Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
10/8/2018

"Πάντα ονειρευόμουν να γίνω γκάνγκστερ" από το Cine-Δράση

Πέμπτη 23 Αυγούστου, 9:00μμ, στο 2o Γυμνάσιο Βριλησσίων

«Όταν κάτι δεν σε θέλει... κυνήγησέ το μέχρι τέλους!», μοιάζει να είναι το συμπέρασμα της ταινίας «Πάντα ονειρευόμουν να γίνω γκάνγκστερ», μια ακόμα από αυτές που το Cine Δράση προβάλει χωρίς να έχει παιχτεί στους ελληνικούς κινηματογράφους, παρά μόνον στο ετήσιο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματόγραφου της Αθήνας.

Μια χαμηλών τόνων κωμωδία, που διασκεδάζει απρόσμενα το θεατή με την φρεσκάδα της, το υπόγειο και ήσυχο χιούμορ της και καταπιάνεται με τη ροπή κάποιων καλοκάγαθων ανθρώπων, εν προκειμένω Γάλλων, προς την παραβατικότητα.

Ο Samuel Benchetrit συνδέει πέντε μικρές ιστορίες ψευτοαπατεώνων με φόντο μια συνηθισμένη, απρόσωπη καφετέρια, σαν όλες αυτές που υπάρχουν δίπλα στις μεγάλες οδικές αρτηρίες. Μια καφετέρια γεμάτη αναμνήσεις από το παρελθόν κάποιων και ταυτόχρονα ένα μέρος, όπου για μερικούς γεννιέται το μέλλον. Ένας επίδοξος «ένοπλος» ληστής, αποφασίζει να ξεκινήσει την καριέρα του στην παρανομία εισβάλλοντας σε ένα καφέ. Βγαίνει από το μικρό του αυτοκίνητο φορώντας καλσόν στο κεφάλι, για να μην αναγνωρίζεται, αλλά καθώς δεν βλέπει καθαρά σκοντάφτει σε μια πινακίδα. Επιστρέφει στο αυτοκίνητο για να απαλλαγεί από τον ενοχλητικό εξοπλισμό και διαπιστώνει ότι δεν έχει ούτε όπλο. Αποτυγχάνει να ληστέψει το μαγαζί, αλλά συναντά μια όμορφη σερβιτόρα, η οποία πριν λίγες ώρες είχε εισβάλει οπλισμένη να ληστέψει την ίδια καφετέρια. Στην συμπλοκή που ακολούθησε την απόπειρα ληστείας, ο ιδιοκτήτης τραυματίζεται και χάνει τις αισθήσεις του και όσο ο άτυχος άντρας βρίσκεται αναίσθητος στη γη, η κοπέλα βλέπει μια αγγελία αναζήτησης προσωπικού και αποφασίζει να διεκδικήσει τη δουλειά. Όταν αυτός συνέρχεται, υποκρίνεται με επιτυχία ότι τον έσωσε με κίνδυνο της ζωής της από μια συμμορία ληστών, κερδίζει την εμπιστοσύνη του και παίρνει τη δουλειά.

Δύο ερασιτέχνες απαγωγείς της κακιάς ώρας αρπάζουν μια πλούσια έφηβη, για να αποσπάσουν λύτρα από τον πατέρα της. Αλλά καθώς κανένας δεν τους παίρνει στα σοβαρά και η απαχθείσα τους παρακαλεί να την σκοτώσουν, βρίσκονται να παίζουν μαζί της επιτραπέζια και να την προστατεύουν από τις αυτοκτονικές τάσεις της.

Δύο πρώην στενοί φίλοι, μουσικοί στο επάγγελμα, ο ένας επιτυχημένος ο άλλος σε τέλμα, συναντιούνται στην ίδια καφετέρια και αρχίσουν να συζητούν για κλεμμένα σουξέ και κλεμμένες γυναίκες. Πριν χωριστούν ο ένας θα βρει τρόπο να αποδώσει δικαιοσύνη. Τέσσερις εβδομηντάρηδες, πρώην μέλη μιας σπείρας, ξανασυναντούν στο κρεβάτι του πόνου το πέμπτο μέλος της συμμορίας για να τηρήσουν την υπόσχεση που του είχαν δώσει πριν από δεκαετίες, να μην τον αφήσουν, δηλαδή, να πεθάνει στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου μόνος και αβοήθητος. Αδιαφορώντας για το γεγονός ότι αυτός δεν είναι τόσο άρρωστος όσο οι ίδιοι φαντάζονται, τον αρπάζουν με τις πιτζάμες και καταφθάνουν όλοι μαζί στην καφετέρια για να οργανώσουν, παρά το προχωρημένο της ηλικίας τους, ένα τελευταίο κόλπο, που θα τους βγάλει από την ρουτίνα της γεροντικής καθημερινότητας.

O Samuel Benchetrit ηθοποιός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και συγγραφέας, ξεκίνησε την καριέρα του σκηνοθετώντας ταινίες μικρού μήκους. Στην πορεία σκηνοθέτησε τον Jean-Louis Trintignant και την κόρη του Marie Trintignant στο έργο του Guillaume Apollinaire «Ποιήματα στη Λου» (1999) του και στο δικό του θεατρικό «Comédie sur un quai de gare» (2001). Η καρποφόρα συνεργασία τους συνεχίστηκε και στον κινηματογράφο με την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του «Τζάνις και Τζον» (2003). Το 2005 εκδίδεται ο πρώτος τόμος του δεύτερου μυθιστορήματός του «Les Chroniques de l’ asphalte». Το 2007 επιστρέφει στη σκηνοθεσία και υπογράφει την κομεντί «Πάντα ονειρευόμουν να γίνω γκάνγκστερ». Σαφώς επηρεασμένος από τον Aki Kaurismaki, τον Jim Jarmusch και τον Quentin Tarantino δημιουργεί μια ταινία που περιέχει όλα τα είδη του σινεμά, από φιλμ νουάρ μέχρι βωβό κινηματογράφο. Οι ηθοποιοί του είναι προσεκτικά επιλεγμένοι. Οι δύο πρωταγωνιστές Anna Mouglalis και Edouard Baer πλαισιώνονται από μεγάλα ονόματα του γαλλικού σινεμά και θεάτρου όπως οι Jean Rochefort, Laurent Terzieff.

Η ταινία κέρδισε 3 Βραβεία σε διεθνή Φεστιβάλ. Στα γαλλικά Lumiere Awards, (2009) το Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου, το ίδιο και στο Sundance Film Festival (2008) και το Βραβείο Κοινού στο Transilvania International Film Festival (2008).

Γαλλία 2007. Διάρκεια: 113΄. Σενάριο-Σκηνοθεσία: Samuel Benchetrit. Πρωταγωνιστούν: Anna Mouglalis, Edouard Baer, Jean Rochefort, Laurent Terzieff, Jean-Pierre Kalfin, Venantino Venantini, Roger Dumas. Φωτογραφία: Pierre Aim. Μοντάζ: Sophie Reine.


Οι καλοκαιρινές κινηματογραφικές προβολές του Cine-Δράση πραγματοποιούνται κάθε Πέμπτη στο δροσερό προαύλιο χώρο του φιλόξενου 2ου Γυμνασίου Βριλησσίων, Ταϋγέτου και Ξάνθης, Βριλήσσια, στις 9.00 το βράδυ.


Το Cine-Δράση δεν θα κάνει προβολή ΜΟΝΟ την Πέμπτη 16 Αυγούστου.
Οι προβολές θα συνεχιστούν κανονικά την Πέμπτη 23/8/2018.




readers  315


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Τρίτη 25 Ιουνίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
Η πόλη παράγει σκουπίδια και θόρυβο μπολιάζοντας ανθρώπους.


Τα σχόλια σας...
Το «αλλότριο» της αλλοτρίωσής μας 9/6/2019 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Ο συγγραφέας του άρθρου τούτου μας μιλάει για το «αλλότριο», το ξένο, το απορριπτέο αν όχι το μισητό από εμάς υποτιθέμενο κράτος «μας», το από τους επάνω φυτεμένο κατά απομίμηση άλλων κρατών της Δύσης διαχρονικά επικυρίαρχων του τόπου μας από τον καιρό της παλιγγενεσίας και δώθε. Οικολόγος και πρωτεργάτης της συνοικιακής κομποστοποίησης στην πόλη μας αλλά και αρχιτέκτονας ο ίδιος, μας φέρνει σαν παράδειγμα το οικιστικό και πολεοδομικό μπάχαλο που βλέπουμε, όσοι ακόμη μπορούμε ακόμη κάτι να βλέπουμε, από την μειωμένη από τον χρόνο όραση, γύρω μας. Το κράτος αυτό αμάσητα αποδεκτό από τους ντόπιους στυλοβάτες και τα τσιράκια τους που κρατούν τα ηνία και προσπαθούν να μας το επιβάλλουν, έρχεται απ’ ευθείας σε συγκρουσιακή αντίθεση με μια γνήσια ελληνικότητα που μαρτυρούν τόσο τα διάσπαρτα μνημεία του τόπου μας αλλά και η ζωντανή μαστοροσύνη στην κληρονομημένη λαϊκή κατοικία, στους πλακόστρωτους δρόμους και σοκάκια, τις κοινές αυλές στις παλιές συνοικίες, στα παραδοσιακά χωριά και σε τμήματα των πόλεων όπου η αντιπαροχή και η αυθαίρετη δόμηση δεν επιτέλεσε ακόμη την εγκληματική της αποστολή! Μια δραστηριότητα της τελευταίας την οποία πληρώσαμε και εξακολουθούμε να πληρώνουμε με θύματα και μεγάλες υλικές καταστροφές. Παράλληλα αρχιτέκτονες ενδοτικοί σε γούστα μιας μπερδεμένης αισθητικής των πελατών τους, μηχανικοί πολλάκις οι ίδιοι αρχιτεκτονίζοντες και ενδοτικοί και αυτοί σε καρμιριές, τσιγκουνιές για εκμεταλλεύσιμο χώρο και εξοικονόμηση υλικών με σοβαρό έλλειμμα γνώσης στατικής, γίνονται συνένοχοι στο έγκλημα. Κάπως σπάνιες οι εξαιρέσεις όπως π.χ. το λαμπρό παράδειγμα του αρχιτέκτονα Άρη Κωσταντινίδη που όχι μόνο ανέδειξε και ύμνησε την ελληνικότητα της από γενιά σε γενιά δουλεμένης λαϊκής κατοικίας αλλά και σε σοβαρά έργα που ανέλαβε –πολλά από τα ξενοδοχεία «Ξενία» που σήμερα αφέθηκαν να καταρρεύσουν ή αλλοιώθηκαν βάρβαρα- μπόλιασε στην ελληνικότητα τη γνώση που απόκτησε στα ξένα, για απλότητα και λειτουργικότητα πραγματικών φωλεών ανθρώπινης ζωής. Άνισος όμως ο αγώνας. Ο ίδιος αυτοκτόνησε! Το αλλότριο κράτος με τους υπηρέτες του προσπαθεί να διεισδύσει παντού και να επιβάλλει τα «θέλει» του με τα όλα τα μέσα που διαθέτει και ελέγχει, διασπώντας και διαλύοντας τον οικιστικό και κοινωνικό ιστό σε κάθε πόλη, γειτονιά, χωριό με απομόνωση των κατοίκων και σπέρνοντας το ψέμα και τον διχασμό και στις ίδιες τις οικογένειες φυτεύοντες μύριες όσες αντιθέσεις ανάμεσά μας. Άξια η κάθε αντίσταση σ’ αυτό με την όποια συμμετοχή μας στη λύση των πολλών προβλημάτων από τα πιο απλά μέχρι και τα σύνθετα, πάνω στα οποία καθημερινά σκοντάφτουμε. Και όσο για την αλλοτρίωσή μας, αυτή είναι φυσική, αναπόφευκτη και αδιάλειπτη από γεννησιμιού μας μέχρι και την όση ζωή μας απομένει. Το πρόβλημα και όσο περνάει από το χέρι μας είναι να μπορούμε να επιλέγουμε τους αλλοτριωτές μας. Θυμάμαι τον στίχο αλλά όχι και τον ποιητή: “Τόσες χειραψίες τόσα πρόσωπα μέσα μου που πια δεν είμ’ εγώ»! Θυμάμαι όμως και τον τίτλο ενός έργου που έπαιξε κάποτε ο Γιώργος Αρμένης στο θέατρό του: «Έχω έναν Αμερικάνο στο κεφάλι μου»! Και κάποια σχετική φράση που συνηθίζουν να λένε στο χωριό μου για κάποιον που έρχεται από τα ξένα εντυπωσιασμένος και επιχειρεί άκριτα, αμάσητα και αχώνευτα μια νεωτερικότητα: “Εκεί που πήγε του κάνανε ένεση»! Τώρα όσον αφορά τα ξένα κράτη από τα οποία μας ήρθε και μας φόρεσαν ανερώτητα καπέλο το δικό μας, υπήρξαν και αυτά σχηματισμοί ανάγκης έκφρασης και επιβολής των διαδοχικών νέων και ραγδαίων κοινωνικοοικονομικών αλλαγών του 19ου και του 1ου μισού του 20ού αιώνα που αναφέρει ο συγγραφέας και για το σχηματισμό τους δανείστηκαν στοιχεία και πρότυπα από την ελληνική, ελληνιστική και ελληνορωμαϊκή περίοδο όπως αυτά περιγράφονται στα βιβλία τέχνης, τα νομικά κ.ά. ενώ εδώ η σκυτάλη πέρασε φυσικά και αβίαστα στη λαϊκή βάση με το γούστο, το ήθος την οργάνωση και τους θεσμούς τους οποίους συστηματικά περιφρονούν και πολλαπλά καταπιέζουν…


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το στέκι της «Δράσης», Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου