Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
7/7/2018

"Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια" από το καλοκαιρινό Cine - Δράση

Το αμερικανικό αριστούργημα των τριών Όσκαρ (Gregory Peck) την Πέμπτη 12 Ιουλίου, 9:00μμ, στο Β΄Γυμνάσιο Βριλησσίων


Μια από τις πιο τρυφερές και συγκινητικές ταινίες που μας έχει χαρίσει ο αμερικανικός κινηματογράφος. Διαχρονική και επίκαιρη ακόμα και στην κυνική εποχή μας οι «Σκιές στην Σιωπή» είναι μια ταινία, διαποτισμένη με όλα τα φιλελεύθερα ιδανικά και προτάγματα για μια κοινωνία δικαίου, ισονομίας, ισοπολιτείας και σεβασμού των δικαιωμάτων κάθε ανθρώπινου όντος. Το φιλμ διαπνέεται από ανθρωπιστικό πάθος, κυρίως όμως προσφέρει στον θεατή καταφύγιο από την πραγματικότητα διαμορφώνοντας την πεποίθηση ότι το Κακό μπορεί να ηττηθεί και το Καλό να κερδίσει ακόμα και όταν όλα είναι βουτηγμένα στις απειλητικές σκιές και την ένοχες σιωπές.


Αμερικάνικος Νότος, δεκαετία του 1930, αμέσως μετά το Μεγάλο Κραχ. Σε μια φανταστική κωμόπολη της υπερσυντηρητικής Αλαμπάμα, ένα μικρό, πολύ ιδιαίτερο παιδί παρακολουθεί και διηγείται όσα συμβαίνουν στην τοπική κοινωνία η οποία είναι, όπως άλλωστε και ολόκληρη η χώρα, χωρισμένη σε δύο μέρη. Το ένα κυριαρχείται από το φυλετικό ή κοινωνικό ρατσιστικό μίσος και το άλλο θέλει να εδραιώσει και να βαθύνει τη δημοκρατία. Σε αυτές τις συνθήκες ένας Αφροαμερικανός εργάτης κατηγορείται, ότι βίασε μια λευκή κοπέλα. Παρά τις ελάχιστες ενδείξεις ότι διέπραξε το έγκλημα, οδηγείται σε δίκη και την υπεράσπισή του αναλαμβάνει αυτεπάγγελτα, ο ακριβοδίκαιος και φιλελεύθερος δικηγόρος Άτικους Φιντς, ο οποίος ζει στην πόλη και, μετά το θάνατο της γυναίκας του, μεγαλώνει μόνος του τα δύο μικρά παιδιά του. Τόσο η αφηγήτρια Σκάουτ, όσο και ο αδελφός βλέπουν το κάθε τι ως αφορμή για νέες περιπέτειες, περνούν την ώρα τους εξορμώντας στην πόλη και ανακαλύπτουν τον κόσμο με σκανταλιές. Τη φαντασία τους εξάπτει ιδιαίτερα το μυστικό που κρύβεται στο διπλανό σπίτι όπου ζει σχεδόν φυλακισμένος ο παράξενος και μυστηριώδης Μπου Ράντλεϊ (ο Ρόμπερτ Ντιβάλ στον πρώτο και πολύ ιδιαίτερο ρόλο της κινηματογραφικής καριέρας του).

Η αθωότητα τους δεν θα κρατήσει για πάντα. Οι ανισότητες, οι διακρίσεις, το μίσος και ο φόβος που υπαινίσσονται από την αρχή της ταινίας, θα εμφανιστούν απροκάλυπτα στη συνέχεια. Η αντίδραση της τοπικής κοινότητας που εδράζεται στην πεποίθηση ότι ένας έγχρωμος δεν μπορεί να είναι αθώος, θα γίνει εχθρικότητα και θα πάρει βίαιες διαστάσεις όταν αρχίζει η δίκη. Μια ομάδα κατοίκων με τον πατέρα του «θύματος» επικεφαλής τρομοκρατούν τον Άτικους και τα παιδιά. Εκείνος δεν κάμπτεται αλλά αυτά, εξιλαστήρια θύματα μιας διαμάχης που δεν θα έπρεπε να τα απασχολεί, θα βρεθούν στο κέντρο της επίθεσης και θα ωριμάσουν πρόωρα.

Ταγμένος στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την δικαιοσύνη, την ηθική και την κοινή λογική, ο Άτικους είναι αποφασισμένος να υπερβεί το ρατσιστικό σύστημα αξιών και να αποδείξει σε όλους, ιδιαίτερα στα παιδιά που έχει την ευθύνη της διαπαιδαγώγησης τους, ότι αντίθετα με την κρατούσα άποψη, όλοι είναι ίσοι απέναντι στο νόμο και έχουν ίσα δικαιώματα. Η σκηνή της δίκης, που θεωρείται ανεπανάληπτη στην ιστορία του σινεμά, θυμίζει πεδίο μάχης. Η αίθουσα του δικαστηρίου είναι η μικρογραφία της αμερικανικής κοινωνίας: οι Λευκοί παρακολουθούν τη δίκη χωριστά από τους Μαύρους που στοιβάζονται στους εξώστες, το σώμα των ενόρκων αποτελείται αποκλειστικά από Λευκούς που έχουν βγάλει την ετυμηγορία τους πριν ακούσουν μάρτυρες και απολογίες. Ο Άτικους στην αριστουργηματική εννιάλεπτη κορύφωση της ταινίας, με έναν από τους πιο συγκλονιστικούς μονολόγους στην ιστορία του κινηματογράφου, θα προσπαθήσει να εξηγήσει ότι το τεκμήριο της αθωότητας είναι αυτονόητο και το δικαίωμα όλων σε δίκαιη δίκη αναφαίρετο. Τι και αν χάσει; Είναι ακριβώς αυτή η συντριβή που αναδεικνύει το παράλογο των επιχειρημάτων των αντιπάλων του και βγάζει νικήτριες τις δικές του πεποιθήσεις. Γιατί νικητής θα είναι πάντα ο άνθρωπος που συνεπής στις αρχές του συνεχίζει να παλεύει, ακόμη και μετά τις ήττες του.


Η ταινία βασίζεται στο μυθικό βιβλίο «To kill a mockingbird», της Haprer Lee, που κυκλοφόρησε το 1960, κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ, πούλησε περισσότερα από 40 εκατομμύρια αντίτυπα και έμεινε στην Ιστορία ως ανεκτίμητος θησαυρός της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας. Στη χώρα μας κυκλοφορεί με τον τίτλο «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια» (εκδόσεις Bell, 2011). Το βιβλίο διαθέτει περίτεχνη αφηγηματική δομή και είναι ένα από τα περιεκτικότερα γραπτά πάνω στον αμερικανικό και κατ’ επέκταση το δυτικό συλλογικό ψυχισμό και τις πληγές του. Η μεταφορά του στον κινηματογράφο, από τον σκηνοθέτη Robert Mulligan, που έγινε το 1962, εποχή έντονων κοινωνικών ζυμώσεων και κορύφωσης του αγώνα για τα πολιτικά δικαιώματα των μειονοτήτων, είναι αποτελεσματική και τόσο κοντά στη λογοτεχνική γραφή που ο θεατής παρακινείται να διαβάσει το βιβλίο.

Ο σκηνοθέτης φωτίζει επιδέξια κάθε ουσιώδη λεπτομέρεια του δράματος, πετυχαίνοντας συναρπαστικό αποτέλεσμα. Ο Gregory Peck δίνει τον καλύτερο ρόλο της καριέρας του. Αυστηρός, λιτός και τρυφερός ταυτόχρονα, μετατρέπει τον Άτικους Φιντς σε μια από τις πλέον αλησμόνητες φυσιογνωμίες που εμφανίστηκαν ποτέ στη μεγάλη οθόνη, αρχετυπικό ήρωα που με πάθος, αν και χωρίς επιτυχία, προσπαθεί να εμφυσήσει κάποια στοιχεία λογικής στην μισαλλόδοξη πόλη του. Ο Brock Peters παίζει, επίσης, εξαιρετικά το ρόλο του Αφροαμερικανού κατηγορούμενου, ενώ την παράσταση κλέβει η μικρή Mary Badham ως Σκάουτ. Μεγάλο ατού του φιλμ η ασπρόμαυρη φωτογραφία που αποδίδει αριστουργηματικά και ρεαλιστικά τις αντιθέσεις, τις σκιές, τα βλέμματα.

Η ταινία έγινε μεγάλη επιτυχία και συγκέντρωσε δεκάδες τιμητικές διακρίσεις σε όλο τον κόσμο. Προτάθηκε για οχτώ Όσκαρ και κέρδισε τρία: Διασκευασμένο Σενάριο, Καλλιτεχνική Διεύθυνση και Πρώτο Ανδρικό Ρόλο για τον υπέροχο Gregory Peck. Στη συνέχεια ακολούθησε μια παράλληλη και εξίσου θεαματική με το βιβλίο πορεία κατακτώντας περίοπτη θέση στα Αριστουργήματα του Παγκόσμιου Κινηματογράφου.


ΗΠΑ, 1962. Διάρκεια: 129’. Σκηνοθεσία Robert Mulligan. Σενάριο: Horton Foot, Harper Lee (μυθιστόρημα). Πρωταγωνιστούν: Gregory Peck, Mary Badham, Brock Peters, Phillip Alford, John Megna, Frank Overton, Robert Duval.


Οι καλοκαιρινές κινηματογραφικές προβολές του Cine-Δράση πραγματοποιούνται κάθε Πέμπτη στο δροσερό προαύλιο χώρο του φιλόξενου 2ου Γυμνασίου Βριλησσίων, Ταϋγέτου και Ξάνθης, Βριλήσσια, στις 9.00 το βράδυ.


readers  344


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Τρίτη 25 Ιουνίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
Η πόλη παράγει σκουπίδια και θόρυβο μπολιάζοντας ανθρώπους.


Τα σχόλια σας...
Το «αλλότριο» της αλλοτρίωσής μας 9/6/2019 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Ο συγγραφέας του άρθρου τούτου μας μιλάει για το «αλλότριο», το ξένο, το απορριπτέο αν όχι το μισητό από εμάς υποτιθέμενο κράτος «μας», το από τους επάνω φυτεμένο κατά απομίμηση άλλων κρατών της Δύσης διαχρονικά επικυρίαρχων του τόπου μας από τον καιρό της παλιγγενεσίας και δώθε. Οικολόγος και πρωτεργάτης της συνοικιακής κομποστοποίησης στην πόλη μας αλλά και αρχιτέκτονας ο ίδιος, μας φέρνει σαν παράδειγμα το οικιστικό και πολεοδομικό μπάχαλο που βλέπουμε, όσοι ακόμη μπορούμε ακόμη κάτι να βλέπουμε, από την μειωμένη από τον χρόνο όραση, γύρω μας. Το κράτος αυτό αμάσητα αποδεκτό από τους ντόπιους στυλοβάτες και τα τσιράκια τους που κρατούν τα ηνία και προσπαθούν να μας το επιβάλλουν, έρχεται απ’ ευθείας σε συγκρουσιακή αντίθεση με μια γνήσια ελληνικότητα που μαρτυρούν τόσο τα διάσπαρτα μνημεία του τόπου μας αλλά και η ζωντανή μαστοροσύνη στην κληρονομημένη λαϊκή κατοικία, στους πλακόστρωτους δρόμους και σοκάκια, τις κοινές αυλές στις παλιές συνοικίες, στα παραδοσιακά χωριά και σε τμήματα των πόλεων όπου η αντιπαροχή και η αυθαίρετη δόμηση δεν επιτέλεσε ακόμη την εγκληματική της αποστολή! Μια δραστηριότητα της τελευταίας την οποία πληρώσαμε και εξακολουθούμε να πληρώνουμε με θύματα και μεγάλες υλικές καταστροφές. Παράλληλα αρχιτέκτονες ενδοτικοί σε γούστα μιας μπερδεμένης αισθητικής των πελατών τους, μηχανικοί πολλάκις οι ίδιοι αρχιτεκτονίζοντες και ενδοτικοί και αυτοί σε καρμιριές, τσιγκουνιές για εκμεταλλεύσιμο χώρο και εξοικονόμηση υλικών με σοβαρό έλλειμμα γνώσης στατικής, γίνονται συνένοχοι στο έγκλημα. Κάπως σπάνιες οι εξαιρέσεις όπως π.χ. το λαμπρό παράδειγμα του αρχιτέκτονα Άρη Κωσταντινίδη που όχι μόνο ανέδειξε και ύμνησε την ελληνικότητα της από γενιά σε γενιά δουλεμένης λαϊκής κατοικίας αλλά και σε σοβαρά έργα που ανέλαβε –πολλά από τα ξενοδοχεία «Ξενία» που σήμερα αφέθηκαν να καταρρεύσουν ή αλλοιώθηκαν βάρβαρα- μπόλιασε στην ελληνικότητα τη γνώση που απόκτησε στα ξένα, για απλότητα και λειτουργικότητα πραγματικών φωλεών ανθρώπινης ζωής. Άνισος όμως ο αγώνας. Ο ίδιος αυτοκτόνησε! Το αλλότριο κράτος με τους υπηρέτες του προσπαθεί να διεισδύσει παντού και να επιβάλλει τα «θέλει» του με τα όλα τα μέσα που διαθέτει και ελέγχει, διασπώντας και διαλύοντας τον οικιστικό και κοινωνικό ιστό σε κάθε πόλη, γειτονιά, χωριό με απομόνωση των κατοίκων και σπέρνοντας το ψέμα και τον διχασμό και στις ίδιες τις οικογένειες φυτεύοντες μύριες όσες αντιθέσεις ανάμεσά μας. Άξια η κάθε αντίσταση σ’ αυτό με την όποια συμμετοχή μας στη λύση των πολλών προβλημάτων από τα πιο απλά μέχρι και τα σύνθετα, πάνω στα οποία καθημερινά σκοντάφτουμε. Και όσο για την αλλοτρίωσή μας, αυτή είναι φυσική, αναπόφευκτη και αδιάλειπτη από γεννησιμιού μας μέχρι και την όση ζωή μας απομένει. Το πρόβλημα και όσο περνάει από το χέρι μας είναι να μπορούμε να επιλέγουμε τους αλλοτριωτές μας. Θυμάμαι τον στίχο αλλά όχι και τον ποιητή: “Τόσες χειραψίες τόσα πρόσωπα μέσα μου που πια δεν είμ’ εγώ»! Θυμάμαι όμως και τον τίτλο ενός έργου που έπαιξε κάποτε ο Γιώργος Αρμένης στο θέατρό του: «Έχω έναν Αμερικάνο στο κεφάλι μου»! Και κάποια σχετική φράση που συνηθίζουν να λένε στο χωριό μου για κάποιον που έρχεται από τα ξένα εντυπωσιασμένος και επιχειρεί άκριτα, αμάσητα και αχώνευτα μια νεωτερικότητα: “Εκεί που πήγε του κάνανε ένεση»! Τώρα όσον αφορά τα ξένα κράτη από τα οποία μας ήρθε και μας φόρεσαν ανερώτητα καπέλο το δικό μας, υπήρξαν και αυτά σχηματισμοί ανάγκης έκφρασης και επιβολής των διαδοχικών νέων και ραγδαίων κοινωνικοοικονομικών αλλαγών του 19ου και του 1ου μισού του 20ού αιώνα που αναφέρει ο συγγραφέας και για το σχηματισμό τους δανείστηκαν στοιχεία και πρότυπα από την ελληνική, ελληνιστική και ελληνορωμαϊκή περίοδο όπως αυτά περιγράφονται στα βιβλία τέχνης, τα νομικά κ.ά. ενώ εδώ η σκυτάλη πέρασε φυσικά και αβίαστα στη λαϊκή βάση με το γούστο, το ήθος την οργάνωση και τους θεσμούς τους οποίους συστηματικά περιφρονούν και πολλαπλά καταπιέζουν…


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το στέκι της «Δράσης», Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου