Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
23/11/2019

Αίγυπτος – Ισραήλ: «Και μαζί και μόνοι...»

Κινηματογραφική Γεωγραφία. 6η συνάντηση, Δευτέρα 25 Νοεμβρίου 8:00 μ.μ, Πάρνηθος 21

ΒΛΕΠΟΥΜΕ, ΣΥΖΗΤΑΜΕ, ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ από και για το ΣΙΝΕΜΑ
3ος ΧΡΟΝΟΣ

Κινηματογραφική Γεωγραφία, Συνάντηση 6η

Δευτέρα 25 Νοεμβρίου 8:00μμ, Πάρνηθος 21.
Θέμα: Αίγυπτος – Ισραήλ: «Και μαζί και μόνοι...»

Οι Ισραηλινοί κινηματογραφιστές αποτυπώνουν με προσωπικές ματιές σε μια δυναμική χώρα και μια κοινωνία σε διαρκή εξέλιξη και αναδεικνύουν, έμμεσα, την πολιτισμική, κοινωνική και πολιτική πολυμορφία τους. Παρά την παγκόσμια κατακραυγή που προκαλεί η πολιτική του Ισραήλ, ή ίσως εξαιτίας της, η σύγχρονη κινηματογραφική παραγωγή του έχει παγκόσμια απήχηση.

Οι πρώτες κινηματογραφικές εικόνες που αποτυπώνονται στη Γη του Ισραήλ αποτελούν τεκμηρίωση ιστορικών στιγμών και της νέας σιωνιστικής πραγματικότητας. Πρώτος κινηματογραφιστής μπορεί να θεωρηθεί ο Γιακόβ Μπεν-Ντοβ που ήρθε από τη Ρωσία και κατέγραψε την είσοδο του στρατηγού Άλενμπι στην Ιερουσαλήμ, τον Δεκέμβριο του 1917 καθώς και καθημερινές σκηνές στους αγροτικούς οικισμούς. Ιδρυτές, όμως, του ισραηλινού σινεμά είναι ο Νατάν Άξελροντ, ο οποίος ίδρυσε το 1927 την εταιρεία Moledet (Πατρίδα), και ο πολυτάλαντος Μπαρούκ Αγκαντάτι που ίδρυσε με τον αδελφό του την Aga Films (1929).

Γυρίστηκαν 16 ταινίες μέχρι την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, καμία κατά τη διάρκειά του και μόλις μία μετά τη λήξη του και πριν την ανακήρυξη του Κράτους του Ισραήλ. Οι πρώτες ταινίες που γυρίζονται αμέσως μετά έχουν ως θέμα τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας και τον ηρωισμό όσων συμμετείχαν σε αυτόν. Ελάχιστες ταινίες παράγονται μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '50, πριν ιδρυθούν τα στούντιο παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών στη Χερτσελία.

Το 1954 ψηφίζεται νόμος για τη στήριξη της εγχώριας παραγωγής και την επόμενη χρονιά κάνει πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσας μια ταινία-ορόσημο, Ο «Λόφος 24 δεν Απαντά» (1955), του Βρετανού Θόρολντ Ντίκινσον. Γυρισμένη στα αγγλικά, ήταν η πρώτη ισραηλινή συμμετοχή σε διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου –συγκεκριμένα στις Κάννες. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας 1960, η θεματολογία παραμένει βασικά η ίδια, όπως στα «Στύλος Φωτιάς» του Λάρι Φρις (1959) και «Ήταν Δέκα» του Μπαρούκ Ντινέρ (1961). Καθώς η ισραηλινή κοινωνία αλλάζει οι σκηνοθέτες ασχολούνται με θέματα όπως η ένταξη των μεταναστών από τις αραβικές χώρες. Ο ηρωικός τόνος εγκαταλείπεται και οι πολιτισμικές διαφορές μεταξύ Εβραίων από την Ευρώπη και Εβραίων από τις αραβικές χώρες παρουσιάζονται κυρίως σε κωμωδίες παρεξηγήσεων. Η ταινία «Μια Τρύπα στο Φεγγάρι» (1965) του Ούρι Ζοχάρ σηματοδοτεί το κίνημα της Νέας Ευαισθησίας που εμπνέεται από τα ευρωπαϊκά ρεύματα, συγκεκριμένα από τη γαλλική νουβέλ βαγκ και τον ιταλικό νεορεαλισμό. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 η κινηματογραφική θεματολογία διευρύνεται. Το εθνικό και το κοινωνικό αφήνει χώρο και για πανανθρώπινες προσωπικές ιστορίες και υπαρξιακά αδιέξοδα.

Η κινηματογραφική παραγωγή της δεκαετίας 1970 περιλαμβάνει δύο διεθνείς εμπορικές επιτυχίες: «Επιχείρηση Έντεμπε» (1977) του Μενάχεμ Γκολάν και «Γρανίτα από Λεμόνι» (1978) του Μπόαζ Ντέιβιντσον. Ένα παράδοξο αυτής της περιόδου είναι το γεγονός ότι, σε αντίθεση με άλλες χώρες, η εξάπλωση της τηλεόρασης δεν προκαλεί μείωση των εισιτηρίων του κινηματογράφου. Η δεκαετία του 1980 όμως θα δει σχετική κάμψη της ισραηλινής κινηματογραφικής βιομηχανίας. Οι κρατικές επιχορηγήσεις μειώνονται, συνέπεια μιας νέας πολιτικής στήριξης του κινηματογράφου που ευνοεί το ποιοτικό σενάριο, το ίδιο και ο αριθμός των εισιτηρίων. Λίγες ταινίες ξεχωρίζουν, αναμεσά τους το «Καλοκαίρι της Αβία» (1988) του Έλι Κοέν. Τα επόμενα χρόνια η αλλαγή της κρατικής πολιτικής φέρνει σταδιακά καρπούς. Τα προσωπικά θέματα κυριαρχούν, ενώ οι αντιήρωες και το περιθώριο εμφανίζονται στο προσκήνιο. Είναι η εποχή που ανατέλλει το άστρο του σκηνοθέτη Αμός Γκιτάι, με τις ταινίες του «Kadosh» (1999) και «Κιπούρ» (2000).

Τον 21ο αιώνα, ο ισραηλινός κινηματογράφος καταξιώνεται διεθνώς.
Οι πόροι αυξάνονται, το κοινό επανακάμπτει στις αίθουσες και οι διεθνείς διακρίσεις πολλαπλασιάζονται. Αυτό συμβαίνει ίσως επειδή η θεματολογία των πιο δημοφιλών ταινιών αμφισβητεί ευθέως την παραδοσιακή μεσοαστική ισραηλινή αφήγηση και αφορά όλο και περισσότερους θεατές. Η ηθοποιός και σκηνοθέτης Ράντι Ελκαμπέτζ («Ένας Καθυστερημένος Γάμος» [2001], «Να Νυμφευθείς» [2004], «Πένθος» [2008], «Διαζύγιο: Η Δίκη της Βιβιάν Αμσαλέμ» [2014]) καθιερώνεται ως σταρ στην Ευρώπη. Θίγονται θέματα όπως αυτό της ομοφυλοφιλίας στον στρατό στο «Yossi & Jagger» του Έιταν Φοξ (2002) και της καταδίωξης των εγκληματιών ναζί στο «Περπατώντας στο Νερό» (2004).

Ο Ζοζέφ Σεντάρ έχει δύο ταινίες υποψήφιες για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας: την αντιπολεμική «Μποφόρ» (2007) και το «Γράψε Λάθος» (2011) που ασχολείται με την ανταγωνιστική σχέση πατέρα-γιου. Δύο σημαντικές αντιπολεμικές ταινίες αυτής της περιόδου είναι η πολυβραβευμένη αυτοβιογραφική κινουμένων σχεδίων «Βαλς με τον Μπασίρ» (2008) του Άρι Φόλμαν και «Λίβανος» (2009) του Σάμουελ Μάοζ, μια ταινία που διαδραματίζεται σε ένα τανκ και η οποία κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας. Οι επιζώντες του Ολοκαυτώματος παρουσιάζονται με ευαισθησία, με τη ματιά ενός εφήβου στην ταινία «Ο Προξενητής» (2010) του Άβι Νέσερ, ενώ η μαύρη κωμωδία «Αποχαιρετιστήριο Πάρτι» (2014) των Ταλ Γκράνιτ και Σάρον Μεϊμόν καταπιάνεται με το θέμα της ευθανασίας. Το αριστοτεχνικό «Foxtrot» (2017) του Σάμουελ Μάοζ, προκάλεσε θύελλα συζητήσεων, μια απόδειξη για το πόσο ζωντανός και αυθεντικός είναι ο ισραηλινός κινηματογράφος. Σήμερα η κινηματογραφική παραγωγή του Ισραήλ είναι περισσότερο πολυσχιδής παρά ποτέ και αποτελεί τον καθρέφτη μιας κοινωνίας που ξέρει να κοιτάζει τον εαυτό της με ταλέντο, αλλά και με ειλικρίνεια.

Μεγάλο καλλιτεχνικό, αλλά και κοινωνικό-πολιτικό ενδιαφέρον για κάθε σινεφίλ παρουσιάζουν οι κινηματογραφίες χωρών που έζησαν πριν μερικά χρόνια τις εξεγέρσεις της Αραβικής Άνοιξης. Εδώ ξεχωρίζει η Αίγυπτος με ταινίες όπως το βραβευμένο στην Βενετία «Πες μου Scheherazade» του Γιόσρι Νας Αλάχ που μιλά για τα δικαιώματα των γυναικών στη χώρα και το «678» του Μοχάμεντ Ντιάμπ που ασχολείται το φαινόμενο της σεξουαλικής παρενόχλησης στο συντηρητικό αιγυπτιακό περιβάλλον.

Μία από τις πλέον αξιόλογες μορφές του αραβικού κινηματογράφου και ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες παγκοσμίως, υπήρξε ο Γιουσέφ Σαχίν που τιμήθηκε για το σύνολο του έργου του στο Φεστιβάλ των Καννών το 1997. Από τα πρώτα του βήματα το 1950- αγωνίστηκε με τόλμη κατά του αυταρχισμού και του θρησκευτικού φονταμενταλισμού. Στα έργα του καταπιάστηκε με θέματα σεξουαλικής ηθικής προκλητικό ζήτημα για την εποχή του- και κατά τη διάρκεια της καριέρας του προκάλεσε την μήνι τόσο των θρησκευτικών όσο και των πολιτικών αρχών της Αιγύπτου. Το 1994 το φιλμ «Ο Μετανάστης» απαγορεύτηκε από το δικαστήριο, ενώ η τελευταία του ταινία, «Αυτό είναι χάος», δεν ολοκληρώθηκε λόγω των προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε.

Το 2002 ο Μαρουάν Χαμέντ γύρισε την ταινία «Το μέγαρο Γιακουμπιάν» ένα σχόλιο για την Αίγυπτο και την πρόσφατη και ταραγμένη ιστορία της. Μέσα από τις εικόνες και την τεράστια πινακοθήκη των χαρακτήρων της, διαγράφονται μ' ένα έντονο δραματικό τρόπο όλες οι μεταμορφώσεις και οι κοινωνικές αλλαγές της χώρας.


readers  179


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Σάββατο 14 Δεκεμβρίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Τάσος Λειβαδίτης
Γι' αυτό σου λέω... πρέπει να βρεις έναν άλλο τρόπο να, ξεχωρίζεις τους ανθρώπους, όχι να περιμένεις την πράξη - είναι τότε αργά.


Τα σχόλια σας...
Έρχονται μισθοφόροι στα Βριλήσσια;6/12/2019 Λεωνίδας Μάρκογλου
Φύλαξη αντλιοστασίων, μάλιστα. Το πρόβλημα δεν είναι τωρινό, υπάρχει από τότε που κατασκευάστηκαν τα αντλιοστάσια. Εγώ θα μιλήσω για την δεξαμενή στην κορυφή του λόφου των Άνω Βριλησσίων. Επί διοίκησης Ιωαννίδη κάποια «καλόπαιδα» έσπασαν τον έναν από τους δύο αεραγωγούς της δεξαμενής και έριξαν μέσα στο νερό χώματα και πέτρες, με αποτέλεσμα να χρειαστεί να αδειάσει τελείως η δεξαμενή για να καθαριστεί. Και καλά αυτοί έριξαν χώμα και πέτρες, εάν κάποιος «τρελαθεί» ή θέλει να κάνει κακό μπορεί να ρίξει οτιδήποτε θελήσει και να πάμε «αδιάβαστοι» όλοι εδώ στα Άνω Βριλήσσια. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και στα άλλα αντλιοστάσια, αλλά δεν ιδρώνει το αυτί κανενός. Το πρόβλημα είναι σοβαρότατο και δεν χωράνε παιχνίδια οποιουδήποτε είδους, έχει «μαλλιάσει» η γλώσσα μας ότι η δεξαμενή χρειάζεται περίφραξη άμεσα και τοποθέτηση αγκαθωτού για να μην μπορεί κανένας να πλησιάσει. Τώρα δεν ξέρω αν θα μπουν φρουροί ή κάτι άλλο, αλλά κάτι πρέπει να γίνει ΑΜΕΣΑ.
Η σπασμένη «γραμμή του δημότη» και η διοίκηση Μανιατογιάννη2/12/2019 Λεωνίδας Μάρκογλου
Θέλω να κάνω ένα σχόλιο σχετικά με το Παροχή υπηρεσίας για την βελτιστοποίηση των διαδρομών αποκομιδής των απορριμματοφόρων» 4.960€. Δηλαδή ο διευθυντής, ο προϊστάμενος και οι τρεις επόπτες τι κάνουν; Δεν μπορούν να ρυθμίσουν τα προγράμματα των απορριμματοφόρων; Αυτή είναι η δουλειά τους.Ποιός ξέρει καλύτερα από αυτούς; Ξέρουν πόσους κάδους έχει ο κάθε δρόμος και πόσα χιλιόμετρα κάνει κάθε απορριμματοφόρο για τη συλλογή τους. Ήμαρτον δηλαδή.
Τι είδαμε στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας που έρχεται στα Βριλήσσια!30/11/2019 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Οργισμένα νιάτα! Χωρίς βαθιές αναλύσεις για τα αίτια, μέσα στους κλειστούς δρόμους, τα αδιέξοδα και τρομερά διλήμματα, απλώνουν τις αλήθειες τους στο πανί όπως τις βλέπουν, όπως τις αισθάνονται και μας πετούν στα μούτρα: Την τύφλα μας στην Παιδαγωγική (Ο καραγκιόζης). Την οδυνηρή, την αβάσταχτη απόφαση (Index). Την κατά παραχώρηση κατανόηση και συγχώρηση (Μίλα). Το τι μας περιμένει (Στο δωμάτιο, Το βάρος της θάλασσας). Την γελοιοποίησή μας μέσα σε έναν επί γης και ιδιαίτερα στην πατρίδα μας παράδεισο (Κλεονίκη). Την ευσπλαχνία τους (Chopper). Την νοσταλγική ουτοπία μιας πρωτόγονης ζωής (Καρτ ποστάλ από το τέλος του κόσμου). Τον ζαλισμένο έρωτα από το ορμονικό μαστίγωμα στην εφηβεία μέσα σ’ έναν κόσμο «λαμέ» (I am Mackenzie). Τις ικανότητές τους στο κατώφλι της νιότης (Ο Μάγκας). Ας θυμηθούμε εδώ και «Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν» του Ταρκόφσκι. Την αμοιβαία εξομολόγηση δύο θανάσιμων εχθρών από τον Κύπριο Ανδρέα Σιεηττάνη που ξέρει καλά το βαθύ πιστεύω ενός άρρωστου κομματιού του αγγλικού λαού να θεωρεί προέκταση της νησιωτικής του χώρας τις αποικίες βαφτισμένες κατά περίπτωση με διάφορα κίβδηλα ονόματα (Bόρειος Ιρλανδία, Ουαλία και Σκωτία στο Ηνωμένο Βασίλειο, Αυτοκυβέρνητες επικράτειες, Αυτόνομες αποικίες, Αποικίες του στέματος, Προτεκτοράτα κ.ά.) ομνύοντας όλες στον ίδιο βασιλιά ή βασίλισσα. Αυτό το κομμάτι ψήφισε σύσσωμο το Brexit. Tούτα τα λίγα για τα οργισμένα νιάτα, τους μικρομηκάδες στη Δράμα, από το μικρό μέρος της δουλειάς τους που είδαμε στις 21 και 22 Νοέμβρη 2019 στο ΤΥΠΕΤ. Που ίσως να μη μπαίνουν εύκολα στα γνωστά μας κουτάκια! Στις δεκαετίες ή πενταετίες που ακολουθούν με τις κατακλυσμιαίες αλλαγές που νομίζω ότι θα φέρουν, μάλλον είναι αδύνατο να προβλέψουμε την συμπεριφορά τους. Μεγάλη η συμπίεση και το μέλλον άδηλο. Πολύ άσχημο κόσμο τους παραδόσαμε…


Δημοτικές Εκλογές 2019


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το νέο στέκι της «Δράσης», Πάρνηθος 21 Βριλήσσια τηλ. 211-116-5797. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου