Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
8/2/2019

Κάλπες, Κάλπηδες και μια συγνώμη.

του Μπάμπη Δαμουλιάνου Ευαγγελάτου

Έτος 2019. Έτος εκλογών, επιλογών, προτιμήσεων για τους αντιπροσώπους μας στην τοπική αυτοδιοίκηση, την εθνική βουλή, την ευρωβουλή και κατ’ ουσία για τους εξουσιαστές μας. Γιατί οι θεσμοί δεν μας επιτρέπουν να τους ανακαλέσουμε αν κάποια στιγμή μετανιώσουμε για την επιλογή μας. Πρέπει να περιμένουμε να τελειώσει η θητεία τους και τότε αυτοχαρακτηριζόμαστε σαν κοψοχέρηδες. Ακόμη χειρότερα όταν ξεδιάντροπα μας πουλάνε και μεταγράφονται σε άλλο κόμμα ή παράταξη διαφορετικού ιδεολογικού προσανατολισμού. Από κάτι τέτοιες δόλιες συμπεριφορές πολλοί ευαίσθητοι, ανυπόμονοι αλλά και τεμπέληδες στη σκέψη συμπολίτες μας, οδηγούνται στην λαθεμένη κατ’ εμένα θέση να χαρακτηρίζουν τους πολιτικούς συλλήβδην κάλπηδες, ανειλικρινείς, απατεώνες και να οδηγούνται σε αποχή από την εκλογική διαδικασία. Αυτό εγώ δεν θα το έκανα ποτέ! Αρνούμαι να εκχωρήσω στον άλλον το δικαίωμα να διαλέξει τον εξουσιαστή μου. Προτιμώ να τον διαλέξω εγώ. Ακόμη και στην ποταπή, την αισχρή εκείνη περίπτωση που θα έκανα μαζί του μια συνδιαλλαγή. Που θα του πουλούσα δηλαδή την ψήφο μου για ένα πρόσκαιρο ατομικό όφελος σε βάρος των άλλων. Το ίδιο δεν θα έριχνα μια άκυρη ή λευκή ψήφο. Άσφαιρα τα βέλη, με το ίδιο αποτέλεσμα!


Έχουμε λοιπόν και λέμε, λέω, γράφω:

1) Για την τοπική αυτοδιοίκηση θα πρέπει να θεωρούμαι ένας από τους τυχερούς! Χωρίς την δική μου συμμετοχή εδώ και κάπου έντεκα με δώδεκα χρόνια πριν, μια προοδευτική κίνηση συνδημοτών μου καινοτόμησε και θεμελίωσε μια παράταξη που την ονόμασε «Δράση για μια Άλλη Πόλη». Παραμέρισαν τα κόμματα και τους αρνήθηκαν τον παρεμβατισμό στα του Δήμου μας (Βριλήσσια) δρώμενα και άρχισαν να δίνουν το παρόν με υπεύθυνες θέσεις και δράσεις σε κάθε επιτρεπόμενο και προσβάσιμο τομέα της αυτοδιοικητικής δομής, με γνώμονα το συμφέρον των δημοτών όπως με ελεύθερες σκέψεις, προτάσεις και αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες αυτό προκύπτει. Η προσπάθεια επιβραβεύτηκε προοδευτικά στις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις και άνοιξε τίμια και διάπλατα την αγκαλιά της σε όλους τους δημότες, ανεξάρτητα των επιμέρους πολιτικών τους δοξασιών και πεποιθήσεων. Εδώ όλοι γνωρίζονται και δίνουν καθημερινά εξετάσεις. Ίσως είναι καιρός να ξεκολλήσουμε οριστικά από μία Τουρκοελλάδα και να γίνουμε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα. Ο τόπος μας το απαιτεί και το αξίζει! Και θα ήταν ευχής έργο αν τέτοιες παρόμοιες κινήσεις στέριωναν και στους άλλους δήμους της πατρίδας μας.


2) Εθνικές εκλογές για την βουλή των Ελλήνων: Οδηγό μου για ένα ψηφοδέλτιο χωρίς κανένα σταυρό προτίμησης από εμένα που ψηφίζω στη μεγάλη Β’ εκλογική περιφέρεια Αττικής και δεν γνωρίζω καλά πρόσωπα και πράγματα, έχω το ρητό «Μεταξύ δύο –ή και περισσότερων θα πρόσθετα- κακών, το μη χείρον βέλτιστο». Και τούτο για κάτι «ψίχουλα» -όχι ευτυχώς για την ώρα για μένα αλλά- για εκείνους που τα έχουν απόλυτη ανάγκη. Έστω και αν αυτά τα ψίχουλα ή φέτες, αφαιρούνται από το δικό μου το ψωμί που δεν μου περισσεύει.


3) Εκλογές για την Ευρωβουλή: Εδώ δυσκολεύτηκα λιγάκι. Κοίταξα στη μικρή υδρόγειο σφαίρα που έχω και έψαξα για την ιδιαίτερη πατρίδα μου την Κεφαλονιά με τα βουνά και τους κάμπους της, τα ρουμάνια και τ’ ακρογιάλια της. Δεν την βρήκα πουθενά. Έψαξα για την Ελλάδα μας και την ανακάλυψα σαν μια σταγόνα ξηράς έτοιμη να πέσει ή μια μύτη να προβάλει σε μια περίκλειστη θάλασσα σαν λίμνη που την λένε Μεσόγειο. Αλλά την Ευρώπη την είδα καθαρά όπως οι αστροναύτες από τα αστρόπλοια τους. Για την δική μου τη φωνή και τη δική σου εκεί, νοιάζεται ένας λοιδορούμενος από επαγγελματίες λοιδορούς άριστος επιστήμονας και παν/μιακός δάσκαλος, που τον λένε Γιάνη (με ένα «νι»). Κοντά του τώρα και μια Ελληνίδα και Παλαιστίνια πρωταθλήτρια που την είχα επιλέξει σαν δεύτερη στις προηγούμενες Ευρωεκλογές. Μένει έξω η πρώτη μου τότε προτίμηση. Η επιστήμονας ιστορικός και συνδικαλισμένη καθαρίστρια Κων/να Κούνεβα. Της ζητώ τούτη τη φορά ταπεινά συγγνώμη και της εύχομαι ολόψυχα να συναντηθεί με τους δύο προηγούμενους στη νέα Ευρωβουλή. Και αν τούτο συμβεί, είμαι βέβαιος, σίγουρος, πως η συνεργασία μαζί τους θα είναι αγαστή.

Μας ενώνει άλλωστε το κοινό μας όραμα για εκείνη την Αγία Ανισότητα σε μία κοινωνία ελεύθερη χωρίς δουλειά (δουλεία) αλλά μόνο με χαρούμενη εργασία για όσους την θέλουν, όποτε και όση θέλουν. Η σημερινή ανάπτυξη της τεχνολογίας το επιτρέπει και το εξασφαλίζει. Για μια στέγη σίγουρη για όλους πάνω από το κεφάλι τους, άνετη επιβίωση με σωστή διατροφή, με καλή φροντίδα υγείας και απεριόριστο χρόνο για μάθηση, σκέψη και ψυχαγωγία.

Στων αλλώνε τον λαϊκισμό ας απαντάμε εμείς πάντοτε με τις μεγάλες μας αλήθειες εκλαϊκευμένες και τεκμηριωμένες. Και αν δεν γινόμαστε έστω και έτσι κατανοητοί, αλλού το φταίξιμο…



Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος, Βριλήσσια.



readers  408


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Τρίτη 25 Ιουνίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
Η πόλη παράγει σκουπίδια και θόρυβο μπολιάζοντας ανθρώπους.


Τα σχόλια σας...
Το «αλλότριο» της αλλοτρίωσής μας 9/6/2019 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Ο συγγραφέας του άρθρου τούτου μας μιλάει για το «αλλότριο», το ξένο, το απορριπτέο αν όχι το μισητό από εμάς υποτιθέμενο κράτος «μας», το από τους επάνω φυτεμένο κατά απομίμηση άλλων κρατών της Δύσης διαχρονικά επικυρίαρχων του τόπου μας από τον καιρό της παλιγγενεσίας και δώθε. Οικολόγος και πρωτεργάτης της συνοικιακής κομποστοποίησης στην πόλη μας αλλά και αρχιτέκτονας ο ίδιος, μας φέρνει σαν παράδειγμα το οικιστικό και πολεοδομικό μπάχαλο που βλέπουμε, όσοι ακόμη μπορούμε ακόμη κάτι να βλέπουμε, από την μειωμένη από τον χρόνο όραση, γύρω μας. Το κράτος αυτό αμάσητα αποδεκτό από τους ντόπιους στυλοβάτες και τα τσιράκια τους που κρατούν τα ηνία και προσπαθούν να μας το επιβάλλουν, έρχεται απ’ ευθείας σε συγκρουσιακή αντίθεση με μια γνήσια ελληνικότητα που μαρτυρούν τόσο τα διάσπαρτα μνημεία του τόπου μας αλλά και η ζωντανή μαστοροσύνη στην κληρονομημένη λαϊκή κατοικία, στους πλακόστρωτους δρόμους και σοκάκια, τις κοινές αυλές στις παλιές συνοικίες, στα παραδοσιακά χωριά και σε τμήματα των πόλεων όπου η αντιπαροχή και η αυθαίρετη δόμηση δεν επιτέλεσε ακόμη την εγκληματική της αποστολή! Μια δραστηριότητα της τελευταίας την οποία πληρώσαμε και εξακολουθούμε να πληρώνουμε με θύματα και μεγάλες υλικές καταστροφές. Παράλληλα αρχιτέκτονες ενδοτικοί σε γούστα μιας μπερδεμένης αισθητικής των πελατών τους, μηχανικοί πολλάκις οι ίδιοι αρχιτεκτονίζοντες και ενδοτικοί και αυτοί σε καρμιριές, τσιγκουνιές για εκμεταλλεύσιμο χώρο και εξοικονόμηση υλικών με σοβαρό έλλειμμα γνώσης στατικής, γίνονται συνένοχοι στο έγκλημα. Κάπως σπάνιες οι εξαιρέσεις όπως π.χ. το λαμπρό παράδειγμα του αρχιτέκτονα Άρη Κωσταντινίδη που όχι μόνο ανέδειξε και ύμνησε την ελληνικότητα της από γενιά σε γενιά δουλεμένης λαϊκής κατοικίας αλλά και σε σοβαρά έργα που ανέλαβε –πολλά από τα ξενοδοχεία «Ξενία» που σήμερα αφέθηκαν να καταρρεύσουν ή αλλοιώθηκαν βάρβαρα- μπόλιασε στην ελληνικότητα τη γνώση που απόκτησε στα ξένα, για απλότητα και λειτουργικότητα πραγματικών φωλεών ανθρώπινης ζωής. Άνισος όμως ο αγώνας. Ο ίδιος αυτοκτόνησε! Το αλλότριο κράτος με τους υπηρέτες του προσπαθεί να διεισδύσει παντού και να επιβάλλει τα «θέλει» του με τα όλα τα μέσα που διαθέτει και ελέγχει, διασπώντας και διαλύοντας τον οικιστικό και κοινωνικό ιστό σε κάθε πόλη, γειτονιά, χωριό με απομόνωση των κατοίκων και σπέρνοντας το ψέμα και τον διχασμό και στις ίδιες τις οικογένειες φυτεύοντες μύριες όσες αντιθέσεις ανάμεσά μας. Άξια η κάθε αντίσταση σ’ αυτό με την όποια συμμετοχή μας στη λύση των πολλών προβλημάτων από τα πιο απλά μέχρι και τα σύνθετα, πάνω στα οποία καθημερινά σκοντάφτουμε. Και όσο για την αλλοτρίωσή μας, αυτή είναι φυσική, αναπόφευκτη και αδιάλειπτη από γεννησιμιού μας μέχρι και την όση ζωή μας απομένει. Το πρόβλημα και όσο περνάει από το χέρι μας είναι να μπορούμε να επιλέγουμε τους αλλοτριωτές μας. Θυμάμαι τον στίχο αλλά όχι και τον ποιητή: “Τόσες χειραψίες τόσα πρόσωπα μέσα μου που πια δεν είμ’ εγώ»! Θυμάμαι όμως και τον τίτλο ενός έργου που έπαιξε κάποτε ο Γιώργος Αρμένης στο θέατρό του: «Έχω έναν Αμερικάνο στο κεφάλι μου»! Και κάποια σχετική φράση που συνηθίζουν να λένε στο χωριό μου για κάποιον που έρχεται από τα ξένα εντυπωσιασμένος και επιχειρεί άκριτα, αμάσητα και αχώνευτα μια νεωτερικότητα: “Εκεί που πήγε του κάνανε ένεση»! Τώρα όσον αφορά τα ξένα κράτη από τα οποία μας ήρθε και μας φόρεσαν ανερώτητα καπέλο το δικό μας, υπήρξαν και αυτά σχηματισμοί ανάγκης έκφρασης και επιβολής των διαδοχικών νέων και ραγδαίων κοινωνικοοικονομικών αλλαγών του 19ου και του 1ου μισού του 20ού αιώνα που αναφέρει ο συγγραφέας και για το σχηματισμό τους δανείστηκαν στοιχεία και πρότυπα από την ελληνική, ελληνιστική και ελληνορωμαϊκή περίοδο όπως αυτά περιγράφονται στα βιβλία τέχνης, τα νομικά κ.ά. ενώ εδώ η σκυτάλη πέρασε φυσικά και αβίαστα στη λαϊκή βάση με το γούστο, το ήθος την οργάνωση και τους θεσμούς τους οποίους συστηματικά περιφρονούν και πολλαπλά καταπιέζουν…


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το στέκι της «Δράσης», Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου