Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
11/5/2018

«Μεταπολεμικός Ευρωπαϊκός Κινηματογράφος», Μέρος 14ο

Οι Γιουγκοσλάβοι. Ο Σοβιετικός Κινηματογράφος. Δευτέρα 15 Μαΐου, 8.00μμ., Πίνδου 30 & Μαραθώνος

ΒΛΕΠΟΥΜΕ, ΣΥΖΗΤΑΜΕ, ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ από και για το ΣΙΝΕΜΑ, «Μεταπολεμικός Ευρωπαϊκός Κινηματογράφος», Μέρος 14ο: Οι Γιουγκοσλάβοι. Ο Σοβιετικός Κινηματογράφος.

Το μεγάλο ενδιαφέρον που παρουσιάζει η Ουγγρική Σχολή Κινηματογράφου δεν μας επέτρεψε να ασχοληθούμε με όσα είχαμε προγραμματίσει. Έτσι την Δευτέρα 15 Μάη θα συνεχίσουμε με τον Γιουγκοσλαβικό και τον Σοβιετικό Κινηματογράφο.

Το Γιουγκοσλαβικό σινεμά

Στην ανάπτυξη του Γιουγκοσλαβικού σινεμά στα χρόνια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τεράστιο ρόλο έπαιξε η παθιασμένη σχέση του στρατάρχη Τίτο με τον κινηματογράφο. Όπως διηγείται στο ντοκιμαντέρ «Cinema Comunisto» ο Λέκα Κοσταντίνοβιτς, προσωπικός υπεύθυνος προβολής του Τίτο, στα χρόνια που δούλεψε γι’ αυτόν, αναζητούσε καθημερινά καινούργια φιλμ, τα οποία ο αρχηγός της τότε ενιαίας Γιουγκοσλαβίας έβλεπε στο τέλος της ημέρας, ακόμα και εάν αυτή ήταν εντελώς εξουθενωτική. «Κάποτε αναρωτήθηκα ποτέ κοιμάται αυτός ο άνθρωπος», λέει ο Λέκα, αναπολώντας τις χιλιάδες προβολές που προετοίμασε.

Ο στρατάρχης επέβλεπε προσωπικά το σενάριο και την προετοιμασία πολλών ταινιών γνωρίζοντας τη σημασία που είχε το πώς θα φανούν στην οθόνη. Ήθελε το Βελιγράδι να γίνει ένα από τα κέντρα του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου κινηματογράφου. «Αρχικά η ιδέα ήταν να δημιουργηθεί μια κινηματογραφική πόλη στην Άβαλα, ένα λόφο του Βελιγραδίου, η «Άβαλα Φιλμ», «όπου εφτά κινηματογραφικά στούντιο θα παρήγαν αμέτρητες ταινίες κάθε χρόνο». Η έμπνευση υλοποιήθηκε εν μέρει, ένα στούντιο ολοκληρώθηκε και ακόμη ένα έμεινε ημιτελές. Οι εγκαταστάσεις λειτούργησαν ως πόλος έλξης για μεγάλες δυτικές παραγωγές και αστέρες του Hollywood στη διάρκεια των ’60s και ’70s».


Ο επίλογος της ιστορίας του γιουγκοσλαβικού κινηματογράφου γράφτηκε την άνοιξη του 1991, λίγο πριν αρχίσει ο πόλεμος στη Βοσνία. Σήμερα, που η Γιουγκοσλαβία ως χώρα εξαφανίστηκε μέσα σε μερικά χρόνια, (άλλαξε 4 ονόματα σε 15 χρόνια) ο πόνος και η ψυχική οδύνη από την απώλεια συμπληρώνονται από τη διαπίστωση ότι η Άβαλα Φιλμ είναι μια τεράστια πόλη–φάντασμα γεμάτη εγκαταλελειμμένα σκηνικά, απαρχαιωμένο εξοπλισμό και άνεργους τεχνικούς, σύμβολα παρακμής, φτώχειας και εξαθλίωσης.

Οι ανάγκες για μια νέα αφήγηση της ιστορίας των εθνών που συμβίωσαν στο πείραμα του Τίτο θα σπρώξει προς τη λήθη το όνειρο της κινηματογραφικής πόλης και των στούντιο της Αβαλα. Το άδικο είναι ότι αυτή η εγκατάλειψη έχει οδηγήσει στη λησμονιά κορυφαίες προσωπικότητες που πρωταγωνιστούν σε αυτή την ιστορία και σημαντικά έργα τέχνης που δημιουργήθηκαν εκεί. Αλλά η Άβαλα ήταν το μέρος όπου γεννήθηκε ο γιουγκοσλαβικός κινηματογραφικός μύθος, που προσδιοριζόταν κυρίως από τις μεταφορές και αλληγορίες, από το μαγικό ρεαλισμό του Κουστουρίτσα και τις επαναλαμβανόμενες αναφορές στο παρελθόν. Κύριοι εκπρόσωποι του είναι οι Dusan Makaveyev, Aleksandar Petrovic, Emir Kusturica. Στη συζήτηση θα προβληθούν αποσπάσματα από τις ταινίες «Συνάντησα και ευτυχισμένους τσιγγάνους» (Skupljaci perja 1967) του Petrovic, «Underground» (1995) «Ο μπαμπάς λείπει ταξίδι για δουλειές» (1985), του Kusturica, Sweet Movie (1974) του Makaveyev κ.ά.

Ο Σοβιετικός Κινηματογράφος

"Ο κινηματογράφος είναι φορέας της κίνησης. Ο κινηματογράφος είναι τόλμη. Ο κινηματογράφος διαδίδει ιδέες...", έγραφε ο Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι για την έβδομη τέχνη, προσδίδοντάς της την αληθινή της διάσταση, ως ανθρώπινο δημιούργημα, φορέα ιδεών, μαζικό μέσο. Με την κατάρρευση του Σοβιετικού καθεστώτος, παρασύρθηκε άδικα στην λησμονιά και η κινηματογραφική ιστορία της ΕΣΣΔ που υπήρξε επιβλητική, και πρωτοποριακή για την παγκόσμια εξέλιξη της τέχνης των κινούμενων εικόνων.

Πρόκειται για αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου, μάλιστα ορισμένα από αυτά κατέχουν μια θέση στην καλύτερη δεκάδα ταινιών όλων των εποχών. Θα ήθελε συζητήσεις επί συζητήσεων για να καλύψουμε το θέμα του Σοβιετικού Κινηματογράφου για αυτό και επιλέξαμε να ασχοληθούμε με τρεις κορυφαίους σκηνοθέτες. Πρόκειται για τους Mikhail Kalatozov (Μιχαήλ Καλατόζοφ), Sergei Parajanov (Σεργκέι Παρατζάνοφ) και Andrei Tarkovsky (Αντρέι Ταρκόφσκι). Λιγότερο γνωστός από τους τρεις στο ελληνικό κοινό, είναι ο «καταραμένος» ποιητής του κινηματογράφου (το «σκηνοθέτης» είναι λίγο) Σεργκέι Παρατζάνoφ, σπουδαίος σοβιετικός σκηνοθέτης αρμενικής καταγωγής γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Τιφλίδα της Γεωργίας, σπούδασε σκηνοθεσία στη Μόσχα και εργάστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα στην Ουκρανία.

Θα προβληθούν αποσπάσματα από τις ταινίες «Όταν Πετούν οι Γερανοί» (летят журавли 1957), «Είμαι η Κούβα» (Soy Cuba, 1964) του Kalatozov, «Τα παιδικά Χρόνια του Ιβάν» (Ivanovo detstvo, 1962) «Θυσία» (The sacrifice, 1986), «Αντρέι Ρουμπλιόφ» (Andrei Rublev, 1966) και «Νοσταλγία» (Nostalghia, 1983) του Tarkovsky, «Σκιές των ξεχασμένων προγόνων» (Shadows of Forgotten Ancestors, 1964) και «Το χρώμα του ροδιού» (The color of pomegranate, γνωστό και ως Sayat Nova από το όνομα του Αρμένη ποιητή στον οποίο αναφέρεται, 1968) του Parajanov.

Για την τελευταία ταινία ο Βασίλης Ραφαηλίδης σημειώνει: «Το Σαγιάτ Νόβα είναι ένα «προκλητικά» αντιαφηγηματικό φιλμ , που όμως τα αφηγηματικά του στοιχεία συνιστούν μια άλλου είδους «πολυαξονική» αφήγηση, χωρίς χαρακτήρες και χωρίς καταστάσεις που κυοφορούν χαρακτήρες. Πρόκειται εδώ για τον εσωτερικό, μουσικό, συναισθηματικό και ιδεολογικό άξονα ενός ποιήματος. (...) Το Σαγιάτ Νόβα, λοιπόν, είναι η ποιητική βιογραφία ενός ποιητή φτιαγμένη από έναν άλλον ποιητή»


Εισηγητής ο Παναγιώτης Δενδραμής.

Ο Παναγιώτης Δενδραμής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Σπούδασε Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στη συνέχεια όμως ακολούθησε σπουδές σχετικές με τον κινηματογράφο. Αρχικά στη σχολή Σταυράκου και έπειτα στο μεταπτυχιακό Ιστορίας και Θεωρίας του Κινηματογράφου του Πανεπιστημίου της Κρήτης. Έχει δουλέψει ως βοηθός σκηνοθέτη, κάμεραμαν, μοντέρ και βοηθός παραγωγής για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, ενώ η μικρού μήκους ταινία του «Tο δωμάτιο» συμμετείχε στο φεστιβάλ Δράμας το 2009. Επιπλέον έχει συμμετάσχει ως εκπαιδευτής σε επιμορφωτικά προγράμματα σε σχολεία της Αττικής, με στόχο την εξοικείωση των μαθητών με την οπτικοακουστική κουλτούρα και τα μέσα της. Αυτή την περίοδο διδάσκει στη Σχολή Σταυράκου και ολοκληρώνει τη διδακτορική του διατριβή πάνω στον ελληνικό κινηματογράφο.


Το σεμινάριο πραγματοποιείται κάθε Δευτέρα στις 8.00 το βράδυ στο στέκι της "Δράσης", Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια.



ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΒΡΙΛΗΣΣΙΩΝ CINE - ΔΡΑΣΗ


readers  344


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Πέμπτη 25 Απριλίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Ποιός θα μου μιλήσει όταν θα 'χω κουραστεί απ'τα ξεφτισμένα τα μεγάλα λόγια ποιος θα με γνωρίσει όταν θα 'χω σκεπαστεί απ'τις ώρες που 'φτυσαν τα νευρικά ρολόγια.


Τα σχόλια σας...
Σκέψεις για την πολιτισμική ανασυγκρότηση της χώρας18/4/2019 Λ.Λ.
Σημειώσεις από το προηγούμενο σχόλιο: 1- Δες, το βιβλίο του αστροφυσικού Martin Rees: Our Final Hour: A Scientist's Warning, ή τη διάλεξή του στο διαδίκτυο όπου ρωτά αν ο 21ος αιώνας μας θα είναι ο τελευταίος. 2- Αν υπάρχει, και πάντως μετά από ένα ταξίδι διάρκειας τουλάχιστον 5-6 ετών και βέβαια με ταχύτητα γειτνιάζουσα εκείνης του φωτός, κατά τον Stephen Hawking. 3- Ο ίδιος (Stephen Hawking) στον οποίο κατά καιρούς φαίνεται πως έθεταν το ερώτημα, βλέποντας την επιταχυνόμενη καταστροφή της κατοικησιμότητας της Γης, απαντούσε κάθε φορά κατεβάζοντας το χρονικό περιθώριο, από τα 1000 ως 600 στα 100 ως 50 χρόνια, στην ουσία μηδενίζοντας τις προσδοκίες για μια βιώσιμη «διαστημική απόδραση» της ανθρωπότητας γιατί, σε τόσο λίγα χρόνια, οι φονταμενταλιστές της Προόδου ούτε μια μίζερη αποικία στον απείρως πιο αφιλόξενο Ερμή δεν προλαβαίνουν να της κατασκευάσουν.
Σκέψεις για την πολιτισμική ανασυγκρότηση της χώρας16/4/2019 Λάμπης Λαζάνης
Ναι, εξαιρετικό. Με αγάπη και πόνο ψυχής πρέπει να μιλάμε, υποβλητικά όχι επιβλητικά, όπως λέει, κι όχι μόνο προς τους νέους (θα προσέθετα) αλλά και προς τους ενήλικες που η εποχή μας τους θέλει μάλλον ανώριμους. Πάντως όταν ο πόνος μιλάει είναι πιο πειστικός, και η αιτία πιστεύω είναι η εξής: είμαστε μέλη μιας -στη συντριπτική της πλειοψηφία κι ανεξαρτήτως τόπου- σακατεμένης ανθρωπότητας ή οδεύουσας προς ανεπανόρθωτο σακάτεμα όπως και η ίδια κάνει στο οικοσύστημα του πλανήτη που την εξέθρεψε και την υποβαστάζει· η εξάντληση των πόρων, «το απόθεμα» ή «οι εφεδρείες» όπως εδώ γράφει ο Καραποστόλης αναφερόμενος στα πολιτισμικά αποθέματα κι εφεδρείες μας, αφορά εξ ίσου και τις υλικές, βιολογικές, κοινωνικές, χωροχρονικές εφεδρείες όλου του πλανήτη. "Η Γη έχει γίνει υπερβολικά μικρή για την Πρόοδο" διαπιστώνει από πλευράς του ο Βιριλιό, και πράγματι το κλειστοφοβικό άγχος, ο πυρετός που έπληττε κάποτε τους πολιορκημένους μέσα στις περίκλειστες από τείχη πόλεις τους, σήμερα δεν εξαιρεί κανέναν. Όλα δείχνουν πως η αντίστροφη μέτρηση του μηδενισμού επιταχύνεται παρά τα αναχώματα που ορθώνονται από την πολιτισμένη ανθρωπότητα. Η οικολογία γίνεται ξαφνικά εσχατολογική επιστήμη με την έννοια ότι το υποκείμενό της κινδυνεύει να εκλείψει, μαζί με το αντικείμενο της μελέτης του, μέσα σε λίγες δεκαετίες(1) δηλαδή μέσα στη διάρκεια ζωής μιας και μόνο γενιάς θνητών: Κι αυτό, εκεί που (υπό συνήθεις συνθήκες ανθρώπινης παρουσίας στη Γη, ας πούμε αυτές που ίσχυαν προ της βιομηχανικής επανάστασης) ο αναμενόμενος χρόνος ζωής του πλανήτη (της βιόσφαιράς του) θα παρέμενε της τάξης όχι δεκαετιών αλλά δισεκατομμυρίων ετών, όπως μας βεβαιώνουν σήμερα οι αστροφυσικοί, χρονικό διάστημα που χωράει μέσα του πολλά εκατομμύρια γενεές μπροστά μας... Δηλαδή, με άλλα λόγια, στη γενιά μας και σε αυτή των παιδιών μας που τώρα καταρτίζονται πέφτει το ασήκωτο βάρος να αποφασίσουμε για τις εκατομμύρια ερχόμενες γενιές, για το ΑΝ και πώς θα υπάρξουν! για το αν και προς ποιά χαρακτηριστικά θα "προγραμματιστεί" το νέο ανθρώπινο είδος που θα είναι ικανό, είτε να ενδιαιτάται σε έναν στο εξής ακατοίκητο για τους «παλαιούς ανθρώπους» πλανήτη, είτε να μεταβεί σε άλλον εκτός του ηλιακού μας συστήματος!(2) Κι αυτή την απόφαση, στο βαθμό που το πιο πάνω ερώτημα ούτε μας τίθεται ούτε βέβαια μας εκτίθεται στην παρανοϊκότητά του (3), τη λαβαίνουμε καθημερινά απαντώντας έμπρακτα "ναι σε όλα" ή "σχεδόν ναι σε σχεδόν όλα" για την τιμή των όπλων, των δικών μας υποτίθεται αλλά στην πραγματικότητα των ισχυρών, καταβάλλοντας σε θανατηφόρες δόσεις, πότε με σοβαροφάνεια πότε χαζοχαρούμενα, το αβάστακτο τίμημα της ανυπαρξίας, μέσα στη σημερινή πολιτισμική συνθήκη μας που είναι συγγενική με αυτή της πνευματικής αυτοκτονίας, όπως διαπιστώνει, σωστά κατά τη γνώμη μου, ο Καραποστόλης. Αλλά δεν είναι μοιραίο μετά την πνευματική να επέρχεται και η σωματική κατάρρευση; κατά το "μωραίνει Κύριος όν βούλεται απωλέσαι";


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το στέκι της «Δράσης», Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου