Σχόλια
Πανδημία: μια δικαιολογία για όλα;
2/12/2020

Ευχαριστούμε Δημήτρη για τα πάντα εύστοχα σχόλιά σου.

admin
Πανδημία: μια δικαιολογία για όλα;
30/11/2020

Τίθεται πράγματι θέμα κατεπείγοντος χαρακτήρα; (παρακάτω η διατύπωση στη σχετική Εγκύκλιο του ΥΠ.ΕΣ). Μετά από 7(;) μήνες που το ΔΣ αποφάσισε τη σύσταση της Διαπαραταξιακής Επιτροπής για τις διαδικασίες Διαβούλευσης; Που είναι ο περιβόητος δημόσιος διάλογος και για ποια συμμετοχή ενεργών μελών της κοινωνίας μιλάμε; Ποια είναι η στάση των υπόλοιπων δημοτικών παρατάξεων; Γιατί να μη γίνει τηλεδιάσκεψη; Γιατί όλα να γίνονται εν κρυπτώ και παραβύστω; Κύριοι και κυρίες όλων των δημοτικών παρατάξεων, αποδείξτε έμπρακτα ότι πιστεύετε στην αρχή της συμμετοχικότητας.-------- --- Αριθμός Εγκυκλίου: 40, Α.Π.: 20930/31-03-2020… Συνεδρίαση δια περιφοράς Η δια περιφοράς συνεδρίαση, ερείδεται στις διατάξεις του άρθρου 67, παρ. 5 του ν. 3852/2010, όπως τροποποιήθηκαν με τις αντίστοιχες του άρθρου 184, παρ.1, του ν. 4635/2019…. Σύμφωνα με αυτές «εφόσον ανακύπτουν θέματα κατεπείγοντος χαρακτήρα, για τα οποία είναι αναγκαία η άμεση λήψη απόφασης και βάσιμα πιθανολογείται κίνδυνος εκ της αναβολής, είναι δυνατόν, ύστερα από απόφαση του Προέδρου, οι σχετικές διαδικασίες να λαμβάνουν χώρα διά περιφοράς, με τη συμμετοχή τουλάχιστον των δύο τρίτων των μελών δημοτικού συμβουλίου.

Δημήτρης Καλαμπούκας
Ανακύκλωση: Τώρα μας φταίει (μόνον) ο κ. Πατούλης;
29/11/2020

Το άρθρο τούτο δημοσιευμένο έντυπα και σε μια φιλόξενη εφημερίδα («Αμαρυσία» της 26ης -11-2020) που έφθασε στα χέρια μου, μου έδωσε την ευκαιρία να το διαβάσω με περισσότερη ηρεμία, μαζί με τις παραπομπές του. Απαντά, υπενθυμίζει και εξηγεί την διαχρονική και αυξανόμενη ανάγκη μιας συνοικιακής κομποστοποίησης, τουλάχιστον των πράσινων απορριμμάτων (κλαδεμάτων) στην κηπούπολη μας για: 1) Την σημαντική μείωση του κόστους αποκομιδής των σκουπιδιών για όλους μας. 2) Πιθανώς νέες , δικαιολογημένες, και σταθερές στον ορατό ορίζοντα θέσεις εργασίας. 3) Περιβαλλοντολογική εκπαίδευση και επακόλουθη συνείδηση στην πράξη. 4) Παραγωγή μάλλον φθηνότερου δικού μας λιπάσματος για την φροντίδα από μια γλάστρας μέχρι και μιας συστηματικής οικολογικής καλλιέργειας. 5) Ευπρεπισμό του αστικού μας περίγυρου. Ανάγκη-αίτημα για το οποίο η κίνηση μας πρωτοπόρησε και επιμένει. Στην ίδια εφημερίδα και εφαπτόμενα, διάβασα και ένα άλλο αρθράκι αυτή την φορά του Δήμου Βριλησσίων, να μας καλεί για μια διαλογή των απορριμμάτων στην πηγή τους με ατομική ευθύνη και αυτοεκπαίδευση παίζοντας, μάλιστα και με μπόνους! Με στοιχειώδη γνώση της πραγματικότητας, εισέπραξα την έκκληση αυτή σαν ευχή! Καλή ευχή, μόνο που έχω την αίσθηση πως θα παραμείνει ευχή με μηδενική ανταπόκριση… Αλλά η «Δράση για μια Άλλη Πόλη» μιλάει για κάτι άλλο. Την πρωτοβουλία της Δημοτικής αρχής για συγκρότηση μιας επιτροπής από στελέχη και υπαλλήλους του Δήμου αλλά και άλλων με έμμισθη απασχόληση, να εργασθούν για την πραγμάτωση μιας συνοικιακής κομποστοποίησης, αρχίζοντας από τα άφθονα διαθέσιμα κλαδέματα στους κήπους, τις πρασιές, στους δρόμους και τους άλλους δημόσιους χώρους της πόλης μας Όσον αφορά την περιβαλλοντική παιδεία μας, εξακολουθώ να επιμένω πως είναι θέμα συστηματικής εκπαίδευσης από το νηπιαγωγείο μέχρι και το Γυμνάσιο με έμμεση ταυτόχρονη ενημέρωση και ανάπτυξη οικολογικής συνείδησης στους ενήλικες, από όλα τα διαθέσιμα εποπτικά μέσα.

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Δημοτική Επιτροπή Ισότητας: Ακόμη μια επιτροπή χωρίς αντίκρισμα;
21/11/2020

Καταρχάς να ομολογήσω πως διάβασα τις Αρμοδιότητες της Επιτροπής και δεν κατάλαβα τίποτα! Μια ακόμα ακαδημαϊκή πραγματεία για την πολιτική της ταυτότητας (id politics) σκέφτηκα, το πνεύμα των καιρών, που πασχίζει να χωρέσει την πραγματικότητα στα κουτάκια του πολιτικώς ορθού. Αμ το άλλο, «Έναν (1) εκπρόσωπο τοπικού γυναικείου/φεμινιστικού συλλόγου»; Έχει φεμινιστικό σύλλογο στα Βριλήσσια; Παρόλα αυτά, έχοντας λίγο χρόνο να σκοτώσω (τα καλά της καραντίνας), το έψαξα λίγο παραπάνω. Από το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο των Φύλων αντιγράφω: «Ο Δείκτης Ισότητας των Φύλων είναι μια μοναδική μέθοδος μέτρησης που παρουσιάζει την πολυπλοκότητα της ισότητας των φύλων. Αναπτύχθηκε με βάση το πλαίσιο πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και συνδράμει τους αρμόδιους φορείς στη διαχρονική παρακολούθηση της προόδου στον τομέα της ισότητας των φύλων σε ολόκληρη την ΕΕ. Ο Δείκτης Ισότητας των Φύλων αποτελείται από έξι βασικούς τομείς (εργασία, χρήματα, γνώση, χρόνος, εξουσία και υγεία)…» Πλοηγώντας στο διαδίκτυο ενημερώθηκα πως η Ελλάδα για πάνω από μια δεκαετία βρίσκεται στην τελευταία θέση στην ΕΕ σε ό,τι αφορά στην ισότητα των φύλων. Η δε εγκύκλιος που εξέδωσε το Υπουργείο Εσωτερικών αναφέρει «…με τις διατάξεις του αρ.70Α του ν.3852/2010, όπως αυτό προστέθηκε με τις διατάξεις του αρ.6 του ν.4604/2019 (με την αριθμ.1/30.1.2020 Εγκύκλιο της Γενικής Γραμματείας Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων δόθηκαν οδηγίες για την εφαρμογή των διατάξεων του ν.4604/2019), προβλέφθηκε η σύσταση σε κάθε Δήμο Δημοτικής Επιτροπής Ισότητας, ως συμβουλευτικό όργανο προς το Δημοτικό Συμβούλιο, και παράλληλα, όπως προκύπτει από την Αιτιολογική Εκθεση του ν.4604/2019, ως συνδετικός κρίκος της Γενικής Γραμματείας Οικογενειακής Πολιτικής & Ισότητας των Φύλων με την Αυτοδιοίκηση για την εφαρμογή πολιτικών ισότητας, με αποκλειστικές αρμοδιότητες απαριθμούμενες περιοριστικά.» Στο τέλος, ξαναδιάβασα την τελευταία παράγραφο του άρθρου της Δράσης. Συμφωνώ και προσθέτω: Να’ χαμε να λέγαμε και τρίγωνο καρτέρι…

Δημήτρης Καλαμπούκας
Η Βασιλική, η Ολυμπία, η Ευαγγελία, η Άρτεμις, η Κατερίνα, η Μαλαματή, η Ευφροσύνη, η Ανθή, η Χρυσούλα και η Πηνελόπη.
19/11/2020

Κάπως έτσι ανάβουν οι λαϊκές πυρκαγιές και άντε να τις σβήσουν!...

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος

Κινηματογραφική Γεωγραφία - 16η Συνάντηση: Μεγάλοι Ιάπωνες δημιουργοί

Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου , 20:15΄μμ, Πάρνηθος 21

Κινηματογραφική Γεωγραφία 3ος ΧΡΟΝΟΣ, 16η συνάντηση Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου 2020, ώρα 8:15΄μμ, Πάρνηθος 21 Ιαπωνία: μέρος 2ο Μεγάλοι Ιάπωνες δημιουργοί: Κένζι Μιζογκούτσι, Γιασουτζίρο Όζου. Κένζι Μιζογκούτσι «Χωρίς ευσπλαχνία, ο άνθρωπος είναι σαν ζώο. Ακόμη κι αν είσαι σκληρός με τον εαυτό σου, να είσαι ευσπλαχνικός με τους άλλους. Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι. Ο καθένας έχει δικαίωμα στην ευτυχία.» Με ρίζες δραματικές από τη θεατρική παράδοση των έργων «σίνπα», πάνω σε ένα είδος ταινιών εποχής, που οι Γιαπωνέζοι λένε «γκεντάι-γκέκι», επιπλέον, κοντά στο ήθος του αρχαίου ελληνικού ποιητικού δράματος, ο Κένζι Μιζογκούτσι, ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες του κινηματογράφου όλων των εποχών, δίνει στα 1954, τον «Επιστάτη Σάνσο»/Sanshô dayû λίγο πριν τον θάνατό του, ένα από τα πιο μεγαλοφυή σχόλια του σινεμά πάνω στην «εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο». Ο Μιζογκούτσι, σοσιαλιστής ο ίδιος, θεωρεί ότι μοναδική λύση στην απανθρωπία του ανθρώπου είναι η ευσπλαχνία, η οποία ωστόσο απολιθώνεται στο έργο, όπως και στην Ιστορία εν γένει, μέσα σε πράξεις ανείπωτης σκληρότητας. Η ιστορία της ταινίας τοποθετείται στο τέλος της περιόδου «Χεϊάν», στα 1185, στη φεουδαρχική Ιαπωνία. Ο σπλαχνικός κυβερνήτης μιας επαρχίας καταδικάζεται σε εξορία, γιατί προσπάθησε να προστατεύσει τους αγρότες και αντιτάχθηκε στον στρατηγό που ήθελε να τους επιστρατεύσει σε έναν από τους εμφύλιους πολέμους. Η γυναίκα του, μαζί με τα δύο μικρά παιδιά τους, ξεκινά ένα επικίνδυνο ταξίδι για να επιστρέψει στους γονείς της. Στο δρόμο τους απαγάγουν ληστές και τους πουλούν, αυτήν ως γκέισα σε πορνείο και τα παιδιά σκλάβους στο ιδιωτικό αγρόκτημα του υπουργού της Δικαιοσύνης, όπου επιστάτης είναι ο σκληρός Σάνσο. Τα παιδιά μεγαλώνουν, ώσπου ο γιος γίνεται κι αυτός ένας σκληρός βοηθός του Σάνσο. Η πάντα λυπημένη κόρη, όμως, θα καταφέρει να του θυμίσει ποιος είναι και θα τον βοηθήσει να το σκάσει. Η ίδια θα θυσιαστεί και ο αδελφός της θα καταφέρει να γίνει κυβερνήτης της επαρχίας, όπου βρίσκεται το αγρόκτημα που πριν ήταν σκλάβος. Ως κυβερνήτης πλέον, θα εκδώσει διάταγμα για την απαγόρευση της δουλείας και την απελευθέρωση των σκλάβων. Ο Σάνσο συλλαμβάνεται και οι απελευθερωμένοι σκλάβοι καίνε το αγρόκτημα. Καθώς η κόρη έχει πια πεθάνει, ο γιος θα παραιτηθεί από κυβερνήτης για να αναζητήσει τη μητέρα του, τη μοναδική επιζήσασα της οικογένειας. Τραγωδία. Η ρημαγμένη ζωή τους θυμίζει Σοφοκλή, στην «Αντιγόνη» του, ή στον «Οιδίποδα Τύραννο». Αρκεί να ξεκινήσει η ταινία, που ακόμα από τους τίτλους της σε παρασύρει στον ρυθμό αυτού του πικρού παραμυθιού, που είναι η ίδια η ζωή. Οι πολλές ανατροπές στην αφήγηση, ο λυρισμός των εικόνων του –η πρώτη δουλειά του Μιζογκούσι ήταν ζωγράφος σκηνικών στο θέατρο– ο, εσωτερικός τις πιο πολλές φορές, σπαραγμός των ηθοποιών, τα μεγάλης διάρκειας αφηγηματικά πλάνα του, στα οποία υπήρξε από τους πρώτους διδάξαντες, η καίρια χρήση της μουσικής, τα κοστούμια, η τελετουργία της μεσαιωνικής Ιαπωνίας –γειτονική κινησιολογία στον δικό μας «βυζαντινισμό»–, η ένταξη της φύσης στο δράμα, μα, το κυριότερο, το ήθος του δημιουργού, βάζουν τον θεατή σε ένα σπάνιο κόσμο συγκίνησης. Ο σκηνοθέτης παραμένει άγνωστος στο μεγάλο κοινό, παρότι οι ταινίες του ανήκουν στο λαϊκό είδος κινηματογράφου. Ο Μιζογκούτσι καταφέρνει να μιλήσει για όλα αυτά με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Είναι καλλιτέχνης, τραγωδός και ποιητής. Και για τους ποιητές όλων των εποχών είναι πάντα καίριο το «χρημάτων πάντων μέτρον άνθρωπος». Η λυδία λίθος δεν είναι το «σύστημα», αλλά ο άνθρωπος, που «χωρίς ευσπλαχνία είναι σαν ζώο». Η θυσία της γυναίκας χάριν της ζωής και η αργή επιστροφή και μετάνοια του άνδρα είναι ο δρόμος μιας απάντησης, που κάποτε θα λύσει το αίνιγμα που δένει πισθάγκωνα τον άνθρωπο στην απανθρωπία, στην εκμηδένισή του μ’ άλλα λόγια. Μόνο ένας μεγάλος σύγχρονος τραγικός μπορεί να δει τα ανθρώπινα πράγματα σ’ αυτή την ιλιγγιώδη διάσταση. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο τραγικός αυτός, στον εικοστό αιώνα, ήταν Ιάπωνας και κινηματογραφιστής, αρχαίος και σύγχρονος συνάμα. Στο μοναδικό Ουγκέτσου Μονογκατάρι, το θέμα της απληστίας και των συνεπειών του πολέμου, ξετυλίγεται πάλι μέσα από τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια. Το προσωπικό είναι το πιο πολιτικό που υπάρχει, μας λέει ο Μιζογκούτσι. Και ο έρωτας είναι η μεγαλύτερη επανάσταση. Αυτό το βλέπουμε πιο καθαρά στην ταινία Σταυρωμένοι εραστές (1954). Ο έρωτας του Μοχέι για την κυρία Οσάν –που στη μεσαιωνική Ιαπωνία τιμωρείται με σταύρωση– είναι η μεγάλη ανατροπή στο μεγάλο αυτό παγκόσμιο δράμα. Ίσως είναι ο ευγενέστερος, δυνατότερος και πιο ανατρεπτικός έρωτας που έχει ποτέ διηγηθεί το σινεμά. Όλες οι καταπιεστικές δομές της κοινωνίας γκρεμίζονται μαζί με τη σταύρωση των εραστών. Τίποτα δεν νομιμοποιείται πια. Ο Μιζογκούτσι έζησε και πέθανε το ίδιο τυραγνισμένος, σαν τους ήρωες των ταινιών του. Είναι πάμπολλες οι αυτοβιογραφικές αναφορές στο έργο του. Και είναι τόσο κοντά στα δικά μας πάθη, που αν λησμονήσει κανείς για λίγο το ιαπωνικό σκηνικό των ταινιών του, θα αισθανθεί οικεία, σα να βρίσκεται σε κάποιο δικό μας μελόδραμα. Ή κάπου σε κάποια σελίδα του Παπαδιαμάντη. Δυο τρία πράγματα για τον Γιασουτζίρο Όζου» από τον Τζιμ Τζάρμους Έχοντας επηρεαστεί βαθιά από τον Ιάπωνα δημιουργό, ο Τζιμ Τζάρμους έγραψε το 2003 το παρακάτω κείμενο στο Artforum. «Το 1984 ταξίδεψα για πρώτη φορά στην Ιαπωνία για την προώθηση της ταινίας μου «Stranger than Paradise». Πριν από εκείνο το ταξίδι είχα δώσει αρκετές συνεντεύξεις στις οποίες ανέφερα τον Γιασουτζίρο Όζου ως έναν από τους σκηνοθέτες από τους οποίους δέχτηκα την πιο βαθιά έμπνευση. Ολοκληρώνοντας αρκετές ακόμη συνεντεύξεις στο Τόκιο, αντιλήφθηκα ότι ανάμεσα στους νεότερους κριτικούς κινηματογράφου της Ιαπωνίας, ο Όζου ήταν εκείνη την στιγμή, εκτός μόδας. Οι ταινίες του ανήκαν «στην παλιά σχολή», στιλιστικά συντηρητικές και θεματικά βαριές, μεσοαστικές και για εσωτερική κατανάλωση. Όταν με ρωτούσαν για την επιρροή του έργου του στην δουλειά μου, ήταν σαν να είχα μόλις πει κάτι κραυγαλέα αντιφατικό. Αυτή η στάση απέναντι στον Όζου μου φάνηκε παράξενη, αλλά με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι δεν έχω κανένα πραγματικό ενδιαφέρον για τη μόδα, αλλά ότι από την άλλη το στιλ είναι κάτι που με αφορά ιδιαιτέρως. Όλοι οι σκηνοθέτες τελικά είναι, είτε το ξέρουν είτε όχι –κι αυτοί που δεν το ξέρουν τις περισσότερες φορές δημιουργούν ταινίες με τα πιο αδιάφορα στιλ. Η μόδα μοιάζει συνδεδεμένη με την δημοτικότητα, ενώ το στιλ είναι αδιαχώριστο από την ανθρώπινη έκφραση. Τα φιλμ του Όζου (και η δουλειά κάθε μετρ, στην πραγματικότητα), μπορεί να έρχεται και να φεύγει από τη μόδα, αλλά οι στιλιστικές τους αρετές και οι ιδιαιτερότητες είναι αμετακίνητες. Κοντά στο τέλος της πρώτης εκείνης επίσκεψής μου στην Ιαπωνία (από τότε έχω επιστρέψει οχτώ ή εννιά φορές), οι φίλοι μου Καζούκο Καγουακίτα και Χαγιάο Σιμπάτα, με πήγαν στο Καμακούρα, την πόλη έξω από το Τόκιο όπου ο Όζου έζησε και συχνά εργάστηκε κι όπου, έχουν θαφτεί οι στάχτες του. Πολύ ταιριαστά πήραμε το τρένο και από τα παράθυρά του που έτρεχαν, είδα αστικές σκεπές με φανάρια και σκοινιά με μπουγάδες, παράλληλες γραμμές τρένων και πλατφόρμες σταθμών που περνούσαν, εικόνες παράδοξα γνώριμες σε μένα, από την χρήση τους ως σημεία στίξεις στην γλώσσα του σινεμά του Όζου. Φτάνοντας στην πλατφόρμα του σταθμού, το Καμακούρα ήταν επίσης αλλόκοτα γνώριμο. Ακόμη και οι κερασιές ήταν γεμάτες με άνθη. Σε ένα μικρό μουσείο, μια έκθεση με τα προσωπικά αντικείμενα από την ζωή και την δουλειά του Όζου είχε μόλις ανοίξει – αυτός ήταν κι ο βασικός μας λόγος γι αυτό το ταξίδι στο Καμακούρα. Υπήρχαν σημειωματάρια γεμάτα με σημειώσεις, πένες μελανιού και σενάρια επίσης γεμάτα σημειώσεις και διορθώσεις στα ιαπωνικά. (Με εντυπωσίασε η συνειδητοποίηση πως το σινεμά είναι άμεσα συνδεδεμένο με την καλλιγραφία.) Η πίπα του Όζου ήταν εκεί, μαζί με πακέτα τσιγάρα, το τασάκι του και την αγαπημένη του κούπα για το τσάι, η οποία είχε την εικόνα ενός κάστανου ζωγραφισμένη στην επιφάνειά της. Το αγαπημένο του καπέλο αποτελούσε επίσης κομμάτι της έκθεσης (το αναγνώρισα από μια συγκεκριμένη φωτογραφία από τα γυρίσματά μιας ταινίας του), όπως κι ένα ζευγάρι γυαλιά. Σε μια γωνιά της έκθεσης, υπήρχε ένα τρίποδο, που είχε σχεδιάσει ο ίδιος. Είχε μόνο δύο θέσεις στις οποίες κλείδωνε το ύψος της κάμερας – το ένα περίπου τρία πόδια από το έδαφος, (περίπου το επίπεδο των ματιών ενός ανθρώπου που κάθεται σε ένα παραδοσιακό μαξιλάρι στο πάτωμα) και το άλλο περίπου ενάμιση πόδια ψηλότερα. Ο Όζου δεν είχε ανάγκη για ενναλακτικά ενδεχόμενα. Αυτοί οι περιορισμοί αντίθετα, όριζαν την ουσία του στιλ του. Στην έκθεση υπήρχαν επίσης αρκετά σχέδια από σετ που ο Όζου είχε κάνει για διάφορες σκηνές από τις ταινίες τους. Τα σετ είχαν σχεδιαστεί για το εστιακό μήκος και βάθος πεδίου, του μονού φακού που ο Όζου προτιμούσε, αυτόν των 50mm. Ξανά, οι υπόλοιποι φακοί δεν ενδιέφεραν τον Όζου και σχεδόν ποτέ δεν τους χρησιμοποιούσε. Οι κινήσεις της κάμερας, είτε ορίζοντές, είτε σε ράγες είναι σχεδόν ανύπαρκτες στο ώριμο στιλ του, όπως και τα fade, τα dissolve, ή άλλα εφέ της εικόνας. Είναι μέσα από αυτή την κομψή ηρεμία που ο Όζου πλοηγεί τις λεπτεπίλεπτες ιστορίες του γύρω από τις αναμενόμενες κορυφώσεις, τις δραματικές καμπύλες και τα οξυμένα συναισθήματα. Τίποτα δεν είναι βεβιασμένο. Το μόνο που μένει στην οθόνη είναι οι πιο μικρές λεπτομέρειες της ανθρώπινης ύπαρξης και αλληλεπίδρασης, μέσα από μια οπτική που είναι λεπτή, παρατηρητική, αφαιρετική και αγνή. Οι θεματικές στα φιλμ του Όζου –συνήθως αφορούν οικογενειακές σχέσεις και την έλλειψη επικοινωνίας- μπλέκονται με τρόπο ρευστό με το στιλ του και είναι τόσο οργανικές όσο και οι αγαπημένες του αναλογίες της φύσης: η κίνηση του φωτός, ο κύκλος της ζωής και το πέρασμα των εποχών (οι τίτλοι των ταινιών του περιλαμβάνουν τους Dreams of Youth, Days of Youth, Where Now Are the Dreams of Youth?, I Was Born, But..., Late Spring, Early Summer, Early Spring, Tokyo Twilight, Equinox Flower, Late Autumn, The End of Summer, An Autumn Afternoon). Ξανά, ο Όζου έκλινε στο να περιορίζει τις θεματικές του, όπως έκανε και με τις θέσεις της κάμερας (και τα καστ του, αφού δούλευε με τους ίδιους ηθοποιούς ξανά και ξανά). Φεύγοντας από την έκθεση με τα αντικείμενα του Όζου, βρέθηκα στο νεκροταφείο του ναού Ενγκακούτζι. Εκεί μια απλή μαύρη μαρμάρινη ταφόπλακα τιμά την ζωή αυτού του ξεχωριστού σκηνοθέτη. Δεν υπάρχει όνομα χαραγμένο πάνω της, ούτε ημερομηνία γέννησης ή θανάτου – μόνο ένα κινέζικο ιδεόγραμμά, το οποίο οι Καζούκο και Χαγιάο μου το περιέγραψαν ως mu. Μου εξήγησαν ότι το νόημα του είναι φιλοσοφικό και πνευματικό, σχεδόν αδύνατον να μεταφραστεί στα Αγγλικά. Κατά προσέγγιση μου προσέφεραν διστακτικά την μετάφραση «ο χώρος που υπάρχει ανάμεσα σε όλα τα πράγματα». Οι φίλοι μου με συμβούλεψαν να δείξω τον σεβασμό μου, γεμίζοντας μια ξύλινη κουτάλα με νερό και να την αδειάσω αργά πάνω στην ταφόπλακα. Το έκανα και είδα το καθαρό νερό να κυλά απαλά πάνω στο γωνιώδες σκαλιστό πάνω στην σκληρή επιφάνεια της πέτρας ιδεόγραμμα και μετά να απορροφάται από το έδαφος από κάτω του. Διδασκαλία: Παναγιώτης Δενδραμής, σκηνοθέτης και διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Κρήτης. Περισσότερες πληροφορίες για συμμετοχή στις συζητήσεις: www.cinedrasi.com www.drasivrilissia.gr Δηλώσεις συμμετοχής: στο τηλέφωνο 2111165797 και στην ηλεκτρονική διεύθυνση: cinedrasi2011@gmail.com

ΣΧΕΤΙΚΑ: Συμβαίνουν στην πόλη μας
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

Έβγαλε βρωμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε, είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε, στο εξής θα παίζουμε σ’ αυτό το θίασο μόνο ως φαντάσματα.

Κώστας Τριπολίτης
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter