Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
21/3/2019

"Ο Βασιλιάς" από το Cine-Δράση

Πέμπτη 28 Μαρτίου 2018, 8:15΄μμ, στο ΤΥΠΕΤ

To 1996 η ταινία του Νίκου Γραμματικού «Απόντες» απέσπασε τα σημαντικότερα βραβεία στο 37ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Σεναρίου, Α’ Ανδρικού ρόλου). Έξι χρόνια μετά ο Γραμματικός επέστρεψε στο 43ο Φεστιβάλ με το φιλμ «Ο Βασιλιάς», μια από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες των τελευταίων χρόνων, σε σενάριο του Νίκου Παναγιωτόπουλου βασισμένο σε μια δική του ιδέα.

«Ο Βασιλιάς» αφορά τη συγκινητική και γοητευτική ιστορία ενός ανθρώπου που στην ελληνική επαρχία της δεκαετίας του ΄90 προσπαθεί να σταθεί όρθιος και να αλλάξει τη ζωή του προς το καλύτερο. Ο σκηνοθέτης με αφορμή πραγματικά γεγονότα σχολιάζει την ισοπέδωση των συναισθημάτων και την σύγκρουση ανάμεσα στο καλό και το κακό, το δίκαιο και το άδικο, την αλήθεια και το ψέμα, το ηθικό και το ανήθικο, την αλληλεγγύη και το ρατσισμό στην δύσκολη εποχή μας.

Ο Βαγγέλης ένας 35χρονος άντρας που αποφυλακίζεται έχοντας εκτίσει την ποινή του για κατοχή και χρήση ναρκωτικών, παίρνει την απόφαση να ξεκόψει από τις παρέες του παρελθόντος. Από την επιφυλακτική έως ψυχρή υποδοχή των δικών του ανθρώπων, από τυχαίες συναντήσεις με παλιούς γνωστούς και τα άδεια βλέμματα των ναρκομανών που βολοδέρνουν στους δρόμους της πόλης, συνειδητοποιεί ότι η επάνοδος δεν θα είναι εύκολη. Έτσι, παίρνει την απόφαση να αναζητήσει την καινούρια αρχή για τη ζωή του στο εγκαταλελειμμένο πατρικό του, στο χωριό του πατέρα του στην Πελοπόννησο. Από την πρώτη στιγμή οι κάτοικοι του χωριού τον υποδέχονται με καχυποψία. Στο συλλογικό υποσυνείδητο καταγράφεται ως «ξένος» και ως «ξένος» θεωρείται ότι συνιστά απειλή υπονόμευσης του κοινωνικού ιστού. Και μολονότι δεν είναι πιο "ξένος" από τους Αλβανούς που δουλεύουν στα χωράφια για ένα κομμάτι ψωμί και τις Βουλγάρες που πλημμυρίζουν τα μπαρ και τα σκυλάδικα ενισχύοντας την ανθούσα παραοικονομία της περιοχής, εκλαμβάνεται από όλους όσους θεωρούν τον εαυτό τους ως κανονικό και οικείο ως μεγαλύτερη απειλή λόγω της διαφορετικότητας του. Ειρωνικά και αναπάντεχα ο μόνος που δείχνει να τον συμπαθεί είναι ο Πέτρος, ο Αστυνόμος της γειτονικής κωμόπολης.

Σταδιακά ο Βαγγέλης δείχνει να εντάσσεται στην τοπική κοινωνία, έως τη στιγμή που φτάνει η Μαρία η γυναίκα της ζωής του. Έκτοτε τα πράγματα θα ξεφύγουν από κάθε έλεγχο. Η αρχική καχυποψία των συγχωριανών του γρήγορα μετατρέπεται σε απροκάλυπτη εχθρότητα. Με θεμιτά και αθέμιτα μέσα, απαιτούν την εκδίωξή του. Συγκεντρώνουν υπογραφές, επιστρατεύουν πολιτικές γνωριμίες. Και όταν όλα αυτά δεν έχουν αποτέλεσμα, καταφεύγουν στη βία. Ο ήρωας μας συνειδητοποιώντας ότι ο κλοιός στενεύει γύρω του, αντιδρά σπασμωδικά. Και θα βρεθεί σύντομα εκεί από όπου ξεκίνησε: στη φυλακή.

Το φιλμ καταγράφει την επαρχιακή Ελλάδα, μακριά από στερεότυπα και φολκλόρ αναπαραστάσεις. Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη μεγαλούπολη και το χωριό έχει πάψει να υφίσταται, η επαρχία είναι πλέον ένα συνονθύλευμα άκρατου καταναλωτισμού, παραδοσιακού συντηρητισμού και γκροτέσκας αρχιτεκτονικής. Οι κάτοικοι της είναι πλούσιοι (έχουν συμβάλει σε αυτό και τα ευρωπαϊκά «πακέτα»), απόλυτα ενημερωμένοι, έχουν εντάξει την τεχνολογία στη ζωή τους και η πολυτέλεια δεν τους είναι καθόλου άγνωστη. Πολυτελή αυτοκίνητα, δορυφορικές κεραίες, περιοδικά lifestyle, επώνυμα ρούχα, ταχυεστιατόρια, computer, κινητή τηλεφωνία είναι μερικά από τα απαραίτητα συστατικά της καθημερινότητας τους.

Σε αυτή την επαρχία τίποτα δεν είναι τόσο αθώο όσο φαίνεται: Εκεί δεν μπορείς να είσαι αυτός που θες, αυτόνομος, ανεξάρτητος. Πρέπει να ακολουθείς το ρεύμα, να δίνεις λογαριασμό. Ο Βαγγέλης που προσπαθεί με το δικό του τρόπο να ενταχθεί στο σύνολο και ταυτόχρονα να είναι ο εαυτός του, χωρίς να δίνει δικαιώματα ή να επιτρέπει να εισβάλλουν στη ζωή του, αντί για σεβασμό, συγκεντρώνει το μίσος και το φθόνο ιδιαίτερα των «επιφανών» συγχωριανών του. Στην μικρή κοινωνία όπου όλοι νιώθουν υποταγμένοι και δίνουν λογαριασμό για τη ζωή τους η στάση του θεωρείται ύψιστη ύβρη. Ακόμα ο φίλος του ο αστυνομικός, είναι σύμβολο μιας εξουσίας που ακόμα και όταν θέλει να εφαρμόσει το δίκιο, είναι εξαρτημένη και υποταγμένη στα οικονομικά συμφέροντα.

Η ξενοφοβία του φιλμ ταινία είναι κάτι διαφορετικό από τον ρατσισμό. Πρόκειται για τη συλλογική ανασφάλεια απέναντι σε οτιδήποτε αποκλίνει από τα καθιερωμένα πρότυπα και μπορεί να αφορά το χρώμα του δέρματος, μια μη αποδεκτή θρησκεία, ιδεολογία ή συμπεριφορά, ή μια κοινωνική κατάσταση. Συνδέεται με τον κοινωνικό συντηρητισμό, τον τοπικισμό, τον εθνικισμό. Οι ρίζες της δεν είναι οπωσδήποτε ή μόνον η αμάθεια η έλλειψη εκπαίδευσης, η άγνοια της ιστορίας. Είναι κυρίως ο φόβος της αλλαγής, της διατάραξης της νόρμας, της καθεστηκυίας τάξης πράγματων και η προκατάληψη απέναντι σε οτιδήποτε δεν συμβαδίζει με τους γραπτούς ή άγραφους κοινωνικούς κανόνες.

Τον Βαγγέλη υποδύεται απολαυστικά ο Βαγγέλης Μουρίκης που απέσπασε στο 43ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το Βραβείο Α΄ Αντρικού Ρόλου. Στο ίδιο Φεστιβάλ η ταινία απέσπασε το Γ΄ Βραβείο Καλύτερης Ταινίας και τα Βραβεία Σκηνογραφίας και Ήχου. Ο Μηνάς Χατζησάββας στο ρόλο του αστυνόμου, κερδίζει τις εντυπώσεις, κάνοντας μία από τις καλύτερες εμφανίσεις της καριέρας του στον κινηματογράφο. Το εξαιρετικό σύνολο ενισχύει η υπέροχη μουσική του Θανάση Παπακωνσταντίνου.

Ελλάδα, 2002. Διάρκεια 130'. Σκηνοθεσία: Νίκος Γραμματικός. Σενάριο: Νίκος Παναγιωτόπουλος. Πρωταγωνιστούν: Βαγγέλης Μουρίκης, Μαριλίτα Λαμπροπούλου, Μηνάς Χατζησάββας, Γιάννης Ζουγανέλης. Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου.



*Οι χειμερινές κινηματογραφικές προβολές του Cine-Δράση πραγματοποιούνται κάθε Πέμπτη, 8.15 το βράδυ στην αίθουσα "Ν. Εγγονόπουλος" του πάρκου "Μ. Θεοδωράκης" (ΤΥΠΕΤ), Π. Μπακογιάννη 38-42, Βριλήσσια.


readers  109


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Πέμπτη 25 Απριλίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Ποιός θα μου μιλήσει όταν θα 'χω κουραστεί απ'τα ξεφτισμένα τα μεγάλα λόγια ποιος θα με γνωρίσει όταν θα 'χω σκεπαστεί απ'τις ώρες που 'φτυσαν τα νευρικά ρολόγια.


Τα σχόλια σας...
Σκέψεις για την πολιτισμική ανασυγκρότηση της χώρας18/4/2019 Λ.Λ.
Σημειώσεις από το προηγούμενο σχόλιο: 1- Δες, το βιβλίο του αστροφυσικού Martin Rees: Our Final Hour: A Scientist's Warning, ή τη διάλεξή του στο διαδίκτυο όπου ρωτά αν ο 21ος αιώνας μας θα είναι ο τελευταίος. 2- Αν υπάρχει, και πάντως μετά από ένα ταξίδι διάρκειας τουλάχιστον 5-6 ετών και βέβαια με ταχύτητα γειτνιάζουσα εκείνης του φωτός, κατά τον Stephen Hawking. 3- Ο ίδιος (Stephen Hawking) στον οποίο κατά καιρούς φαίνεται πως έθεταν το ερώτημα, βλέποντας την επιταχυνόμενη καταστροφή της κατοικησιμότητας της Γης, απαντούσε κάθε φορά κατεβάζοντας το χρονικό περιθώριο, από τα 1000 ως 600 στα 100 ως 50 χρόνια, στην ουσία μηδενίζοντας τις προσδοκίες για μια βιώσιμη «διαστημική απόδραση» της ανθρωπότητας γιατί, σε τόσο λίγα χρόνια, οι φονταμενταλιστές της Προόδου ούτε μια μίζερη αποικία στον απείρως πιο αφιλόξενο Ερμή δεν προλαβαίνουν να της κατασκευάσουν.
Σκέψεις για την πολιτισμική ανασυγκρότηση της χώρας16/4/2019 Λάμπης Λαζάνης
Ναι, εξαιρετικό. Με αγάπη και πόνο ψυχής πρέπει να μιλάμε, υποβλητικά όχι επιβλητικά, όπως λέει, κι όχι μόνο προς τους νέους (θα προσέθετα) αλλά και προς τους ενήλικες που η εποχή μας τους θέλει μάλλον ανώριμους. Πάντως όταν ο πόνος μιλάει είναι πιο πειστικός, και η αιτία πιστεύω είναι η εξής: είμαστε μέλη μιας -στη συντριπτική της πλειοψηφία κι ανεξαρτήτως τόπου- σακατεμένης ανθρωπότητας ή οδεύουσας προς ανεπανόρθωτο σακάτεμα όπως και η ίδια κάνει στο οικοσύστημα του πλανήτη που την εξέθρεψε και την υποβαστάζει· η εξάντληση των πόρων, «το απόθεμα» ή «οι εφεδρείες» όπως εδώ γράφει ο Καραποστόλης αναφερόμενος στα πολιτισμικά αποθέματα κι εφεδρείες μας, αφορά εξ ίσου και τις υλικές, βιολογικές, κοινωνικές, χωροχρονικές εφεδρείες όλου του πλανήτη. "Η Γη έχει γίνει υπερβολικά μικρή για την Πρόοδο" διαπιστώνει από πλευράς του ο Βιριλιό, και πράγματι το κλειστοφοβικό άγχος, ο πυρετός που έπληττε κάποτε τους πολιορκημένους μέσα στις περίκλειστες από τείχη πόλεις τους, σήμερα δεν εξαιρεί κανέναν. Όλα δείχνουν πως η αντίστροφη μέτρηση του μηδενισμού επιταχύνεται παρά τα αναχώματα που ορθώνονται από την πολιτισμένη ανθρωπότητα. Η οικολογία γίνεται ξαφνικά εσχατολογική επιστήμη με την έννοια ότι το υποκείμενό της κινδυνεύει να εκλείψει, μαζί με το αντικείμενο της μελέτης του, μέσα σε λίγες δεκαετίες(1) δηλαδή μέσα στη διάρκεια ζωής μιας και μόνο γενιάς θνητών: Κι αυτό, εκεί που (υπό συνήθεις συνθήκες ανθρώπινης παρουσίας στη Γη, ας πούμε αυτές που ίσχυαν προ της βιομηχανικής επανάστασης) ο αναμενόμενος χρόνος ζωής του πλανήτη (της βιόσφαιράς του) θα παρέμενε της τάξης όχι δεκαετιών αλλά δισεκατομμυρίων ετών, όπως μας βεβαιώνουν σήμερα οι αστροφυσικοί, χρονικό διάστημα που χωράει μέσα του πολλά εκατομμύρια γενεές μπροστά μας... Δηλαδή, με άλλα λόγια, στη γενιά μας και σε αυτή των παιδιών μας που τώρα καταρτίζονται πέφτει το ασήκωτο βάρος να αποφασίσουμε για τις εκατομμύρια ερχόμενες γενιές, για το ΑΝ και πώς θα υπάρξουν! για το αν και προς ποιά χαρακτηριστικά θα "προγραμματιστεί" το νέο ανθρώπινο είδος που θα είναι ικανό, είτε να ενδιαιτάται σε έναν στο εξής ακατοίκητο για τους «παλαιούς ανθρώπους» πλανήτη, είτε να μεταβεί σε άλλον εκτός του ηλιακού μας συστήματος!(2) Κι αυτή την απόφαση, στο βαθμό που το πιο πάνω ερώτημα ούτε μας τίθεται ούτε βέβαια μας εκτίθεται στην παρανοϊκότητά του (3), τη λαβαίνουμε καθημερινά απαντώντας έμπρακτα "ναι σε όλα" ή "σχεδόν ναι σε σχεδόν όλα" για την τιμή των όπλων, των δικών μας υποτίθεται αλλά στην πραγματικότητα των ισχυρών, καταβάλλοντας σε θανατηφόρες δόσεις, πότε με σοβαροφάνεια πότε χαζοχαρούμενα, το αβάστακτο τίμημα της ανυπαρξίας, μέσα στη σημερινή πολιτισμική συνθήκη μας που είναι συγγενική με αυτή της πνευματικής αυτοκτονίας, όπως διαπιστώνει, σωστά κατά τη γνώμη μου, ο Καραποστόλης. Αλλά δεν είναι μοιραίο μετά την πνευματική να επέρχεται και η σωματική κατάρρευση; κατά το "μωραίνει Κύριος όν βούλεται απωλέσαι";


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το στέκι της «Δράσης», Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου