Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
21/3/2019

Γιατί οι πολιτικοί μας φέρονται σαν να είμαστε ιθαγενείς;

του Βασίλη Καφίρη

Δυο είναι οι κυρίαρχες πεποιθήσεις στη συλλογική πολιτική συνείδηση των Ελλήνων πολιτών. Η μια είναι ότι οι πολιτικοί είναι εν δυνάμει ψεύτες, κλέφτες και εχθροί του λαού. Η άλλη, που είναι συνέπεια της πρώτης, ότι η πολιτική δεν μπορεί να αλλάξει τα πράγματα προς το καλύτερο.

Σύμπτωμα των πεποιθήσεων είναι να νιώθει ο πολίτης αδύναμος και απροστάτευτος απέναντι σε ένα εχθρικό κράτος και να αυταπατάται πως δεν είναι μέρος του συστήματος. Έτσι, διαιωνίζεται ένας φαύλος κύκλος έλλειψης εμπιστοσύνης και συνεργασίας μεταξύ του πολίτη και του κράτους, που διαβρώνει τους θεσμούς διακυβέρνησης και υποβαθμίζει κάθε έκφανση της πολιτικής στο επίπεδο εξυπηρέτησης ατομικών φιλοδοξιών και συμφερόντων.

Είναι βαθιά ριζωμένη στη συνείδηση των περισσοτέρων Ελλήνων και εμπεδωμένη στην εποχή των μνημονίων, η πεποίθηση ότι οι πολιτικοί αντιμετωπίζουν τον λαό σαν ένα εμπόδιο στον δρόμο τους προς την εξουσία, έναν εμπόδιο που πρέπει να ξεπεράσουν με κάθε τίμημα. Ότι προσπαθούν να ξεγελάσουν και να παραπλανήσουν, με σκοπό να υφαρπάξουν την ψήφο του λαού. Όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο, είναι μάλλον πολιτικός ή επιπόλαιος.

Οι Ισπανοί κονκισταδόροι με το ένα χέρι χάριζαν καθρεφτάκια και χρωματιστές χάντρες και με το άλλο άρπαζαν τον χρυσό και την προγονική γη των ιθαγενών της Λατινικής Αμερικής. Αυτή η εικόνα περιγράφει γλαφυρά τη διαχρονική σχέση των πολιτικών με τον λαό, ήδη από τη ίδρυση του νεοελληνικού κράτους. Ένα αλισβερίσι.

Ο πολίτης εύλογα αντιμετωπίζει με καχυποψία τους πολιτικούς, όταν προσπαθούν να τον δελεάσουν με την πραμάτεια τους: έργα σε μακέτες, πλεονασματικά ταμεία, συντεχνιακά προνόμια, υποσχέσεις για διορισμούς, λύσεις στα προβλήματα, η λίστα είναι μακρά.

Εκφράζει τη δυσμένειά του με παθητικό τρόπο. Σχεδόν οι μισοί διά της αποχής από τα κοινά και τις εκλογικές διαδικασίες. Είναι οι συμπολίτες μας που αρκούνται στο να κοιτούν τη δουλειά τους, έχοντας αποφασίσει ότι η ενασχόληση με τα κοινά είναι μάταιος κόπος. Σχεδόν οι άλλοι μισοί επιλέγουν πολιτική εκπροσώπηση κινούμενοι από άγνοια, προκατάληψη, ιδεοληψία και εξαντλούν την συμμετοχή τους με την ψήφο. Είναι εκείνοι που έχουν άποψη, αλλά δεν έχουν χρόνο για να ασχοληθούν τάχα όσο θα ήθελαν.

Κοινός τόπος η πεποίθηση ότι η ενασχόληση με τα κοινά είναι ατελέσφορη και ότι εκείνοι που αποφασίζουν να ασχοληθούν, ενεργούν με γνώμονα την ιδιοτέλεια, ακόμα κι αν αρχικά εξέφρασαν αγαθές προθέσεις, διότι μπαίνοντας στην πολιτική, σταδιακά απογοητεύονται, παρασύρονται από τη γενική διαφθορά και αδιαφορία, αποκόπτονται τόσο από την κοινωνία όσο και από τις αξίες τους και τελικά αλλοτριώνονται. Λίγα τα παραδείγματα ανθρώπων που μπήκαν στην πολιτική με όνειρα και έφυγαν αηδιασμένοι. Η αλλοτρίωση είναι πανίσχυρη σκοτεινή δύναμη.

Ωστόσο, δεν πρέπει να κάνει εντύπωση πλέον το γεγονός ότι δεν πρόκειται για τους ξεδιάντροπους πολιτικούς απατεώνες που φοβάται ο πολίτης. Ζει με αυτούς. Είναι υποψιασμένος. Έμαθε να βλέπει τον λάκκο στη φάβα, αντιμετωπίζει με διπλή καχυποψία όσους τον πλησιάζουν κρατώντας καθρεφτάκια. Κι όμως, τους ψηφίζει. Στο αποκορύφωμα της άρνησης, ο πολίτης τιμωρεί τους πολιτικούς απατεώνες ψηφίζοντάς τους ξανά και ξανά! Γιατί άραγε αυτή η συμπεριφορά; Διότι ο πολίτης, εν πλήρει συνειδήσει και εκ προθέσεως, κλείνει τα μάτια μπροστά στο αληθινό πρόβλημα, τη συστηματική απουσία του από τη Δημοκρατία και βολεμένος στην αδράνεια, φοβάται εκείνους τους πολιτικούς που προσπαθούν να τον ξυπνήσουν.

Ο Τζίντου Κρισναμούρτι είπε «...Είναι αναγκαίο να προκαλέσει κανείς μια τεράστια, μια ριζική επανάσταση όχι απλώς εξωτερικά, αλλά μέσα του. Αν δεν αλλάξεις, αν δεν πάψεις εντελώς να είσαι Ινδουιστής ή Βουδιστής ή Χριστιανός ή κομουνιστής ή ό,τι άλλο, φέρνοντας μόνο κάποιες μεταρρυθμίσεις, αλλάζοντας κάποια πρότυπα εδώ κι εκεί, δεν πρόκειται να μπει καθόλου ειρήνη στην ανθρωπότητα. Αν δεν υπάρξει μια ψυχολογική, μια εσωτερική επανάσταση στον τρόπο που ζεις τη ζωή σου, στον τρόπο που σκέφτεσαι, στην καθημερινές ανήθικες δραστηριότητές σου, δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα για μια πραγματικά βαθιά, ισχυρή κοινωνική αλλαγή. Το γεγονός είναι ότι ο κόσμος είστε εσείς, όχι θεωρητικά αλλά στην πράξη· τον κόσμο, το έθνος, την κοινωνία, τον πολιτισμό όπου έχετε ανατραφεί, τα έχει οικοδομήσει μέσα από τον χρόνο ο άνθρωπος. Είστε το αποτέλεσμα αυτού του πράγματος και για να φέρει κανείς μια αλλαγή στο οικοδόμημα της εδραιωμένης διεφθαρμένης κατάστασης, πρέπει να αλλάξει ολοκληρωτικά ο ίδιος εσωτερικά.»

Μην απορείτε λοιπόν που οι πολιτικοί μας φέρονται, ως άλλοι κονκισταδόροι, σαν να είμαστε ιθαγενείς. Στα καθρεφτάκια που μας μοιράζουν, αρνούμαστε πεισματικά να δούμε τα μούτρα μας. Είναι ευκολότερο το παραμύθιασμα από την αφύπνιση και τη συνειδητοποίηση. Στο κάτω-κάτω της γραφής, δεν θέλουμε να ξυπνήσουμε.




* Ο Βασίλης Καφίρης
, μέλος της "Δράσης", σπούδασε δημοσιογραφία και ΜΜΕ. Eργάζεται σε εκδοτική εταιρεία. Είναι προπονητής σκάκι για παιδιά στον ΕΕΦΑΣ Άνω Βριλησσίων «Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος».


readers  165


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Πέμπτη 25 Απριλίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Ποιός θα μου μιλήσει όταν θα 'χω κουραστεί απ'τα ξεφτισμένα τα μεγάλα λόγια ποιος θα με γνωρίσει όταν θα 'χω σκεπαστεί απ'τις ώρες που 'φτυσαν τα νευρικά ρολόγια.


Τα σχόλια σας...
Σκέψεις για την πολιτισμική ανασυγκρότηση της χώρας18/4/2019 Λ.Λ.
Σημειώσεις από το προηγούμενο σχόλιο: 1- Δες, το βιβλίο του αστροφυσικού Martin Rees: Our Final Hour: A Scientist's Warning, ή τη διάλεξή του στο διαδίκτυο όπου ρωτά αν ο 21ος αιώνας μας θα είναι ο τελευταίος. 2- Αν υπάρχει, και πάντως μετά από ένα ταξίδι διάρκειας τουλάχιστον 5-6 ετών και βέβαια με ταχύτητα γειτνιάζουσα εκείνης του φωτός, κατά τον Stephen Hawking. 3- Ο ίδιος (Stephen Hawking) στον οποίο κατά καιρούς φαίνεται πως έθεταν το ερώτημα, βλέποντας την επιταχυνόμενη καταστροφή της κατοικησιμότητας της Γης, απαντούσε κάθε φορά κατεβάζοντας το χρονικό περιθώριο, από τα 1000 ως 600 στα 100 ως 50 χρόνια, στην ουσία μηδενίζοντας τις προσδοκίες για μια βιώσιμη «διαστημική απόδραση» της ανθρωπότητας γιατί, σε τόσο λίγα χρόνια, οι φονταμενταλιστές της Προόδου ούτε μια μίζερη αποικία στον απείρως πιο αφιλόξενο Ερμή δεν προλαβαίνουν να της κατασκευάσουν.
Σκέψεις για την πολιτισμική ανασυγκρότηση της χώρας16/4/2019 Λάμπης Λαζάνης
Ναι, εξαιρετικό. Με αγάπη και πόνο ψυχής πρέπει να μιλάμε, υποβλητικά όχι επιβλητικά, όπως λέει, κι όχι μόνο προς τους νέους (θα προσέθετα) αλλά και προς τους ενήλικες που η εποχή μας τους θέλει μάλλον ανώριμους. Πάντως όταν ο πόνος μιλάει είναι πιο πειστικός, και η αιτία πιστεύω είναι η εξής: είμαστε μέλη μιας -στη συντριπτική της πλειοψηφία κι ανεξαρτήτως τόπου- σακατεμένης ανθρωπότητας ή οδεύουσας προς ανεπανόρθωτο σακάτεμα όπως και η ίδια κάνει στο οικοσύστημα του πλανήτη που την εξέθρεψε και την υποβαστάζει· η εξάντληση των πόρων, «το απόθεμα» ή «οι εφεδρείες» όπως εδώ γράφει ο Καραποστόλης αναφερόμενος στα πολιτισμικά αποθέματα κι εφεδρείες μας, αφορά εξ ίσου και τις υλικές, βιολογικές, κοινωνικές, χωροχρονικές εφεδρείες όλου του πλανήτη. "Η Γη έχει γίνει υπερβολικά μικρή για την Πρόοδο" διαπιστώνει από πλευράς του ο Βιριλιό, και πράγματι το κλειστοφοβικό άγχος, ο πυρετός που έπληττε κάποτε τους πολιορκημένους μέσα στις περίκλειστες από τείχη πόλεις τους, σήμερα δεν εξαιρεί κανέναν. Όλα δείχνουν πως η αντίστροφη μέτρηση του μηδενισμού επιταχύνεται παρά τα αναχώματα που ορθώνονται από την πολιτισμένη ανθρωπότητα. Η οικολογία γίνεται ξαφνικά εσχατολογική επιστήμη με την έννοια ότι το υποκείμενό της κινδυνεύει να εκλείψει, μαζί με το αντικείμενο της μελέτης του, μέσα σε λίγες δεκαετίες(1) δηλαδή μέσα στη διάρκεια ζωής μιας και μόνο γενιάς θνητών: Κι αυτό, εκεί που (υπό συνήθεις συνθήκες ανθρώπινης παρουσίας στη Γη, ας πούμε αυτές που ίσχυαν προ της βιομηχανικής επανάστασης) ο αναμενόμενος χρόνος ζωής του πλανήτη (της βιόσφαιράς του) θα παρέμενε της τάξης όχι δεκαετιών αλλά δισεκατομμυρίων ετών, όπως μας βεβαιώνουν σήμερα οι αστροφυσικοί, χρονικό διάστημα που χωράει μέσα του πολλά εκατομμύρια γενεές μπροστά μας... Δηλαδή, με άλλα λόγια, στη γενιά μας και σε αυτή των παιδιών μας που τώρα καταρτίζονται πέφτει το ασήκωτο βάρος να αποφασίσουμε για τις εκατομμύρια ερχόμενες γενιές, για το ΑΝ και πώς θα υπάρξουν! για το αν και προς ποιά χαρακτηριστικά θα "προγραμματιστεί" το νέο ανθρώπινο είδος που θα είναι ικανό, είτε να ενδιαιτάται σε έναν στο εξής ακατοίκητο για τους «παλαιούς ανθρώπους» πλανήτη, είτε να μεταβεί σε άλλον εκτός του ηλιακού μας συστήματος!(2) Κι αυτή την απόφαση, στο βαθμό που το πιο πάνω ερώτημα ούτε μας τίθεται ούτε βέβαια μας εκτίθεται στην παρανοϊκότητά του (3), τη λαβαίνουμε καθημερινά απαντώντας έμπρακτα "ναι σε όλα" ή "σχεδόν ναι σε σχεδόν όλα" για την τιμή των όπλων, των δικών μας υποτίθεται αλλά στην πραγματικότητα των ισχυρών, καταβάλλοντας σε θανατηφόρες δόσεις, πότε με σοβαροφάνεια πότε χαζοχαρούμενα, το αβάστακτο τίμημα της ανυπαρξίας, μέσα στη σημερινή πολιτισμική συνθήκη μας που είναι συγγενική με αυτή της πνευματικής αυτοκτονίας, όπως διαπιστώνει, σωστά κατά τη γνώμη μου, ο Καραποστόλης. Αλλά δεν είναι μοιραίο μετά την πνευματική να επέρχεται και η σωματική κατάρρευση; κατά το "μωραίνει Κύριος όν βούλεται απωλέσαι";


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το στέκι της «Δράσης», Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου