Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
25/11/2018

Δε μας αξίζει τούτο το «λιγότερο»

Γράφει ο Σωκράτης Μαντζουράνης*

«Δεν ήρθα να μοιράσω υποσχέσεις, ήρθα να μοιραστώ μαζί σας το όραμά μου για την επόμενη μέρα. Δε μας αξίζει τίποτα λιγότερο από τον ουρανό», μας διαβεβαίωσε στη ΔΕΘ, ο πρωθυπουργός μας.

Μόλις τον άκουσα από το ραδιόφωνο, γέμισε η κάμαρα θούρια και εμβατήρια και επανάσταση.

Τι όμορφα λόγια, τι αριστερές κουβέντες!! Τι ελπιδοφόρο μήνυμα εξέγερσης του λαού!


Ψυχής αγαλλίασμα για κάποιους της ηλικίας μου, για κάποιους που δάκρυζαν όταν άκουγαν τους μεγάλους επαναστάτες του περασμένου αιώνα.

Ολοζώντανος μπροστά μου ο Λούθερ Κινγκ, να βροντοφωνάζει σε χιλιάδες κόσμο, μπροστά στο μνημείο του Λίνκολν: «I have a dream...»

Και από κοντά ο commandante Che, να διαβεβαιώνει τους επαναστάτες όπου γης: «Αξίζει φίλε μου να υπάρχεις για ένα όνειρο, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει».

Και έβλεπα, ο αδιόρθωτος, εκατοντάδες χιλιάδες λαού να ζητωκραυγάζουν και έβλεπα τα κόκκινα λάβαρα της επανάστασης να ανεμίζουν, έβλεπα τους «φονιάδες των λαών» να λουφάζουν, έβλεπα τους προλετάριους να μάχονται και να κερδίζουν βήμα-βήμα τη ζωή τους.

Και τον «Ουρανό» τους...

- Σωκράτη, έλα να δεις, το δείχνει η ΕΡΤ1.

Τελικά πίσω από κάθε άντρα που φαντασιώνεται, υπάρχει μια γυναίκα που τον προσγειώνει.

Νάσου μια Θεσσαλονίκη σαν την Ουάσιγκτον στη 4th of July. Χιλιάδες αμερικάνικες σημαίες να ανεμίζουν αγέρωχα στην πόλη, παρών και Αμερικάνος υπουργός, μιλιούνια Αμερικάνοι κοράκια επενδυτές, χιλιάδες αστυνομικοί και Αμερικάνοι πράκτορες να τους προστατεύουν και αντί για εμβατήρια επανάστασης, μια δευτεροκλασάτη σοπράνο να τραγουδά τον εθνικό ύμνο των ΗΠΑ.

- Ρε Κατερίνα, γιατί το κάνεις αυτό;

- Σταμάτα ν’ ακούσουμε...

Να ακούσομε, αν και ήξερα πως θα το μετανιώσω και θα την πληρώσει πάλι το πιεσόμετρο.

Στήνεται το παιδί στο γυαλί και λέω πού ξέρεις, τώρα που τέλειωσαν τα μνημόνια και η επιτροπεία, θα βγει ο πρώτη φορά αριστερός και θα τους λιανίσει με το όραμά του για την επόμενη μέρα.

Τώρα θα δείτε, «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι».

«Μας ενώνουν πολλά. Πάνω απ' όλα, μας ενώνουν κοινές αξίες, αγώνες για κοινές αξίες και κοινούς στόχους. Έχουμε ιστορικούς και δυνατούς δεσμούς, σκληρή δουλειά, δύσκολες στιγμές, αλλά μια διαρκή και ακατάβλητη προσπάθεια για την πρόοδο και ευημερία»,

Αχ ρε Κατερίνα...

Και το παιδί, ακάθεκτο. «Η στρατηγική συνεργασία της Ελλάδος με τις ΗΠΑ δημιουργούν την καλύτερη βάση, θέτουν τα θεμέλια μιας νέας προοπτικής τόσο για την Ελλάδα όσο και για την ευρύτερη περιοχή. Προοπτική ασφάλειας, ανάπτυξης, ειρήνης και σταθερότητας».

Αχ ρε Σωκράτη αιθεροβάμονα, σταλινικέ...

Πάει η αιματοβαμμένη 7χρονη Χούντα, πάει το δράμα του διαμελισμού της Κύπρου, πάει το Πολυτεχνείο μ’ αυτό το άσβηστο στην πόρτα του « Έξω οι Αμερικάνοι», πάει ο διαμελισμός της Γιουγκοσλαβίας, νερό και αλάτι στον αφανισμό της Συρίας...

Πάει και τι δεν πάει..

Τίποτα δε με ξαφνιάζει πια.

Ούτε το θεατρικό δρώμενο με τους «αριστερούς» υπουργούς, στην πορεία του Πολυτεχνείου προς την Αμερικάνικη πρεσβεία.

Δεν περίμενα κάτι άλλο.

Άλλο, με κάνει κομμάτια.

Με συνθλίβει ότι το «όνειρο για την επόμενη μέρα», φτηναίνει. Με συνθλίβει που το Όνειρο προσπαθούν να το φτάσουν στο μικρό τους μπόι.

Που πάει να γίνει «αριστερό» και προοδευτικό, η γλίτσα της εξουσίας. Που πάνε να φυτέψουν στο μυαλό μας, το πιο συντηρητικό, το πιο αποβλακωτικό για την κοινωνία δίλημμα:

- Θέλετε τούτη την αντιλαϊκή πολιτική να τη διαχειριστεί η Δεξιά ή η Αριστερά;

- Θέλετε δεξιό ή αριστερό εκπρόσωπο του συστήματος;

Πιο πολύ όμως ανησυχητικό και επικίνδυνο, είναι η αφωνία του κοινωνικού αντίλογου.

Τούτη η κινηματική αφασία, η ανοχή στο δούλεμα, η αποδοχή του «μικρότερου κακού», που σιγά-σιγά μας προετοιμάζει να αποδεχτούμε το «μεγάλο κακό».

Τούτη η μέγγενη του «ρεαλισμού», που κομματιάζει τον «Ουρανό» μας.

Δε μας αξίζει τίποτα απ’ όλα τούτα.

Και σε καμιά περίπτωση, τούτο το «λιγότερο κακό» που μας έλαχε.

Τούτη η «αριστερή» κατάντια.





Πηγή: Εφημερίδα "Δρόμος της Αριστεράς", Σάββατο 24 Νοεμβρίου.

*Ο Σωκράτης Μαντζουράνης γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1946, όπου και τελείωσε το Γυμνάσιο. Είναι απόφοιτος της ΑΣΟΕΕ, ενώ παράλληλα σπούδασε δημοσιογραφία και αποφοίτησε από τη Σχολή Δημοσιογραφίας. Δούλεψε σε αθηναϊκές εφημερίδες και περιοδικά. Από το 1974 μέχρι το 2000 υπήρξε μέλος του ΚΚΕ, ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και υπεύθυνος της συνδικαλιστικής δουλειάς του κόμματος.

Έχουν εκδοθεί τα εξής βιβλία του. Δύο παραμύθια, το «Όταν τα χρώματα και οι ήχοι έβαλαν φυλακή τα δάκρυα», (2016, "Καμπύλη") "Το χωριό τού Όλοι Μαζί" (2011, "Καμπύλη"), ένα πολιτικό μυθιστόρημα, "Έχει ρεζέρβα τ' όνειρο, (2006, Καμπύλη) και μια ποιητική συλλογή, "Κούροι", (1968, Ιδιωτική Έκδοση). Επίσης, από τις εκδόσεις «Καμπύλη» εκδόθηκε μια επιλεγμένη συλλογή άρθρων και σχολίων του σε εφημερίδες της Αριστεράς από το 2007 ως το 2015, με τον τίτλο «Πέντε λεπτά διάλειμμα».

Αρθρογραφεί στον "Δρόμο" διατηρώντας τη στήλη "χωρίς αλπούτζα", (από όπου και η φωτογραφία), στο οπισθόφυλλο της εβδομαδιαίας εφημερίδας.


readers  300


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Πέμπτη 25 Απριλίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Ποιός θα μου μιλήσει όταν θα 'χω κουραστεί απ'τα ξεφτισμένα τα μεγάλα λόγια ποιος θα με γνωρίσει όταν θα 'χω σκεπαστεί απ'τις ώρες που 'φτυσαν τα νευρικά ρολόγια.


Τα σχόλια σας...
Σκέψεις για την πολιτισμική ανασυγκρότηση της χώρας18/4/2019 Λ.Λ.
Σημειώσεις από το προηγούμενο σχόλιο: 1- Δες, το βιβλίο του αστροφυσικού Martin Rees: Our Final Hour: A Scientist's Warning, ή τη διάλεξή του στο διαδίκτυο όπου ρωτά αν ο 21ος αιώνας μας θα είναι ο τελευταίος. 2- Αν υπάρχει, και πάντως μετά από ένα ταξίδι διάρκειας τουλάχιστον 5-6 ετών και βέβαια με ταχύτητα γειτνιάζουσα εκείνης του φωτός, κατά τον Stephen Hawking. 3- Ο ίδιος (Stephen Hawking) στον οποίο κατά καιρούς φαίνεται πως έθεταν το ερώτημα, βλέποντας την επιταχυνόμενη καταστροφή της κατοικησιμότητας της Γης, απαντούσε κάθε φορά κατεβάζοντας το χρονικό περιθώριο, από τα 1000 ως 600 στα 100 ως 50 χρόνια, στην ουσία μηδενίζοντας τις προσδοκίες για μια βιώσιμη «διαστημική απόδραση» της ανθρωπότητας γιατί, σε τόσο λίγα χρόνια, οι φονταμενταλιστές της Προόδου ούτε μια μίζερη αποικία στον απείρως πιο αφιλόξενο Ερμή δεν προλαβαίνουν να της κατασκευάσουν.
Σκέψεις για την πολιτισμική ανασυγκρότηση της χώρας16/4/2019 Λάμπης Λαζάνης
Ναι, εξαιρετικό. Με αγάπη και πόνο ψυχής πρέπει να μιλάμε, υποβλητικά όχι επιβλητικά, όπως λέει, κι όχι μόνο προς τους νέους (θα προσέθετα) αλλά και προς τους ενήλικες που η εποχή μας τους θέλει μάλλον ανώριμους. Πάντως όταν ο πόνος μιλάει είναι πιο πειστικός, και η αιτία πιστεύω είναι η εξής: είμαστε μέλη μιας -στη συντριπτική της πλειοψηφία κι ανεξαρτήτως τόπου- σακατεμένης ανθρωπότητας ή οδεύουσας προς ανεπανόρθωτο σακάτεμα όπως και η ίδια κάνει στο οικοσύστημα του πλανήτη που την εξέθρεψε και την υποβαστάζει· η εξάντληση των πόρων, «το απόθεμα» ή «οι εφεδρείες» όπως εδώ γράφει ο Καραποστόλης αναφερόμενος στα πολιτισμικά αποθέματα κι εφεδρείες μας, αφορά εξ ίσου και τις υλικές, βιολογικές, κοινωνικές, χωροχρονικές εφεδρείες όλου του πλανήτη. "Η Γη έχει γίνει υπερβολικά μικρή για την Πρόοδο" διαπιστώνει από πλευράς του ο Βιριλιό, και πράγματι το κλειστοφοβικό άγχος, ο πυρετός που έπληττε κάποτε τους πολιορκημένους μέσα στις περίκλειστες από τείχη πόλεις τους, σήμερα δεν εξαιρεί κανέναν. Όλα δείχνουν πως η αντίστροφη μέτρηση του μηδενισμού επιταχύνεται παρά τα αναχώματα που ορθώνονται από την πολιτισμένη ανθρωπότητα. Η οικολογία γίνεται ξαφνικά εσχατολογική επιστήμη με την έννοια ότι το υποκείμενό της κινδυνεύει να εκλείψει, μαζί με το αντικείμενο της μελέτης του, μέσα σε λίγες δεκαετίες(1) δηλαδή μέσα στη διάρκεια ζωής μιας και μόνο γενιάς θνητών: Κι αυτό, εκεί που (υπό συνήθεις συνθήκες ανθρώπινης παρουσίας στη Γη, ας πούμε αυτές που ίσχυαν προ της βιομηχανικής επανάστασης) ο αναμενόμενος χρόνος ζωής του πλανήτη (της βιόσφαιράς του) θα παρέμενε της τάξης όχι δεκαετιών αλλά δισεκατομμυρίων ετών, όπως μας βεβαιώνουν σήμερα οι αστροφυσικοί, χρονικό διάστημα που χωράει μέσα του πολλά εκατομμύρια γενεές μπροστά μας... Δηλαδή, με άλλα λόγια, στη γενιά μας και σε αυτή των παιδιών μας που τώρα καταρτίζονται πέφτει το ασήκωτο βάρος να αποφασίσουμε για τις εκατομμύρια ερχόμενες γενιές, για το ΑΝ και πώς θα υπάρξουν! για το αν και προς ποιά χαρακτηριστικά θα "προγραμματιστεί" το νέο ανθρώπινο είδος που θα είναι ικανό, είτε να ενδιαιτάται σε έναν στο εξής ακατοίκητο για τους «παλαιούς ανθρώπους» πλανήτη, είτε να μεταβεί σε άλλον εκτός του ηλιακού μας συστήματος!(2) Κι αυτή την απόφαση, στο βαθμό που το πιο πάνω ερώτημα ούτε μας τίθεται ούτε βέβαια μας εκτίθεται στην παρανοϊκότητά του (3), τη λαβαίνουμε καθημερινά απαντώντας έμπρακτα "ναι σε όλα" ή "σχεδόν ναι σε σχεδόν όλα" για την τιμή των όπλων, των δικών μας υποτίθεται αλλά στην πραγματικότητα των ισχυρών, καταβάλλοντας σε θανατηφόρες δόσεις, πότε με σοβαροφάνεια πότε χαζοχαρούμενα, το αβάστακτο τίμημα της ανυπαρξίας, μέσα στη σημερινή πολιτισμική συνθήκη μας που είναι συγγενική με αυτή της πνευματικής αυτοκτονίας, όπως διαπιστώνει, σωστά κατά τη γνώμη μου, ο Καραποστόλης. Αλλά δεν είναι μοιραίο μετά την πνευματική να επέρχεται και η σωματική κατάρρευση; κατά το "μωραίνει Κύριος όν βούλεται απωλέσαι";


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το στέκι της «Δράσης», Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου