Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
24/11/2018

"Ο εμποράκος" από το Cine-Δράση

Πέμπτη 29 Νοεμβρίου 2018 8:15΄μμ, στο ΤΥΠΕΤ

Ο Asghar Farhadi σκηνοθετεί αριστοτεχνικά το «The Salesman», ένα οικογενειακό, κοινωνικό δράμα πολλαπλών αναγνώσεων, μέσω του οποίου στοχάζεται πάνω στα αρχετυπικά ηθικά διλήμματα της τιμής, της εκδίκησης, της πληγωμένης υπερηφάνειας, της ανύπαρκτης επικοινωνίας μέσα στην οικογένεια, όλα στο φόντο της αναζήτησης του ρόλου του αντρικού φύλου στην σύγχρονη κοινωνία.

Το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο του φιλμ είναι το σημερινό Ιράν και συγκεκριμένα η Τεχεράνη, πανάρχαια πόλη, με σπουδαία ιστορία, σήμερα τεράστια και σε φάση αναμόρφωσης και οικοδομικού οργασμού. Ο Eμάντ και η Ράνα ζουν μια εξαιρετική περίοδο της ζωής τους. Ζευγάρι στη ζωή και στη σκηνή, είναι έτοιμοι να ανεβάσουν μια ημιεπαγγελματική παράσταση με τον «Θάνατο του Εμποράκου» του Άρθουρ Μίλερ, όπου ερμηνεύουν το μεσήλικο ζευγάρι του έργου. Η Ράνα είναι νοικοκυρά. Ο Εμάντ είναι καθηγητής σε γυμνάσιο αρρένων. Δεν φαίνεται να τον απασχολεί ιδιαίτερα η πολιτική κατάσταση στη χώρα του, ούτε ανησυχεί για τις παρεμβάσεις της λογοκρισίας στη δουλειά του. Και αν κόβονται σκηνές από το θεατρικό του Μίλερ ή απαγορεύονται κάποια αριστουργήματα της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας που θέλει να προτείνει να διαβάσουν οι μαθητές του, αυτός προσπαθεί πάντα να βρει τρόπους να επηρεάσει τις συνειδήσεις τους και να συμβάλλει στην ολοκλήρωση του χαρακτήρα τους.

Το ζευγάρι θα υποχρεωθεί να εγκαταλείψει το διαμέρισμα του καθώς η πολυκατοικία καταρρέει λόγω εργασιών εκσκαφής σε παρακείμενη οικοδομή. Αντιμετωπίζει αυτή τη δυσκολία σαν μια νέα ευκαιρία. Ψύχραιμα και αισιόδοξα. Με κέφι και προσδοκίες αποδέχονται την πρόταση ενός συναδέλφου τους στη θεατρική ομάδα και εγκαθίστανται σε ένα δικό του διαμέρισμα που μόλις ξενοικιάστηκε. Όμως η προηγούμενη ένοικος κρατάει σ' ένα δωμάτιο αποθηκευμένα κάποια πράγματά της και παρά τις υποσχέσεις της, δεν το αδειάζει. Στην ιρανική κοινωνία είναι πολύ έντονη η αίσθηση της συστολής και οι τόσο συνηθισμένες στην καθημερινότητα των δυτικών κοινωνιών βωμολοχίες επ΄ ουδενί χρησιμοποιούνται. Ως εκ τούτου οι γείτονες, χωρίς να το κατονομάζουν, με βιτριολικά υπονοούμενα ξεκαθαρίζουν ότι η προηγούμενη ένοικος ήταν πόρνη και το διαμέρισμα ο τόπος εργασίας της. Το ζευγάρι δεν δίνει σημασία ούτε σε αυτό, μέχρι που το πρώτο βράδυ στη νέα του κατοικία, θα δεχτεί μια εισβολή. Όσο η Ράνα είναι μόνη σπίτι και περιμένει τον Εμάντ να γυρίσει σύντομα, χτυπάει το κουδούνι. Πιστεύοντας ότι είναι εκείνος, δεν χρησιμοποιεί το θυροτηλέφωνο για να βεβαιωθεί, αλλά ξεκλειδώνει την πόρτα και μπαίνει στο μπάνιο. Αντί για τον άντρα της, όμως, μπαίνει ένας «πελάτης» της παλιάς ενοίκου. Ό,τι ακολουθήσει θα παραμείνει σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, γκρίζο και εξαιρετικά ντροπιαστικό μυστικό για όλους τους εμπλεκόμενους. Της επιτέθηκε; Τη βίασε; Και αν τίποτα δεν έγινε, γιατί άφησε χρήματα στο κομοδίνο; Το μόνο που ο Εμάντ γνωρίζει είναι ότι παρέλαβε τη γυναίκα του από το νοσοκομείο με σωματικά και ψυχικά τραύματα.

«Αυτή την πόλη», ψιθυρίζει ο Εμάντ στην αρχή της ταινίας, «ίσως πρέπει να την ισοπεδώσουμε και να αρχίσουμε από την αρχή...». Χωρίς να το καταλάβει, έχει προβλέψει αυτό που θα συμβεί στη σχέση του, στο γάμο του, στην αυτοεκτίμησή του. Η επίθεση στη γυναίκα του πυροδοτεί πρωτόγνωρα ερωτηματικά και ανησυχίες, ανατινάζει όλες τις σταθερές δομές, σύμβολα και σχήματα και τον φέρνει αντιμέτωπο με επιλογές, τις οποίες πίστευε ότι ως νέος άνθρωπος, μορφωμένος και καλλιτέχνης δε θα χρειαζόταν να αναμετρηθεί ποτέ. Σταδιακά από προοδευτικός λειτουργός της δημόσιας εκπαίδευσης και καλός σύντροφος γίνεται ο αλλοτριωμένος φορέας ενός φανατισμού υπέρ της αντρικής και οικογενειακής τιμής. Αιωρείται στο κενό, βλέπει τη γυναίκα του σαστισμένος, με ενοχές και οργή. Δεν ξέρει πώς να αισθανθεί, πώς να τη στηρίξει, πως να συμπεριφερθεί «ως άντρας».

Αλήθεια είναι αληθινός άντρας; Ή απέτυχε σε αυτό το ρόλο αφού δεν προστάτευσε τη Ράνα; Και είναι δίκαιο να νιώθει θυμό και ντροπή για αυτήν; Και που να την κατατάξει πλέον; Στα θύματα; Στα μολυσμένα άτομα; Η μόνη διέξοδος που κρίνει λογική είναι να βρει τον ένοχο και να εκδικηθεί. Και κάπως έτσι ξεφεύγει ολοκληρωτικά από την αρχική ανάγκη να προστατεύσει τη γυναίκα και ενεργεί για τον εαυτό του. Το δικό του όνομα επιθυμεί να καθαρίσει. Βρίσκει τον θύτη και απειλεί ευθέως στην τιμή του. Και, όπως είναι φυσικό, οι ρόλοι του θύτη και του θύματος αντιστρέφονται. Γιατί ο Εμάντ δεν είναι ο μόνος που συγκρούεται με τον ανδρισμό του. Στην πιο καλογραμμένη και καλοπαιγμένη σκηνή της ταινίας καταρρέει και ο ένοχος και όσα θεωρούσε ότι του ανήκαν δικαιωματικά, ως «αρσενικό παλιάς κοπής».

Ο Asghar Farhadi σκηνοθετεί τον «Εμποράκο» με το δικό του μοναδικό στυλ που καθιέρωσε στις προηγούμενες ταινίες του. Τρεις από αυτές, τις «Πυροτεχνήματα την Τετάρτη», «Ένας χωρισμός» και «Το παρελθόν» έχουμε προβάλει στο Cine-Δράση. Με διακριτικές σκηνοθετικές παρεμβάσεις πλουτίζει σκηνή τη σκηνή το δράμα του. Χτίζει την ταινία μεθοδικά και με έξυπνα δραματικά τρικ κρατά το θεατή σε εγρήγορση μέχρι και την τελευταία σκηνή. Γράφει ο ίδιος με ρεαλισμό ένα πυκνό και πολυεπίπεδο σενάριο όχι για αυτά που λέγονται, αλλά για όσα δεν ομολογούνται και παραμένουν ανείπωτα σε οικογένειες και κοινωνίες που τα μέλη τους δεν έχουν μάθει να επικοινωνούν. Ξαναδιαβάζει δημιουργικά το αριστουργηματικό θεατρικό έργο του Άρθουρ Μίλερ «Ο θάνατος του Εμποράκου».

Ο Γουίλι, ο «Εμποράκος» του Μίλερ είναι ένας από τους πιο αρχετυπικούς θεατρικούς χαρακτήρες, τραγικό σύμβολο του τσακισμένου ανδρισμού που θέλει τον άντρα σίγουρο, επιτυχημένο, δυνατό. Ο Γουίλι απέτυχε στη σύγκρουση με το αμερικανικό όνειρο, απογοητεύοντας τους γιους του, τη γυναίκα του, τον εαυτό του. Ο Εμάντ ξεκινάει μεν από άλλη κοινωνική αφετηρία, αλλά βρίσκεται στο ίδιο σταυροδρόμι. Για αυτόν δεν είναι ζητούμενο η οικονομική επιτυχία αλλά και πάλι είναι ο ανδρισμός του που πρέπει να επιβεβαιωθεί.

Το φιλμ είχε 34 υποψηφιότητες και τιμήθηκε με 11 Βραβεία σε διεθνείς διοργανώσεις. Επιλέχθηκε για το διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Καννών και είναι η δεύτερη ταινία του Asghar Farhadi που διαγωνίσθηκε για το Χρυσό Φοίνικα. Στις Κάννες (2016) απέσπασε το Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου και Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας για τον Shahab Hosseini. Ήταν υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και κατέκτησε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας (2017).

Ιράν, 2016. Διάρκεια: 125’. Σενάριο-Σκηνοθεσία: Asghar Farhadi. Πρωταγωνιστούν: Shahab Hosseini, Taraneh Alidoosti, Babak Karimi, Mina Sadati.


«Εδώ και χρόνια, στις δύο ακτές του ωκεανού, ομάδες ανθρώπων που ασπάζονται τη σκληρή γραμμή προσπάθησαν να παρουσιάσουν στον λαό τους μη πραγματικές και τρομακτικές εικόνες ανθρώπων από άλλες κουλτούρες ώστε οι διαφορές να γίνουν διαφωνίες, οι διαφωνίες εχθρότητες και οι εχθρότητες φόβοι. Το να εμπνέεις φόβο στον άλλο είναι ένα από τα κατ΄ εξοχήν μέσα για τη δικαιολόγηση εξτρεμιστικών και φανατικών συμπεριφορών από στενόμυαλους ανθρώπους».

Asghar Farhadi.




readers  192


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Πέμπτη 25 Απριλίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Ποιός θα μου μιλήσει όταν θα 'χω κουραστεί απ'τα ξεφτισμένα τα μεγάλα λόγια ποιος θα με γνωρίσει όταν θα 'χω σκεπαστεί απ'τις ώρες που 'φτυσαν τα νευρικά ρολόγια.


Τα σχόλια σας...
Σκέψεις για την πολιτισμική ανασυγκρότηση της χώρας18/4/2019 Λ.Λ.
Σημειώσεις από το προηγούμενο σχόλιο: 1- Δες, το βιβλίο του αστροφυσικού Martin Rees: Our Final Hour: A Scientist's Warning, ή τη διάλεξή του στο διαδίκτυο όπου ρωτά αν ο 21ος αιώνας μας θα είναι ο τελευταίος. 2- Αν υπάρχει, και πάντως μετά από ένα ταξίδι διάρκειας τουλάχιστον 5-6 ετών και βέβαια με ταχύτητα γειτνιάζουσα εκείνης του φωτός, κατά τον Stephen Hawking. 3- Ο ίδιος (Stephen Hawking) στον οποίο κατά καιρούς φαίνεται πως έθεταν το ερώτημα, βλέποντας την επιταχυνόμενη καταστροφή της κατοικησιμότητας της Γης, απαντούσε κάθε φορά κατεβάζοντας το χρονικό περιθώριο, από τα 1000 ως 600 στα 100 ως 50 χρόνια, στην ουσία μηδενίζοντας τις προσδοκίες για μια βιώσιμη «διαστημική απόδραση» της ανθρωπότητας γιατί, σε τόσο λίγα χρόνια, οι φονταμενταλιστές της Προόδου ούτε μια μίζερη αποικία στον απείρως πιο αφιλόξενο Ερμή δεν προλαβαίνουν να της κατασκευάσουν.
Σκέψεις για την πολιτισμική ανασυγκρότηση της χώρας16/4/2019 Λάμπης Λαζάνης
Ναι, εξαιρετικό. Με αγάπη και πόνο ψυχής πρέπει να μιλάμε, υποβλητικά όχι επιβλητικά, όπως λέει, κι όχι μόνο προς τους νέους (θα προσέθετα) αλλά και προς τους ενήλικες που η εποχή μας τους θέλει μάλλον ανώριμους. Πάντως όταν ο πόνος μιλάει είναι πιο πειστικός, και η αιτία πιστεύω είναι η εξής: είμαστε μέλη μιας -στη συντριπτική της πλειοψηφία κι ανεξαρτήτως τόπου- σακατεμένης ανθρωπότητας ή οδεύουσας προς ανεπανόρθωτο σακάτεμα όπως και η ίδια κάνει στο οικοσύστημα του πλανήτη που την εξέθρεψε και την υποβαστάζει· η εξάντληση των πόρων, «το απόθεμα» ή «οι εφεδρείες» όπως εδώ γράφει ο Καραποστόλης αναφερόμενος στα πολιτισμικά αποθέματα κι εφεδρείες μας, αφορά εξ ίσου και τις υλικές, βιολογικές, κοινωνικές, χωροχρονικές εφεδρείες όλου του πλανήτη. "Η Γη έχει γίνει υπερβολικά μικρή για την Πρόοδο" διαπιστώνει από πλευράς του ο Βιριλιό, και πράγματι το κλειστοφοβικό άγχος, ο πυρετός που έπληττε κάποτε τους πολιορκημένους μέσα στις περίκλειστες από τείχη πόλεις τους, σήμερα δεν εξαιρεί κανέναν. Όλα δείχνουν πως η αντίστροφη μέτρηση του μηδενισμού επιταχύνεται παρά τα αναχώματα που ορθώνονται από την πολιτισμένη ανθρωπότητα. Η οικολογία γίνεται ξαφνικά εσχατολογική επιστήμη με την έννοια ότι το υποκείμενό της κινδυνεύει να εκλείψει, μαζί με το αντικείμενο της μελέτης του, μέσα σε λίγες δεκαετίες(1) δηλαδή μέσα στη διάρκεια ζωής μιας και μόνο γενιάς θνητών: Κι αυτό, εκεί που (υπό συνήθεις συνθήκες ανθρώπινης παρουσίας στη Γη, ας πούμε αυτές που ίσχυαν προ της βιομηχανικής επανάστασης) ο αναμενόμενος χρόνος ζωής του πλανήτη (της βιόσφαιράς του) θα παρέμενε της τάξης όχι δεκαετιών αλλά δισεκατομμυρίων ετών, όπως μας βεβαιώνουν σήμερα οι αστροφυσικοί, χρονικό διάστημα που χωράει μέσα του πολλά εκατομμύρια γενεές μπροστά μας... Δηλαδή, με άλλα λόγια, στη γενιά μας και σε αυτή των παιδιών μας που τώρα καταρτίζονται πέφτει το ασήκωτο βάρος να αποφασίσουμε για τις εκατομμύρια ερχόμενες γενιές, για το ΑΝ και πώς θα υπάρξουν! για το αν και προς ποιά χαρακτηριστικά θα "προγραμματιστεί" το νέο ανθρώπινο είδος που θα είναι ικανό, είτε να ενδιαιτάται σε έναν στο εξής ακατοίκητο για τους «παλαιούς ανθρώπους» πλανήτη, είτε να μεταβεί σε άλλον εκτός του ηλιακού μας συστήματος!(2) Κι αυτή την απόφαση, στο βαθμό που το πιο πάνω ερώτημα ούτε μας τίθεται ούτε βέβαια μας εκτίθεται στην παρανοϊκότητά του (3), τη λαβαίνουμε καθημερινά απαντώντας έμπρακτα "ναι σε όλα" ή "σχεδόν ναι σε σχεδόν όλα" για την τιμή των όπλων, των δικών μας υποτίθεται αλλά στην πραγματικότητα των ισχυρών, καταβάλλοντας σε θανατηφόρες δόσεις, πότε με σοβαροφάνεια πότε χαζοχαρούμενα, το αβάστακτο τίμημα της ανυπαρξίας, μέσα στη σημερινή πολιτισμική συνθήκη μας που είναι συγγενική με αυτή της πνευματικής αυτοκτονίας, όπως διαπιστώνει, σωστά κατά τη γνώμη μου, ο Καραποστόλης. Αλλά δεν είναι μοιραίο μετά την πνευματική να επέρχεται και η σωματική κατάρρευση; κατά το "μωραίνει Κύριος όν βούλεται απωλέσαι";


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το στέκι της «Δράσης», Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου