Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
1/6/2018

Οι θλιμμένες κοπέλες της ζωής μας. Ή νιάτα χωρίς μέλλον;

Η Βριλησσιώτισα Ιφιγένεια Καμμένου* στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Κυριολεκτικά στο παραπέντε, λίγο πριν αρχίσουν να κατεβάζουν τα έργα, παρακολούθησα την έκθεση ζωγραφικής των αποφοίτων της Σχολής Vellios School of Art στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.

Εκεί, σε δυο ορόφους, ήταν εκτεθειμένα έργα 8 νέων ανθρώπων. Η αλήθεια είναι ότι εντυπωσιάστηκα με αυτό που είδα. Νέοι καλλιτέχνες στο ξεκίνημα ακόμα της καριέρας τους εξέθεταν έργα που δεν είχαν τίποτα να ζηλέψουν από αυτά φτασμένων ζωγράφων. Όχι σαν εκείνα που συνήθως συναντάμε σε εκθέσεις ανθρώπων που μόλις παίρνουν το βάπτισμα της τέχνης τους, αλλά πίνακες εκφραστικοί, που με άνεση αποτύπωναν το κλίμα της εποχής. Μουντά αλλά όχι σκοτεινά χρώματα, θλιμμένες μορφές που λες ότι κουβαλάνε το βάρος της εποχής, την αβεβαιότητα του μέλλοντος τους. Τόσο που ένα δυο έργα με έντονα χρώματα μάλλον εξέφραζαν την ιδιοσυγκρασία του δημιουργού τους, παρά αποτύπωναν το κλίμα της περιρρέουσας ατμόσφαιρα στην Ελλάδα της κρίσης.

Ξεχώρισα από αυτά τα έργα της Ιφιγένειας Καμμένου. Και όχι γιατί η Ιφιγένεια είναι ένα δικό μας παιδί. Κόρη της Βίκυ Μαλλίρη, μέλους του διοικητικού συμβουλίου του Cine- Δράση και υποψήφιας δημοτικής συμβούλου με τη Δράση για μια Άλλη Πόλη. Καλλιτέχνης και η ίδια, η Βίκυ, επιμελείται όλα τα έντυπα της Λέσχης μας από το ξεκίνημά της και πολλά της Δράσης, φαίνεται ότι προίκισε την νέα κοπέλα με το ταλέντο και την δημιουργικότητα της. Ξεχώρισα τα έργα της γιατί ατμοσφαιρικά, με δύναμη, εσωτερικότητα αλλά και με ήρεμο στυλ, ίσως για να μην ταράξει τον ύπνο της δικής μας γενιάς που φρόντισε να μην έχει η δική της μέλλον, περιγράφει στους πίνακες της την θλίψη των κοριτσιών και των αγοριών που μόλις αρχίζουν τη ζωή τους στην Ελλάδα της κρίσης, με όραμα αλλά χωρίς προοπτική. Μορφές που σχεδόν διαχέονταν στο περιβάλλον τους, πίνακες ανθρωποκεντρικοί, νοσταλγικοί, δεν χάνονταν, αλλά ήταν αναγνωρίσιμοι ανάμεσα στο σύνολο των έργων που εκτίθονταν, γεγονός που αποδεικνύει ότι η νεαρή καλλιτέχνης έχει ήδη αρχίσει να διαμορφώνει το δικό της, προσωπικό στυλ.

Συγκρατείστε το όνομα. Θα το ξανασυναντήσουμε!


*Η Ιφιγένεια Καμμένου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1997. Είναι τελειόφοιτη του "Vellios School of Art" στο τμήμα Mixed Media Fine Arts. Ζωγραφίζει έξι χρόνια κυρίως με λάδια και τα τελευταία δύο έχει προσηλωθεί στη γλυπτική.



Μ.Π.


readers  520


Σχόλια (1)


Σμαράγδα Καζασιδου 2 Ιουν 2018, 11:15
Μπράβο !!! και στις τρεις ,τη νεαρή καλλιτέχνη, τη μητέρα της και στην κριτικό!!!
Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Πέμπτη 25 Απριλίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Ποιός θα μου μιλήσει όταν θα 'χω κουραστεί απ'τα ξεφτισμένα τα μεγάλα λόγια ποιος θα με γνωρίσει όταν θα 'χω σκεπαστεί απ'τις ώρες που 'φτυσαν τα νευρικά ρολόγια.


Τα σχόλια σας...
Σκέψεις για την πολιτισμική ανασυγκρότηση της χώρας18/4/2019 Λ.Λ.
Σημειώσεις από το προηγούμενο σχόλιο: 1- Δες, το βιβλίο του αστροφυσικού Martin Rees: Our Final Hour: A Scientist's Warning, ή τη διάλεξή του στο διαδίκτυο όπου ρωτά αν ο 21ος αιώνας μας θα είναι ο τελευταίος. 2- Αν υπάρχει, και πάντως μετά από ένα ταξίδι διάρκειας τουλάχιστον 5-6 ετών και βέβαια με ταχύτητα γειτνιάζουσα εκείνης του φωτός, κατά τον Stephen Hawking. 3- Ο ίδιος (Stephen Hawking) στον οποίο κατά καιρούς φαίνεται πως έθεταν το ερώτημα, βλέποντας την επιταχυνόμενη καταστροφή της κατοικησιμότητας της Γης, απαντούσε κάθε φορά κατεβάζοντας το χρονικό περιθώριο, από τα 1000 ως 600 στα 100 ως 50 χρόνια, στην ουσία μηδενίζοντας τις προσδοκίες για μια βιώσιμη «διαστημική απόδραση» της ανθρωπότητας γιατί, σε τόσο λίγα χρόνια, οι φονταμενταλιστές της Προόδου ούτε μια μίζερη αποικία στον απείρως πιο αφιλόξενο Ερμή δεν προλαβαίνουν να της κατασκευάσουν.
Σκέψεις για την πολιτισμική ανασυγκρότηση της χώρας16/4/2019 Λάμπης Λαζάνης
Ναι, εξαιρετικό. Με αγάπη και πόνο ψυχής πρέπει να μιλάμε, υποβλητικά όχι επιβλητικά, όπως λέει, κι όχι μόνο προς τους νέους (θα προσέθετα) αλλά και προς τους ενήλικες που η εποχή μας τους θέλει μάλλον ανώριμους. Πάντως όταν ο πόνος μιλάει είναι πιο πειστικός, και η αιτία πιστεύω είναι η εξής: είμαστε μέλη μιας -στη συντριπτική της πλειοψηφία κι ανεξαρτήτως τόπου- σακατεμένης ανθρωπότητας ή οδεύουσας προς ανεπανόρθωτο σακάτεμα όπως και η ίδια κάνει στο οικοσύστημα του πλανήτη που την εξέθρεψε και την υποβαστάζει· η εξάντληση των πόρων, «το απόθεμα» ή «οι εφεδρείες» όπως εδώ γράφει ο Καραποστόλης αναφερόμενος στα πολιτισμικά αποθέματα κι εφεδρείες μας, αφορά εξ ίσου και τις υλικές, βιολογικές, κοινωνικές, χωροχρονικές εφεδρείες όλου του πλανήτη. "Η Γη έχει γίνει υπερβολικά μικρή για την Πρόοδο" διαπιστώνει από πλευράς του ο Βιριλιό, και πράγματι το κλειστοφοβικό άγχος, ο πυρετός που έπληττε κάποτε τους πολιορκημένους μέσα στις περίκλειστες από τείχη πόλεις τους, σήμερα δεν εξαιρεί κανέναν. Όλα δείχνουν πως η αντίστροφη μέτρηση του μηδενισμού επιταχύνεται παρά τα αναχώματα που ορθώνονται από την πολιτισμένη ανθρωπότητα. Η οικολογία γίνεται ξαφνικά εσχατολογική επιστήμη με την έννοια ότι το υποκείμενό της κινδυνεύει να εκλείψει, μαζί με το αντικείμενο της μελέτης του, μέσα σε λίγες δεκαετίες(1) δηλαδή μέσα στη διάρκεια ζωής μιας και μόνο γενιάς θνητών: Κι αυτό, εκεί που (υπό συνήθεις συνθήκες ανθρώπινης παρουσίας στη Γη, ας πούμε αυτές που ίσχυαν προ της βιομηχανικής επανάστασης) ο αναμενόμενος χρόνος ζωής του πλανήτη (της βιόσφαιράς του) θα παρέμενε της τάξης όχι δεκαετιών αλλά δισεκατομμυρίων ετών, όπως μας βεβαιώνουν σήμερα οι αστροφυσικοί, χρονικό διάστημα που χωράει μέσα του πολλά εκατομμύρια γενεές μπροστά μας... Δηλαδή, με άλλα λόγια, στη γενιά μας και σε αυτή των παιδιών μας που τώρα καταρτίζονται πέφτει το ασήκωτο βάρος να αποφασίσουμε για τις εκατομμύρια ερχόμενες γενιές, για το ΑΝ και πώς θα υπάρξουν! για το αν και προς ποιά χαρακτηριστικά θα "προγραμματιστεί" το νέο ανθρώπινο είδος που θα είναι ικανό, είτε να ενδιαιτάται σε έναν στο εξής ακατοίκητο για τους «παλαιούς ανθρώπους» πλανήτη, είτε να μεταβεί σε άλλον εκτός του ηλιακού μας συστήματος!(2) Κι αυτή την απόφαση, στο βαθμό που το πιο πάνω ερώτημα ούτε μας τίθεται ούτε βέβαια μας εκτίθεται στην παρανοϊκότητά του (3), τη λαβαίνουμε καθημερινά απαντώντας έμπρακτα "ναι σε όλα" ή "σχεδόν ναι σε σχεδόν όλα" για την τιμή των όπλων, των δικών μας υποτίθεται αλλά στην πραγματικότητα των ισχυρών, καταβάλλοντας σε θανατηφόρες δόσεις, πότε με σοβαροφάνεια πότε χαζοχαρούμενα, το αβάστακτο τίμημα της ανυπαρξίας, μέσα στη σημερινή πολιτισμική συνθήκη μας που είναι συγγενική με αυτή της πνευματικής αυτοκτονίας, όπως διαπιστώνει, σωστά κατά τη γνώμη μου, ο Καραποστόλης. Αλλά δεν είναι μοιραίο μετά την πνευματική να επέρχεται και η σωματική κατάρρευση; κατά το "μωραίνει Κύριος όν βούλεται απωλέσαι";


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το στέκι της «Δράσης», Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου