Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
17/5/2019

Το δίχτυ (2016) από το Cine-Δράση

Πέμπτη 23 Μαΐου 2019, 9:00μ.μ., ΤΥΠΕΤ

«Το Δίχτυ» του Kim Ki-Duk είναι μια θαυμάσια ανθρωποκεντρική ταινία, ένα προκλητικό πολιτικό θρίλερ με δραματική εξέλιξη που βλέπεται με κομμένη την ανάσα. Εστιάζει στο λαβύρινθο των ανθρώπινων χαρακτήρων, την απάθεια των αρχών και τη δέσμευσή τους από ένα σύστημα κανόνων που λειτουργεί σε βάρος των πολιτών.

Το φιλμ μας μεταφέρει στην Κορεατική Χερσόνησο, το θερμό θέατρο του μακροβιότερου Ψυχρού Πολέμου. Βόρειος και Νότια Κορέα, δύο εχθρικά κράτη που κάποτε στο πολύ κοντινό παρελθόν αποτελούσαν την ίδια χώρα. Δύο κράτη γειτονικά, ένας λαός διχοτομημένος εξ αιτίας εξωτερικών επεμβάσεων, δυο εξουσίες που αλληλοκατηγορούνται, εχθρεύονται η μία την άλλη και δεν επιτρέπουν την επικοινωνία μεταξύ του πληθυσμού. Καθεμία έχει το δικό της δίκιο και το δικό της άδικο. Ο Τσουλ-Γου είναι ένας φιλήσυχος Βορειοκορεάτης ψαράς που ζει σε μια από τις πλέον επικίνδυνες περιοχές, κοντά στην αποστρατικοποιημένη ζώνη των συνόρων με τη Νότια Κορέα. Αγαπά την πατρίδα του γιατί εκεί γεννήθηκε και εκεί βρίσκονται όλα όσα αγαπά, η γυναίκα του, η κόρη του. Πιο πολύ αγαπά την βάρκα που ταΐζει την οικογένεια του. Για να μπορέσει να ψαρέψει, περνάει καθημερινά τον έλεγχο του φυλακίου της ακτής. Μια μέρα το δίχτυ του θα πιαστεί στην προπέλα της βάρκας. Παρά τις προσπάθειες του το ρεύμα θα τον παρασύρει στην εχθρική καπιταλιστική χώρα, όπου θα συλληφθεί και θα φυλακισθεί. Στον ελεύθερο καπιταλιστικό Νότο, που υποτίθεται ότι σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, θα τον θεωρήσουν αρχικά κατάσκοπο, θα τον ανακρίνουν, θα τον βασανίσουν σωματικά και ψυχολογικά και όταν αρχίσουν να υποπτεύονται ότι δεν είναι αυτό που φαντάστηκαν, θα χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο, ακόμα και τη βία για να τον «σώσουν» από αυτό που χαρακτηρίζουν τυραννικό καθεστώς του Βορρά. Θα του προσφέρουν τα «αγαθά» του καπιταλισμού για να τον προσηλυτίσουν, να τον πείσουν να αυτομολήσει και γιατί όχι να γίνει δικός τους πράκτορας.

Αλλά ιδεολογία για τον Τσουλ-Γου είναι μόνον η επιθυμία του να ξαναγυρίσει στην οικογένεια και την ζωή του. Καθώς περνάνε οι μέρες οι νοτιοκορεατικές αρχές αντιλαμβάνονται ότι ο αιχμάλωτος τους αποτελεί περισσότερο πρόβλημα για την δημόσια εικόνα της χώρας παρά πλεονέκτημα και τον απελευθερώνουν. Πίσω στον Βορρά θα τον υποδεχτούν ως ήρωα. Για αυτούς είναι ο πατριώτης που περιφρόνησε τις σειρήνες του καπιταλισμού για τις σοσιαλιστικές αξίες. Αλλά τα θαύματα κρατάνε τρεις μόνον ημέρες και μόλις καταλαγιάσει η προπαγάνδα ο Τσουλ-Γου θα δει το πραγματικό πρόσωπο και της δικής του πατρίδας. Θα ανακριθεί και πάλι, από τους δικούς του αυτή τη φορά και θα μπει στην μαύρη λίστα. Αν και το μόνο του έγκλημα είναι ότι, άθελά του, ήρθε σε επαφή με τον εχθρό βρίσκεται ανάμεσα σε συμπληγάδες, παγιδευμένος σε ένα κοινωνικοπολιτικό «δίχτυ» συμφερόντων. Σαν ήρωας σε γραπτό του Κάφκα είναι θύμα του παραλογισμού της πολιτικής αντιπαράθεσης που ταλανίζει τον λαό του και μαζί σύμβολο της καταπίεσης που υφίσταται ο κάθε πολίτης από την εξουσία, που απλώνει το δίχτυ της και τον εγκλωβίζει στον ιδεολογικό μηχανισμό της, στερώντας του κάθε δυνατότητα αυτοπροσδιορισμού.

Ο Κορεάτης σκηνοθέτης Kim Ki-Duk είναι αναμφισβήτητα ένας από τους μεγαλύτερους δημιουργούς του παγκόσμιου σινεμά. Παραγωγικότατος μέσα στα 20 χρόνια καριέρας του, έχει δημιουργήσει ένα σύνολο ταινιών με τις οποίες, άλλοτε με ωμό ρεαλισμό και άλλοτε με ιδιαίτερο λυρισμό, αφηγείται ιστορίες που ανιχνεύουν τις πιο σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης ύπαρξης. Δύο από πιο αναγνωρισμένες τα «Ολομόναχοι μαζί» (3-Iron, 2004), και «Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας... και άνοιξη» (Spring, Summer, Fall, Winter... And Spring, 2003), έχουμε προβάλει στο Cine-Δράση. «Το δίχτυ» του είναι ένα φιλμ με σασπένς, ρυθμό και ειλικρίνεια, που πατάει θεματολογικά στο βαρύ πρόβλημα της αδυναμίας συνύπαρξης των δύο μελών του διαιρεμένου γεωγραφικού σώματος της Κορέας (παρεμπιπτόντως αυτή η χώρα και η Κύπρος είναι οι δύο μοναδικές διαιρεμένες χώρες στον κόσμο). Το μήνυμα του για ένωση των δύο τμημάτων της Κορεατικής Χερσονήσου σε μία χώρα μοναδική και αδιαίρετη είναι μεν ουτοπικό στις σημερινές συνθήκες, από την άλλη όμως έχει έντονη ουμανιστική διάσταση. Προς τιμήν του δεν χαρίζεται σε καμία από τις δύο πλευρές και στέκεται επικριτικά τόσο ως προς τον σοσιαλιστικό Βορρά, όσο και προς τον καπιταλιστικό Νότο. Για αυτόν το κράτος και στις δύο εκδοχές του δεν υφίσταται για να υπηρετεί αλλά για να καταπιέζει το λαό. Τα καλλιτεχνικά στοιχεία της ταινίας είναι πολύ υψηλών στάνταρ. Μεγάλο ατού της η δωρική ερμηνεία του Ryoo Seung-bum του ηθοποιού που υποδύεται τον Τσουλ-Γου.

Νότια Κορέα, 2016. Διάρκεια: 114'. Σκηνοθεσία - Σενάριο: Kim Ki-Duk
Πρωταγωνιστούν: Ryoo Seung-bum, Kim Young-min, Lee Won-keun, Park Ji-il, Jeong Ha-dam, Sung Hyun-Ah, Guyhwa Choi, Kim Su-an.


readers  115


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Τρίτη 25 Ιουνίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
Η πόλη παράγει σκουπίδια και θόρυβο μπολιάζοντας ανθρώπους.


Τα σχόλια σας...
Το «αλλότριο» της αλλοτρίωσής μας 9/6/2019 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Ο συγγραφέας του άρθρου τούτου μας μιλάει για το «αλλότριο», το ξένο, το απορριπτέο αν όχι το μισητό από εμάς υποτιθέμενο κράτος «μας», το από τους επάνω φυτεμένο κατά απομίμηση άλλων κρατών της Δύσης διαχρονικά επικυρίαρχων του τόπου μας από τον καιρό της παλιγγενεσίας και δώθε. Οικολόγος και πρωτεργάτης της συνοικιακής κομποστοποίησης στην πόλη μας αλλά και αρχιτέκτονας ο ίδιος, μας φέρνει σαν παράδειγμα το οικιστικό και πολεοδομικό μπάχαλο που βλέπουμε, όσοι ακόμη μπορούμε ακόμη κάτι να βλέπουμε, από την μειωμένη από τον χρόνο όραση, γύρω μας. Το κράτος αυτό αμάσητα αποδεκτό από τους ντόπιους στυλοβάτες και τα τσιράκια τους που κρατούν τα ηνία και προσπαθούν να μας το επιβάλλουν, έρχεται απ’ ευθείας σε συγκρουσιακή αντίθεση με μια γνήσια ελληνικότητα που μαρτυρούν τόσο τα διάσπαρτα μνημεία του τόπου μας αλλά και η ζωντανή μαστοροσύνη στην κληρονομημένη λαϊκή κατοικία, στους πλακόστρωτους δρόμους και σοκάκια, τις κοινές αυλές στις παλιές συνοικίες, στα παραδοσιακά χωριά και σε τμήματα των πόλεων όπου η αντιπαροχή και η αυθαίρετη δόμηση δεν επιτέλεσε ακόμη την εγκληματική της αποστολή! Μια δραστηριότητα της τελευταίας την οποία πληρώσαμε και εξακολουθούμε να πληρώνουμε με θύματα και μεγάλες υλικές καταστροφές. Παράλληλα αρχιτέκτονες ενδοτικοί σε γούστα μιας μπερδεμένης αισθητικής των πελατών τους, μηχανικοί πολλάκις οι ίδιοι αρχιτεκτονίζοντες και ενδοτικοί και αυτοί σε καρμιριές, τσιγκουνιές για εκμεταλλεύσιμο χώρο και εξοικονόμηση υλικών με σοβαρό έλλειμμα γνώσης στατικής, γίνονται συνένοχοι στο έγκλημα. Κάπως σπάνιες οι εξαιρέσεις όπως π.χ. το λαμπρό παράδειγμα του αρχιτέκτονα Άρη Κωσταντινίδη που όχι μόνο ανέδειξε και ύμνησε την ελληνικότητα της από γενιά σε γενιά δουλεμένης λαϊκής κατοικίας αλλά και σε σοβαρά έργα που ανέλαβε –πολλά από τα ξενοδοχεία «Ξενία» που σήμερα αφέθηκαν να καταρρεύσουν ή αλλοιώθηκαν βάρβαρα- μπόλιασε στην ελληνικότητα τη γνώση που απόκτησε στα ξένα, για απλότητα και λειτουργικότητα πραγματικών φωλεών ανθρώπινης ζωής. Άνισος όμως ο αγώνας. Ο ίδιος αυτοκτόνησε! Το αλλότριο κράτος με τους υπηρέτες του προσπαθεί να διεισδύσει παντού και να επιβάλλει τα «θέλει» του με τα όλα τα μέσα που διαθέτει και ελέγχει, διασπώντας και διαλύοντας τον οικιστικό και κοινωνικό ιστό σε κάθε πόλη, γειτονιά, χωριό με απομόνωση των κατοίκων και σπέρνοντας το ψέμα και τον διχασμό και στις ίδιες τις οικογένειες φυτεύοντες μύριες όσες αντιθέσεις ανάμεσά μας. Άξια η κάθε αντίσταση σ’ αυτό με την όποια συμμετοχή μας στη λύση των πολλών προβλημάτων από τα πιο απλά μέχρι και τα σύνθετα, πάνω στα οποία καθημερινά σκοντάφτουμε. Και όσο για την αλλοτρίωσή μας, αυτή είναι φυσική, αναπόφευκτη και αδιάλειπτη από γεννησιμιού μας μέχρι και την όση ζωή μας απομένει. Το πρόβλημα και όσο περνάει από το χέρι μας είναι να μπορούμε να επιλέγουμε τους αλλοτριωτές μας. Θυμάμαι τον στίχο αλλά όχι και τον ποιητή: “Τόσες χειραψίες τόσα πρόσωπα μέσα μου που πια δεν είμ’ εγώ»! Θυμάμαι όμως και τον τίτλο ενός έργου που έπαιξε κάποτε ο Γιώργος Αρμένης στο θέατρό του: «Έχω έναν Αμερικάνο στο κεφάλι μου»! Και κάποια σχετική φράση που συνηθίζουν να λένε στο χωριό μου για κάποιον που έρχεται από τα ξένα εντυπωσιασμένος και επιχειρεί άκριτα, αμάσητα και αχώνευτα μια νεωτερικότητα: “Εκεί που πήγε του κάνανε ένεση»! Τώρα όσον αφορά τα ξένα κράτη από τα οποία μας ήρθε και μας φόρεσαν ανερώτητα καπέλο το δικό μας, υπήρξαν και αυτά σχηματισμοί ανάγκης έκφρασης και επιβολής των διαδοχικών νέων και ραγδαίων κοινωνικοοικονομικών αλλαγών του 19ου και του 1ου μισού του 20ού αιώνα που αναφέρει ο συγγραφέας και για το σχηματισμό τους δανείστηκαν στοιχεία και πρότυπα από την ελληνική, ελληνιστική και ελληνορωμαϊκή περίοδο όπως αυτά περιγράφονται στα βιβλία τέχνης, τα νομικά κ.ά. ενώ εδώ η σκυτάλη πέρασε φυσικά και αβίαστα στη λαϊκή βάση με το γούστο, το ήθος την οργάνωση και τους θεσμούς τους οποίους συστηματικά περιφρονούν και πολλαπλά καταπιέζουν…


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το στέκι της «Δράσης», Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου