Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
11/5/2019

"Στο Κενό της" από το Cine-Δράση

Πέμπτη 16 Μαΐου 2019, 9:00μμ στο ΤΥΠΕΤ


Ισραήλ, 2012. Διάρκεια: 90'. Σενάριο- Σκηνοθεσία: Rama Burshtein.
Πρωταγωνιστούν: Hadas Yaron, Yiftach Klein, Irit Sheleg, Chaim Sharir, Razia Israely, Hila Feldman, Renana Raz, Yael Tal, Michael David Weigl, Ido Samuel, Neta Moran, Melech Thal.

Το Cine Δράση επιλέγοντας να προβάλει την πολυβραβευμένη ταινία «Στο κενό της» ανοίγει ένα παράθυρο σε έναν άγνωστο γειτονικό μας κόσμο και συγκεκριμένα σε αυτόν της περίκλειστης θρησκευτικής κοινότητας των Χασιδιστών, των φανατικά προσκολλημένων στην παράδοση ορθόδοξων Εβραίων του Τελ Αβίβ. Η σκηνοθέτης Rama Burshtein, με την ταινία της αυτή δημοσιοποιεί διεθνώς τα έθιμα της θρησκείας της και το ηθικό γίγνεσθαι που κρύβεται πίσω από τους παράξενους μαυροντυμένους τύπους, με τα πανύψηλα καπέλα και τις μακρόστενες μπουκλένιες φαβορίτες, κριτικάρει έντονα της ακραίες επιλογές που πάντα έχουν αρνητικές συνέπειες για οποιονδήποτε ακολουθεί δογματικά οποιαδήποτε θρησκεία και αναρωτιέται αν σε τέτοιους χώρους αυστηρότατης προσήλωσης στους κανόνες, χωράνε ειλικρινή ανθρώπινα συναισθήματα και πάθη.

Τα μέλη της Χασιδικής κοινότητας άντρες και γυναίκες ακολουθούν εγκλωβισμένοι χωρίς αμφισβήτηση τις γραφές και τα ήθη και έθιμα που αυτές ορίζουν. Όλη την ημέρα σιγοψιθυρίζουν αφοσιωμένα ψαλμούς και αποσπάσματα της γραφής. Οι ρόλοι τους είναι προκαθορισμένο, ζουν χωρίς να δυσανασχετούν σε μια κοινωνία θωρακισμένη, στεγανή, αδιάφορη για ότι συμβαίνει γύρω της και σε ένα δικό τους αυστηρό κύκλο ιεραρχημένο, επαναλαμβανόμενο με συνέπεια και εγκαρτέρηση, απολαμβάνοντας μια ιδιότυπη ασφάλεια, με μόνο τίμημα τον περιορισμό της ελευθερίας τους. Απευθύνονται στο ραβίνο και για συμβουλές όπως εμείς σε ένα οικογενειακό σύμβουλο ή σε ένα ψυχολόγο. Ο ραβίνος, απόλυτος άρχων, ορίζει πλήρως τις τύχες τους, ακούει αμίλητος τα αιτήματα και τις ανάγκες του καθενός και δίχως σχόλια απλώνει χέρι βοηθείας. Το χρήμα είναι το αντίδοτο για κάθε πρόβλημα. Στον μικρόκοσμό τους δεν έχει αξία το άτομο, αλλά μόνο το κοινωνικό σύνολο. Η ευρύτερη κοινωνία που ζούνε, το υπάρχον κρατικό πλαίσιο φαίνεται να μην τους ενδιαφέρει. Για αυτούς "όπου γη πατρίς". Παντού ανεξάρτητα από κράτος και πολίτευμα υπάρχει η δική τους κοινότητα που τους περιμένει, ο δικός τους κόσμος σαν μια μεγάλη οικογένεια.

Οι γυναίκες πάντα σε δεύτερη μοίρα, καλοντυμένες, σχετικά μορφωμένες, με καλύπτρα οι παντρεμένες. Όταν γλεντάν οι άνδρες μένουν σε άλλο δωμάτιο και τους καμαρώνουν κρυφοκοιτάζοντας. Στο τραπέζι δεν μιλούν και δεν συμμετέχουν στις κουβέντες των ανδρών. Σιωπηλές και υπάκουες σε δεύτερο πλάνο αποφασίζουν ουσιαστικά για το τι θα γίνει στην οικογένεια. Προορισμός κάθε γυναίκας είναι ο γάμος σε νεαρή μάλιστα ηλικία και τα πολλά παιδιά. Τις ανύπαντρες δεν τις υπολήπτονται, τόσο που αναγκάζονται να υποδύονται τις χήρες ή τις παντρεμένες για να επιβιώνουν αξιοπρεπώς. Όλοι οι γάμοι γίνονται με συνοικέσιο αλλά (τι παράξενο) τον τελευταίο λόγο έχει η νύφη, δίχως την θέληση της γάμος δεν γίνεται.

Σε αυτό το πλαίσιο η 18χρονη Σίρα μια κόρη της παντρειάς, περιμένει καταχαρούμενη τον άγνωστο συνομήλικο γαμπρό, φοιτητή από την Αμερική που έχει διαλέξει η οικογένεια μέσω προξενητή. Αλλά δεν θα προλάβει. Η 28χρονη παντρεμένη αδελφή της θα πεθάνει στη γέννα και τα σχέδια για το δικό της γάμο αναβάλλονται. Ο γαμπρός παρόλο που ήταν ερωτευμένος με την γυναίκα του, σύμφωνα με τα έθιμα θα αναζητήσει πριν ακόμα παρέλθει το χρονικό διάστημα του πένθους νύφη για τον ίδιο και μάνα για το παιδί του. Την βρίσκει σε μια αντίστοιχη κοινότητα στο εξωτερικό. Τότε η πεθερά συλλαμβάνει ένα σχέδιο, για να κρατήσει ενωμένη την οικογένεια. Ζητά από την μικρή κόρη να παντρευτεί τον άνδρα της αδελφής της. Εκείνη αντιστέκεται υποτυπωδώς καθώς προτιμά τον νεαρό φοιτητή, αλλά κανείς –από τον ραβίνο μέχρι τη μητέρα της– δεν την αφήνει να διαλέξει ελεύθερα, εκβιάζοντάς την ηθικά και ψυχολογικά. Έτσι παρά την αρχική έκπληξη οι δύο αμήχανοι ενδιαφερόμενοι, έρχονται σταδιακά σε οικειότητα και αποδέχονται αυτή την ακραία λύση όχι με τη λογική ή πειθαναγκαστικά αλλά συναισθηματικά, γιατί όπως λέει ο ραβίνος: "το συναίσθημα πρέπει να χαρακτηρίζει τις αποφάσεις σας". Ήθη και έθιμα διαφορετικά, αδιανόητα για κοινωνίες σαν τη δική μας που μέχρι και ασέλγεια θα θεωρούσαμε το γάμο μιας γυναίκας με τον σύζυγο της πεθαμένης αδελφής της.

Η Rama Burshtein, βαθιά πιστή Χασιδίστρια πριν το σκηνοθετικό της ντεμπούτο υπήρξε καθηγήτρια κινηματογράφου και δημιουργός ταινιών για εσωτερική κατανάλωση της χασιδικής κοινότητας. Στο πρώτο της φιλμ Fill the Void καταγράφει την ιστορία της οικογένειας σαν δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, χωρίς αρνητικές αιχμές για τα τεκταινόμενα, μελοδραματισμό ή καταγγελτικότητα. Η ταινία της σιωπηλή, δίχως μουσική αποδίδει στο ακέραιο την ήρεμη καθημερινότητα του χασιδικού σύμπαντος, σύμπαντος που δεν διαφέρει πολύ από μια κλειστή επαρχιακή κοινωνία ή μια πατροπαράδοτη οικογένεια. Ο φακός της αποκαλύπτει τη διαρκή σχέση της κοινότητας με τις γραφές όσο και με το χρήμα. Ο ραβίνος που βοηθά οικονομικά τα μέλη του ποιμνίου, μοιράζει υποχρεώσεις και ευθύνες. Τα ανθρώπινα δικαιώματα υποτάσσονται στα ήθη και τα έθιμα, με σκληρό και απόλυτο τρόπο. Η κάμερα της προτιμά τους κλειστούς χώρους προκαλώντας ένα αίσθημα εγκλωβισμού και ασφυξίας, αλλά είναι τρυφερή με τους ήρωες της, απελπισμένους θύτες και θύματα ακραίων επιλογών και καταστάσεων.

Το φιλμ πρωτοπροβλήθηκε, προκαλώντας μεγάλο ενδιαφέρον και έντονες συζητήσεις στο Διαγωνιστικό Τμήμα του 69ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, ως ένα δείγμα του ανεπίσημου αλλά ανερχόμενου κινηματογραφικού «κινήματος» του ισραηλινού σινεμά, που ασχολείται με την ιδιοσυγκρασιακή καθημερινότητα των ορθόδοξων Εβραίων και τη θέση τους μέσα στην εβραϊκή κοινωνία. Το "Fill the Void" είχε συνολικά 29 υποψηφιότητες και απέσπασε 13 Βραβεία σε Φεστιβάλ στο Ισραήλ και σε άλλες χώρες.


readers  134


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Τρίτη 25 Ιουνίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
Η πόλη παράγει σκουπίδια και θόρυβο μπολιάζοντας ανθρώπους.


Τα σχόλια σας...
Το «αλλότριο» της αλλοτρίωσής μας 9/6/2019 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Ο συγγραφέας του άρθρου τούτου μας μιλάει για το «αλλότριο», το ξένο, το απορριπτέο αν όχι το μισητό από εμάς υποτιθέμενο κράτος «μας», το από τους επάνω φυτεμένο κατά απομίμηση άλλων κρατών της Δύσης διαχρονικά επικυρίαρχων του τόπου μας από τον καιρό της παλιγγενεσίας και δώθε. Οικολόγος και πρωτεργάτης της συνοικιακής κομποστοποίησης στην πόλη μας αλλά και αρχιτέκτονας ο ίδιος, μας φέρνει σαν παράδειγμα το οικιστικό και πολεοδομικό μπάχαλο που βλέπουμε, όσοι ακόμη μπορούμε ακόμη κάτι να βλέπουμε, από την μειωμένη από τον χρόνο όραση, γύρω μας. Το κράτος αυτό αμάσητα αποδεκτό από τους ντόπιους στυλοβάτες και τα τσιράκια τους που κρατούν τα ηνία και προσπαθούν να μας το επιβάλλουν, έρχεται απ’ ευθείας σε συγκρουσιακή αντίθεση με μια γνήσια ελληνικότητα που μαρτυρούν τόσο τα διάσπαρτα μνημεία του τόπου μας αλλά και η ζωντανή μαστοροσύνη στην κληρονομημένη λαϊκή κατοικία, στους πλακόστρωτους δρόμους και σοκάκια, τις κοινές αυλές στις παλιές συνοικίες, στα παραδοσιακά χωριά και σε τμήματα των πόλεων όπου η αντιπαροχή και η αυθαίρετη δόμηση δεν επιτέλεσε ακόμη την εγκληματική της αποστολή! Μια δραστηριότητα της τελευταίας την οποία πληρώσαμε και εξακολουθούμε να πληρώνουμε με θύματα και μεγάλες υλικές καταστροφές. Παράλληλα αρχιτέκτονες ενδοτικοί σε γούστα μιας μπερδεμένης αισθητικής των πελατών τους, μηχανικοί πολλάκις οι ίδιοι αρχιτεκτονίζοντες και ενδοτικοί και αυτοί σε καρμιριές, τσιγκουνιές για εκμεταλλεύσιμο χώρο και εξοικονόμηση υλικών με σοβαρό έλλειμμα γνώσης στατικής, γίνονται συνένοχοι στο έγκλημα. Κάπως σπάνιες οι εξαιρέσεις όπως π.χ. το λαμπρό παράδειγμα του αρχιτέκτονα Άρη Κωσταντινίδη που όχι μόνο ανέδειξε και ύμνησε την ελληνικότητα της από γενιά σε γενιά δουλεμένης λαϊκής κατοικίας αλλά και σε σοβαρά έργα που ανέλαβε –πολλά από τα ξενοδοχεία «Ξενία» που σήμερα αφέθηκαν να καταρρεύσουν ή αλλοιώθηκαν βάρβαρα- μπόλιασε στην ελληνικότητα τη γνώση που απόκτησε στα ξένα, για απλότητα και λειτουργικότητα πραγματικών φωλεών ανθρώπινης ζωής. Άνισος όμως ο αγώνας. Ο ίδιος αυτοκτόνησε! Το αλλότριο κράτος με τους υπηρέτες του προσπαθεί να διεισδύσει παντού και να επιβάλλει τα «θέλει» του με τα όλα τα μέσα που διαθέτει και ελέγχει, διασπώντας και διαλύοντας τον οικιστικό και κοινωνικό ιστό σε κάθε πόλη, γειτονιά, χωριό με απομόνωση των κατοίκων και σπέρνοντας το ψέμα και τον διχασμό και στις ίδιες τις οικογένειες φυτεύοντες μύριες όσες αντιθέσεις ανάμεσά μας. Άξια η κάθε αντίσταση σ’ αυτό με την όποια συμμετοχή μας στη λύση των πολλών προβλημάτων από τα πιο απλά μέχρι και τα σύνθετα, πάνω στα οποία καθημερινά σκοντάφτουμε. Και όσο για την αλλοτρίωσή μας, αυτή είναι φυσική, αναπόφευκτη και αδιάλειπτη από γεννησιμιού μας μέχρι και την όση ζωή μας απομένει. Το πρόβλημα και όσο περνάει από το χέρι μας είναι να μπορούμε να επιλέγουμε τους αλλοτριωτές μας. Θυμάμαι τον στίχο αλλά όχι και τον ποιητή: “Τόσες χειραψίες τόσα πρόσωπα μέσα μου που πια δεν είμ’ εγώ»! Θυμάμαι όμως και τον τίτλο ενός έργου που έπαιξε κάποτε ο Γιώργος Αρμένης στο θέατρό του: «Έχω έναν Αμερικάνο στο κεφάλι μου»! Και κάποια σχετική φράση που συνηθίζουν να λένε στο χωριό μου για κάποιον που έρχεται από τα ξένα εντυπωσιασμένος και επιχειρεί άκριτα, αμάσητα και αχώνευτα μια νεωτερικότητα: “Εκεί που πήγε του κάνανε ένεση»! Τώρα όσον αφορά τα ξένα κράτη από τα οποία μας ήρθε και μας φόρεσαν ανερώτητα καπέλο το δικό μας, υπήρξαν και αυτά σχηματισμοί ανάγκης έκφρασης και επιβολής των διαδοχικών νέων και ραγδαίων κοινωνικοοικονομικών αλλαγών του 19ου και του 1ου μισού του 20ού αιώνα που αναφέρει ο συγγραφέας και για το σχηματισμό τους δανείστηκαν στοιχεία και πρότυπα από την ελληνική, ελληνιστική και ελληνορωμαϊκή περίοδο όπως αυτά περιγράφονται στα βιβλία τέχνης, τα νομικά κ.ά. ενώ εδώ η σκυτάλη πέρασε φυσικά και αβίαστα στη λαϊκή βάση με το γούστο, το ήθος την οργάνωση και τους θεσμούς τους οποίους συστηματικά περιφρονούν και πολλαπλά καταπιέζουν…


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το στέκι της «Δράσης», Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου