Φύλλα αμιάντου παρατημένα σε πολυσύχναστο πεζοδρόμιο των Βριλησσίων

Οκτώ ημέρες μετά την επίσημη ενημέρωση συνδημότη μας -μέλους της «Δράσης»- προς τις υπηρεσίες του Δήμου Βριλησσίων, ότι στο πεζοδρόμιο 25ης Μαρτίου & Αγ. Αντωνίου υπάρχουν πεταμένα μπάζα με αμίαντο, αυτά εξακολουθούν παρατημένα εκεί. Η καταγγελία ήταν ΚΑΙ τηλεφωνική ΚΑΙ γραπτή. Οι υπηρεσίες ειδοποιήθηκαν στις 24 Ιουλίου για την ύπαρξη Ελλενίτ (κυματοειδή φύλλα αμιαντοτσιμέντου) στο πεζοδρόμιο, με την επισήμανση, ότι αυτά δεν είναι σκόπιμο να παραμένουν εκτεθειμένα, γιατί είναι χαρακτηρισμένα ως «επικίνδυνα απόβλητα», τα οποία μάλιστα, σύμφωνα με οδηγία του ΥΠΕΚΑ, πρέπει να απομακρύνονται άμεσα από ειδικές εταιρίες «διαχείρισης επικινδύνων αποβλήτων και αμιάντου». (http://www.ypeka.gr/Default.aspx?tabid=439). (Δεδομένου ότι η χώρα μας, (οποία έκπληξη…), δεν έχει λύσει ακόμη το πρόβλημα της διαχείρισης του αμιάντου, του οποίου δεν επιτρέπεται η ταφή σε ΧΥΤΑ, αλλά μόνο σε ειδικούς χώρους επεξεργασίας και ταφής επικίνδυνων αποβλήτων -που βεβαίως, δεν υπάρχουν- πληρώνουμε για τη μεταφορά του στη Γερμανία (!). Έτσι, το «ξήλωμα» του αμιάντου, (κάτω από αυστηρά μέτρα προστασίας), κοστίζει 70-100 € ανά τετραγωνικό μέτρο, ενώ η μεταφορά του στους ειδικούς χώρους ταφής στη Γερμανία, 1,5€ ανά κιλό (τιμές 2012). Επισημάνθηκε ακόμη από τον συνδημότη μας προς τις δημοτικές υπηρεσίες, ότι σε περίπτωση που η αποκομιδή γίνει από συνεργεία του Δήμου, τότε οι υπάλληλοι που θα έρθουν σε επαφή με το υλικό, πρέπει να φορούν μακρυά μανίκια, μάσκες και γάντια και να μεριμνήσουν να μην ελευθερωθούν οι εξαιρετικά καρκινογόνες ίνες αμιάντου στον αέρα, αποφεύγοντας την πίεση ή το τρίψιμο του υλικού, του οποίου οι πλάκες δεν πρέπει να σπάσουν ή να ραγίσουν. (Η έκθεση σε εισπνεύσιμες ίνες αμιάντου προκαλεί πνευμονική ίνωση, μια εκφυλιστική και προοδευτική ασθένεια των πνευμόνων που μειώνει την ελαστικότητα και τη λειτουργία τους, (αμιάντωση), ένα υποχρεωτικό βήμα στην ακολουθία γεγονότων που οδηγεί τελικά σε ανάπτυξη καρκίνου των πνευμόνων. (Ενδεικτικά, θεωρείται ανησυχητική ακόμη και η επαφή πλακών Ελλενίτ με φυλλωσιές δέντρων, καθώς με την ένταση του αέρα τρίβονται και απελευθερώνουν τις ίνες αμιάντου). Το ζήτημα δεν είναι δευτερεύον, (ακόμη και στην εποχή μας, όπου το «μέτρο» του επείγοντος έχει τροποποιηθεί), ούτε είναι μόνο ζήτημα πρόληψης υγείας. Πέραν της αυτονόητης (αλλά μήπως ακόμη άγνωστης;) επικινδυνότητας που εμφανίζουν αυτά τα υλικά, εκτεθειμένα σε δημόσιο χώρο, τίθεται ζήτημα οργάνωσης των δημοτικών υπηρεσιών: Είναι σε γνώση του Δήμου οι διαδικασίες διαχείρισης ανάλογων περιστατικών; Έχει διασυνδεθεί ο Δήμος Βριλησσίων με τους αρμόδιους φορείς; Είναι πληροφορημένο το προσωπικό της Υπηρεσίας Καθαριότητας για την επικινδυνότητα αυτών των υλικών; Και τέλος πάντων, θα περιμένουμε τον παλιατζή να συλλέξει τα φύλλα αμιάντου, από την πολυσύχναστη διασταύρωση;