Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
7/6/2019

"Ο δάσκαλος είναι το παιδί" από το Cine Δράση

Πέμπτη 13 Ιουνίου 2019, 9:00 μ.μ.

Η Κινηματογραφική Λέσχη Βριλησσίων Cine Δράση ως ελάχιστη συμβολή στο διάλογο για το είδος του σχολείου που έχουμε σήμερα ανάγκη ως πολίτες και ως χώρα, οργανώνει την Πέμπτη 13 Ιουνίου 2019, 9:00μμ, στο ΤΥΠΕΤ την προβολή της ταινίας Ο δάσκαλος είναι το παιδί, που αναφέρεται στο Μοντεσσοριανό Εκπαιδευτικό Σύστημα.

Μετά την προβολή, θα ακολουθήσει συζήτηση με εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές.

Μια ταινία για το εκπαιδευτικό σύστημα Μοντεσσόρι όπως το βιώνουν τα παιδιά ηλικίας 3-6 ετών στο αρχαιότερο γαλλικό μοντεσσοριανό σχολείο. Για ένα χρόνο, ο σκηνοθέτης και πατέρας ενός μικρού κοριτσιού ο ίδιος, έζησε με τα παιδιά, εξοικειώθηκε με το περιβάλλον τους, επιδιώκοντας να καταλάβει τον τρόπο που αυτά αναπτύσσονται σε ένα περιβάλλον αυτονομίας και αυτοεκτίμησης αξίες στις οποίες η παιδαγωγός Μαρία Μοντεσσόρι αφιέρωσε τη ζωή της.

Το Μοντεσσοριανό σύστημα αποτελεί μια μοναδική περίπτωση στην εκπαιδευτική ιστορία του δυτικού κόσμου. Αναπτύχθηκε ως μια εναλλακτική εκπαιδευτική πρόταση στις αρχές του 20ου αιώνα και σήμερα υπολογίζεται ότι περισσότερα από 22.000 σχολεία σε 110 τουλάχιστον χώρες εφαρμόζουν ένα σύστημα βασισμένο στις αρχές του Μοντεσσοριανού σχολείου και σε κάποιο βαθμό προσαρμοσμένες ώστε για να αντιστοιχούν στις ιδιαίτερες κοινωνικές και πολιτισμικές συνθήκες κάθε χώρας.

Το Μοντεσσοριανό εκπαιδευτικό σύστημα χαρακτηρίζεται από μια συνοχή η οποία δε συναντάται σε άλλα προγράμματα. Οι διδακτικές πρακτικές του αποτελούν σοφά δείγματα μιας παιδοκεντρικής παιδαγωγικής διαδικασίας και έχουν αξιοσημείωτη αποτελεσματικότητα. Οι θεωρητικές οπτικές, οι διδακτικές πρακτικές και τα εκπαιδευτικά υλικά αυτού του συστήματος έχουν επηρεάσει όλες σχεδόν τις θεωρητικές προσεγγίσεις της μάθησης και της διδασκαλίας στην παιδική ηλικία. Παρόλα αυτά, όμως, το Μοντεσσοριανό σύστημα εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως περιθωριακό, εγείρει αμφισβητήσεις και αγνοείται από όλες τις σύγχρονες προσπάθειες μεταρρύθμισης του σχολείου, ενώ ουσιαστικά δεν έχει αποτελέσει αντικείμενο εκπαιδευτικής έρευνας. Στην Ελλάδα εφαρμόστηκε το 1936 από τη Μαρία Γουδέλη αρχικά στο νηπιαγωγείο και μετά τον πόλεμο στο δημοτικό σχολείο.

Η Δρ. Μαρία Μονντεσσόρι γεννήθηκε στην Ιταλία το 1870 και υπήρξε μια από τις πρώτες γυναίκες γιατρούς. Όμως, μετά την πρωτοποριακή δουλειά της στην εκπαίδευση έγινε διεθνώς γνωστή ως εκπαιδευτικός και συνήγορος των παιδιών. Η εκπαιδευτική της μέθοδος βασίστηκε στην προσεκτική παρατήρηση των παιδιών και του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο μαθαίνουν καλύτερα. Οι παρατηρήσεις και η φιλοσοφία της, εμπνέονται από την θέση ότι ένα περιβάλλον μάθησης πρέπει ν’ αντιστοιχεί στο επίπεδο ανάπτυξης του παιδιού και είναι τόσο αληθείς σήμερα όσο ήταν και πριν από 100 και περισσότερα χρόνια. Για τα παιδιά η μοντεσσοριανή εκπαίδευση παρέχει ευκαιρίες να αναπτύξουν μια αυτόνομη προσωπικότητα, με αυτό-καθορισμό και αυτό-υπευθυνότητα.

Η Μαρία Μοντεσσόρι ήταν πάνω από όλα μια κοινωνική μεταρρυθμίστρια. Έχοντας ζήσει από κοντά την αθλιότητα δύο παγκοσμίων πολέμων και έχοντας κατανοήσει βαθύτατα τον άνθρωπο και την κοινωνία, πίστευε ότι ο μόνος δρόμος που μπορεί να εξασφαλίσει την Παγκόσμια Ειρήνη είναι η Εκπαίδευση. Δεν εννοούσε όμως μια στεγνή εκπαίδευση που στόχο έχει την μεταφορά πληροφοριών και την προετοιμασία του μαθητή για να επιτύχει στις εξετάσεις. Εννοούσε μια πολύ πιο ουσιώδη εκπαιδευτική διαδικασία που συνδέεται με την αφύπνιση της ψυχής, την αύξηση της συνειδητότητας και την κινητοποίηση ευγενικών συναισθημάτων στο παιδί και τους συνοδοιπόρους του. Αναφερόταν συγκεκριμένα σε μια εκπαίδευση για τη Ζωή, μια εκπαίδευση που θα έδινε στο παιδί τα κατάλληλα εφόδια ώστε να αγαπήσει τη γνώση, να κατανοήσει τον συνάνθρωπό του και να σεβαστεί το περιβάλλον του προκειμένου να συμβάλει και αυτό ως ενήλικας στην πρόοδο και τον πολιτισμό της ανθρωπότητας.

Η αγάπη, η κατανόηση και ο σεβασμός γίνονται για το σύστημα της έννοιες και αξίες πολύ συγκεκριμένες και απτές καθώς αυτό επιλέγει να μελετά και να ανταποκρίνεται στις φυσικές και ψυχικές ανάγκες που εκφράζει ο άνθρωπος από την στιγμή της γέννησης μέχρι την ενηλικίωση του. Όταν αυτές οι αξίες διέπουν ένα περιβάλλον είτε αυτό είναι σπίτι, σχολείο, νοσοκομείο, πανεπιστήμιο, εκκλησία τότε αυτό το περιβάλλον ευνοεί την ανάπτυξη και επιτρέπει στον άνθρωπο να εκφράσει με αξιοπρέπεια και ελευθερία το θαυμαστό εσωτερικό του δυναμικό. Τέτοιου είδους περιβάλλοντα είναι και τα μοντεσσοριανά σχολεία. Είναι χώροι που επιτρέπουν σε κάθε παιδί να λειτουργεί με το δικό του ρυθμό, χωρίς ανταγωνισμούς, αλλά με καλλιέργεια της κοινωνικής του συνείδησης. Είναι περιβάλλοντα όπου το παιδί μπορεί να μεγαλώνει με συνεργασία και σεβασμό, ήρεμα, χωρίς φωνές, απειλές και κινήσεις που τρομάζουν, με σταθερά και ξεκάθαρα όρια, μέσα στη συνέπεια, την αξιοπρέπεια, την προσφορά και την συμπόνοια. Η ανταπόκριση στις ανάγκες του παιδιού που υποδεικνύονται από την ίδια την ανάπτυξη του δημιουργεί πιο χαρούμενα παιδιά, πιο συνειδητοποιημένους ενήλικες, πιο λειτουργικές οικογένειες και συνολικά πιο ισορροπημένες κοινωνίες.


Ντοκιμαντέρ. Γαλλία, 2017. Διάρκεια: 100΄. Σκηνοθεσία: Alexandre Mourot. Φωνή: Anny Duperey.



*Το παραπάνω κείμενο βασίστηκε σε άρθρο της Ειρήνης Φαφαλιού -Εκπαιδευτική Πρωτοβουλία και στον χαιρετισμό του Δημήτρη Χασάπη, Καθηγητή Τ.Ε.Α.Π.Η, Ε.Κ.Π.Α στο Πανελλήνιο Συνέδριο με θέμα «Το Μοντεσσοριανό σύστημα εκπαίδευσης σήμερα και αύριο: προβληματισμοί και προοπτικές», Αθήνα Δεκέμβριος 2013



readers  68


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Τρίτη 25 Ιουνίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
Η πόλη παράγει σκουπίδια και θόρυβο μπολιάζοντας ανθρώπους.


Τα σχόλια σας...
Το «αλλότριο» της αλλοτρίωσής μας 9/6/2019 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Ο συγγραφέας του άρθρου τούτου μας μιλάει για το «αλλότριο», το ξένο, το απορριπτέο αν όχι το μισητό από εμάς υποτιθέμενο κράτος «μας», το από τους επάνω φυτεμένο κατά απομίμηση άλλων κρατών της Δύσης διαχρονικά επικυρίαρχων του τόπου μας από τον καιρό της παλιγγενεσίας και δώθε. Οικολόγος και πρωτεργάτης της συνοικιακής κομποστοποίησης στην πόλη μας αλλά και αρχιτέκτονας ο ίδιος, μας φέρνει σαν παράδειγμα το οικιστικό και πολεοδομικό μπάχαλο που βλέπουμε, όσοι ακόμη μπορούμε ακόμη κάτι να βλέπουμε, από την μειωμένη από τον χρόνο όραση, γύρω μας. Το κράτος αυτό αμάσητα αποδεκτό από τους ντόπιους στυλοβάτες και τα τσιράκια τους που κρατούν τα ηνία και προσπαθούν να μας το επιβάλλουν, έρχεται απ’ ευθείας σε συγκρουσιακή αντίθεση με μια γνήσια ελληνικότητα που μαρτυρούν τόσο τα διάσπαρτα μνημεία του τόπου μας αλλά και η ζωντανή μαστοροσύνη στην κληρονομημένη λαϊκή κατοικία, στους πλακόστρωτους δρόμους και σοκάκια, τις κοινές αυλές στις παλιές συνοικίες, στα παραδοσιακά χωριά και σε τμήματα των πόλεων όπου η αντιπαροχή και η αυθαίρετη δόμηση δεν επιτέλεσε ακόμη την εγκληματική της αποστολή! Μια δραστηριότητα της τελευταίας την οποία πληρώσαμε και εξακολουθούμε να πληρώνουμε με θύματα και μεγάλες υλικές καταστροφές. Παράλληλα αρχιτέκτονες ενδοτικοί σε γούστα μιας μπερδεμένης αισθητικής των πελατών τους, μηχανικοί πολλάκις οι ίδιοι αρχιτεκτονίζοντες και ενδοτικοί και αυτοί σε καρμιριές, τσιγκουνιές για εκμεταλλεύσιμο χώρο και εξοικονόμηση υλικών με σοβαρό έλλειμμα γνώσης στατικής, γίνονται συνένοχοι στο έγκλημα. Κάπως σπάνιες οι εξαιρέσεις όπως π.χ. το λαμπρό παράδειγμα του αρχιτέκτονα Άρη Κωσταντινίδη που όχι μόνο ανέδειξε και ύμνησε την ελληνικότητα της από γενιά σε γενιά δουλεμένης λαϊκής κατοικίας αλλά και σε σοβαρά έργα που ανέλαβε –πολλά από τα ξενοδοχεία «Ξενία» που σήμερα αφέθηκαν να καταρρεύσουν ή αλλοιώθηκαν βάρβαρα- μπόλιασε στην ελληνικότητα τη γνώση που απόκτησε στα ξένα, για απλότητα και λειτουργικότητα πραγματικών φωλεών ανθρώπινης ζωής. Άνισος όμως ο αγώνας. Ο ίδιος αυτοκτόνησε! Το αλλότριο κράτος με τους υπηρέτες του προσπαθεί να διεισδύσει παντού και να επιβάλλει τα «θέλει» του με τα όλα τα μέσα που διαθέτει και ελέγχει, διασπώντας και διαλύοντας τον οικιστικό και κοινωνικό ιστό σε κάθε πόλη, γειτονιά, χωριό με απομόνωση των κατοίκων και σπέρνοντας το ψέμα και τον διχασμό και στις ίδιες τις οικογένειες φυτεύοντες μύριες όσες αντιθέσεις ανάμεσά μας. Άξια η κάθε αντίσταση σ’ αυτό με την όποια συμμετοχή μας στη λύση των πολλών προβλημάτων από τα πιο απλά μέχρι και τα σύνθετα, πάνω στα οποία καθημερινά σκοντάφτουμε. Και όσο για την αλλοτρίωσή μας, αυτή είναι φυσική, αναπόφευκτη και αδιάλειπτη από γεννησιμιού μας μέχρι και την όση ζωή μας απομένει. Το πρόβλημα και όσο περνάει από το χέρι μας είναι να μπορούμε να επιλέγουμε τους αλλοτριωτές μας. Θυμάμαι τον στίχο αλλά όχι και τον ποιητή: “Τόσες χειραψίες τόσα πρόσωπα μέσα μου που πια δεν είμ’ εγώ»! Θυμάμαι όμως και τον τίτλο ενός έργου που έπαιξε κάποτε ο Γιώργος Αρμένης στο θέατρό του: «Έχω έναν Αμερικάνο στο κεφάλι μου»! Και κάποια σχετική φράση που συνηθίζουν να λένε στο χωριό μου για κάποιον που έρχεται από τα ξένα εντυπωσιασμένος και επιχειρεί άκριτα, αμάσητα και αχώνευτα μια νεωτερικότητα: “Εκεί που πήγε του κάνανε ένεση»! Τώρα όσον αφορά τα ξένα κράτη από τα οποία μας ήρθε και μας φόρεσαν ανερώτητα καπέλο το δικό μας, υπήρξαν και αυτά σχηματισμοί ανάγκης έκφρασης και επιβολής των διαδοχικών νέων και ραγδαίων κοινωνικοοικονομικών αλλαγών του 19ου και του 1ου μισού του 20ού αιώνα που αναφέρει ο συγγραφέας και για το σχηματισμό τους δανείστηκαν στοιχεία και πρότυπα από την ελληνική, ελληνιστική και ελληνορωμαϊκή περίοδο όπως αυτά περιγράφονται στα βιβλία τέχνης, τα νομικά κ.ά. ενώ εδώ η σκυτάλη πέρασε φυσικά και αβίαστα στη λαϊκή βάση με το γούστο, το ήθος την οργάνωση και τους θεσμούς τους οποίους συστηματικά περιφρονούν και πολλαπλά καταπιέζουν…


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το στέκι της «Δράσης», Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου