του Χρήστου Ι. Βατούσιου

Βεβαίως και είχε βεβαρημένο παρελθόν. Γεννημένος ισόθεος σε γαλανό ακρογιάλι, ένας καθ' όλα αρνητής του χαμηλού ουρανού και των βουβών κυμάτων, τράβηξε το σκοινί πέρα για πέρα - στα πέρατα του κόσμου. Δεν ήμασταν πότε πιο Ζωντανοί! Ούρλιαξε αφήνοντας πίσω του ασχημάτιστους σωρούς όρθιων πτωμάτων, να σχηματίζουν μια ατελείωτη σειρά αναμονής. Πάψατε πια την πίστη σας στο καλό, τρώγοντας μιαν άρρωστη ελπίδα για το καλλίτερο. Μα ο αετός που κουρνιάζει στον κόρφο σας, τινάζει απ' τα φτερά του τα ξέφτια της προόδου ραμφίζοντας τις μέρες σας και χαίρεται στον ουρανό τη γέννησή του. Η αδηφάγος πίστη σας στο κέρδος, η φθορά της ύπαρξης για την παραγωγή του... Όχι! Δεν ήμασταν πότε πιο Ζωντανοί! Δεν αγαπώ τους ανθρώπους, αγαπώ αυτό που τους κατατρώει. Η ιστορία των ανθρώπων, είναι η ιστορία των Αετών. ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ ΠΊΝΑΚΑΣ: Carl Bloch, Prometheus befrielse - 1864.