Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
1/10/2018

"Ο Άλλος γιος" της Lorraine Levy από το CINE - Δράση

Πέμπτη 4 Οκτωβρίου, 8:15΄μμ, στο ΤΥΠΕΤ

«Ο άλλος γιος» είναι ένα συγκινητικό οικογενειακό δράμα, μια Γαλλοϊσραηλινή συμπαραγωγή σε σκηνοθεσία της Lorraine Lévy, η οποία εκπλήσσει με την αξιοπρέπεια που προσεγγίζει την ιστορία της. Εν μέσω της κλιμακούμενης αραβοϊσραηλινής σύγκρουσης και τον θρησκευτικό και εθνικιστικό φανατισμό η ταινία έχει στο κέντρο της τις προσωπικές συνέπειες που επιφέρει αυτός ο ανηλεής πόλεμος στις ζωές των ανθρώπων.

Ο Γιόζεφ Σϊλμπεργκ, ένα ευαίσθητο αγόρι, ασχολείται με τη μουσική και θέλει να γίνει λαϊκός τραγουδιστής στα πρότυπα του Μπομπ Ντίλαν, ζει μια σχεδόν τέλεια ζωή σ' ένα άνετο προάστιο του Τελ Αβίβ με τους γονείς του, την γεννημένη στη Γαλλία γιατρό μητέρα του και τον Ισραηλινό στρατιωτικό διοικητή πατέρα του. Βρίσκεται στην ηλικία των 18 ετών, ηλικία που πρέπει να καταταγεί στην Ισραηλινή αεροπορία. Κατά τη διάρκεια των απαιτούμενων εξετάσεων από τις οποίες θα κριθεί αν είναι κατάλληλος ή όχι να υπηρετήσει το στράτευμα, η οικογένειά του θα ανακαλύψει ότι ο τύπος αίματος του Γιόζεφ, είναι διαφορετικός από αυτόν των υπολοίπων μελών της. Μέσω ελέγχων, συμπεριλαμβανομένης της εξέτασης DNA, η οικογένεια θα βρεθεί μπροστά σε μια σκληρή πραγματικότητα: το παιδί που χρόνια μεγάλωνε σαν δικό της, δεν είναι ο πραγματικός της γιος!

Ο νεαρός γεννήθηκε στη διάρκεια του πολέμου του Κόλπου και όπως αποδεικνύει η έρευνα την βραδιά της γέννας μια βομβιστική επίθεση υποχρέωσε τους υπεύθυνους του μαιευτηρίου να εκκενώσουν το νοσοκομείο και να μεταφέρουν, για ασφάλεια σε καταφύγια, τον Γιόζεφ και ένα άλλο αγόρι που γεννήθηκε την ίδια ημέρα από γονείς Παλαιστίνιους. Προφανώς κατά τη μεταφορά, τα βρέφη αλλάχτηκαν και δόθηκαν στη λάθος οικογένεια. Ο Παλαιστίνιος Γιόζεφ πήγε σπίτι με την Εβραϊκή «οικογένεια» του, όπου μεγαλώνει σαν Ισραηλινός πολίτης και με βάση τις αρχές της Εβραϊκής θρησκείας. Ο Εβραίος Γιασίν, ακολούθησε τους Παλαιστίνιους «γονείς» του στα Κατεχόμενα και μεγαλώνει σύμφωνα με τα παλαιστινιακά πρότυπα και τις αρχές της αραβικής θρησκείας.

Αυτό το τραγικό μυστικό, που τυχαία ανακαλύπτουν οι δύο οικογένειες περιπλέκει και αναστατώνει τις ήδη αναστατωμένες από τον πόλεμο ζωές τους. Όλοι βλέπουν την κοσμοθεωρία τους να γκρεμίζεται, και σταθερές όπως οικογένεια, θρησκεία, πατρίδα να γίνονται ζητούμενα. Σύμφωνα με τη λογική τα παιδιά, πρέπει να πάρουν τη φυσική τους θέση και μαζί με τους γονείς τους να βρουν τρόπους να διαχειριστούν την πραγματικότητα. Ως εκ τούτου θα πρέπει να επανεξετάσουν τις πεποιθήσεις τους, κυρίως την ξενοφοβία και την αντίσταση στην κουλτούρα του γείτονα και εχθρού. Πράγμα καθόλου εύκολο.

Η ιστορία εξελίσσεται αντικατοπτρίζοντας την ίδια την ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση, που δυσκολεύει τη λύση και την αμοιβαία κατανόηση. Οι δύο πατέρες είναι απρόθυμοι να δεχτούν την νέα κατάσταση. Το ίδιο ισχύει για τον πραγματικό αδελφό του Γιόζεφ, ο οποίος, συνεπεία της πολιτικής του Ισραήλ στα Κατεχόμενα διακατέχεται, δικαίως, από μίσος για τους Ισραηλινούς. Οι μητέρες, εμφανίζονται πιο ευαίσθητες και αρκετά ανοικτές στη δυνατότητα να πλησιάσουν τα βιολογικά παιδιά τους. Παραδόξως, οι δύο νεαροί θα είναι εκείνοι που θα δουν τα άσχημα νέα με μεγαλύτερη ωριμότητα από τους υπόλοιπους εμπλεκόμενους και θα αποδεχτούν με πιο άνετο τρόπο τη νέα τους ταυτότητα. Θα πλησιάσουν ο ένας τον άλλον, θα γίνουν φίλοι και σε αυτό προφανώς συμβάλει το γεγονός ότι ο Γιασίν εκπαιδεύτηκε στο Παρίσι ενώ ο Γιόζεφ έχει απορρίψει το φανατισμό και διακατέχεται από φιλελεύθερες αντιλήψεις και καλλιτεχνικές ανησυχίες.

Η Γαλλίδα σκηνοθέτης και σεναριογράφος Lorraine Levy καταφέρνει να αποφύγει όλες τις παγίδες στο έργο της. Προσεγγίζει την ιστορία της, μια ιστορία ανθρώπινη από έναν πολυβασανισμένο τόπο στον οποίο οι άνθρωποι χωρίζονται από ένα τείχος- ντροπή για την πολιτισμένη ανθρωπότητα, χωρίς να παρασύρεται σε φθηνούς συναισθηματισμούς, μελοδραματισμούς, ψεύτικους χαρακτήρες και πολιτικοκοινωνικά συνθήματα. Τόσο η Levy όσο και οι συν-σεναριογράφοι Nathalie Saugeon και Noam Fitoussi διερευνούν με ρεαλισμό τις επιπτώσεις που έχει στον ψυχισμό των μελών και των δύο οικογενειών το γεγονός ότι ένα μέλος τους, σάρκα από τη σάρκα τους, αίμα από το αίμα τους, βρέθηκε ενταγμένο στις εχθρικές γραμμές. Καταφέρνουν να κρατούν τα πράγματα εξαιρετικά προσωπικά, αποκαλύπτοντας τις συναισθηματικές επιπτώσεις και το ανθρώπινο κόστος της πολυετούς πολεμικής σύγκρουσης. Ερωτήματα όπως αν οικογένεια είναι οι βιολογικοί γονείς ή αυτοί που μεγαλώνουν ένα παιδί ή αν τελικά είμαστε το περιβάλλον στο οποίο γεννιόμαστε και μεγαλώνουμε, κατέχουν σημαντική θέση στις αναζητήσεις τους.

Εξαιρετικές οι ερμηνείες του πολυεθνικού καστ που περιλαμβάνει την υπέροχη γαλλίδα Emmanuelle Devos, τον επίσης Γάλλο Pascal Elbé, τον Ισραηλινό Khalifa Natour και την Παλαιστίνια Areen Omari.Ο Μehdi Dehbi ερμηνεύει γοητευτικά τον Γιασίν, ως τον νεαρό που προσπαθεί να οικοδομήσει μια καλύτερη ζωή για τον εαυτό του στο εξωτερικό. Ο Jules Sitruk δείχνει πειστικά έναν Γιοζέφ ονειροπόλο του οποίου η καρδιά ξεπερνά τις φιλοδοξίες του και του οποίου η περιέργεια και η ειλικρίνεια κερδίζουν τον θεατή. Στα θετικά του φιλμ ο σχεδιασμός των σκηνών που αποκαλύπτουν τις έντονες αντιθέσεις εκατέρωθεν του τείχους της ντροπής. Οι σκηνές δε, όπου οι δύο γιοι επισκέπτονται τα σπίτια των αντίστοιχων πραγματικών τους γονιών, μένουν αξέχαστες.


Γαλλία-Ισραήλ, 2012. Διάρκεια: 105΄. Σκηνοθεσία: Lorraine Lévy. Σενάριο: Noam Fitoussi (αρχική ιδέα), Lorraine Lévy, Nathalie Saugeon (σενάριο). Πρωταγωνιστούν: Emmanuelle Devos, Pascal Elbé, Jules Sitruk, Khalifa Natour, Areen Omari, Μehdi Dehbi.

Οι χειμερινές κινηματογραφικές προβολές του Cine-Δράση πραγματοποιούνται κάθε Πέμπτη, 8.15 το βράδυ στην αίθουσα "Ν. Εγγονόπουλος" του πάρκου "Μ. Θεοδωράκης" (ΤΥΠΕΤ), Π. Μπακογιάννη 38-42, Βριλήσσια.


readers  265


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Τρίτη 25 Ιουνίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
Η πόλη παράγει σκουπίδια και θόρυβο μπολιάζοντας ανθρώπους.


Τα σχόλια σας...
Το «αλλότριο» της αλλοτρίωσής μας 9/6/2019 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Ο συγγραφέας του άρθρου τούτου μας μιλάει για το «αλλότριο», το ξένο, το απορριπτέο αν όχι το μισητό από εμάς υποτιθέμενο κράτος «μας», το από τους επάνω φυτεμένο κατά απομίμηση άλλων κρατών της Δύσης διαχρονικά επικυρίαρχων του τόπου μας από τον καιρό της παλιγγενεσίας και δώθε. Οικολόγος και πρωτεργάτης της συνοικιακής κομποστοποίησης στην πόλη μας αλλά και αρχιτέκτονας ο ίδιος, μας φέρνει σαν παράδειγμα το οικιστικό και πολεοδομικό μπάχαλο που βλέπουμε, όσοι ακόμη μπορούμε ακόμη κάτι να βλέπουμε, από την μειωμένη από τον χρόνο όραση, γύρω μας. Το κράτος αυτό αμάσητα αποδεκτό από τους ντόπιους στυλοβάτες και τα τσιράκια τους που κρατούν τα ηνία και προσπαθούν να μας το επιβάλλουν, έρχεται απ’ ευθείας σε συγκρουσιακή αντίθεση με μια γνήσια ελληνικότητα που μαρτυρούν τόσο τα διάσπαρτα μνημεία του τόπου μας αλλά και η ζωντανή μαστοροσύνη στην κληρονομημένη λαϊκή κατοικία, στους πλακόστρωτους δρόμους και σοκάκια, τις κοινές αυλές στις παλιές συνοικίες, στα παραδοσιακά χωριά και σε τμήματα των πόλεων όπου η αντιπαροχή και η αυθαίρετη δόμηση δεν επιτέλεσε ακόμη την εγκληματική της αποστολή! Μια δραστηριότητα της τελευταίας την οποία πληρώσαμε και εξακολουθούμε να πληρώνουμε με θύματα και μεγάλες υλικές καταστροφές. Παράλληλα αρχιτέκτονες ενδοτικοί σε γούστα μιας μπερδεμένης αισθητικής των πελατών τους, μηχανικοί πολλάκις οι ίδιοι αρχιτεκτονίζοντες και ενδοτικοί και αυτοί σε καρμιριές, τσιγκουνιές για εκμεταλλεύσιμο χώρο και εξοικονόμηση υλικών με σοβαρό έλλειμμα γνώσης στατικής, γίνονται συνένοχοι στο έγκλημα. Κάπως σπάνιες οι εξαιρέσεις όπως π.χ. το λαμπρό παράδειγμα του αρχιτέκτονα Άρη Κωσταντινίδη που όχι μόνο ανέδειξε και ύμνησε την ελληνικότητα της από γενιά σε γενιά δουλεμένης λαϊκής κατοικίας αλλά και σε σοβαρά έργα που ανέλαβε –πολλά από τα ξενοδοχεία «Ξενία» που σήμερα αφέθηκαν να καταρρεύσουν ή αλλοιώθηκαν βάρβαρα- μπόλιασε στην ελληνικότητα τη γνώση που απόκτησε στα ξένα, για απλότητα και λειτουργικότητα πραγματικών φωλεών ανθρώπινης ζωής. Άνισος όμως ο αγώνας. Ο ίδιος αυτοκτόνησε! Το αλλότριο κράτος με τους υπηρέτες του προσπαθεί να διεισδύσει παντού και να επιβάλλει τα «θέλει» του με τα όλα τα μέσα που διαθέτει και ελέγχει, διασπώντας και διαλύοντας τον οικιστικό και κοινωνικό ιστό σε κάθε πόλη, γειτονιά, χωριό με απομόνωση των κατοίκων και σπέρνοντας το ψέμα και τον διχασμό και στις ίδιες τις οικογένειες φυτεύοντες μύριες όσες αντιθέσεις ανάμεσά μας. Άξια η κάθε αντίσταση σ’ αυτό με την όποια συμμετοχή μας στη λύση των πολλών προβλημάτων από τα πιο απλά μέχρι και τα σύνθετα, πάνω στα οποία καθημερινά σκοντάφτουμε. Και όσο για την αλλοτρίωσή μας, αυτή είναι φυσική, αναπόφευκτη και αδιάλειπτη από γεννησιμιού μας μέχρι και την όση ζωή μας απομένει. Το πρόβλημα και όσο περνάει από το χέρι μας είναι να μπορούμε να επιλέγουμε τους αλλοτριωτές μας. Θυμάμαι τον στίχο αλλά όχι και τον ποιητή: “Τόσες χειραψίες τόσα πρόσωπα μέσα μου που πια δεν είμ’ εγώ»! Θυμάμαι όμως και τον τίτλο ενός έργου που έπαιξε κάποτε ο Γιώργος Αρμένης στο θέατρό του: «Έχω έναν Αμερικάνο στο κεφάλι μου»! Και κάποια σχετική φράση που συνηθίζουν να λένε στο χωριό μου για κάποιον που έρχεται από τα ξένα εντυπωσιασμένος και επιχειρεί άκριτα, αμάσητα και αχώνευτα μια νεωτερικότητα: “Εκεί που πήγε του κάνανε ένεση»! Τώρα όσον αφορά τα ξένα κράτη από τα οποία μας ήρθε και μας φόρεσαν ανερώτητα καπέλο το δικό μας, υπήρξαν και αυτά σχηματισμοί ανάγκης έκφρασης και επιβολής των διαδοχικών νέων και ραγδαίων κοινωνικοοικονομικών αλλαγών του 19ου και του 1ου μισού του 20ού αιώνα που αναφέρει ο συγγραφέας και για το σχηματισμό τους δανείστηκαν στοιχεία και πρότυπα από την ελληνική, ελληνιστική και ελληνορωμαϊκή περίοδο όπως αυτά περιγράφονται στα βιβλία τέχνης, τα νομικά κ.ά. ενώ εδώ η σκυτάλη πέρασε φυσικά και αβίαστα στη λαϊκή βάση με το γούστο, το ήθος την οργάνωση και τους θεσμούς τους οποίους συστηματικά περιφρονούν και πολλαπλά καταπιέζουν…


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το στέκι της «Δράσης», Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου