Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
8/2/2019

Κάλπες, Κάλπηδες και μια συγνώμη.

του Μπάμπη Δαμουλιάνου Ευαγγελάτου

Έτος 2019. Έτος εκλογών, επιλογών, προτιμήσεων για τους αντιπροσώπους μας στην τοπική αυτοδιοίκηση, την εθνική βουλή, την ευρωβουλή και κατ’ ουσία για τους εξουσιαστές μας. Γιατί οι θεσμοί δεν μας επιτρέπουν να τους ανακαλέσουμε αν κάποια στιγμή μετανιώσουμε για την επιλογή μας. Πρέπει να περιμένουμε να τελειώσει η θητεία τους και τότε αυτοχαρακτηριζόμαστε σαν κοψοχέρηδες. Ακόμη χειρότερα όταν ξεδιάντροπα μας πουλάνε και μεταγράφονται σε άλλο κόμμα ή παράταξη διαφορετικού ιδεολογικού προσανατολισμού. Από κάτι τέτοιες δόλιες συμπεριφορές πολλοί ευαίσθητοι, ανυπόμονοι αλλά και τεμπέληδες στη σκέψη συμπολίτες μας, οδηγούνται στην λαθεμένη κατ’ εμένα θέση να χαρακτηρίζουν τους πολιτικούς συλλήβδην κάλπηδες, ανειλικρινείς, απατεώνες και να οδηγούνται σε αποχή από την εκλογική διαδικασία. Αυτό εγώ δεν θα το έκανα ποτέ! Αρνούμαι να εκχωρήσω στον άλλον το δικαίωμα να διαλέξει τον εξουσιαστή μου. Προτιμώ να τον διαλέξω εγώ. Ακόμη και στην ποταπή, την αισχρή εκείνη περίπτωση που θα έκανα μαζί του μια συνδιαλλαγή. Που θα του πουλούσα δηλαδή την ψήφο μου για ένα πρόσκαιρο ατομικό όφελος σε βάρος των άλλων. Το ίδιο δεν θα έριχνα μια άκυρη ή λευκή ψήφο. Άσφαιρα τα βέλη, με το ίδιο αποτέλεσμα!


Έχουμε λοιπόν και λέμε, λέω, γράφω:

1) Για την τοπική αυτοδιοίκηση θα πρέπει να θεωρούμαι ένας από τους τυχερούς! Χωρίς την δική μου συμμετοχή εδώ και κάπου έντεκα με δώδεκα χρόνια πριν, μια προοδευτική κίνηση συνδημοτών μου καινοτόμησε και θεμελίωσε μια παράταξη που την ονόμασε «Δράση για μια Άλλη Πόλη». Παραμέρισαν τα κόμματα και τους αρνήθηκαν τον παρεμβατισμό στα του Δήμου μας (Βριλήσσια) δρώμενα και άρχισαν να δίνουν το παρόν με υπεύθυνες θέσεις και δράσεις σε κάθε επιτρεπόμενο και προσβάσιμο τομέα της αυτοδιοικητικής δομής, με γνώμονα το συμφέρον των δημοτών όπως με ελεύθερες σκέψεις, προτάσεις και αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες αυτό προκύπτει. Η προσπάθεια επιβραβεύτηκε προοδευτικά στις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις και άνοιξε τίμια και διάπλατα την αγκαλιά της σε όλους τους δημότες, ανεξάρτητα των επιμέρους πολιτικών τους δοξασιών και πεποιθήσεων. Εδώ όλοι γνωρίζονται και δίνουν καθημερινά εξετάσεις. Ίσως είναι καιρός να ξεκολλήσουμε οριστικά από μία Τουρκοελλάδα και να γίνουμε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα. Ο τόπος μας το απαιτεί και το αξίζει! Και θα ήταν ευχής έργο αν τέτοιες παρόμοιες κινήσεις στέριωναν και στους άλλους δήμους της πατρίδας μας.


2) Εθνικές εκλογές για την βουλή των Ελλήνων: Οδηγό μου για ένα ψηφοδέλτιο χωρίς κανένα σταυρό προτίμησης από εμένα που ψηφίζω στη μεγάλη Β’ εκλογική περιφέρεια Αττικής και δεν γνωρίζω καλά πρόσωπα και πράγματα, έχω το ρητό «Μεταξύ δύο –ή και περισσότερων θα πρόσθετα- κακών, το μη χείρον βέλτιστο». Και τούτο για κάτι «ψίχουλα» -όχι ευτυχώς για την ώρα για μένα αλλά- για εκείνους που τα έχουν απόλυτη ανάγκη. Έστω και αν αυτά τα ψίχουλα ή φέτες, αφαιρούνται από το δικό μου το ψωμί που δεν μου περισσεύει.


3) Εκλογές για την Ευρωβουλή: Εδώ δυσκολεύτηκα λιγάκι. Κοίταξα στη μικρή υδρόγειο σφαίρα που έχω και έψαξα για την ιδιαίτερη πατρίδα μου την Κεφαλονιά με τα βουνά και τους κάμπους της, τα ρουμάνια και τ’ ακρογιάλια της. Δεν την βρήκα πουθενά. Έψαξα για την Ελλάδα μας και την ανακάλυψα σαν μια σταγόνα ξηράς έτοιμη να πέσει ή μια μύτη να προβάλει σε μια περίκλειστη θάλασσα σαν λίμνη που την λένε Μεσόγειο. Αλλά την Ευρώπη την είδα καθαρά όπως οι αστροναύτες από τα αστρόπλοια τους. Για την δική μου τη φωνή και τη δική σου εκεί, νοιάζεται ένας λοιδορούμενος από επαγγελματίες λοιδορούς άριστος επιστήμονας και παν/μιακός δάσκαλος, που τον λένε Γιάνη (με ένα «νι»). Κοντά του τώρα και μια Ελληνίδα και Παλαιστίνια πρωταθλήτρια που την είχα επιλέξει σαν δεύτερη στις προηγούμενες Ευρωεκλογές. Μένει έξω η πρώτη μου τότε προτίμηση. Η επιστήμονας ιστορικός και συνδικαλισμένη καθαρίστρια Κων/να Κούνεβα. Της ζητώ τούτη τη φορά ταπεινά συγγνώμη και της εύχομαι ολόψυχα να συναντηθεί με τους δύο προηγούμενους στη νέα Ευρωβουλή. Και αν τούτο συμβεί, είμαι βέβαιος, σίγουρος, πως η συνεργασία μαζί τους θα είναι αγαστή.

Μας ενώνει άλλωστε το κοινό μας όραμα για εκείνη την Αγία Ανισότητα σε μία κοινωνία ελεύθερη χωρίς δουλειά (δουλεία) αλλά μόνο με χαρούμενη εργασία για όσους την θέλουν, όποτε και όση θέλουν. Η σημερινή ανάπτυξη της τεχνολογίας το επιτρέπει και το εξασφαλίζει. Για μια στέγη σίγουρη για όλους πάνω από το κεφάλι τους, άνετη επιβίωση με σωστή διατροφή, με καλή φροντίδα υγείας και απεριόριστο χρόνο για μάθηση, σκέψη και ψυχαγωγία.

Στων αλλώνε τον λαϊκισμό ας απαντάμε εμείς πάντοτε με τις μεγάλες μας αλήθειες εκλαϊκευμένες και τεκμηριωμένες. Και αν δεν γινόμαστε έστω και έτσι κατανοητοί, αλλού το φταίξιμο…



Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος, Βριλήσσια.



readers  278


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Πέμπτη 25 Απριλίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Ποιός θα μου μιλήσει όταν θα 'χω κουραστεί απ'τα ξεφτισμένα τα μεγάλα λόγια ποιος θα με γνωρίσει όταν θα 'χω σκεπαστεί απ'τις ώρες που 'φτυσαν τα νευρικά ρολόγια.


Τα σχόλια σας...
Σκέψεις για την πολιτισμική ανασυγκρότηση της χώρας18/4/2019 Λ.Λ.
Σημειώσεις από το προηγούμενο σχόλιο: 1- Δες, το βιβλίο του αστροφυσικού Martin Rees: Our Final Hour: A Scientist's Warning, ή τη διάλεξή του στο διαδίκτυο όπου ρωτά αν ο 21ος αιώνας μας θα είναι ο τελευταίος. 2- Αν υπάρχει, και πάντως μετά από ένα ταξίδι διάρκειας τουλάχιστον 5-6 ετών και βέβαια με ταχύτητα γειτνιάζουσα εκείνης του φωτός, κατά τον Stephen Hawking. 3- Ο ίδιος (Stephen Hawking) στον οποίο κατά καιρούς φαίνεται πως έθεταν το ερώτημα, βλέποντας την επιταχυνόμενη καταστροφή της κατοικησιμότητας της Γης, απαντούσε κάθε φορά κατεβάζοντας το χρονικό περιθώριο, από τα 1000 ως 600 στα 100 ως 50 χρόνια, στην ουσία μηδενίζοντας τις προσδοκίες για μια βιώσιμη «διαστημική απόδραση» της ανθρωπότητας γιατί, σε τόσο λίγα χρόνια, οι φονταμενταλιστές της Προόδου ούτε μια μίζερη αποικία στον απείρως πιο αφιλόξενο Ερμή δεν προλαβαίνουν να της κατασκευάσουν.
Σκέψεις για την πολιτισμική ανασυγκρότηση της χώρας16/4/2019 Λάμπης Λαζάνης
Ναι, εξαιρετικό. Με αγάπη και πόνο ψυχής πρέπει να μιλάμε, υποβλητικά όχι επιβλητικά, όπως λέει, κι όχι μόνο προς τους νέους (θα προσέθετα) αλλά και προς τους ενήλικες που η εποχή μας τους θέλει μάλλον ανώριμους. Πάντως όταν ο πόνος μιλάει είναι πιο πειστικός, και η αιτία πιστεύω είναι η εξής: είμαστε μέλη μιας -στη συντριπτική της πλειοψηφία κι ανεξαρτήτως τόπου- σακατεμένης ανθρωπότητας ή οδεύουσας προς ανεπανόρθωτο σακάτεμα όπως και η ίδια κάνει στο οικοσύστημα του πλανήτη που την εξέθρεψε και την υποβαστάζει· η εξάντληση των πόρων, «το απόθεμα» ή «οι εφεδρείες» όπως εδώ γράφει ο Καραποστόλης αναφερόμενος στα πολιτισμικά αποθέματα κι εφεδρείες μας, αφορά εξ ίσου και τις υλικές, βιολογικές, κοινωνικές, χωροχρονικές εφεδρείες όλου του πλανήτη. "Η Γη έχει γίνει υπερβολικά μικρή για την Πρόοδο" διαπιστώνει από πλευράς του ο Βιριλιό, και πράγματι το κλειστοφοβικό άγχος, ο πυρετός που έπληττε κάποτε τους πολιορκημένους μέσα στις περίκλειστες από τείχη πόλεις τους, σήμερα δεν εξαιρεί κανέναν. Όλα δείχνουν πως η αντίστροφη μέτρηση του μηδενισμού επιταχύνεται παρά τα αναχώματα που ορθώνονται από την πολιτισμένη ανθρωπότητα. Η οικολογία γίνεται ξαφνικά εσχατολογική επιστήμη με την έννοια ότι το υποκείμενό της κινδυνεύει να εκλείψει, μαζί με το αντικείμενο της μελέτης του, μέσα σε λίγες δεκαετίες(1) δηλαδή μέσα στη διάρκεια ζωής μιας και μόνο γενιάς θνητών: Κι αυτό, εκεί που (υπό συνήθεις συνθήκες ανθρώπινης παρουσίας στη Γη, ας πούμε αυτές που ίσχυαν προ της βιομηχανικής επανάστασης) ο αναμενόμενος χρόνος ζωής του πλανήτη (της βιόσφαιράς του) θα παρέμενε της τάξης όχι δεκαετιών αλλά δισεκατομμυρίων ετών, όπως μας βεβαιώνουν σήμερα οι αστροφυσικοί, χρονικό διάστημα που χωράει μέσα του πολλά εκατομμύρια γενεές μπροστά μας... Δηλαδή, με άλλα λόγια, στη γενιά μας και σε αυτή των παιδιών μας που τώρα καταρτίζονται πέφτει το ασήκωτο βάρος να αποφασίσουμε για τις εκατομμύρια ερχόμενες γενιές, για το ΑΝ και πώς θα υπάρξουν! για το αν και προς ποιά χαρακτηριστικά θα "προγραμματιστεί" το νέο ανθρώπινο είδος που θα είναι ικανό, είτε να ενδιαιτάται σε έναν στο εξής ακατοίκητο για τους «παλαιούς ανθρώπους» πλανήτη, είτε να μεταβεί σε άλλον εκτός του ηλιακού μας συστήματος!(2) Κι αυτή την απόφαση, στο βαθμό που το πιο πάνω ερώτημα ούτε μας τίθεται ούτε βέβαια μας εκτίθεται στην παρανοϊκότητά του (3), τη λαβαίνουμε καθημερινά απαντώντας έμπρακτα "ναι σε όλα" ή "σχεδόν ναι σε σχεδόν όλα" για την τιμή των όπλων, των δικών μας υποτίθεται αλλά στην πραγματικότητα των ισχυρών, καταβάλλοντας σε θανατηφόρες δόσεις, πότε με σοβαροφάνεια πότε χαζοχαρούμενα, το αβάστακτο τίμημα της ανυπαρξίας, μέσα στη σημερινή πολιτισμική συνθήκη μας που είναι συγγενική με αυτή της πνευματικής αυτοκτονίας, όπως διαπιστώνει, σωστά κατά τη γνώμη μου, ο Καραποστόλης. Αλλά δεν είναι μοιραίο μετά την πνευματική να επέρχεται και η σωματική κατάρρευση; κατά το "μωραίνει Κύριος όν βούλεται απωλέσαι";


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το στέκι της «Δράσης», Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου