Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
11/5/2018

"Διπλή ζωή" από το Cine-Δράση

Πέμπτη 17 Μαΐου 2018, 8:15΄μμ, στο ΤΥΠΕΤ

Το βαθιά συγκινητικό, δραματικό θρίλερ των Georg Maas-Judith Kaufmann «Διπλή Ζωή», βασίζεται στο βιβλίο «Eiszeiten» της Hannelore Hippe, ασχολείται με μια από τις λιγότερο ελκυστικές πλευρές της κατασκοπίας και τα μεγάλα ζητήματα της πατρίδας και της ταυτότητας. Με όχημα μια δυνατή οικογενειακή τραγωδία περιγράφει γεγονότα απολύτως αληθινά, που συνέβηκαν στη διάρκεια και μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και σημάδεψαν την δυσοίωνη εποχή μας και τις μεταπολεμικές ιστορικές μνήμες της Νορβηγίας και της Γερμανίας.

Νορβηγία, αρχές του ’90. Η χώρα, όπως και ολόκληρη η Ευρώπη συγκλονίζεται από τις αποκαλύψεις που συνοδεύουν την κατάρρευση του «υπαρκτού» σοσιαλισμού και την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Η Κατρίνε, μια καλοδιατηρημένη μεσήλικη γυναίκα, κόρη μιας Νορβηγίδας και ενός Γερμανού φαντάρου από το στρατό κατοχής του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου ζει στα προάστια του Οσλο μια ήσυχη και ειδυλλιακή ζωή, με τη μητέρα της, τον αξιωματικό υποβρυχίων άντρα της, την ανύπαντρη αλλά μητέρα κόρη της και την εγγονή της. Η Κατρίνε είναι ένα από τα παιδιά του προγράμματος ευγονικής που υλοποίησαν οι χιτλερικοί για να εξασφαλίσουν τη βελτίωσή και να αυξήσουν τους ρυθμούς αναπαραγωγής της Άριας φυλής και να καλύψουν τις ανάγκες του καθεστώτος σε αφοσιωμένους στρατιώτες.

Αρχικά το πρόγραμμα Lebensborn αφορούσε την Γερμανία και αποτελούσε ίδρυμα πρόνοιας για τις συζύγους των αξιωματούχων των ναζί. Στο πλαίσιο του μέλη των Ες-Ες ενθαρρύνονταν να κάνουν παιδιά με γυναίκες που πληρούσαν τα «φυλετικά κριτήρια». Οι ανύπαντρες μητέρες βοηθιούνταν οικονομικά από τους ναζί, ενώ τα παιδιά του προγράμματος είχαν όνομα, αλλά όχι οικογενειακή ταυτότητα και στα αρχεία καταγράφονταν με έναν αριθμό. Μεγάλωναν σε ειδικές στέγες με τη μητέρα τους ή σε ορφανοτροφεία και μπορούσαν να υιοθετηθούν και από κάποια «άξια» γερμανική οικογένεια. Στις εγκαταστάσεις του προγράμματος λειτουργούσαν μαιευτήρια, βρεφοκομεία ορφανοτροφεία, προσωρινά σπίτια και υπηρεσίες υιοθεσίας.

Με το ξέσπασμα του πολέμου το πρόγραμμα επεκτάθηκε σε πολλές κατεχόμενες χώρες της Δυτικής και Βορειοανατολικής Ευρώπης κυρίως στη Νορβηγία και την Πολωνία. Εκεί, χιλιάδες γυναίκες που είχαν ερωτικές σχέσεις με Γερμανούς στρατιώτες, ήταν αποκλεισμένες κοινωνικά και ως εκ τούτου δεν είχαν άλλη επιλογή, από το να απευθυνθούν στο Lebensborn, το οποίο εκτός από την παροχή υπηρεσιών στα μέλη των Ες-Ες, ασχολούνταν με την υιοθεσία, κυρίως ορφανών παιδιών, πολλά από τα οποία είχαν απαχθεί από τις οικογένειες τους. Υπολογίζεται ότι σε σπίτια του προγράμματος στη Νορβηγία, γεννήθηκαν περίπου 8.000 παιδιά (κατά άλλους 12.000), χώρα που θεωρούνταν ότι ο πληθυσμός της διέθετε τα καλύτερα άρια χαρακτηριστικά (ξανθά μαλλιά και γαλανά μάτια). Στην ίδια χώρα πραγματοποιήθηκαν περίπου 250 υιοθεσίες. Οι περισσότερες μητέρες δεν γνώριζαν για την υιοθεσία, ούτε ότι τα παιδιά τους θα έμεναν στη Γερμανία, όπου όσα κρίνονταν ότι πληρούσαν τα κριτήρια γερμανοποιούνταν, ανατρέφονταν σύμφωνα με τας ναζιστικά πρότυπα, ενώ τα υπόλοιπα στέλνονταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Μετά το τέλος του πολέμου πολλές μητέρες και τα παιδιά τους μπήκαν στο στόχαστρο επίσημων κυβερνήσεων και λαών που, έχοντας υποφέρει από την γερμανική κατοχή, εξέφραζαν πάνω τους τα αντιγερμανικά τους αισθήματα. Αρκετές γυναίκες και παιδιά, φυλακίστηκαν ή αντιμετώπισαν απάνθρωπη μεταχείριση. Κλείστηκαν σε άθλια ιδρύματα, δόθηκαν για υιοθεσία, υπέστησαν ταπεινώσεις, ψυχολογική και σωματική βία. Στην Νορβηγία ορισμένα από τα «παιδιά του πολέμου», όπως αποκαλέστηκαν, κινήθηκαν δικαστικά στη δεκαετία του ’90 προκειμένου να αποζημιωθούν και να αναγνωριστεί και επίσημα η συστηματική κακοποίηση τους. Ωστόσο, τα αδικήματα είχαν πλέον παραγραφεί. Η κυβέρνηση της Νορβηγίας όμως, αναγνωρίζοντας την αδυναμία της κράτους να προστατεύσει τους πολίτες, έδωσε τη δυνατότητα αποζημίωσης.

Η Κατρίνε που είχε μεταφερθεί σε ίδρυμα στα εδάφη της Ανατολικής Γερμανίας, κατάφερε στη δεκαετία του ΄70, όντας 20 χρόνων, να δραπετεύσει, να επιστρέψει στη Νορβηγία και να επανενωθεί τη μητέρα της. Όταν ένας δικηγόρος ζητάει σε αυτήν και τη μητέρα της να καταθέσουν σε δίκη σε βάρος του νορβηγικού κράτους, εκ μέρους των παιδιών του πολέμου, η γυναίκα αρχικά αντιστέκεται. Στην πορεία θα υποκύψει στις πιέσεις της μητέρας της και θα δώσει κατάθεση, στη διάρκεια της οποίας ο δικηγόρος θα αποκαλύψει το βίντεο μιας παλιάς συνέντευξης και θα παγιδεύσει την Κατρίνε ανάμεσα σε ένα φριχτό ψέμα και μια τραγική αλήθεια. Η καλοστημένη ζωή της θα καταρρεύσει, αλλά και τα αγαπημένα της πρόσωπα θα υποχρεωθούν να αποφασίσουν τι έχει μεγαλύτερη σημασία, η ζωή που έχουν ζήσει μαζί ή το ψέμα στο οποίο βασίζεται;

Το φιλμ, που χρειάστηκε μια δεκαετία για να βρει χρηματοδότηση, κυρίως λόγω της θεματολογίας του, είναι αριστοτεχνικά σκηνοθετημένο. Η αφήγηση γίνεται με ένα μελαγχολικό και ονειρικό στυλ, που υποστηρίζεται από τη φωτογραφία, η οποία φωτίζει τα υπέροχα τοπία της Νορβηγίας, καλύπτοντας την εικονική πραγματικότητα που ζουν οι ήρωες της. Η πλοκή είναι πυκνή με πολλές αναδρομές, ανατροπές και αποκαλύψεις που βαθαίνουν σταδιακά και μετατρέπει την ταινία από οικογενειακό δράμα, σε ατμοσφαιρικό, κατασκοπικό θρίλερ.

Όλα αυτά είναι δυνατά χάρις στο ένα υπέροχο πρωταγωνιστικό δίδυμο από την πολυβραβευμένη μούσα του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, Λιβ Ούλμαν και την Γιουλιάνε Κέλερ. Η Ούλμαν, στο ρόλο της μητέρας μιλάει με το βλέμμα της προσωποποιώντας την σύγχυση και την πίκρα μιας χώρας που ζούσε στο ψέμα για πολλά χρόνια. Η Κέλερ παίζει με απόλυτη πειστικότητα το ρόλο μιας γυναίκας που ζει έναν κατασκευασμένο ρόλο και μια καθημερινότητα που δεν της ανήκει.

Η ταινία τιμήθηκε με 7 διακρίσεις, με κορυφαίες το Χάλκινο Βραβείο Καλύτερης ταινίας και το Βραβείο Καλύτερου Μοντάζ στα Γερμανικά Βραβεία Κινηματογράφου (2014). Είχε επιπλέον 7 υποψηφιότητες. Ήταν η επίσημη υποψηφιότητα της Γερμανίας για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας (2014).


Γερμανία, 2012. Διάρκεια: 97’. Σκηνοθεσία: Georg Maas, Judith Kaufmann. Σενάριο: Georg Maas, Christoph Tölle, Ståle Stein Berg, Judith Kaufmann, Hannelore Hippe (βιβλίο), Änne Törster. Πρωταγωνιστούν: Juliane Köhler, Liv Ullmann, Sven Nordin, Ken Duken, Julia Bache-Wiig, Rainer Bock, Vicky Krieps.


Οι χειμερινές κινηματογραφικές προβολές του Cine-Δράση πραγματοποιούνται κάθε Πέμπτη, 8.15 το βράδυ στην αίθουσα "Ν. Εγγονόπουλος" του πάρκου "Μ. Θεοδωράκης" (ΤΥΠΕΤ), Π. Μπακογιάννη 38-42, Βριλήσσια.


readers  313


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Πέμπτη 25 Απριλίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Ποιός θα μου μιλήσει όταν θα 'χω κουραστεί απ'τα ξεφτισμένα τα μεγάλα λόγια ποιος θα με γνωρίσει όταν θα 'χω σκεπαστεί απ'τις ώρες που 'φτυσαν τα νευρικά ρολόγια.


Τα σχόλια σας...
Σκέψεις για την πολιτισμική ανασυγκρότηση της χώρας18/4/2019 Λ.Λ.
Σημειώσεις από το προηγούμενο σχόλιο: 1- Δες, το βιβλίο του αστροφυσικού Martin Rees: Our Final Hour: A Scientist's Warning, ή τη διάλεξή του στο διαδίκτυο όπου ρωτά αν ο 21ος αιώνας μας θα είναι ο τελευταίος. 2- Αν υπάρχει, και πάντως μετά από ένα ταξίδι διάρκειας τουλάχιστον 5-6 ετών και βέβαια με ταχύτητα γειτνιάζουσα εκείνης του φωτός, κατά τον Stephen Hawking. 3- Ο ίδιος (Stephen Hawking) στον οποίο κατά καιρούς φαίνεται πως έθεταν το ερώτημα, βλέποντας την επιταχυνόμενη καταστροφή της κατοικησιμότητας της Γης, απαντούσε κάθε φορά κατεβάζοντας το χρονικό περιθώριο, από τα 1000 ως 600 στα 100 ως 50 χρόνια, στην ουσία μηδενίζοντας τις προσδοκίες για μια βιώσιμη «διαστημική απόδραση» της ανθρωπότητας γιατί, σε τόσο λίγα χρόνια, οι φονταμενταλιστές της Προόδου ούτε μια μίζερη αποικία στον απείρως πιο αφιλόξενο Ερμή δεν προλαβαίνουν να της κατασκευάσουν.
Σκέψεις για την πολιτισμική ανασυγκρότηση της χώρας16/4/2019 Λάμπης Λαζάνης
Ναι, εξαιρετικό. Με αγάπη και πόνο ψυχής πρέπει να μιλάμε, υποβλητικά όχι επιβλητικά, όπως λέει, κι όχι μόνο προς τους νέους (θα προσέθετα) αλλά και προς τους ενήλικες που η εποχή μας τους θέλει μάλλον ανώριμους. Πάντως όταν ο πόνος μιλάει είναι πιο πειστικός, και η αιτία πιστεύω είναι η εξής: είμαστε μέλη μιας -στη συντριπτική της πλειοψηφία κι ανεξαρτήτως τόπου- σακατεμένης ανθρωπότητας ή οδεύουσας προς ανεπανόρθωτο σακάτεμα όπως και η ίδια κάνει στο οικοσύστημα του πλανήτη που την εξέθρεψε και την υποβαστάζει· η εξάντληση των πόρων, «το απόθεμα» ή «οι εφεδρείες» όπως εδώ γράφει ο Καραποστόλης αναφερόμενος στα πολιτισμικά αποθέματα κι εφεδρείες μας, αφορά εξ ίσου και τις υλικές, βιολογικές, κοινωνικές, χωροχρονικές εφεδρείες όλου του πλανήτη. "Η Γη έχει γίνει υπερβολικά μικρή για την Πρόοδο" διαπιστώνει από πλευράς του ο Βιριλιό, και πράγματι το κλειστοφοβικό άγχος, ο πυρετός που έπληττε κάποτε τους πολιορκημένους μέσα στις περίκλειστες από τείχη πόλεις τους, σήμερα δεν εξαιρεί κανέναν. Όλα δείχνουν πως η αντίστροφη μέτρηση του μηδενισμού επιταχύνεται παρά τα αναχώματα που ορθώνονται από την πολιτισμένη ανθρωπότητα. Η οικολογία γίνεται ξαφνικά εσχατολογική επιστήμη με την έννοια ότι το υποκείμενό της κινδυνεύει να εκλείψει, μαζί με το αντικείμενο της μελέτης του, μέσα σε λίγες δεκαετίες(1) δηλαδή μέσα στη διάρκεια ζωής μιας και μόνο γενιάς θνητών: Κι αυτό, εκεί που (υπό συνήθεις συνθήκες ανθρώπινης παρουσίας στη Γη, ας πούμε αυτές που ίσχυαν προ της βιομηχανικής επανάστασης) ο αναμενόμενος χρόνος ζωής του πλανήτη (της βιόσφαιράς του) θα παρέμενε της τάξης όχι δεκαετιών αλλά δισεκατομμυρίων ετών, όπως μας βεβαιώνουν σήμερα οι αστροφυσικοί, χρονικό διάστημα που χωράει μέσα του πολλά εκατομμύρια γενεές μπροστά μας... Δηλαδή, με άλλα λόγια, στη γενιά μας και σε αυτή των παιδιών μας που τώρα καταρτίζονται πέφτει το ασήκωτο βάρος να αποφασίσουμε για τις εκατομμύρια ερχόμενες γενιές, για το ΑΝ και πώς θα υπάρξουν! για το αν και προς ποιά χαρακτηριστικά θα "προγραμματιστεί" το νέο ανθρώπινο είδος που θα είναι ικανό, είτε να ενδιαιτάται σε έναν στο εξής ακατοίκητο για τους «παλαιούς ανθρώπους» πλανήτη, είτε να μεταβεί σε άλλον εκτός του ηλιακού μας συστήματος!(2) Κι αυτή την απόφαση, στο βαθμό που το πιο πάνω ερώτημα ούτε μας τίθεται ούτε βέβαια μας εκτίθεται στην παρανοϊκότητά του (3), τη λαβαίνουμε καθημερινά απαντώντας έμπρακτα "ναι σε όλα" ή "σχεδόν ναι σε σχεδόν όλα" για την τιμή των όπλων, των δικών μας υποτίθεται αλλά στην πραγματικότητα των ισχυρών, καταβάλλοντας σε θανατηφόρες δόσεις, πότε με σοβαροφάνεια πότε χαζοχαρούμενα, το αβάστακτο τίμημα της ανυπαρξίας, μέσα στη σημερινή πολιτισμική συνθήκη μας που είναι συγγενική με αυτή της πνευματικής αυτοκτονίας, όπως διαπιστώνει, σωστά κατά τη γνώμη μου, ο Καραποστόλης. Αλλά δεν είναι μοιραίο μετά την πνευματική να επέρχεται και η σωματική κατάρρευση; κατά το "μωραίνει Κύριος όν βούλεται απωλέσαι";


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το στέκι της «Δράσης», Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου