Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
13/1/2019

"Ο Κoμφορμίστας" από το Cine-Δράση

Πέμπτη 17 Ιανουαρίου 2019, 8:15΄μμ, ΤΥΠΕΤ

Ο Κομφορμίστας του Bernando Bertolucci, είναι ένα φιλμ υψηλής αισθητικής και μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας, ίσως το σπουδαιότερο επίτευγμα του Ιταλικού σινεμά. Αποτελεί δυναμική μεταφορά στον κινηματογράφο του ομώνυμου μυθιστορήματος του Ιταλού διανοούμενου συγγραφέα, πεζογράφου και δημοσιογράφου Alberto Moravia. Κινηματογραφήθηκε από τον καλύτερο διευθυντή φωτογραφίας του 20ου αιώνα τον Vittorio Storaro, επενδύθηκε μουσικά από τον Georges Delerue, σκηνογραφήθηκε από τον Fendinando Scarfiotti και υποστηρίχτηκε υποκριτικά από τον Jean-Louis Trintignant, έναν κορυφαίο σύγχρονο Ευρωπαίο ηθοποιό. Δεν χρειαζόταν τίποτα περισσότερο για να μείνει στην παγκόσμια ιστορία ως αριστούργημα. Έγινε παγκόσμια εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία, κερδίζοντας περισσότερα από 10 Διεθνή Βραβεία. Σήμερα, 50 χρόνια μετά τη δημιουργία της, αυτή η σπουδή πάνω στον άνθρωπο και τις ηθικές αξίες, εξακολουθεί να παραμένει επίκαιρο δείγμα ώριμου φιλοσοφικού στοχασμού και δριμύ «κατηγορώ» απέναντι στον αμοραλισμό και την αγελαία αδρανοποίηση της κοινωνίας. Κορυφαίοι Αμερικανοί σκηνοθέτες, όπως οι Francis Ford Coppola, Brian de Palma, Martin Scorsese και άλλοι έχουν δηλώσει ότι «Ο Κομφορμίστας» επηρέασε βαθύτατα το σύνολο του έργου τους.

Ρώμη, δύο χρόνια πριν το ξέσπασμα του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Μαρτσέλο είναι ένας άντρας που προσπαθεί να επιπλεύσει στη φασιστική εποχή. Πιστεύει ότι το φυσιολογικό είναι η υποταγή, ο συμβιβασμός, ο κομφορμισμός. Δουλεύει για το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι, πηγαίνει τακτικά στην εκκλησία, είναι παντρεμένος, γιατί έτσι πρέπει, με μία μικροαστή και κοινωνικά αποδεκτή γυναίκα. Ζει απολύτως συμβατικά, ώστε να περνά απαρατήρητος, να μην προκαλεί και να μην κινεί το ενδιαφέρον σε πλευρές του χαρακτήρα και της ιδιοσυγκρασίας του που η κοινωνία δεν αποδέχεται. Ο κομφορμισμός του, η τάση του να συμβιβάζεται με οτιδήποτε για την καλοπέραση του, τον μετατρέπει σε ιδανικό σύμμαχο του φασισμού και σύντομα βρίσκεται να παίζει το ρόλο του κατασκόπου και του χαφιέ. Υπηρετεί κάθε επιταγή της καθεστώτος, όχι από πίστη, αλλά από εγωκεντρική απάθεια, η οποία υποκρύπτει την αδυναμία και την ανασφάλειά του. Αλλά όταν το αφεντικό του θα του ζητήσει να σκοτώσει έναν πρώην καθηγητή του, τον οποίο εκτιμά και παράλληλα ποθεί τη γυναίκα του, θα αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι οι ενέργειες του δεν συνιστούν μόνον πολιτική επιλογή, αλλά και συμμετοχή σε πράξεις βίας, καταπίεσης και κοινού εγκλήματος. Αλλά και πάλι δεν θα βρει διέξοδο γιατί δεν διακατέχεται από ιδεολογίες, δεν ξέρει σε ποιον άξονα να κινηθεί. Οι φασιστικές του ιδέες υπάρχουν μονάχα για να συμβαδίζει με το σύνολο και τα ερωτικά του πάθη συνδέονται άρρηκτα με αυτές.

Η αλλόκοτη ιστορία του Μαρτσέλο, η απεγνωσμένη του προσπάθεια να ακολουθήσει μια «φυσιολογική» ζωή δίνει στον, μόλις 30 ετών τότε, Bertolucci την αφορμή να κάνει δυναμική μελέτη πάνω στην ψυχοσύνθεση κάθε φασίστα και την πλήρη ψυχική, σεξουαλική και κοινωνική αποσύνθεση ενός άντρα στην μουσολινική Ιταλία. Επηρεασμένος από τους μεγάλους συμπατριώτες του δημιουργούς: Antonioni, Fellini, Pasolini, De Sica, προσεγγίζει το θέμα με τολμηρό, πρωτοποριακό, ύφος. Καυτηριάζει ως επονείδιστη στάση τον κομφορμισμό των πολιτών στις απαιτήσεις ολοκληρωτικών καθεστώτων και τονίζει ότι ιδανικός σύμμαχος του φασισμού είναι κάθε πολίτης που δεν αντιδρά σε οτιδήποτε για να μην χάσει την ησυχία του. Σκηνοθετεί «με ποιητικό μίσος», έναν χαρακτήρα που ο ίδιος δεν δικαιολογεί, ούτε ζητάει από το θεατή να δικαιολογήσει, αλλά εναποθέτει σε αυτόν την οξεία και ηχηρή κριτική και αποδοκιμασία του για ολόκληρη την ιταλική κοινωνία που επέτρεψε στο φασιστικό καθεστώς να αιματοκυλίσει τη χώρα και να συμμετέχει στα ναζιστικά εγκλήματα απέναντι στην ανθρωπότητα.

Δεν είναι τόσο η πολιτική που απασχολεί τον σκηνοθέτη, αυτή μπαίνει στον «Κομφορμίστα» σε δεύτερο πλάνο. Σε πρώτο πλάνο προβάλλεται ο παράγοντας άνθρωπος, εκείνος που αποδέχεται τα πάντα άκριτα και για να μην έχει προσωπικές φασαρίες και κάνει τα στραβά μάτια στα εγκλήματα των αυταρχικών καθεστώτων και των συνεργατών τους. Ο Jean-Louis Trintignant αφήνει άφωνο το θεατή με μια ερμηνεία που επιτρέπει σε συναισθήματα και πάθη να ξεχειλίσουν αποδίδοντας εκπληκτικά τον άνθρωπο που δεν θέλουμε ούτε να γνωρίζουμε: αυτόν που ενσωματώνεται στο σύστημα, πέρα από ιδεολογίες.

Ιταλία, 1970. Διάρκεια: 107΄. Σκηνοθέτης: Bernardo Bertolucci. Σενάριο: Alberto Moravia (μυθιστόρημαl), Bernardo Bertolucci (σενάριο), Lee Kresel. Πρωταγωνιστούν: Jean-Louis Trintignant, Stefania Sandrelli, Gastone Moschin, Enzo Tarascio, Fosco Giaghetti, Yvonne Sanson, Milly.



readers  219


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Τρίτη 25 Ιουνίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
Η πόλη παράγει σκουπίδια και θόρυβο μπολιάζοντας ανθρώπους.


Τα σχόλια σας...
Το «αλλότριο» της αλλοτρίωσής μας 9/6/2019 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Ο συγγραφέας του άρθρου τούτου μας μιλάει για το «αλλότριο», το ξένο, το απορριπτέο αν όχι το μισητό από εμάς υποτιθέμενο κράτος «μας», το από τους επάνω φυτεμένο κατά απομίμηση άλλων κρατών της Δύσης διαχρονικά επικυρίαρχων του τόπου μας από τον καιρό της παλιγγενεσίας και δώθε. Οικολόγος και πρωτεργάτης της συνοικιακής κομποστοποίησης στην πόλη μας αλλά και αρχιτέκτονας ο ίδιος, μας φέρνει σαν παράδειγμα το οικιστικό και πολεοδομικό μπάχαλο που βλέπουμε, όσοι ακόμη μπορούμε ακόμη κάτι να βλέπουμε, από την μειωμένη από τον χρόνο όραση, γύρω μας. Το κράτος αυτό αμάσητα αποδεκτό από τους ντόπιους στυλοβάτες και τα τσιράκια τους που κρατούν τα ηνία και προσπαθούν να μας το επιβάλλουν, έρχεται απ’ ευθείας σε συγκρουσιακή αντίθεση με μια γνήσια ελληνικότητα που μαρτυρούν τόσο τα διάσπαρτα μνημεία του τόπου μας αλλά και η ζωντανή μαστοροσύνη στην κληρονομημένη λαϊκή κατοικία, στους πλακόστρωτους δρόμους και σοκάκια, τις κοινές αυλές στις παλιές συνοικίες, στα παραδοσιακά χωριά και σε τμήματα των πόλεων όπου η αντιπαροχή και η αυθαίρετη δόμηση δεν επιτέλεσε ακόμη την εγκληματική της αποστολή! Μια δραστηριότητα της τελευταίας την οποία πληρώσαμε και εξακολουθούμε να πληρώνουμε με θύματα και μεγάλες υλικές καταστροφές. Παράλληλα αρχιτέκτονες ενδοτικοί σε γούστα μιας μπερδεμένης αισθητικής των πελατών τους, μηχανικοί πολλάκις οι ίδιοι αρχιτεκτονίζοντες και ενδοτικοί και αυτοί σε καρμιριές, τσιγκουνιές για εκμεταλλεύσιμο χώρο και εξοικονόμηση υλικών με σοβαρό έλλειμμα γνώσης στατικής, γίνονται συνένοχοι στο έγκλημα. Κάπως σπάνιες οι εξαιρέσεις όπως π.χ. το λαμπρό παράδειγμα του αρχιτέκτονα Άρη Κωσταντινίδη που όχι μόνο ανέδειξε και ύμνησε την ελληνικότητα της από γενιά σε γενιά δουλεμένης λαϊκής κατοικίας αλλά και σε σοβαρά έργα που ανέλαβε –πολλά από τα ξενοδοχεία «Ξενία» που σήμερα αφέθηκαν να καταρρεύσουν ή αλλοιώθηκαν βάρβαρα- μπόλιασε στην ελληνικότητα τη γνώση που απόκτησε στα ξένα, για απλότητα και λειτουργικότητα πραγματικών φωλεών ανθρώπινης ζωής. Άνισος όμως ο αγώνας. Ο ίδιος αυτοκτόνησε! Το αλλότριο κράτος με τους υπηρέτες του προσπαθεί να διεισδύσει παντού και να επιβάλλει τα «θέλει» του με τα όλα τα μέσα που διαθέτει και ελέγχει, διασπώντας και διαλύοντας τον οικιστικό και κοινωνικό ιστό σε κάθε πόλη, γειτονιά, χωριό με απομόνωση των κατοίκων και σπέρνοντας το ψέμα και τον διχασμό και στις ίδιες τις οικογένειες φυτεύοντες μύριες όσες αντιθέσεις ανάμεσά μας. Άξια η κάθε αντίσταση σ’ αυτό με την όποια συμμετοχή μας στη λύση των πολλών προβλημάτων από τα πιο απλά μέχρι και τα σύνθετα, πάνω στα οποία καθημερινά σκοντάφτουμε. Και όσο για την αλλοτρίωσή μας, αυτή είναι φυσική, αναπόφευκτη και αδιάλειπτη από γεννησιμιού μας μέχρι και την όση ζωή μας απομένει. Το πρόβλημα και όσο περνάει από το χέρι μας είναι να μπορούμε να επιλέγουμε τους αλλοτριωτές μας. Θυμάμαι τον στίχο αλλά όχι και τον ποιητή: “Τόσες χειραψίες τόσα πρόσωπα μέσα μου που πια δεν είμ’ εγώ»! Θυμάμαι όμως και τον τίτλο ενός έργου που έπαιξε κάποτε ο Γιώργος Αρμένης στο θέατρό του: «Έχω έναν Αμερικάνο στο κεφάλι μου»! Και κάποια σχετική φράση που συνηθίζουν να λένε στο χωριό μου για κάποιον που έρχεται από τα ξένα εντυπωσιασμένος και επιχειρεί άκριτα, αμάσητα και αχώνευτα μια νεωτερικότητα: “Εκεί που πήγε του κάνανε ένεση»! Τώρα όσον αφορά τα ξένα κράτη από τα οποία μας ήρθε και μας φόρεσαν ανερώτητα καπέλο το δικό μας, υπήρξαν και αυτά σχηματισμοί ανάγκης έκφρασης και επιβολής των διαδοχικών νέων και ραγδαίων κοινωνικοοικονομικών αλλαγών του 19ου και του 1ου μισού του 20ού αιώνα που αναφέρει ο συγγραφέας και για το σχηματισμό τους δανείστηκαν στοιχεία και πρότυπα από την ελληνική, ελληνιστική και ελληνορωμαϊκή περίοδο όπως αυτά περιγράφονται στα βιβλία τέχνης, τα νομικά κ.ά. ενώ εδώ η σκυτάλη πέρασε φυσικά και αβίαστα στη λαϊκή βάση με το γούστο, το ήθος την οργάνωση και τους θεσμούς τους οποίους συστηματικά περιφρονούν και πολλαπλά καταπιέζουν…


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το στέκι της «Δράσης», Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου