Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
21/9/2018

Η Αποφοίτηση από το Cine-Δράση

Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου 2018, 8:15μμ, ΤΥΠΕΤ

Με φόντο τη σημερινή Ρουμανία, μια χώρα που αδυνατεί να απαλλαγεί από στρεβλώσεις και πρακτικές που κληρονόμησε από την περίοδο Τσαουσέσκου, ο Κριστιάν Μουνγκίου, ο επιφανέστερος σύγχρονος Ρουμάνος σκηνοθέτης και ένας από τους καλύτερους της Ευρωπαϊκής ηπείρου, φιλοτεχνεί με την «Αποφοίτηση» ένα υποδειγματικό οικογενειακό δράμα, στο οποίο καταπιάνεται σε βάθος, με ξεχωριστή ωριμότητα και ρεαλισμό με τα πολυσύνθετα θέματα της ηθικής και του δικαίου. Ένα φιλμ στο οποίο ο οικογενειακός μικρόκοσμος και τα καλά τακτοποιημένα μυστικά του αντικατοπτρίζουν την κοινωνική πραγματικότητα. Κατά πως λέμε, «εικόνα σου κοινωνία και σου μοιάζω».

Ο Ρομέο είναι γιατρός και ζει στην ορεινή πόλη Κλουζ της Τρανσυλβανίας, με την κόρη του και την σύζυγό του από την οποία έχει απομακρυνθεί καθώς διατηρεί παράνομη, εξωσυζυγική σχέση με μια γυναίκα μικρότερη του. Ο ίδιος πιστεύει ότι είναι καλός, ακέραιος άνθρωπος. Και ίσως είναι. Επαγγελματικά κινείται πάντα στα πλαίσια της ηθικής, είναι άψογος στη δουλειά του, δεν παίρνει φακελάκια για τις υπηρεσίες του και δεν συμβιβάζεται με την γενικότερη διαφθορά και αδιαφάνεια, που χαρακτηρίζουν την ρουμανική κοινωνία. Φέρει βαρέως το γεγονός ότι ενώ κάποτε βρισκόταν εκτός χώρας, επέλεξε να επιστρέψει και έκτοτε ζει μια μίζερη και περιορισμένη ζωή. Λατρεύει άνευ ορίων την κόρη του Ελίζα, για την οποία ονειρεύεται την ζωή που ο ίδιος δεν μπόρεσε να έχει. Θέλει να την στείλει να σπουδάσει στο εξωτερικό και να μείνει για πάντα εκεί. Και μέχρι τώρα, η μικρή τον έχει δικαιώσει. Είναι 18 χρόνων, αριστούχος τελειόφοιτη μαθήτρια και έχει ήδη κατακτήσει μια υποτροφία για σπουδές ψυχολογίας σε Βρετανικό Πανεπιστήμιο. Το μόνο που απομένει είναι να περάσει τις τελικές εξετάσεις, κάτι εντελώς τυπικό για μια καλή μαθήτρια.

Αλλά καθώς ετοιμάζεται να διαγωνιστεί στο καθοριστικό μάθημα που θα της εξασφαλίσει το «άριστα», απαραίτητη προϋπόθεση για να πετάξει μακριά, η Ελίζα πέφτει θύμα βίαιης επίθεσης η οποία την κλονίζει ψυχολογικά και της αφήνει τραύμα στο χέρι. Τραγική μορφή ο Ρομέο, συγκλονισμένος από το τραγικό συμβάν θα ξεκινήσει ολόκληρη εκστρατεία για να βρεθεί ο ένοχος της επίθεσης. Πρώτο του μέλημα οι εξετάσεις της κόρης. Παράλληλα παρακολουθεί τις έρευνες της αστυνομίας για τον δράστη, τρέχει στην ηλικιωμένη μάνα του, την ερωμένη που έχει προβλήματα με το γιο της, στη γυναίκα του που του αναθέτει δουλειές του σπιτιού, στους αρρώστους του. Μπροστά στον κίνδυνο να ανατραπούν όλα τα σχέδια του, κόντρα στη θέλησή της κόρης του και αγνοώντας τις συνέπειες, θα αξιοποιήσει θεμιτούς και αθέμιτους τρόπους να ξεπεραστεί το πρόβλημα.

Ζει σε μια χώρα όπου τα πάντα έχουν την τιμή τους, σε έναν κόσμο όπου όλοι παίζουν βρώμικα. Για να διασφαλίσει την εύνοια των εξεταστών θα λερώσει και ο ίδιος τα χέρια του, θα πληρώσει κάθε τίμημα, θα παγιδευτεί σε έναν αέναο κύκλο από επικίνδυνες ενέργειες, μη αποδεκτές πρακτικές, μικρές ή μεγάλες παρανομίες. Τελικά θα αποδειχθεί το ίδιο διεφθαρμένος με όποιους και ό,τι κατακρίνει. Στον αντίποδα, η σύζυγος του θα είναι το ηθικό αντίβαρο, υπογραμμίζοντας ότι οι τρόποι με τους οποίους επιχειρεί να λύσει το πρόβλημα δεν συμβαδίζουν με τις αρχές που σαν πατέρας δίδαξε στο παιδί του. «Δεν αναθρέψαμε έτσι την κόρη μας» είναι το βασικό επιχείρημά της.

Ο Cristian Mungiu, παρουσιάστηκε στο ελληνικό κοινό, το 2002, στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης όπου διαγωνίστηκε με την πρώτου μεγάλου μήκους ταινία του «Δύση», κερδίζοντας το Βραβείο Κοινού. Ακολούθησε το συγκλονιστικό «Τέσσερις μήνες, τρεις εβδομάδες και δυο μέρες» (2007), που του χάρισε τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, και το «Πίσω από τους λόφους» (2012) (και τα δύο έχουν προβληθεί από το Cine-Δράση), που επίσης κέρδισε στις Κάννες τα Βραβεία Σεναρίου και Καλύτερου γυναικείου ρόλου εξ ημισείας για τις δύο πρωταγωνίστριες του.

«Η Αποφοίτηση» είναι η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του. Διαθέτει καλογραμμένο σενάριο, τολμηρό και πολυεπίπεδο, με στοιχεία αστυνομικού θρίλερ. Επικεντρώνεται σε έναν άνθρωπο και μια διαλυμένη οικογένεια, αλλά μάλλον αναφέρεται σε μια χώρα και μια ολόκληρη ήπειρο. Σκηνοθετεί προσεγμένα, εξετάζει τα θέματα του σε βάθος, τα πλάνα είναι καλοστημένα, οι ρυθμοί δυναμικοί. Αποσπά εξαιρετικές ερμηνείες από όλο το καστ, ιδιαίτερα από τους δύο πρωταγωνιστές, τον υπέροχο Adrian Titieni (στο ρόλο του Ρομέο) που κατακτά τον θεατή με την απλότητα και το υπόγειο συναίσθημα του και την Maria Dragus (Ελίζα). Και οι δύο δίνουν χαρακτήρες ρεαλιστικούς, δυνατούς και ευάλωτους. Στην ταινία δεν ακούγεται κανενός είδους μουσική. Οι μόνοι ήχοι είναι οι ομιλίες, τα ringtones των κινητών και τα ανοιχτά ραδιόφωνα.

Το φιλμ είχε 25 υποψηφιότητες και κέρδισε 10 συνολικά βραβεία ανάμεσά τους το Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ των Καννών, όπου και ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα.

Ρουμανία, Γαλλία, 2016. Διάρκεια: 127 λεπτά. Σενάριο-Σκηνοθεσία: Cristian Mungiu. Πρωταγωνιστούν: Adrian Titieni, Maria Dragus, Lia Bugnar, Malina Manovici, Vlad Ivanov, Gelu Colceag, Rares Andrici.


readers  346


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Τρίτη 25 Ιουνίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
Η πόλη παράγει σκουπίδια και θόρυβο μπολιάζοντας ανθρώπους.


Τα σχόλια σας...
Το «αλλότριο» της αλλοτρίωσής μας 9/6/2019 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Ο συγγραφέας του άρθρου τούτου μας μιλάει για το «αλλότριο», το ξένο, το απορριπτέο αν όχι το μισητό από εμάς υποτιθέμενο κράτος «μας», το από τους επάνω φυτεμένο κατά απομίμηση άλλων κρατών της Δύσης διαχρονικά επικυρίαρχων του τόπου μας από τον καιρό της παλιγγενεσίας και δώθε. Οικολόγος και πρωτεργάτης της συνοικιακής κομποστοποίησης στην πόλη μας αλλά και αρχιτέκτονας ο ίδιος, μας φέρνει σαν παράδειγμα το οικιστικό και πολεοδομικό μπάχαλο που βλέπουμε, όσοι ακόμη μπορούμε ακόμη κάτι να βλέπουμε, από την μειωμένη από τον χρόνο όραση, γύρω μας. Το κράτος αυτό αμάσητα αποδεκτό από τους ντόπιους στυλοβάτες και τα τσιράκια τους που κρατούν τα ηνία και προσπαθούν να μας το επιβάλλουν, έρχεται απ’ ευθείας σε συγκρουσιακή αντίθεση με μια γνήσια ελληνικότητα που μαρτυρούν τόσο τα διάσπαρτα μνημεία του τόπου μας αλλά και η ζωντανή μαστοροσύνη στην κληρονομημένη λαϊκή κατοικία, στους πλακόστρωτους δρόμους και σοκάκια, τις κοινές αυλές στις παλιές συνοικίες, στα παραδοσιακά χωριά και σε τμήματα των πόλεων όπου η αντιπαροχή και η αυθαίρετη δόμηση δεν επιτέλεσε ακόμη την εγκληματική της αποστολή! Μια δραστηριότητα της τελευταίας την οποία πληρώσαμε και εξακολουθούμε να πληρώνουμε με θύματα και μεγάλες υλικές καταστροφές. Παράλληλα αρχιτέκτονες ενδοτικοί σε γούστα μιας μπερδεμένης αισθητικής των πελατών τους, μηχανικοί πολλάκις οι ίδιοι αρχιτεκτονίζοντες και ενδοτικοί και αυτοί σε καρμιριές, τσιγκουνιές για εκμεταλλεύσιμο χώρο και εξοικονόμηση υλικών με σοβαρό έλλειμμα γνώσης στατικής, γίνονται συνένοχοι στο έγκλημα. Κάπως σπάνιες οι εξαιρέσεις όπως π.χ. το λαμπρό παράδειγμα του αρχιτέκτονα Άρη Κωσταντινίδη που όχι μόνο ανέδειξε και ύμνησε την ελληνικότητα της από γενιά σε γενιά δουλεμένης λαϊκής κατοικίας αλλά και σε σοβαρά έργα που ανέλαβε –πολλά από τα ξενοδοχεία «Ξενία» που σήμερα αφέθηκαν να καταρρεύσουν ή αλλοιώθηκαν βάρβαρα- μπόλιασε στην ελληνικότητα τη γνώση που απόκτησε στα ξένα, για απλότητα και λειτουργικότητα πραγματικών φωλεών ανθρώπινης ζωής. Άνισος όμως ο αγώνας. Ο ίδιος αυτοκτόνησε! Το αλλότριο κράτος με τους υπηρέτες του προσπαθεί να διεισδύσει παντού και να επιβάλλει τα «θέλει» του με τα όλα τα μέσα που διαθέτει και ελέγχει, διασπώντας και διαλύοντας τον οικιστικό και κοινωνικό ιστό σε κάθε πόλη, γειτονιά, χωριό με απομόνωση των κατοίκων και σπέρνοντας το ψέμα και τον διχασμό και στις ίδιες τις οικογένειες φυτεύοντες μύριες όσες αντιθέσεις ανάμεσά μας. Άξια η κάθε αντίσταση σ’ αυτό με την όποια συμμετοχή μας στη λύση των πολλών προβλημάτων από τα πιο απλά μέχρι και τα σύνθετα, πάνω στα οποία καθημερινά σκοντάφτουμε. Και όσο για την αλλοτρίωσή μας, αυτή είναι φυσική, αναπόφευκτη και αδιάλειπτη από γεννησιμιού μας μέχρι και την όση ζωή μας απομένει. Το πρόβλημα και όσο περνάει από το χέρι μας είναι να μπορούμε να επιλέγουμε τους αλλοτριωτές μας. Θυμάμαι τον στίχο αλλά όχι και τον ποιητή: “Τόσες χειραψίες τόσα πρόσωπα μέσα μου που πια δεν είμ’ εγώ»! Θυμάμαι όμως και τον τίτλο ενός έργου που έπαιξε κάποτε ο Γιώργος Αρμένης στο θέατρό του: «Έχω έναν Αμερικάνο στο κεφάλι μου»! Και κάποια σχετική φράση που συνηθίζουν να λένε στο χωριό μου για κάποιον που έρχεται από τα ξένα εντυπωσιασμένος και επιχειρεί άκριτα, αμάσητα και αχώνευτα μια νεωτερικότητα: “Εκεί που πήγε του κάνανε ένεση»! Τώρα όσον αφορά τα ξένα κράτη από τα οποία μας ήρθε και μας φόρεσαν ανερώτητα καπέλο το δικό μας, υπήρξαν και αυτά σχηματισμοί ανάγκης έκφρασης και επιβολής των διαδοχικών νέων και ραγδαίων κοινωνικοοικονομικών αλλαγών του 19ου και του 1ου μισού του 20ού αιώνα που αναφέρει ο συγγραφέας και για το σχηματισμό τους δανείστηκαν στοιχεία και πρότυπα από την ελληνική, ελληνιστική και ελληνορωμαϊκή περίοδο όπως αυτά περιγράφονται στα βιβλία τέχνης, τα νομικά κ.ά. ενώ εδώ η σκυτάλη πέρασε φυσικά και αβίαστα στη λαϊκή βάση με το γούστο, το ήθος την οργάνωση και τους θεσμούς τους οποίους συστηματικά περιφρονούν και πολλαπλά καταπιέζουν…


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το στέκι της «Δράσης», Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου