρφια που μας μιμήθηκαν: οι αδερφοί Νταρντέν, οι αδερφοί Κοέν...».

«...Όχι, δεν μπορούν το σινεμά και η τέχνη να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά είναι σίγουρα ο κόσμος που αλλάζει το σινεμά. Ο κινηματογράφος μετράει μόνο 100 χρόνια ζωής και ήδη γίνεται κάτι διαφορετικό από αυτό που ξέραμε. Δεν είναι κάτι που πρέπει να μας τρομάζει... Αλλά πιστεύουμε πως η Τέχνη είναι μια ανάγκη του ανθρώπινου είδους. Ο άνθρωπος έχει την ανάγκη να αναπαριστά την πραγματικότητα του, να προσπαθεί να βελτιώσει τη ζωή του και με αυτήν την έννοια ναι η Τέχνη μπορεί να βοηθήσει να κάνουμε τις ζωές μας καλύτερες»

«Το σπίτι με τους κορυδαλλούς»

Ιταλία, 2007. Διάρκεια: 122΄. Σενάριο:Paolo Taviani-Vitorio Taviani, Antonia Arslan (μυθιστόρημα) Σκηνοθεσία: Paolo Taviani-Vitorio Taviani. Πρωταγωνιστούν: Paz Vega, Moritz Bleibtreu, Alessandro Preziosi, Angela Molina, Tsheky Karyo, Arsinee Khanjian, Andre Dussollier, Mohammad Bakri.

Υπέροχη ταινία, πρωτοφανής συνδυασμός λαϊκού σινεμά και κινηματογραφικής ποίησης, δύο στοιχείων που χαρακτηρίζουν πάντα το σινεμά των Ταβιάνι. «Το σπίτι με τους κορυδαλλούς» είναι βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Antonia Arslan είναι μία από τις ελάχιστες ταινίες που διαπραγματεύονται τη γενοκτονία των Αρμενίων. Η ιστορία μιας οικογένειας κι ενός λαού που αφανίστηκε, μιας εποχής αθώας, που τελείωσε βάναυσα και που μονάχα οι αναμνήσεις και οι μαρτυρίες όσων επέζησαν την κράτησαν ζωντανή και δεν την άφησαν να χαθεί.

Αρχές του 1915. Μια εύπορη οικογένεια Αρμενίων, οι Αβάκιανς, είναι πεπεισμένοι ότι η τουρκική εχθρότητα δε σημαίνει τίποτα για εκείνους και δεν πρόκειται να επηρεάσει την καθημερινή τους ζωή. Αγνοούν τις προειδοποιήσεις, κaι ετοιμάζουν μια μεγάλη οικογενειακή επανένωση. Ο θείος Γερβάντ, έπειτα από σαράντα χρόνια απουσίας στην Ιταλία, ετοιμάζεται να γυρίσει στην πατρική εστία, το Σπίτι με τους Κορυδαλλούς. Ονειρεύεται να σφίξει και πάλι στην αγκαλιά του τη μάνα του, Σουσανίγκ, και τα αδέλφια του. Η οικογένεια σηκώνεται στο πόδι για να υποδεχτεί τον μεγάλο αδελφό. Ωστόσο, η μοίρα και οι Μεγάλες Δυνάμεις έχουν άλλα σχέδια. Η Ιταλία μπαίνει στον πόλεμο και οι Νεότουρκοι κυνηγούν το όνειρο της Μεγάλης Τουρκίας. Ο Γερβάντ δε θα έρθει ποτέ και η γιορτή θα δώσει τη θέση της στον πόνο. Οι άντρες συλλαμβάνονται και εκτελούνται, ενώ τα γυναικόπαιδα της οικογένειας ξεκινούν το μαρτυρικό τους ταξίδι προς την έρημο της Συρίας και τη σωτηρία.


Οι χειμερινές κινηματογραφικές προβολές του Cine-Δράση πραγματοποιούνται κάθε Πέμπτη, 8.15 το βράδυ στην αίθουσα "Ν. Εγγονόπουλος" του πάρκου "Μ. Θεοδωράκης" (ΤΥΠΕΤ), Π. Μπακογιάννη 38-42, Βριλήσσια.


readers  185


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2018 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Ρόντγκερτ Μπρέγκμαν
Με ενθαρρύνει η δυσαρέσκεια, γιατί η δυσαρέσκεια απέχει έναν ολόκληρο κόσμο από την αδιαφορία.


Τα σχόλια σας...
Πέθανε χθες η Βιολέττα Κωνσταντινίδου17/10/2018 Τάκης Μάτσας
Ένα δάκρυ και ένα "γιατί". Η Βιολέττα μας,ένα λου λούδι,που ξάφνου "έφυγε" ολάνθιστο. Ένας άνθρωπος εξαιρετικός,πολιτισμένος,ευγενής,ευφυής. Μια πολύ καλή μας φίλη,ένα αγαπημένο μας πρόσωπο,σύντροφος του Ρήγα,αγαπημένου μας φίλου για πολλά χρόνια. Τι να πρωτοθυμηθούμε γι'αυτό το "παιδί",γι'αυτή την άριστη επιστήμονα,την ψύχραιμη στα δύσκολα,που αγάπησε τη ζωή και προσπαθούσε να τη "ρουφήξει"παρόλες τις υποχρεώσεις που προέκυπταν απ'την οικογένεια και την εργασία της. Αξιοπρεπέστατη,λιτή και ουσιαστική στα λόγια της,"παραμυθητική"και γενναιόδωρη στους φίλους της,σ'όσους συζητούσαν μαζί της και χρειάζονταν τη βοήθειά της. Εναι πολύ δύσκολο ν'αποχαιρετήσεις ένα δικό σου άνθρωπο στο "φευγιό" του,πόσο μαλλον τη Βιολέττα μας.Καθόλου τυχαίο τ'όνομά της.Άδικο και μεγάλη απώλεια. "Άξιον εστί το δάκρυ μας" Τάκης-Αθηνά


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2018 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου