Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
3/6/2019

"Dersu Uzala" από το Cine-Δράση

Πέμπτη 6 Ιουνίου 2019, 9:00 μ.μ, στο ΤΥΠΕΤ

Το Cine-Δράση στις 6 Ιουνίου, αμέσως μετά την Παγκόσμια Ημέρα Προστασίας του Περιβάλλοντος προβάλει το φιλμ του σπουδαίου οπτικού και πνευματικού κάλλους «Ντέρσου Ουζάλα» που υπογράφει ο κορυφαίος Ιάπωνας σκηνοθέτης Akira Kurosawa.

Πρόκειται για ένα λυρικό ποίημα, ύμνο στο μεγαλείο της φύσης δοσμένο με απαράμιλλο λυρισμό που δεκαετίες τώρα προσφέρει στους θεατές γνήσια συγκίνηση.

Σήμερα εκτός από αριστούργημα της 7ης Τέχνης θεωρείται κορυφαίο Οικολογικό Μανιφέστο καθώς διδάσκει την ανάγκη να προσεγγίζουμε την φύση με στοργή και να ανοίγουμε τις καρδιές μας στους ανθρώπους, τα ζώα, τα πουλιά και τα λουλούδια.

Το «Dersu Uzala» είναι η πρώτη ταινία που ο Κουροσάβα γύρισε εκτός ιαπωνικού εδάφους. Είχε προηγηθεί μια πολύ δύσκολη περίοδος για τον σκηνοθέτη. Παρά τις μεγάλες επιτυχίες που ακολούθησαν η μια την άλλη στην διάρκεια της δεκαπενταετίας 1950-1965, η δεκαετία 1965-1975 σημαδεύτηκε από την εισπρακτική αποτυχία της τελευταίας του ταινίας «Dodesukaden». Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το κοινό είχε προσανατολιστεί σε ταινίες δράσης και πολεμικών τεχνών έκλεισε τις πόρτες των μεγάλων ιαπωνικών κινηματογραφικών στούντιο. Απελπισμένος φτάνει στο σημείο να κάνει απόπειρα αυτοκτονίας. Κατορθώνει, ωστόσο, να ανακάμψει και στρέφεται στο εξωτερικό για χρηματοδότηση. Από το αδιέξοδο τον βγάζει η Σοβιετική Ένωση προτείνοντας του να αναλάβει μια ταινία βασισμένη σε δύο βιβλία του διακεκριμένου Ρώσου επιστήμονα και εξερευνητή Βλαντιμίρ Αρσένιεφ, ένα από τα οποία ήταν το «Dersu Uzala», που γράφτηκε το 1923.

Ο Αρσένιεφ υπήρξε το 1902 επικεφαλής στρατιωτικής αποστολής για την χαρτογράφηση της περιφέρειας Ουσούρι της Σιβηρίας και την μελέτη των αυτοχθόνων πληθυσμών που ζουν στην περιοχή Σικότοφ κοντά στα σύνορα με την Κίνα. Ψάχνοντας για οδηγό θα συναντήσουν τον Ντέρσου Ουζάλα έναν Ασιάτη νομάδα, μέλος της παλιάς φυλής των Νανάι και θα τον εμπιστευτούν. Ο Ουζάλα έχει χάσει τη γυναίκα και τα παιδιά του σε επιδημία ευλογιάς και ζει ερημικά στο βουνό σαν κυνηγός.

Στα κοινά τους ταξίδια αποκαλύπτει ήρεμα στον Αρσένιεφ και την αποστολή τα μυστικά, τις συνήθειες και την καθημερινή ζωή των άγριων ζώων. Στην αρχή τον παρεξηγούν επειδή μιλάει με το νερό, τη φωτιά και τον άνεμο και στηλιτεύει τα πιστεύω των ηλίθιων ανθρώπων. Αλλά αυτός δεν παρεξηγείται. Έχει βαθιά κατανόηση του έμψυχου και άψυχου κόσμου. Παρατηρεί αυτά που οι άλλοι δεν βλέπουν. Έχει μάθει να διαβάζει τα χνάρια και ξέρει τι θα συναντήσει. Διαβάζει τον καιρό. Τίποτα δεν του είναι αδιάφορο. Βρίσκει στα πάντα νόημα και λόγο ύπαρξης. Όλα αξίζουν τον σεβασμό του ανθρώπου. Η ενότητα του κόσμου συνιστά την ίδια του την ζωή. Δεν αργεί να κερδίσει το σεβασμό τους και μέρα με την ημέρα αναπτύσσεται μεταξύ τους σχέση εμπιστοσύνης, εκτίμησης και αγάπης. Οι γνώσεις, η παρατηρητικότητα, η διορατικότητα, η έμφυτη καλοσύνη και η αρμονική του σχέση του ηλικιωμένου σοφού με τη φύση εντυπωσιάζουν την ομάδα και κυρίως τον Ευρωπαίο, μεγαλωμένο σε ένα προηγμένο αστικό περιβάλλον Αρσένιεφ. Σταδιακά ανάμεσα στους δύο τόσο διαφορετικούς άντρες αναπτύσσεται μια βαθιά φιλία που ενισχύεται από το γεγονός ότι ο Ντέρσου σώζει δύο φορές τη ζωή του επιστήμονα: σε μια χιονοθύελλα και σ' ένα ατύχημα με σχεδία στα ορμητικά νερά ενός ποταμού.

Ο Kurosawa αποφάσισε να γυρίσει τη ταινία στους αυθεντικούς τόπους πράγμα που του εξασφάλισε εκπληκτικά πλάνα, αλλά και μεγάλες δυσκολίες καθώς η θερμοκρασία έφτανε στους 40 κάτω από το μηδέν. Επί 9 μήνες γύριζε το φιλμ στην παρθένα απεραντοσύνη της σιβηρικής στέπας. Το τοπίο της που βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με το σύγχρονο ιαπωνικό όπου κυριαρχούν τα καλλιεργούμενα δάση και οι αυστηρά δομημένοι κήποι αποδείχτηκε το πλέον κατάλληλο ώστε να μπορέσει να ξεδιπλώσει την ουμανιστική ιδεολογία του, ιδεολογία που διαπερνά το σύνολο της φιλμογραφίας του. Με λυρικό τρόπο, σχεδόν σαν σε ντοκιμαντέρ, παρουσιάζει τον εκπρόσωπο του πολιτισμού και των επιστημών ως ανίδεο μπροστά στο μεγαλείο της φύσης. Ακριβώς όπως και οι θεατές, κοιτάει μεν αλλά δεν βλέπει. Ελάχιστοι και προσωρινοί εμείς οι άνθρωποι, χωρίς να αναλογιζόμαστε στο ανεπίστρεπτο της καταστροφής επιτρέπουμε σε μικρά και μεγάλα συμφέροντα να λυμαίνονται τον πλούτο της γης αφήνοντας την βαθιά πληγωμένη.

ΕΣΣΔ-Ιαπωνία, 1975. Διάρκεια: 144΄. Σκηνοθεσία: Akira Kurosawa. Σενάριο: Akira Kurosawa, Yuriy Nagibin, Vladimir Arsenev (novel). Πρωταγωνιστούν: Maksim Munzuk, Yuriy Solomin, Mikhail Bychkov.


readers  90


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Τρίτη 25 Ιουνίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
Η πόλη παράγει σκουπίδια και θόρυβο μπολιάζοντας ανθρώπους.


Τα σχόλια σας...
Το «αλλότριο» της αλλοτρίωσής μας 9/6/2019 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Ο συγγραφέας του άρθρου τούτου μας μιλάει για το «αλλότριο», το ξένο, το απορριπτέο αν όχι το μισητό από εμάς υποτιθέμενο κράτος «μας», το από τους επάνω φυτεμένο κατά απομίμηση άλλων κρατών της Δύσης διαχρονικά επικυρίαρχων του τόπου μας από τον καιρό της παλιγγενεσίας και δώθε. Οικολόγος και πρωτεργάτης της συνοικιακής κομποστοποίησης στην πόλη μας αλλά και αρχιτέκτονας ο ίδιος, μας φέρνει σαν παράδειγμα το οικιστικό και πολεοδομικό μπάχαλο που βλέπουμε, όσοι ακόμη μπορούμε ακόμη κάτι να βλέπουμε, από την μειωμένη από τον χρόνο όραση, γύρω μας. Το κράτος αυτό αμάσητα αποδεκτό από τους ντόπιους στυλοβάτες και τα τσιράκια τους που κρατούν τα ηνία και προσπαθούν να μας το επιβάλλουν, έρχεται απ’ ευθείας σε συγκρουσιακή αντίθεση με μια γνήσια ελληνικότητα που μαρτυρούν τόσο τα διάσπαρτα μνημεία του τόπου μας αλλά και η ζωντανή μαστοροσύνη στην κληρονομημένη λαϊκή κατοικία, στους πλακόστρωτους δρόμους και σοκάκια, τις κοινές αυλές στις παλιές συνοικίες, στα παραδοσιακά χωριά και σε τμήματα των πόλεων όπου η αντιπαροχή και η αυθαίρετη δόμηση δεν επιτέλεσε ακόμη την εγκληματική της αποστολή! Μια δραστηριότητα της τελευταίας την οποία πληρώσαμε και εξακολουθούμε να πληρώνουμε με θύματα και μεγάλες υλικές καταστροφές. Παράλληλα αρχιτέκτονες ενδοτικοί σε γούστα μιας μπερδεμένης αισθητικής των πελατών τους, μηχανικοί πολλάκις οι ίδιοι αρχιτεκτονίζοντες και ενδοτικοί και αυτοί σε καρμιριές, τσιγκουνιές για εκμεταλλεύσιμο χώρο και εξοικονόμηση υλικών με σοβαρό έλλειμμα γνώσης στατικής, γίνονται συνένοχοι στο έγκλημα. Κάπως σπάνιες οι εξαιρέσεις όπως π.χ. το λαμπρό παράδειγμα του αρχιτέκτονα Άρη Κωσταντινίδη που όχι μόνο ανέδειξε και ύμνησε την ελληνικότητα της από γενιά σε γενιά δουλεμένης λαϊκής κατοικίας αλλά και σε σοβαρά έργα που ανέλαβε –πολλά από τα ξενοδοχεία «Ξενία» που σήμερα αφέθηκαν να καταρρεύσουν ή αλλοιώθηκαν βάρβαρα- μπόλιασε στην ελληνικότητα τη γνώση που απόκτησε στα ξένα, για απλότητα και λειτουργικότητα πραγματικών φωλεών ανθρώπινης ζωής. Άνισος όμως ο αγώνας. Ο ίδιος αυτοκτόνησε! Το αλλότριο κράτος με τους υπηρέτες του προσπαθεί να διεισδύσει παντού και να επιβάλλει τα «θέλει» του με τα όλα τα μέσα που διαθέτει και ελέγχει, διασπώντας και διαλύοντας τον οικιστικό και κοινωνικό ιστό σε κάθε πόλη, γειτονιά, χωριό με απομόνωση των κατοίκων και σπέρνοντας το ψέμα και τον διχασμό και στις ίδιες τις οικογένειες φυτεύοντες μύριες όσες αντιθέσεις ανάμεσά μας. Άξια η κάθε αντίσταση σ’ αυτό με την όποια συμμετοχή μας στη λύση των πολλών προβλημάτων από τα πιο απλά μέχρι και τα σύνθετα, πάνω στα οποία καθημερινά σκοντάφτουμε. Και όσο για την αλλοτρίωσή μας, αυτή είναι φυσική, αναπόφευκτη και αδιάλειπτη από γεννησιμιού μας μέχρι και την όση ζωή μας απομένει. Το πρόβλημα και όσο περνάει από το χέρι μας είναι να μπορούμε να επιλέγουμε τους αλλοτριωτές μας. Θυμάμαι τον στίχο αλλά όχι και τον ποιητή: “Τόσες χειραψίες τόσα πρόσωπα μέσα μου που πια δεν είμ’ εγώ»! Θυμάμαι όμως και τον τίτλο ενός έργου που έπαιξε κάποτε ο Γιώργος Αρμένης στο θέατρό του: «Έχω έναν Αμερικάνο στο κεφάλι μου»! Και κάποια σχετική φράση που συνηθίζουν να λένε στο χωριό μου για κάποιον που έρχεται από τα ξένα εντυπωσιασμένος και επιχειρεί άκριτα, αμάσητα και αχώνευτα μια νεωτερικότητα: “Εκεί που πήγε του κάνανε ένεση»! Τώρα όσον αφορά τα ξένα κράτη από τα οποία μας ήρθε και μας φόρεσαν ανερώτητα καπέλο το δικό μας, υπήρξαν και αυτά σχηματισμοί ανάγκης έκφρασης και επιβολής των διαδοχικών νέων και ραγδαίων κοινωνικοοικονομικών αλλαγών του 19ου και του 1ου μισού του 20ού αιώνα που αναφέρει ο συγγραφέας και για το σχηματισμό τους δανείστηκαν στοιχεία και πρότυπα από την ελληνική, ελληνιστική και ελληνορωμαϊκή περίοδο όπως αυτά περιγράφονται στα βιβλία τέχνης, τα νομικά κ.ά. ενώ εδώ η σκυτάλη πέρασε φυσικά και αβίαστα στη λαϊκή βάση με το γούστο, το ήθος την οργάνωση και τους θεσμούς τους οποίους συστηματικά περιφρονούν και πολλαπλά καταπιέζουν…


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το στέκι της «Δράσης», Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου