Τρία ερωτήματα και ένα σχόλιο για την άρση ασυλίας βουλευτού

Πριν λίγες ημέρες η Βουλή ψήφισε υπέρ της άρσης ασυλίας βουλευτού του ΜέΡΑ25, με αφορμή την άσκηση σε βάρος της έγκλησης για συκοφαντική δυσφήμιση από την Ένωση Αξιωματικών Ελληνικής Αστυνομίας Κεντρικής Μακεδονίας. Η βουλευτής είχε επικαλεστεί δημοσιεύματα που ανέφεραν ότι υπάρχουν αστυνομικά όργανα που φορούν κουκούλες και ρίχνουν βόμβες μολότοφ για να διαλύσουν τις διαδηλώσεις. Επικρίθηκε επειδή επανέλαβε μέσα στη Βουλή αυτό που και πολλοί άλλοι άνθρωποι πιστεύουν. Πρώτο ερώτημα: Εάν ένας βουλευτής δεν μπορεί από το βήμα της Βουλής να πει αυτό που πιστεύει, τότε ποιος άλλος θα το τολμήσει στη συνέχεια; Ποιος π.χ. θα ισχυριστεί ότι οι φωτογραφίες που κατά καιρούς δημοσιεύονται είναι αληθινές, αφού η βουλευτής που τις επικαλέστηκε, αντιμετωπίστηκε με διώξεις; Τι άλλο δεν θα μπορεί να λέγεται στο μέλλον; Το ερώτημα είναι καίριο: Εάν σε μια πολιτεία δεν έχει δυνατότητα ελευθερίας λόγου o βουλευτής, τότε ποιος θα έχει; Και ποιος θα μπορεί στο πολιτικό πεδίο να τύχει καλύτερης αντιμετώπισης; Δεύτερο ερώτημα: Ποιος θα αποφασίζει τι επιτρέπεται να λέγεται μέσα στην Βουλή και τι όχι; Η κυβέρνηση; Ο πρωθυπουργός; Ή ο Υπουργός δημόσιας τάξης και οι στρατηγοί που επέστρεψαν στο προσκήνιο; Και τελικά, ποιος αντιδρά για λογαριασμό τίνος απέναντι στις διαπιστώσεις ενός βουλευτή; Ενοχλήθηκε ένα δευτεροβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο; Δηλαδή, αν κάποιος ισχυριστεί μέσα στη Βουλή ότι κάποιοι γιατροί παίρνουν φακελάκι ή ότι ορισμένοι εφοριακοί είναι διεφθαρμένοι, θα κινδυνεύει με άρση της ασυλίας του, επειδή θα αντιδράσει το αντίστοιχο σωματείο και θα έχει θιχτεί το καθωσπρεπικό πολιτικό σκηνικό; Από τη μια, μηχανισμοί, σωματεία, εκπρόσωποι καταγγέλλουν, και από την άλλη η δικαιοσύνη και η αστυνομία εκτελούν; Ώστε να μην μιλάει κανείς; Τρίτο ερώτημα: Μήπως το θέμα αφορά σε παραβίαση ατομικών δικαιωμάτων, μήπως είναι ζήτημα προτιμήσεων, αισθητικής; Όχι! Το ζήτημα είναι πολιτειακό! Αφορά τη δημοκρατική συγκρότηση της Πολιτείας! Και αυτό δεν είναι θέμα γούστου! Δεν νοείται εδώ μια στάση α λα καρτ, επιδοκιμάζουμε ή αποδοκιμάζουμε ανάλογα με το τι μας ταιριάζει, προς χάριν μιας ατομικιστικής θέασης της ζωής. Το επίδικο είναι: θα αρκεστούμε σε μια δημοκρατία χαμηλής έντασης, μια δημοκρατία – φαρσοκωμωδία αφρικανικού κράτους ή θα περιφρουρήσουμε την ελευθερία του λόγου και τη δημόσια σφαίρα ως κεντρικό στοιχείο μιας πολιτείας που αντιστρατεύεται τη διάλυση και το χάος; Θα υπάρξει αντίδραση απέναντι στους μηχανισμούς αποδόμησης, προς όσους αδιαφορούν για τη δημοκρατία και ενισχύουν σχέδια εκθεμελίωσης της κοινωνίας και αποκλεισμού κάθε οδού έκφρασής της; Όσα συνέβησαν πρόσφατα στη Βουλή αποτελούν σημείο ρήξης και οριοθέτησης απέναντι στον συντηρητισμό και όσους τον συνηθίζουν ή τον ανέχονται. Το δικαίωμα του βουλευτή να διατυπώνει απόψεις δεν είναι δώρο, ούτε προσφορά, είναι προϊόν κατάκτησης. Η κυβέρνηση έστειλε μήνυμα: Καθήστε καλά! Αυτό είναι το μήνυμα της νέας εποχής, που απαντάται μόνο με μια άλλη στάση, πέρα από τα εδραιωμένα. Έχουμε φτάσει στον πάτο. Η σιωπή και η παγωμάρα δεν αρκούν. Ούτε το «εμένα δεν με αφορά, έχω άλλους στόχους». Σε συνθήκες παγκόσμιας μετα-δημοκρατίας προέχει να επανέλθει στο προσκήνιο το αίτημα του διαρκούς εκδημοκρατισμού. Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων ΔΡΑΣΗ για μια Άλλη Πόλη