Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
30/6/2018

Πικρές, μικρές σημειώσεις για τα ανθρωπιστικά στρατόπεδα

Του Λάμπη Λαζάνη

Τις τελευταίες εβδομάδες, το προσφυγικό επανέρχεται ορμητικά στην ευρωπαϊκή επικαιρότητα, με ακόμη πιο σκληρό πρόσωπο, χαρακτηριστικό της νέας φάσης διαχείρισής του.

Πέρα από τα αυτονόητα, (που κι αυτά επανέρχονται ως λιγότερο αυτονόητα), δηλαδή τις πρώτες βοήθειες (που πρέπει να δίδονται) και τις πρώτες ανάγκες (που κι αυτές πρέπει να καλύπτονται), η φιλανθρωπία του μεταναστευτικού, με όρους πολιτικής, τώρα αρχίζει.


Αν δεν είμαστε μόνο συναισθηματικά αλλά και έλλογα πολιτικά όντα, πρέπει να έχουμε επίγνωση πως σε έναν παγκοσμιοποιημένο πλανήτη η πολιτική συνείδηση ή θα είναι παγκόσμια ή θα είναι καταδικασμένη να είναι μια λειψή συνείδηση που, αν εμμένει στην μερικότητά της, παραμένει παλιομοδίτικος τοπικισμός ανάμικτος με επαρχιωτισμό που λοξοκοιτάει το κέντρο ή καταντάει σύγχρονος πολιτικός και πολιτισμικός φαρισαϊσμός.

Ο «υπέρ πάντων» τεχνοεπιστημονικός στρατιωτικός και οικονομικός ανταγωνισμός των ισχυρών κρατών και οι διεθνείς θεσμοί και λόμπι που δραστηριοποιούνται στο «συνεργατικό» πλαίσιό του, δεν πτοούνται από το ενδεχόμενο μιας ανεπανόρθωτης «παράπλευρης απώλειας», όπως ενός σακατεμένου βιολογικά και ανθρωπολογικά πλανήτη. Αντιθέτως η διαχείριση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης με τεχνοκρατικές τελικές λύσεις προφανώς τους φέρνει πιο κοντά στο ολοκληρωτικό στοιχείο τους, ενώ πιθανά να ανοίξει νέες διόδους συνεργασίας αποτρέποντας το ενδεχόμενο μιας καθαρής ήττας στον μεταξύ τους ανταγωνισμό: ίσως κυνικά να υποθέτουν (όπως ο ανεκδιήγητος Dr. Strangelove στην περίπτωση του πυρηνικού ολοκαυτώματος) πως κάποιες φυσικές ρεζέρβες θα απομείνουν (μετά το οικονομικό/οικολογικό ολοκαύτωμα των απροσάρμοστων φτωχών) για τις καπαρώσουν οι ολιγάριθμες ελίτ, όταν θα έχει εκλείψει το πολυάριθμο, προβληματικό και άχρηστο, όπως ήδη ομολογούν, λούμπεν προλεταριάτο τους, δηλαδή σχεδόν το σύνολο του παγκόσμιου πληθυσμού.

Το φαινόμενο του σύγχρονου νομαδισμού που μας έρχεται από νότο και ανατολή, αυτή ακριβώς την προδιαγεγραμμένη αποτυχία της διεθνούς πολιτικής επαληθεύει. Αφρικανοί ή Ασιάτες έρχονται από χώρες μη κατοικήσιμες πλέον από εντατική / βιομηχανική εκμετάλλευση των φυσικών τους πόρων ή πολέμους για τη διεκδίκησή τους, από βύθιση κατοικημένων και καλλιεργούμενων εδαφών λόγω ανόδου της στάθμης των θαλασσών κι άλλων επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής περιλαμβανομένων και νέων πολέμων για μοίρασμα πόρων, εδαφών ή νερού που πλέον δεν επαρκούν.

Επομένως τα «ανθρωπιστικά στρατόπεδα» που μπορούν να εκτείνονται σε ολόκληρες χώρες (όπως η δική μας) ή υποβαθμισμένες περιοχές όπου στοιβάζεται αυτό το πλεονάζον, αχρηστευμένο και συνεχώς διογκούμενο τμήμα της ανθρωπότητας, υπό ασαφές πολιτικό και νομικό στάτους, μας αφορούν όλους, όχι μόνο λόγω ευγενούς και ανυστερόβουλης αλληλεγγύης «προς τον άλλο» αλλά και λόγω μιας κάπως λιγότερο ευγενούς ή ανυστερόβουλης αλληλεγγύης -πλην όμως πολιτικά αναγκαίας- προς τους εαυτούς μας· γιατί και η δική μας ύπαρξη απειλείται από τις ίδιες ακριβώς αιτίες, κι επομένως πρέπει πρώτα να γνωρίζουμε πώς θα την υπερασπιστούμε προκειμένου να διατηρούμε τη δυνατότητα να προσφέρουμε αυτή τη ρημάδα την ύπαρξη οπωσδήποτε ως «αλληλέγγυα» προς τον άλλο, αλλά και προς τον εαυτό της!

Πόσο μάλλον όταν αυτή η άγνοια -αληθής ή προσποιητή- της απειλής από το συγκεκριμένο μοντέλο παγκοσμιοποίησης μας αφορά όλους, σαν διεθνή κοινότητα, καθιστώντας καθένα (πολίτη ή τοπική συλλογικότητα) διπλά ανίκανο για ουσιαστική στάση αλληλεγγύης: καί προς τους εκτός καί προς τους εντός της τοπικής ή εθνικής επικράτειας.

Η νότια Ευρώπη αφρικανοποιείται, κι αυτό το αντιλαμβάνονται, περισσότερο από εμάς, οι ίδιοι οι λαθρομετανάστες οι οποίοι μας αντικρύζουν μάλλον σαν χώρα τράνζιτο παρά προορισμού. Βλέπουν την ανεργία, βλέπουν το στρίμωγμα σε στρατόπεδα, βλέπουν εργασιακές συνθήκες Αμαλιάδας και προτιμούν να φύγουν προς τη Δύση όπως, δυστυχώς, φεύγουν και τα παιδιά μας. Μόνο εμείς οι μεγαλύτεροι και εμπειρότεροι δεν τα βλέπουμε, γιατί θέλουμε να πιστεύουμε πως ο ολοκληρωτισμός, φασιστικός ή ναζιστικός, Σταλινικός ή Μαοϊκός έχει περάσει ανεπιστρεπτί και αρνούμαστε να τον αναγνωρίσουμε στο διεθνοποιημένο τεχνικοεπιστημονικό, ψευδοικολογικό και νεοφιλελεύθερο πρόσωπό του. Και το αρνούμαστε γιατί έχουμε βολευτεί στο ψέμα της βιώσιμης ανάπτυξης που δεν είναι παρά ένας αργός, αφανής αλλά προδιαγεγραμμένος θάνατος, μέχρις ολοκλήρωσης του κύκλος εργασιών του γραφείου τελετών.

Συνεπώς η αλληλεγγύη προς τον πρόσφυγα, δεν πρέπει να σταματάει στις πρώτες ανάγκες αλλά να επιδιώκει την ανάδειξη των αιτίων του ξεριζωμού του. Από την αρχαιότητα η απομάκρυνση του ατόμου από τον τόπο του και τους συντοπίτες του, η έξωση ή η εξορία, συνιστούσε από μόνη της μορφή εξόντωσης που συχνά γινόταν και σωματική, απώλεια της ζωής.

Πιο κοντά σε μας, οι Γερμανοί εβραίοι, πρώτα πείστηκαν από το γερμανικό κράτος, δια μέσου των δικών τους κατά τόπους Εβραϊκών Συμβουλίων, να αποποιηθούν την υπηκοότητά τους και να παραχωρήσουν την περιουσία τους στο Ράιχ που θα αναλάμβανε το κόστος της της μετεγκατάστασής τους στις νέες τους «πατρίδες». Χωρίς την έξωση, η συγκέντρωση σε στρατόπεδα και η εξόντωση θα ήταν πρακτικά αδύνατες. Σήμερα η έξωση, η απόρριψη, η αποξένωση, ενεργούν στην καρδιά της πόλης, έγιναν οι κινητήριες δυνάμεις της.

Η Ελλάδα που γνωρίζαμε ή νομίζαμε πως γνωρίζαμε, υποκλίνεται, μας κλείνει σκανδαλιάρικα το ματάκι κι εξαφανίζεται πίσω από την αυλαία. Τί θα βγει για να την αντικαταστήσει δεν γνωρίζουμε και αν θέλει κανείς να ελπίζει, πρέπει να προετοιμάζεται για το χειρότερο.




Λάμπης Λαζάνης


readers  566


Σχόλια (1)


Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος 30 Ιουν 2018, 22:06
Λόγος μεστός, συναγερμού καμπάνα!
Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Τρίτη 25 Ιουνίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
Η πόλη παράγει σκουπίδια και θόρυβο μπολιάζοντας ανθρώπους.


Τα σχόλια σας...
Το «αλλότριο» της αλλοτρίωσής μας 9/6/2019 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Ο συγγραφέας του άρθρου τούτου μας μιλάει για το «αλλότριο», το ξένο, το απορριπτέο αν όχι το μισητό από εμάς υποτιθέμενο κράτος «μας», το από τους επάνω φυτεμένο κατά απομίμηση άλλων κρατών της Δύσης διαχρονικά επικυρίαρχων του τόπου μας από τον καιρό της παλιγγενεσίας και δώθε. Οικολόγος και πρωτεργάτης της συνοικιακής κομποστοποίησης στην πόλη μας αλλά και αρχιτέκτονας ο ίδιος, μας φέρνει σαν παράδειγμα το οικιστικό και πολεοδομικό μπάχαλο που βλέπουμε, όσοι ακόμη μπορούμε ακόμη κάτι να βλέπουμε, από την μειωμένη από τον χρόνο όραση, γύρω μας. Το κράτος αυτό αμάσητα αποδεκτό από τους ντόπιους στυλοβάτες και τα τσιράκια τους που κρατούν τα ηνία και προσπαθούν να μας το επιβάλλουν, έρχεται απ’ ευθείας σε συγκρουσιακή αντίθεση με μια γνήσια ελληνικότητα που μαρτυρούν τόσο τα διάσπαρτα μνημεία του τόπου μας αλλά και η ζωντανή μαστοροσύνη στην κληρονομημένη λαϊκή κατοικία, στους πλακόστρωτους δρόμους και σοκάκια, τις κοινές αυλές στις παλιές συνοικίες, στα παραδοσιακά χωριά και σε τμήματα των πόλεων όπου η αντιπαροχή και η αυθαίρετη δόμηση δεν επιτέλεσε ακόμη την εγκληματική της αποστολή! Μια δραστηριότητα της τελευταίας την οποία πληρώσαμε και εξακολουθούμε να πληρώνουμε με θύματα και μεγάλες υλικές καταστροφές. Παράλληλα αρχιτέκτονες ενδοτικοί σε γούστα μιας μπερδεμένης αισθητικής των πελατών τους, μηχανικοί πολλάκις οι ίδιοι αρχιτεκτονίζοντες και ενδοτικοί και αυτοί σε καρμιριές, τσιγκουνιές για εκμεταλλεύσιμο χώρο και εξοικονόμηση υλικών με σοβαρό έλλειμμα γνώσης στατικής, γίνονται συνένοχοι στο έγκλημα. Κάπως σπάνιες οι εξαιρέσεις όπως π.χ. το λαμπρό παράδειγμα του αρχιτέκτονα Άρη Κωσταντινίδη που όχι μόνο ανέδειξε και ύμνησε την ελληνικότητα της από γενιά σε γενιά δουλεμένης λαϊκής κατοικίας αλλά και σε σοβαρά έργα που ανέλαβε –πολλά από τα ξενοδοχεία «Ξενία» που σήμερα αφέθηκαν να καταρρεύσουν ή αλλοιώθηκαν βάρβαρα- μπόλιασε στην ελληνικότητα τη γνώση που απόκτησε στα ξένα, για απλότητα και λειτουργικότητα πραγματικών φωλεών ανθρώπινης ζωής. Άνισος όμως ο αγώνας. Ο ίδιος αυτοκτόνησε! Το αλλότριο κράτος με τους υπηρέτες του προσπαθεί να διεισδύσει παντού και να επιβάλλει τα «θέλει» του με τα όλα τα μέσα που διαθέτει και ελέγχει, διασπώντας και διαλύοντας τον οικιστικό και κοινωνικό ιστό σε κάθε πόλη, γειτονιά, χωριό με απομόνωση των κατοίκων και σπέρνοντας το ψέμα και τον διχασμό και στις ίδιες τις οικογένειες φυτεύοντες μύριες όσες αντιθέσεις ανάμεσά μας. Άξια η κάθε αντίσταση σ’ αυτό με την όποια συμμετοχή μας στη λύση των πολλών προβλημάτων από τα πιο απλά μέχρι και τα σύνθετα, πάνω στα οποία καθημερινά σκοντάφτουμε. Και όσο για την αλλοτρίωσή μας, αυτή είναι φυσική, αναπόφευκτη και αδιάλειπτη από γεννησιμιού μας μέχρι και την όση ζωή μας απομένει. Το πρόβλημα και όσο περνάει από το χέρι μας είναι να μπορούμε να επιλέγουμε τους αλλοτριωτές μας. Θυμάμαι τον στίχο αλλά όχι και τον ποιητή: “Τόσες χειραψίες τόσα πρόσωπα μέσα μου που πια δεν είμ’ εγώ»! Θυμάμαι όμως και τον τίτλο ενός έργου που έπαιξε κάποτε ο Γιώργος Αρμένης στο θέατρό του: «Έχω έναν Αμερικάνο στο κεφάλι μου»! Και κάποια σχετική φράση που συνηθίζουν να λένε στο χωριό μου για κάποιον που έρχεται από τα ξένα εντυπωσιασμένος και επιχειρεί άκριτα, αμάσητα και αχώνευτα μια νεωτερικότητα: “Εκεί που πήγε του κάνανε ένεση»! Τώρα όσον αφορά τα ξένα κράτη από τα οποία μας ήρθε και μας φόρεσαν ανερώτητα καπέλο το δικό μας, υπήρξαν και αυτά σχηματισμοί ανάγκης έκφρασης και επιβολής των διαδοχικών νέων και ραγδαίων κοινωνικοοικονομικών αλλαγών του 19ου και του 1ου μισού του 20ού αιώνα που αναφέρει ο συγγραφέας και για το σχηματισμό τους δανείστηκαν στοιχεία και πρότυπα από την ελληνική, ελληνιστική και ελληνορωμαϊκή περίοδο όπως αυτά περιγράφονται στα βιβλία τέχνης, τα νομικά κ.ά. ενώ εδώ η σκυτάλη πέρασε φυσικά και αβίαστα στη λαϊκή βάση με το γούστο, το ήθος την οργάνωση και τους θεσμούς τους οποίους συστηματικά περιφρονούν και πολλαπλά καταπιέζουν…


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το στέκι της «Δράσης», Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου