της Λήδας Παπαγεωργίου

Και ξαφνικά το δωμάτιό σου έγινε το κέντρο του κόσμου. Το κρεβάτι το γραφείο με τα αραδιασμένα γραπτά το τασάκι με τα αποτσίγαρα και το μικρό ραδιόφωνο η μόνη σου σύνδεση με τον έξω κόσμο. Υπάρχουν στιγμές που μονολογείς πως έτσι ασκητική αξίζει να,ναι η ζωή του ποιητή. Μα καθώς είσαι σκυμμένος πάνω από τις αγαπημένες σου λέξεις θυμάσαι το χαμόγελό της νιώθεις το απαλό το χάδι στο ανέγγιχτό σου σώμα. Οι λέξεις τότε μεγαλώνουν παραμορφώνονται γίνονται αδηφάγα θεριά που θέλουν να σε κατασπαράξουν. Το δωμάτιο σε πλακώνει σχεδόν σε πνίγει. Στα αυτιά σου από το μικροσκοπικό ραδιόφωνο φτάνει η μελωδία που τραγουδούσε όταν ήταν ευτυχισμένη. Η πόρτα είναι σφαλισμένη. Το δωμάτιο είναι για σένα το κέντρο του κόσμου. Κι αυτός ο κόσμος είναι απέραντα θλιβερός και άσχημος χωρίς εκείνη. Λήδα Παπαγεωργίου