Σχόλια
ΣΤΕΛΙΟΣ
17/9/2022

Για έναν άκοσμο αξιακό κόσμο ανεξαρτήτου τάξεως! "Όμοιος ομοίω αεί πελάζει" ή αλλιώς "κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι".

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
14/9/2022

Έξοχη η παρέμβασή σας. Συμπληρώσατε ιδανικά το μικρό μου κείμενο και δώσατε αυτήν την διαλεκτική διάσταση της εξέλιξης του σινεμά που δεν τόνισα επαρκώς. Βεβαίως η κριτική στάση είναι σημαντικότατη, στην εξέλιξη συμμετέχουν ισότιμα δημιουργοί και θεατές. Από τη μεριά μου οφείλω να διευκρινίσω ότι δεν παίρνω θέση υπέρ των τραγικών ποιητών ή του Πλάτωνος, όπως δεν παίρνω θέση ας πούμε υπέρ της αποστασιοποίησης του Μπρεχτ. Όλες αυτές οι θέσεις και αντιθέσεις συμβάλλουν στην εξέλιξη, όπως, σε άλλη ασφαλώς κλίμακα, συμβάλλει και ο διάλογος από αυτό το βήμα. Ευχαριστώ εσάς και την Δράση για την ευκαιρία.

Γιώργος Σκιάνης
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
12/9/2022

Κύριε Σκιάνη, σας ευχαριστώ για τον σχολιασμό του σχολίου μου και με την αφορμή αυτή την έκθεση των σκέψεων σας τόσο για τον διδακτισμό της αρχαίας τραγωδίας, όσο και για τα διλήμματα που αυτή θέτει από την κυριαρχία των παθών. Τώρα, όσον αφορά για τον κορεσμό του κοινού κατά την εποχή του λαϊκού, εμπορικού κινηματογράφου που όλοι βιώσαμε με το happy end, την διαλεκτική υιοθέτηση από τον νεότερο των διλημμάτων της τραγωδίας το επακόλουθο μπέρδεμα των θεατών και την διαφαινόμενη κατ' εσάς μεταστροφή του σε έναν νέο διδακτισμό, ας ελπίσουμε ανώτερης ποιότητας, δεν θα διαφωνήσω. Θα είναι πάλι απαίτηση της διαλεκτικής πορείας του θεάματος, της τέχνης γενικότερα μέσα σε μια σύγρονη αγχώδη διαβίωση και την έλλειψη ελεύθερου χρόνου για διλήμματα και σκέψη. Η ενδυνάμωση όμως του κριτικού πνεύματος από το πλατύ κοινό, θα παραμένει πάντα σαν το μεγάλο ζητούμενο.

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
12/9/2022

Δημήτρη συμφωνώ μαζί σου: Τέσσερα χρόνια πριν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Λιγότερο σύνθετα, όχι τόσο πολύπλοκα, ούτε το ίδιο απαιτητικά. Επίσης, πράγματι, αυτή η διαπίστωση είναι δυσβάσταχτη και απογοητευτική. Αρκετοί το νιώθουμε. Παρακάτω...

Γιάννης Τσούτσιας
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
11/9/2022

Για να μπορέσει να υπάρξει ειλικρινής δημόσιος διάλογος για την Παιδεία προϋποθέτει τη συμμετοχή όλων των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας, ήτοι εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Οι τελευταίοι, που με τον ενθουσιασμό που τους χαρακτηρίζει θα μπορούσαν να ζωντανέψουν τη συζήτηση και να τη φέρουν στα πραγματικά προβλήματα που τους απασχολούν, απουσίαζαν. Οι δε γονείς (Σύλλογοι Γονέων ή απλά μέλη) για ακόμα μια φορά επιβεβαίωσαν με εκκωφαντικό θόρυβο την πλήρη αδιαφορία τους. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, παραιτημένοι, κουρασμένοι, εγκλωβισμένοι στην εσωστρέφειά τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά, απόντες. Στο πάνελ 3 διευθυντές (νηπιαγωγείου, δημοτικού, γυμνασίου, αλλά όχι λυκείου) που λίγο πολύ προσπάθησαν να παρουσιάσουν το θετικό τους έργο στο σχολείο τους, αλλά για την ταμπακιέρα, τις χρόνιες παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος, σιωπή. Έκδηλη η αμηχανία στο ερώτημα γονέα «ποιον ρόλο του μαθητή θα έπρεπε το σχολείο να προάγει περισσότερο, του υπεύθυνου πολίτη, οικογενειάρχη ή επαγγελματία;», κανένα ίχνος αυτοκριτικής από πλευράς εκπαιδευτικών (δε φέρουν εκείνοι ευθύνες;), η γνωστή εύκολη και επαναλαμβανόμενη -πλην όμως δίκαιη- κριτική απέναντι στους γονείς που δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους και τα αφήνουν ώρες στα κινητά και τα τάμπλετ. Χλιαρή συζήτηση σε ένα ακροατήριο 20 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 60! Ε, δε θα το έλεγες και εποικοδομητική κουβέντα όλο αυτό για «το σχολείο των ονείρων μας»… Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, σε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προεκλογική ομιλία της ΔΡΑΣΗΣ για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι των Βριλησσίων, ήταν προσκεκλημένοι και μίλησαν ένας φοιτητής και δύο μαθήτριες εκπρόσωποι των 15μελών των σχολείων τους. Ο φρέσκος – και ουχί ξύλινος- λόγος τους με εντυπωσίασε και ένιωσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια αισιοδοξία πως υπάρχει ελπίδα και μέλλον για την κοινωνία, όταν δίνεται βήμα στους νέους. Μετά από 4 χρόνια, και με την απόσταση που μας χωρίζει από εκείνη τη μέρα, έχω καταλήξει πως δυστυχώς επρόκειτο για ένα πυροτέχνημα, που ενδεχομένως να ξαναδούμε του χρόνου ενόψει των επικείμενων δημοτικών εκλογών. Παραφράζοντας το γνωστό ρητό, πλέον «δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι για τα χειρότερα, είμαι συμβιβασμένος»

Δημήτρης Καλαμπούκας

"Μαζί ή τίποτα" από το Cine Δράση

Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου, 20.15 στο ΤΥΠΕΤ

Γερμανία-Γαλλία. 2017. Διάρκεια: 106'. Σκηνοθεσία: Fatih Akın. Σενάριο: Fatih Akın, Hark Bohm. Πρωταγωνιστούν: Diane Kruger, Denis Moschitto, Numan Acar, Johannes Krisch, Ulrich Brandhoff, Urlich Tukur, Hanna Hilsdorf, Γιάννης Οικονομίδης, Γιούλα Μπούνταλη. Το φιλμ «Μαζί ή Τίποτα» του Γερμανού τούρκικης καταγωγής σκηνοθέτη Fatih Akın, είναι ένα δικαστικό, ψυχολογικό, βαθιά συγκινητικό δράμα με έντονες πολιτικές διαστάσεις. Αναδεικνύει την πολυμέτωπη άνοδο των εθνικιστικών και νεοναζιστικών κινημάτων στη σύγχρονη Ευρώπη της κρίσης, εκπέμπει ένα δριμύ κατηγορώ για την ποινικοποίηση της καθημερινότητας, την μη απόδοση δικαιοσύνης και την πολλαπλασιαζόμενη αδικία που μετατρέπει τη θλίψη της απώλειας σε ασυγκράτητη επιθυμία για εκδίκηση. Θέμα πολύ επίκαιρο και για τη χώρα μας όπου η Δικαιοσύνη με τις παλινωδίες της έχει κλονίσει ανεπιστρεπτί την εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι της. Άλλωστε ένα μεγάλο μέρος της ταινίας γυρίστηκε στην Αττική (Μαραθώνας, Σούνιο, Βαρυμπόμπη) και ένας σημαντικός αριθμός Ελλήνων συντελεστών δούλεψαν για την ολοκλήρωση της, ανάμεσά τους ο σκηνοθέτης Γιάννης Οικονομίδης και η Γιούλα Μπούνταλη. Ο Akın εμπνεύστηκε το σενάριο, το οποίο συνέγραψε με τον ηθοποιό, δικηγόρο και σεναριογράφο Hark Bohm, από αληθινή ιστορία: Από το 2000 ως το 2007, Γερμανοί νεοναζί μέλη της Εθνικοσοσιαλιστικής Παρανομίας (Nationalsozialistischer Untergrund-NSU) δρώντας σε όλη τη Γερμανία δολοφόνησαν οκτώ Τούρκους, έναν Έλληνα μετανάστη και μια Γερμανίδα αστυνομικό. Η αστυνομία επικέντρωσε την έρευνά της γύρω από τα θύματα και προσπάθησε να βρει το κίνητρο στα ναρκωτικά ή τον τζόγο, γεγονός που θεωρήθηκε μεγάλο σκάνδαλο. Η πίεση της ήταν τέτοια, που ακόμη και ο Τύπος και οι ίδιες οι κοινότητες των μεταναστών άρχισαν να έχουν παρόμοιες υποψίες. Στην πορεία κάποιοι ύποπτοι συνελήφθησαν αλλά στην δίκη που ακολούθησε- μια από τις μεγαλύτερες στη μεταπολεμική Γερμανία- δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη. Η πλοκή του φιλμ αναπτύσσεται γύρω από την ιστορία της Κάτια, μιας Γερμανίδας, λευκής και Άριας που, παρά τις αντιρρήσεις των δικών της, παντρεύεται τον κουρδικής καταγωγής και φυλακισμένο για διακίνηση ναρκωτικών Νούρι. Λίγα χρόνια αργότερα ο Νούρι ελευθερώνεται και το ζευγάρι μαζί με το Ρόκο, το μικρό γιο τους, προσπαθούν να φτιάξουν μια φυσιολογική ζωή, μακριά από την παρανομία. Μάλιστα η επιχείρηση που έχουν στήσει είναι έκφραση κοινωνικής μεταμέλειας και αλλαγής του τρόπου ζωής του άνδρα. Μέχρι που αυτός και ο Ρόκο βρίσκουν φρικτό θάνατο σε μια ρατσιστική βομβιστική επίθεση. Απότομα και σκληρά η ζωή της Κάτια μετατρέπεται σε μια δίχως νόημα τραγωδία. Χωρίς βοήθεια από τη μητέρα της, και αρνούμενη να συναινέσει στη μεταφορά των θυμάτων για ταφή στην Τουρκία, η νεαρή γυναίκα θα έχει μόνο τη συμπαράσταση κάποιων φίλων όσο προσπαθεί να αντέξει το σοκ και να σταθεί στα πόδια της. Αλλά η αναζήτηση των ενόχων, η προσπάθεια για την διαλεύκανση των κινήτρων, η επαμφοτερίζουσα αν όχι φιλική στάση της αστυνομίας προς τους δράστες περιπλέκουν το πένθος της Κάτια και κρατούν ανοιχτές τις πληγές της. Οι Αρχές ερευνώντας το παρελθόν του Νούρι υποψιάζονται ξεκαθάρισμα λογαριασμών: ισλαμιστές τρομοκράτες, συμμορίες, ακόμη και Αλβανούς. Τους πάντες, εκτός από τους προφανείς δράστες. Τους ρατσιστές. Ο Ντανίλο, δικηγόρος και φίλος του Νούρι, την εκπροσωπεί στη δίκη ενάντια στους βασικούς υπόπτους, ένα νεαρό ζευγάρι νεοναζί. Αν και τους ενοχοποιεί πληθώρα στοιχείων, πολλές λεπτομέρειες παραμένουν θολές και η κατάθεση ενός Έλληνα ξενοδόχου, μέλους της Χρυσής Αυγής, τους δίνει αμφισβητούμενο άλλοθι. Η απόφαση του δικαστηρίου και οι επιεικείς ποινές φέρνει την Κάτια στα άκρα. Για αυτήν δεν υπάρχει άλλη λύση από την απόδοση δικαιοσύνης. Και αφού η πολιτεία δεν μπορεί να την εξασφαλίσει εκείνη χωρίς καμιά ελπίδα και γεμάτη απόγνωση θα ψάξει να βρει τρόπους, νόμιμους ή μη, να τιμωρήσει τους ανθρώπους που ευθύνονται για τη δυστυχία της. Θύμα ανήμπορο παγιδευμένο σε έναν κύκλο βίας, κυνηγά τη λύτρωση έξω από τα σύνορα της πατρίδας της στην μακρινή Ελλάδα, καταδικασμένη να ανατροφοδοτήσει τον κύκλο αίματος ως θύτης. Συγκινητική, αιχμηρή, και επίκαιρη η ταινία του πολυβραβευμένου Fatih Akın (στο Cine-Δράση έχουμε δει τις ταινίες του «Η Άκρη του Ουρανού», «Soul kitchen», «Ο Παράδεισος δεν είναι εδώ»), αφηγείται το θέμα του με γρήγορο ρυθμό και ύφος καθηλωτικό. Η σύνδεση μιας ιστορίας απώλειας με την ξενοφοβία και την τυπολατρική στάση δικαιοσύνης και αστυνομίας απέναντι στην γκρίζα κοινωνική πραγματικότητα και κυρίως η επιλογή του να βάλει την ηρωίδα του σε ρόλο εκδικητή αφενός καθηλώνει το θεατή αφετέρου προκαλεί πολλούς προβληματισμούς για το τι μέλλει γενέσθαι αν ο μόνος τρόπος απόδοσης δικαιοσύνης είναι η αυτοδικία. Στο φιλμ πρωταγωνιστεί η Diane Kruger η οποία με μία συγκλονιστική ερμηνεία αποδίδει το ρόλο της γυναίκας που χάνει την οικογένειά της και ξεκινά ένα σκοτεινό ταξίδι. Η Kruger κυριαρχεί σε κάθε πλάνο του φιλμ και μεταδίδει την θλίψη, την οργή και τη δίψα της για δικαιοσύνη χωρίς μελοδραματισμό, σκληρά και ορμητικά, σαν μια λογική γυναίκα που δεν θέλει να καταβληθεί από μια ανεξήγητη αδικία. Εξαιρετικός ο Johannes Krisch στο ρόλο του δικηγόρου υπεράσπισης των κατηγορουμένων και απολαυστικός, ρεαλιστικός και άκρως φοβιστικός ο σκηνοθέτης Γιάννης ΟικονομίδηςΣπιρτόκουτο», «Μικρό Ψάρι»)στο ρόλο του Έλληνα χρυσαυγίτη ξενοδόχου. Η ταινία είχε συνολικά 40 υποψηφιότητες και κέρδισε 16 Διεθνή Βραβεία ανάμεσά τους την Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και το Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας για την Diane Kruger στο 70ο Φεστιβάλ Καννών (2017). Συμπεριλήφθηκε επίσης στην τελική λίστα των 9 ταινιών υποψήφιων για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας (2018). *Οι χειμερινές κινηματογραφικές προβολές του Cine-Δράση πραγματοποιούνται κάθε Πέμπτη, 8.15 το βράδυ στην αίθουσα "Ν. Εγγονόπουλος" του πάρκου "Μ. Θεοδωράκης" (ΤΥΠΕΤ), Π. Μπακογιάννη 38-42, Βριλήσσια.

ΣΧΕΤΙΚΑ: Συμβαίνουν στην πόλη μας
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

Ο χρόνος διαλύεται μέσα στη στιγμή το ελάχιστο γίνεται ο μέγιστος τύραννος. Βασανίζει ανθισμένες πληγές γεμάτες χαμόγελα και υποσχέσεις για κάτι άλλο, αυτό το άλλο είναι που ζούμε κάθε στιγμή νομίζοντας ότι ζούμε το άλλο. Όμως το άλλο δεν υπάρχει. Είμαστε εμείς η Μοίρα μας που μας λοξοκοιτάζει. Σφίγγα που ξέχασε το αίνιγμα δεν έχουμε τίποτα να λύσουμε. Δεν υπάρχει αίνιγμα δεν υπάρχει διαφυγή από τον πύρινο κύκλο του Ήλιου και του Θανάτου.

Ο χρόνος διαλύεται – Μίκης Θεοδωράκης
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter