Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
11/4/2019

«Στίβεν Σπίλμπεργκ. Τζιμ Τζάρμους»

«Αμερικανικός Κινηματογράφος» 21η συνάντηση: Τρίτη 16 Μαρτίου 8:30μμ, Πίνδου 30 & Μαραθώνος

ΒΛΕΠΟΥΜΕ, ΣΥΖΗΤΑΜΕ, ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ από και για το ΣΙΝΕΜΑ
3ος κύκλος, 21η συνάντηση

Στίβεν Σπίλμπεργκ
Για κάποιους το όνομα Στίβεν Σπίλμπεργκ είναι συνώνυμο με μερικές ώρες εγγυημένης διασκέδασης και σασπένς, για άλλους είναι απλά ένας «έμπορος» της μεγάλης οθόνης. Το σίγουρο είναι πως ο Σπίλμπεργκ ανήκει στους μεγάλους τεχνίτες του είδους του, κατορθώνοντας να έχει στο ενεργητικό του κάποια από τα μεγαλύτερα blockbuster της αμερικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως πολλοί χαρακτήρες ή σκηνές των ταινιών του έχουν αποσπαστεί από το εκάστοτε έργο, όντας γνωστοί ακόμα και σε όσους – λίγους – έχει τύχει να μην το έχουν παρακολουθήσει, δείγμα της διεισδυτικότητάς του στη σύγχρονη ποπ– κουλτούρα.

Γεννήθηκε στις 18 Δεκέμβρη 1946 από μεσοαστική οικογένεια Αμερικανοεβραίων. Στα 12 του χρόνια ζήτησε ως δώρο γενεθλίων τη φωτογραφική μηχανή του πατέρα του. Στα 17 του πήρε δώρο την πρώτη του κινηματογραφική κάμερα και άρχισε να γυρίζει πολλές ερασιτεχνικές ταινίες, που πρόβαλε στους φίλους και συνεργάτες του. Σπούδασε στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο τμήμα Κινηματογράφου. Ξεκίνησε την καριέρα του ως σκηνοθέτης τηλεοπτικών σειρών. Η πρώτη του ταινία ήρθε το 1974 με τίτλο «Sugarland Express», η οποία παρά το χαμηλό μπάτζετ είχε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, ανοίγοντάς του το δρόμο για πιο φιλόδοξες παραγωγές στη συνέχεια. Ένα χρόνο αργότερα κατακτά διεθνή φήμη, με τα θρυλικά «Σαγόνια του Καρχαρία», που έγιναν πραγματικό πολιτισμικό φαινόμενο. Η ταινία έσπασε τα ταμεία και άδειασε τις παραλίες για ένα διάστημα, προκαλώντας κυριολεκτικά υστερία, όντας μια από τις πρώτες που δημιούργησαν ολόκληρη σειρά εμπορευμάτων συνδεδεμένες με το θέμα της.

Το 1981 έρχεται η νέα μεγάλη επιτυχία με τον Χάρισον Φορντ ως «Ιντιάνα Τζόουνς», η οποία θα συνεχιζόταν σε πολλές συνέχειες τα επόμενα χρόνια. Όλα τα ως τότε ρεκόρ εισπράξεων έσπασε ωστόσο ο Σπίλμπεργκ με το θρυλικό «ET, o εξωγήινος» το 1982, βασισμένο στο φανταστικό φίλο που είχε ο σκηνοθέτης την περίοδο του διαζυγίου των γονιών του. Οι εξωγήινοι δεν αντιμετωπίζονταν ως αλλόκοτα ή απειλητικά πλάσματα, αντιθέτως απειλούνται οι ίδιοι από τους ανθρώπους, παρά τις φιλικές τους διαθέσεις. Κυρίως όμως η ταινία είναι ένας ύμνος στη φιλία, αλλά και στη διαφορετικότητα, πολύ πριν ο όρος μπει στην πολιτική αντιπαράθεση και το καθημερινό μας λεξιλόγιο. Η εμπορική απήχηση του φιλμ του επέτρεψε την ίδρυση της εταιρείας παραγωγής Amblin Entertainment, με την οποία γύρισε μεταξύ πολλών άλλων και το δημοφιλέστατο «Επιστροφή στο Μέλλον», που γνώρισε δύο σίκουελ ως το 1990.

Τον παλμό της εποχής έπιασε και πάλι το 1993, με το «Τζουράσικ Παρκ», ξυπνώντας σε παιδιά κάθε ηλικίας την επιθυμία να γνωριστούν με τους μυστηριώδεις δεινοσαύρους, δίνοντας τεράστια ώθηση στην εμπορική τους αξιοποίηση έκτοτε, έξω από τα στενά πλαίσια τα ταινίας. Το 1993 γύρισε την περίφημη «Λίστα του Σίντλερ». Το 1994 υπήρξε συνιδρυτής του κινηματογραφικού μεγαθηρίου Dream Works Studios, στα οποία γυρίστηκε το πολεμικό δράμα «Η διάσωση του στρατιώτη Ράιαν», (1998), που του χάρισε το δεύτερο Όσκαρ σκηνοθεσίας. Από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 2000, μια από τις πιο ευχάριστες ταινίες του είναι το «Πιάσε με αν μπορείς», με τον Λεονάρντο ντι Κάμπριο και τον Τομ Χανκς. Το 2004 γύρισε η ταινία «Terminal» με αντικείμενο την ιστορία του Ιρανού Μερχάν Καρίμι Νασέρι, που ψάχνοντας απελπισμένα άσυλο παγιδεύτηκε στο αεροδρόμιο Σαρλ ντε Γκολ. Το 2015 γύρισε την ψυχροπολεμική «Γέφυρα των κατασκόπων». Είχε, το 2012, προηγηθεί η βιογραφία του Αβραάμ Λίνκολν, με τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις, μια ταινία που θυμίζει σχολική παράσταση με το διδακτισμό και την ακαδημαϊκότητά της. Πιο πρόσφατο πόνημά του η ταινία επιστημονικής φαντασίας «Ready player one» (2018).

Πιστός υποστηρικτής των δημοκρατικών, στους οποίους έχει συνεισφέρει εκατομμύρια δολάρια, είναι προσωπικός φίλος του Μπιλ Κλίντον για τον οποίο μάλιστα γύρισε και 18λεπτο βίντεο με αφορμή τους εορτασμούς του “Μιλένιουμ” το 2000. Ο Σπίλμπεργκ, παρά τις γενικά φιλοϊσραηλινές θέσεις του, που οδήγησαν το 2007 σε απαγόρευση των ταινιών του από τον Αραβικό σύνδεσμο, μετά τη χρηματοδότηση που είχε δώσει το 2006 υπέρ του Ισραήλ στον πόλεμο του Λιβάνου, βρέθηκε στο στόχαστρο εθνικιστικών κύκλων της χώρας με την ταινία «Μόναχο». Σε αυτήν πραγματεύεται τα γεγονότα του Μαύρου Σεπτέμβρη του 1972, δείχνοντας τα κίνητρα των δραστών, αλλά και την σκληρή αντίδραση των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, που είχαν ως αποτέλεσμα και το θάνατο αθώων. Η απεικόνιση αυτή θεωρήθηκε ως «εξίσωση με τους τρομοκράτες» και «προδοσία του εβραϊκού λαού», με τον ίδιο να δηλώνει τότε πως «Θα πέθαινε για το Ισραήλ», αλλά δεν ήθελε να αποδώσει μονοδιάστατα την πραγματικότητα.


Τζιμ Τζάρμους: Ο ιδανικός εκφραστής του ανεξάρτητου σινεμά

Γεννημένος στις 22 Ιανουαρίου του 1953, στο Οχάιο τον Ηνωμένων Πολιτειών, ο Τζιμ Τζάρμους είναι μία από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες του παγκόσμιου σινεμά. Οι ταινίες του συχνά διακρίνονται για τον υπερβατικό μινιμαλισμό τους και την ανατροπή των παραδοσιακών κινηματογραφικών ειδών.

Ο Τζάρμους ξεκίνησε τις κινηματογραφικές σπουδές του στο Σικάγο και συνέχισε στη Νέα Υόρκη στο πανεπιστήμιο Κολούμπια για να σπουδάσει αμερικάνικη και αγγλική λογοτεχνία, απ’ όπου αποφοίτησε το 1975. Τον τελευταίο χρόνο των σπουδών του ταξίδεψε στο Παρίσι, όπου επηρεάστηκε από τον γαλλικό κινηματογράφο και τους Ιάπωνες σκηνοθέτες. Το 1984 με την ταινία του «Πέρα από τον Παράδεισο» κέρδισε την Χρυσή Κάμερα Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ Καννών ενώ το 2005 στο ίδιο Φεστιβάλ τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής για την ταινία του «Τσακισμένα λουλούδια». Ο πολυβραβευμένος Αμερικανός δημιουργός έχει σφραγίσει με το έργο του τον σύγχρονο ανεξάρτητο κινηματογράφο, υπογράφοντας μέσα σε τέσσερις δεκαετίες ορισμένες από τις πλέον αναγνωρίσιμες και αγαπημένες ταινίες. Ανάμεσά τους συναντάμε φιλμ όπως: «Στην Παγίδα του Νόμου» (Down by Law - 1986), «Ο Νεκρός» (Dead Man - 1995), «Καφές και Τσιγάρα» (Coffee and Cigarettes - 2003), «Μόνο Οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί» (Only Lovers Left Alive - 2013), «Paterson» (2016), μια ταινία που μυεί το θεατή στην ποίηση με αναπάντεχο χιούμορ. Το «Paterson» παρατηρεί σιωπηρά τους θριάμβους και τις ήττες της καθημερινής ζωής, όπως και την ποίηση που κρύβεται στις πιο μικρές λεπτομέρειες.

«Πάντοτε υποστήριζα ότι πρέπει να εμπιστευόμαστε πρώτα τον εαυτό μας και αν κάνουμε τέχνη να ικανοποιούμε αυτόν. Να συνεργαζόμαστε μαζί του και να κάνουμε το καλύτερο δυνατό. Η επαφή με τον έξω κόσμο μόνο απορρύθμιση προκαλεί. Αυτή που χρειάζεται να εξασκούμε είναι τη διαίσθησή μας. Από τις πρώτες μου ταινίες έλεγα, ότι κάνουμε κινηματογράφο για τον εαυτό μας και μόνο. Αυτό μάλιστα είχε προκαλέσει και μια διαμάχη μου με τον Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, έναν σκηνοθέτη που θαυμάζω για τη συμβολή του στην ιστορία και την ομορφιά του σινεμά, όταν πριν πολλά χρόνια είχαμε βρεθεί μαζί σε μια εκπομπή στην Ολλανδία. Μου είχε πει τότε θυμωμένος, μετά από μια τέτοια δήλωσή μου, ότι είναι κατακριτέο και ελιτίστικο να μην σκέφτομαι τον κόσμο αλλά μόνο τον εαυτό μου. Και του απάντησα, ότι είναι σεβαστά όσα μου λέει αλλά εγώ δεν θέλω να περάσω ένα μήνυμα στον κόσμο, αλλά να τον κάνω να αισθανθεί όσα αισθάνομαι εγώ για την ταινία αυτή. Έτσι έκανα και το «Πάτερσον», επηρεασμένος από την ποιητική σχολή της Νέας Υόρκης περί της ιδέας της γραφής από ένα άτομο: ο ποιητής στέκεται στην κορυφή του βουνού και λέει: Εδώ είναι αυτό που πιστεύω.» (Από την συνέντευξη του Τζιμ Τζάρμους στο 54ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης).

Το 2016 κάνει και το «Gimme Danger», ένα εκρηκτικό ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στον Ίγκι Ποπ και το συγκρότημα Stooges. Φανατικός θαυμαστής τους και προσωπικός φίλος του Ποπ, ο Τζιμ Τζάρμους συνθέτει το πορτρέτο της μπάντας αλλά και μιας ολόκληρης εποχής. Η ενέργεια του αγέραστου Ίγκι διαποτίζει το ντοκιμαντέρ και μας παρασύρει σ' έναν κόσμο αυθεντικό, όπως και τα είδωλά του.

«Πάντα έβρισκα τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα εκτός του mainstream, συχνά στο περιθώριο. Σε όλη την ιστορία της Τέχνης διαμορφώνεται το πολιτιστικό κατεστημένο και το πολιτιστικό περιθώριο. Όχι πάντα, αλλά συχνά, τα πιο πρωτοποριακά πράγματα βρίσκονται στο περιθώριο. Όσον αφορά τον εαυτό μου, βρίσκομαι σίγουρα κάπου στα περιθώρια, δε με βλέπω στο φάσμα του mainstream. Σίγουρα όμως υπάρχουν άνθρωποι που εκτιμώ πολύ και είναι πιο θαρραλέοι, οι οποίοι παραβιάζουν πολλούς περισσότερους κανόνες του σινεμά από ό,τι εγώ και βρίσκονται περισσότερο στο περιθώριο.» «Το σημαντικό είναι να αναχθεί το σινεμά στην ουσιώδη του ποιητικότητα. Ήδη σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Ρουμανία και το Ιράν, ανθίζουν υπέροχοι κήποι του κινηματογράφου που σε κάνουν να αναρωτιέσαι πώς είναι δυνατό να κάνουν ταινίες εν μέσω μιας τόσο σκληρής κρίσης. Ωστόσο, αυτό είναι γεγονός και ασπάζομαι το ότι οι άνθρωποι βρίσκουν το δικό τους τρόπο έκφρασης. Έχω πίστη σε αυτό. Η όμορφη φόρμα δεν επιτυγχάνεται πάντα με ένα πακτωλό χρημάτων». (Από την συνέντευξη του Τζιμ Τζάρμους στο 54ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το 2013)


info: Εισηγητής ο Παναγιώτης Δενδραμής.
Κάθε Τρίτη 8.30μμ στο στέκι της Δράσης, Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια


Ο Παναγιώτης Δενδραμής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Σπούδασε Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στη συνέχεια όμως ακολούθησε σπουδές σχετικές με τον κινηματογράφο. Αρχικά στη σχολή Σταυράκου και έπειτα στο μεταπτυχιακό Ιστορίας και Θεωρίας του Κινηματογράφου του Πανεπιστημίου της Κρήτης. Έχει δουλέψει ως βοηθός σκηνοθέτη, κάμεραμαν, μοντέρ και βοηθός παραγωγής για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, ενώ η μικρού μήκους ταινία του «Tο δωμάτιο» συμμετείχε στο φεστιβάλ Δράμας το 2009. Επιπλέον έχει συμμετάσχει ως εκπαιδευτής σε επιμορφωτικά προγράμματα σε σχολεία της Αττικής, με στόχο την εξοικείωση των μαθητών με την οπτικοακουστική κουλτούρα και τα μέσα της. Αυτή την περίοδο διδάσκει στη Σχολή Σταυράκου και ολοκληρώνει τη διδακτορική του διατριβή πάνω στον ελληνικό κινηματογράφο.


Κινηματογραφική Λέσχη Βριλησσίων Cine-Δράση


readers  41


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Πέμπτη 25 Απριλίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Ποιός θα μου μιλήσει όταν θα 'χω κουραστεί απ'τα ξεφτισμένα τα μεγάλα λόγια ποιος θα με γνωρίσει όταν θα 'χω σκεπαστεί απ'τις ώρες που 'φτυσαν τα νευρικά ρολόγια.


Τα σχόλια σας...
Σκέψεις για την πολιτισμική ανασυγκρότηση της χώρας18/4/2019 Λ.Λ.
Σημειώσεις από το προηγούμενο σχόλιο: 1- Δες, το βιβλίο του αστροφυσικού Martin Rees: Our Final Hour: A Scientist's Warning, ή τη διάλεξή του στο διαδίκτυο όπου ρωτά αν ο 21ος αιώνας μας θα είναι ο τελευταίος. 2- Αν υπάρχει, και πάντως μετά από ένα ταξίδι διάρκειας τουλάχιστον 5-6 ετών και βέβαια με ταχύτητα γειτνιάζουσα εκείνης του φωτός, κατά τον Stephen Hawking. 3- Ο ίδιος (Stephen Hawking) στον οποίο κατά καιρούς φαίνεται πως έθεταν το ερώτημα, βλέποντας την επιταχυνόμενη καταστροφή της κατοικησιμότητας της Γης, απαντούσε κάθε φορά κατεβάζοντας το χρονικό περιθώριο, από τα 1000 ως 600 στα 100 ως 50 χρόνια, στην ουσία μηδενίζοντας τις προσδοκίες για μια βιώσιμη «διαστημική απόδραση» της ανθρωπότητας γιατί, σε τόσο λίγα χρόνια, οι φονταμενταλιστές της Προόδου ούτε μια μίζερη αποικία στον απείρως πιο αφιλόξενο Ερμή δεν προλαβαίνουν να της κατασκευάσουν.
Σκέψεις για την πολιτισμική ανασυγκρότηση της χώρας16/4/2019 Λάμπης Λαζάνης
Ναι, εξαιρετικό. Με αγάπη και πόνο ψυχής πρέπει να μιλάμε, υποβλητικά όχι επιβλητικά, όπως λέει, κι όχι μόνο προς τους νέους (θα προσέθετα) αλλά και προς τους ενήλικες που η εποχή μας τους θέλει μάλλον ανώριμους. Πάντως όταν ο πόνος μιλάει είναι πιο πειστικός, και η αιτία πιστεύω είναι η εξής: είμαστε μέλη μιας -στη συντριπτική της πλειοψηφία κι ανεξαρτήτως τόπου- σακατεμένης ανθρωπότητας ή οδεύουσας προς ανεπανόρθωτο σακάτεμα όπως και η ίδια κάνει στο οικοσύστημα του πλανήτη που την εξέθρεψε και την υποβαστάζει· η εξάντληση των πόρων, «το απόθεμα» ή «οι εφεδρείες» όπως εδώ γράφει ο Καραποστόλης αναφερόμενος στα πολιτισμικά αποθέματα κι εφεδρείες μας, αφορά εξ ίσου και τις υλικές, βιολογικές, κοινωνικές, χωροχρονικές εφεδρείες όλου του πλανήτη. "Η Γη έχει γίνει υπερβολικά μικρή για την Πρόοδο" διαπιστώνει από πλευράς του ο Βιριλιό, και πράγματι το κλειστοφοβικό άγχος, ο πυρετός που έπληττε κάποτε τους πολιορκημένους μέσα στις περίκλειστες από τείχη πόλεις τους, σήμερα δεν εξαιρεί κανέναν. Όλα δείχνουν πως η αντίστροφη μέτρηση του μηδενισμού επιταχύνεται παρά τα αναχώματα που ορθώνονται από την πολιτισμένη ανθρωπότητα. Η οικολογία γίνεται ξαφνικά εσχατολογική επιστήμη με την έννοια ότι το υποκείμενό της κινδυνεύει να εκλείψει, μαζί με το αντικείμενο της μελέτης του, μέσα σε λίγες δεκαετίες(1) δηλαδή μέσα στη διάρκεια ζωής μιας και μόνο γενιάς θνητών: Κι αυτό, εκεί που (υπό συνήθεις συνθήκες ανθρώπινης παρουσίας στη Γη, ας πούμε αυτές που ίσχυαν προ της βιομηχανικής επανάστασης) ο αναμενόμενος χρόνος ζωής του πλανήτη (της βιόσφαιράς του) θα παρέμενε της τάξης όχι δεκαετιών αλλά δισεκατομμυρίων ετών, όπως μας βεβαιώνουν σήμερα οι αστροφυσικοί, χρονικό διάστημα που χωράει μέσα του πολλά εκατομμύρια γενεές μπροστά μας... Δηλαδή, με άλλα λόγια, στη γενιά μας και σε αυτή των παιδιών μας που τώρα καταρτίζονται πέφτει το ασήκωτο βάρος να αποφασίσουμε για τις εκατομμύρια ερχόμενες γενιές, για το ΑΝ και πώς θα υπάρξουν! για το αν και προς ποιά χαρακτηριστικά θα "προγραμματιστεί" το νέο ανθρώπινο είδος που θα είναι ικανό, είτε να ενδιαιτάται σε έναν στο εξής ακατοίκητο για τους «παλαιούς ανθρώπους» πλανήτη, είτε να μεταβεί σε άλλον εκτός του ηλιακού μας συστήματος!(2) Κι αυτή την απόφαση, στο βαθμό που το πιο πάνω ερώτημα ούτε μας τίθεται ούτε βέβαια μας εκτίθεται στην παρανοϊκότητά του (3), τη λαβαίνουμε καθημερινά απαντώντας έμπρακτα "ναι σε όλα" ή "σχεδόν ναι σε σχεδόν όλα" για την τιμή των όπλων, των δικών μας υποτίθεται αλλά στην πραγματικότητα των ισχυρών, καταβάλλοντας σε θανατηφόρες δόσεις, πότε με σοβαροφάνεια πότε χαζοχαρούμενα, το αβάστακτο τίμημα της ανυπαρξίας, μέσα στη σημερινή πολιτισμική συνθήκη μας που είναι συγγενική με αυτή της πνευματικής αυτοκτονίας, όπως διαπιστώνει, σωστά κατά τη γνώμη μου, ο Καραποστόλης. Αλλά δεν είναι μοιραίο μετά την πνευματική να επέρχεται και η σωματική κατάρρευση; κατά το "μωραίνει Κύριος όν βούλεται απωλέσαι";


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το στέκι της «Δράσης», Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου