Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
3/9/2019

Χαιρετώντας τον Αύγουστο που φεύγει

Του Jérôme Leroy

Έκανε πολύ ζέστη την περασμένη εβδομάδα και έτσι ένα βράδυ κάθισα έξω, άνοιξα ένα μπουκάλι κρύο λευκό κρασί και είδα για χιλιοστή φορά το "Παρίσι τον Αύγουστο". Και για χιλιοστή φορά, άφησα το μελό που κρύβω μέσα μου να μιλήσει: δάκρυσα λιγάκι όταν, στο Ορλί, ο Αζναβούρ θα δει να χάνεται, πιθανώς για πάντα, η απολύτως θεϊκή μυτούλα της Σούζαν Χαμφσίρ. Νομίζω ότι όλοι γνωρίζουν την ταινία, που βασίστηκε σε ένα μυθιστόρημα του Ρενέ Φαλίς και μιλάει για τον καλοκαιρινό έρωτα ανάμεσα σε μια Αγγλίδα μοντέλο και έναν πωλητή στο τμήμα αλιείας ενός πολυκαταστήματος, που έμεινε μόνος του, όταν η οικογένειά του έφυγε για διακοπές στη θάλασσα.

Η ταινία χρονολογείται από το 65. Άρα δεν είναι μια απλή αναπαράσταση. Δίνει την ακριβή εικόνα εκείνης της εποχής. Και αυτό που είναι θλιβερό, ακόμα περισσότερο από το τέλος μιας ιστορίας αγάπης τόσο έντονης όσο και σύντομης, είναι το ότι τα πάντα τότε ήταν πιο όμορφα.

Απολύτως τα πάντα.

Πρώτα το Παρίσι, που είχε ακόμα κατοίκους. Φανταστείτε, ένας υπάλληλος πολυκαταστήματος με τρία παιδιά μπορούσε να ζει σε εκατό τετραγωνικά μέτρα, κάπου στο κέντρο της πόλης. Και είχε τα μέσα να στείλει την οικογένειά του στη θάλασσα για ένα μήνα.

Θα αντιτάξετε τις μαυρισμένες προσόψεις και τους ιδιότροπους θυρωρούς. Η απάντηση είναι ότι οι πόρτες που ανοίγουν με παρανοϊκούς κωδικούς και οι ρύποι στην ατμόσφαιρα είναι πράγματα απείρως πιο δυσάρεστα.

Άντρες και γυναίκες ήταν ντυμένοι καλύτερα. Οι γυναίκες έκαναν υπέροχα σινιόν, όπως της μητέρας μου. Τα αυτοκίνητα ήταν πιο όμορφα και ήταν και λιγότερα. Τα μπιστρό έμοιαζαν με αυτά που σήμερα μπορούν να βρεθούν μόνο σε απόμακρες επαρχιακές πόλεις, δηλαδή μπιστρό, όπου τo σημαίνον είναι ακόμα κάπως σύμφωνο με το σημαινόμενο, τότε που η Αγία Τριάδα του ελεύθερου χρόνου, όπως συνοψίζεται από έναν από τους χαρακτήρες της ταινίας, ήταν το απεριτίφ, το ιπποδρομιακό στοίχημα και το ψάρεμα με τα φιλαράκια.

Οι παλαιοβιβλιοπώλες στις όχθες του Σηκουάνα ήταν ευγενικοί και δάνειζαν βιβλία σε φίλους και καλούς πελάτες. Οι άνθρωποι προτιμούσαν να διαβάσουν παρά να παρακολουθήσουν το ένα και μόνο τηλεοπτικό κανάλι. Έκαναν ηλιοθεραπεία στις στέγες των κτιρίων μπροστά από το παράθυρο της σοφίτας. Γνώριζαν ότι οι αποστάσεις και ο χρόνος είχαν ένα νόημα, μια αλήθεια που τους επιβάλλονταν από τη σκληρή πραγματικότητα. Αυτά η πραγματικότητα ήταν απόδειξη ότι οι άνθρωποι ζούσαν ακόμα μια αληθινά ανθρώπινη ζωή.

Αν η γυναίκα που ερωτευτήκαμε γύριζε πίσω στην Αγγλία, η Αγγλία, ήταν πολύ μακριά και δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε την ιστορία στο διαδίκτυο ή στα κοινωνικά δίκτυα που είναι για τον έρωτα ότι ο ατσάλινος τεχνητός πνεύμονας για την αναπνοή. Ακόμα, το 1965, το Κ.Κ.Γ ήταν στο είκοσι πέντε τοις εκατό και ο Ντε Γκωλ Πρόεδρος. Τα βιβλία τσέπης δεν έχαναν τις σελίδες τους σε πρώτη ανάγνωση, όπως το δική μου αντίτυπο των "τριών σωματοφυλάκων", που δεν έχει χάσει ούτε ένα φύλλο, 58 χρόνια αργότερα, αν και το έχω ταξιδέψει παντού.

Έτσι, όταν το τραγούδι του Αζναβούρ έφτασε στο τέλος πήρα ένα μαντίλι, έβαλα ακόμα ένα ποτήρι λευκό κρασί και έπαιξα πάλι την ταινία. Όταν τελειώσει μάλλον θα μπω μέσα. Ο Γούντι Άλεν περιμένει με το "Πορφυρό Ρόδο του Καΐρου".





*Ο Jérôme Leroy είναι πολυβραβευμένος σύγχρονος Γάλλος συγγραφέας.

Πηγή: http://feusurlequartiergeneral.blogspot.com/

Απόδοση: Σταύρος Λάβδας


readers  514


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Δευτέρα 27 Ιανουαρίου 2020 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Ράινερ Μαρία Ρίλκε
Το ωραίο δεν είναι τίποτε άλλο παρά η Αρχή του Τρομερού.


Τα σχόλια σας...
Πορεία -εν χαρά και δημιουργία- μέσα σε έρημο!13/1/2020 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Λόγος βαθιά ελληνικός με ρίζες που πάνε πίσω δυόμισι χιλιάδες χρόνια και πλέον. Όταν σ’ αυτόν τον τόπο που σήμερα πατούμε ζούσαν και τον έκτιζαν έλληνες πολίτες με έργα, λόγια γραφτά που έμειναν και θυσίες! Και εννοούμε τους πολίτες και όχι τους ιδιώτες με την έννοια που επέζησε στη γλώσσα την αγγλική. Και να σκεφτεί κανείς πως αυτό γινότανε όχι σε τριακόσιους περίπου δήμους που αριθμούμε σήμερα αλλά πολύ περισσότερους. Πάνω από χίλιες «πόλεις – κράτη» τότε ελληνικά, όπως πρόσφατα πληροφορήθηκα από χρονογράφημα πασίγνωστου στον κόσμο δημοσιογράφου μας , που η Δημοκρατία εδώ κι’ αλλού πολλά του οφείλει… Και η συλλογικότητα μας «Δράση για μια Άλλη Πόλη» επιμένει! Κι’ αν βαδίζουμε μέσα στην έρημο κατά τον ηγήτορα μας Γιάννη Τσούσια, άλλος δρόμος σωστός και όμορφος για μας δεν υπάρχει.


Δημοτικές Εκλογές 2019


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το νέο στέκι της «Δράσης», Πάρνηθος 21 Βριλήσσια τηλ. 211-116-5797. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2020 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου