Σχόλια
Η αισθητική ως ζητούμενο στις παρεμβάσεις του Δήμου Βριλησσίων
20/1/2022

…Δεν ισχυρίζομαι ότι πρέπει να κοπούν οι ευκάλυπτοι. Κάθε άλλο, Αλλά, επιτρέψτε μου, θα περίμενα από τους βριλησσιώτες να επιδεικνύουν την ίδια, αν και περισσότερη ευαισθησία για την «αισθητική» κοιτώντας χαμηλά. Κοιτώντας την αισθητική των πεζοδρομίων της πολης που κατοικούν. Πεζοδρόμια που κατειλημμένα από ευκάλυπτους, πεύκα, στύλους ΟΤΕ, ΔΕΗ, κλπ, τους αναγκάζουν και κινδυνεύοντας, να περπατούν στον δρόμο — ας μη μιλήσουμε για τα άτομα με μειωμένη κινητικότητα και όραση είτε για τους τους υπέργηρους, τα παιδικά καροτσάκια, κλπ. Ας μου επιτρέψετε, για μια ακόμη φορά, να συστήσω να δοθεί προτεραιότητα στην πολιτική πίεση ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ «κοιτώντας χαμηλά». Και όταν τα «χαμηλά» βελτιωθούν για την ασφάλεια και την κινητικότητα των πολιτών, τότε, θα έλθει και η σειρά για τα «υψηλά» — αν και, η αισθητική και ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ βελτίωση των «χαμηλών» εμπεριέχει, αυτονόητα και την αισθητική των «υψηλών. …Σκεφτείτε το ΥΓ. Θα ήθελα να ξέρω σε τι διάσταση πεζοδρομιου είναι αυτοί οι 2 ευκάλυπτοι, και, εάν εξασφαλίζεται η ομαλή χρήση του πεζοδρομιου από τους πολίτες.

Σωτήρης Παπαδόπουλος
Η αισθητική ως ζητούμενο στις παρεμβάσεις του Δήμου Βριλησσίων
20/1/2022

Τη Δευτέρα το απόγευμα,κατά τις 4μ.μ. ,περπατούσα στην ''Ε. Αντιστάσεως'' .Ξαφνικά αντίκρυσα τη ''σοκαριστική'' εικόνα ενός κομμένου ευκαλύπτου!!! ΘΛΙΨΗ, ΘΥΜΌΣ, ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ, ΟΡΓΗ! Ευτυχώς, σκέφτηκα, που δεν κόψανε και το διπλανό ευκάλυπτο! Που νάξερα τι θα συμβεί την επόμενη ημέρα! Πολύ καλά κάνει η ''Δράση'', που, ''συν τοις άλλοις'' αναδεικνύει και προβάλλει τέτοια και τόσο σοβαρά θέματα! Είναι καιρός, επιτέλους, ο δήμος να σχεδιάζει τις παρεμβάσεις του στο φυσικό περιβάλλον και να μη λειτουργεί σπασμωδικά, προκειμένου να ''εξυπηρετήσει'' κάποια παράλογη απαίτηση του όποιου δημότη! Στόχος του δήμου πρέπει να είναι , διαχρονικά, η βελτίωση της ποιότητας της ζωής των δημοτών με ενημέρωση και ευαισθητοποίηση! ΟΙ πολίτες να ενεργοποιηθούν και να συμβάλλουν σε μια κοινή προσπάθεια!!!

Τάκης Μάτσας [Η αισθητική ως ζητούμενο ...]
Με τους εργαζόμενους, τους κατοίκους, για τα παιδιά!
13/1/2022

Μια απεργία σε ένα Νοσοκομείο Παίδων δεν γίνεται για ψύλλου πήδημα.!Δεν το συνηθίζουν. Η κήρυξή της σημαίνει ότι οι λειτουργοί της υγείας, με τις γνωστές σε όλους μας απαράδεκτες ελλείψεις σε έμψυχη στελέχωση και υλικό, έχουν φτάσει στο απροχώρητο! Τόσο οι δημοτικές αρχές των όμορων δήμων όσο και όλοι οι πολίτες τους, οφείλουν να συμπαρασταθούν με κάθε τρόπο. Η υγεία και κυρίως των παιδιών μας, του υποσχόμενου "αύριο", πάν' απ' όλα!

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Το Νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο
13/1/2022

Αγαπητέ κύριε Θωμάκο, Έχετε δίκιο ως προς την παρότρυνση σας σχετικά με την ενδοσκόπηση. Όπως σε όλα τα πράγματα στη ζωή, απαιτείται η καλλιέργεια ενός πνεύματος ισορροπίας μέσω της κοινωνικότητας, της εξωστρέφειας, της καλλιτεχνικής έκφρασης, της διασκέδασης ώστε να είναι η εξωστρέφεια γόνιμη και αποδοτική για τη ζωή του ανθρώπου και όχι αυτοκαταστροφική. Επίσης στη θεραπευτικη διαδικασία παροτρύνουμε τον άνθρωπο να ενδοσκοπεί υποστηριζόμενος από ένα συνεκτικό και συνάμα συμπονετικό επιστημονικό πλαίσιο, ώστε να λαμβάνει ωφέλεια, εμπιστοσυνη και ασφάλεια. Μια τελευταία μου σκέψη να βλέπουμε τη διασκέδαση σαν μια αυθόρμητη, πηγαία ανθρώπινη ανάγκη και όχι προκάλυμμα για να διασκορπίζουμε τον βαθύτερο εαυτό μας (διά + σκεδάννυμι) ώστε να αποφεύγουμε να μάθουμε και να εξελιχθούμε μέσα από τις ωδίνες και τα προσωπικά μας αδιέξοδα.

Μαριάννα Χρυσικακου
Για την μερική εφαρμογή κυκλοφορικών ρυθμίσεων που προβλέπονται από το ΣΒΑΚ
2/1/2022

[2/2]…Προσωπικά, θα ήθελα να εξεταστεί η περίπτωση του Δήμου Χαϊδαρίου, όπου εδώ και μερικούς μήνες έχει υλοποιήσει, σε συνεργασία με τον ΟΑΣΑ, το πιλοτικό πρόγραμμα smart bus, στο οποίο οι κάτοικοι κάνουν κράτηση θέσης σε άμεσο χρόνο, μέσω της εφαρμογής από κινητό τηλέφωνο. -www.cnn.gr/ellada/story/284390/oasa-xiliades-online-kratiseis-theseon-se-leoforeia-meso-toy-smartbus

Δημήτρης Καλαμπούκας

Σαν σήμερα, πριν 10 χρόνια, η πρώτη συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος...

του Γιώργου Παπαϊωάννου *

Για τις «πλατείες» και τους «αγανακτισμένους» δεν θα γίνουν πολλά αφιερώματα, δημοσιεύματα και ποστ. Δεν πολυάρεσαν τότε, και πολύ περισσότερο σήμερα. Φυσικά στο πολιτικό προσωπικό από αριστερά μέχρι δεξιά και όχι μόνο σε αυτό. Το πολύ-πολύ κάπου να διαβάσουμε ότι απογείωσαν τον λαϊκισμό ή τον εθνολαϊκισμό, ότι γέννησαν το «αβγό του φιδιού», ότι έφεραν τον Συριζα, ότι αποπροσανατόλισαν, ότι, ότι, ότι... Η αλήθεια είναι τόσο μακριά από αυτά που δεν έχει και πολύ νόημα να την επικαλεστεί κανείς εν θερμώ. Ας μείνουμε μόνο σε δυο τρία γεγονότα: Τον Απρίλιο του 2010 ο ΓΑΠ στο Καστελόριζο, μετά έρχεται το πρώτο Μνημόνιο. Πρώτο σοκ και αντιδράσεις, απεργίες κ.λπ. Αυτές σιγά σιγά φθίνουν και το καλοκαίρι βρίσκονται στο ναδίρ. Τον Δεκέμβριο του 2010 γίνεται μια απεργία με κάποια διαφορετικά δείγματα, και μετά ακόμα μία που επιβεβαιώνει τα αδιέξοδα. Κόμματα και συνδικάτα δεν πείθουν με τίποτα ότι μπορούν κάτι να αλλάξουν. Είναι φανερό ότι κάτι διαφορετικό χρειάζεται. Ενδεικτικά, από αρχές Μαΐου πρώτο θέμα στην ειδησεογραφία είναι τα επεισόδια εναντίον ξένων στην Αχαρνών μετά από μια δολοφονία Έλληνα (για την ιστορία, εκεί βρίσκεται η Χ.Α. και εκεί θα παραμείνει και όχι στο Σύνταγμα, το οποίο από την πρώτη στιγμή το καταδίκασε ανοιχτά). Και ξαφνικά, την Τετάρτη 25 Μαΐου του 2011 ξεκινούν οι «πλατείες» μετά από μια αυθόρμητη πρωτοβουλία στο facebook. Υπολογίζεται ότι μέσα στον επόμενο ενάμιση μήνα, περίπου 2 εκατομμύρια άνθρωποι κινήθηκαν. Καθημερινά και με κάποιες Κυριακές κορύφωσης. Σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας, ακόμα και σε μικρές κωμοπόλεις που δεν είχαν ξαναδεί ποτέ κάποια κινητοποίηση. Οι «πρωτοπορίες» από την πρώτη στιγμή αποστρέφονται τις πλατείες. Τις θεωρούν πολύ αυθόρμητες, με χαμηλό πολιτικό λόγο, χωρίς ταξικότητα και άλλα τέτοια. Η αλήθεια είναι ότι το «αυθόρμητο», απαλλαγμένο από κολλήματα και συνήθειες, θα θέσει και θα αγγίξει πολύ σημαντικότερα θέματα που ήταν επίκαιρα και κρίσιμα αλλά αδυνατούσε να τα συλλάβει το υποτιθέμενο «συνειδητό». Η Ελλάδα βρίσκεται ξαφνικά στο κέντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος. Είχαν προηγηθεί βέβαια γεγονότα όπως της Αιγύπτου και της Ισπανίας. Οι πλατείες τρομάζουν το πολιτικό σύστημα, αλλά και τις Βρυξέλλες, και οδηγούν σε αντιδράσεις, ελιγμούς και αναδιπλώσεις. Ο απόηχός τους δεν σταματά και έτσι αργότερα έχουμε εκπαραθύρωση ΓΑΠ, κυβέρνηση Παπαδήμου, κατάρρευση Πασοκ, νέα κόμματα κ.λπ. (για όσους θυμούνται, η Ν.Δ. μια χαρά έπαιξε κι εκείνη με το «αντιμνημονιακό» και ουκ ολίγες κωλοτούμπες έκανε, δεν ήταν μόνο ο Συριζα). Το ποιοι προσπάθησαν να τις αξιοποιήσουν και πώς είναι ένα άλλο κεφάλαιο, όπως και τα δικά τους αντικειμενικά ή άλλα όρια. Μπορούμε όμως με σιγουριά να πούμε ότι μέσα από αυτό τον δρόμο, εκατοντάδες χιλιάδες βρήκαν τρόπους έκφρασης και πολιτικοποίησης, σκέφτηκαν, συναντήθηκαν, άκουσαν και μίλησαν. Βγήκαν από τη θέση του σκέτου ψηφοφόρου, μέλους ή οπαδού, του κομπάρσου στις εξελίξεις. Μην κοροϊδευόμαστε, αυτό –και όχι κάποιες «ακρότητες»– είναι που εκνευρίζει τόσους πολλούς ακόμα και σήμερα. Και πού κατέληξαν, τι απέγιναν όλοι αυτοί τελικά; Όπου μπόρεσαν, όπου καταλάβαιναν και όπου οδηγήθηκαν, με όσες διαθέσιμες επιλογές βρέθηκαν μπροστά τους και με όσες δεν ανακαλύφθηκαν ή στην πορεία ακυρώθηκαν, ας μη μιλάμε για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου. Από μια άποψη, η «κανονικότητα» που επισφραγίστηκε αρκετά αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 2015, σήμαινε να τελειώνουμε με το «πνεύμα της πλατείας». Το διαζύγιο αυτό αποτέλεσε διαβατήριο για κόμματα και κάθε είδους προσωπικότητες. Ακαδημαϊκές, πολιτικές, καλλιτεχνικές, δημοσιογραφικές, διαδικτυακές κ.λπ. Οι πλατείες κάνουν τζιζ γιατί εξέφρασαν με τον τρόπο τους κάτι σχεδόν καθολικό την περίοδο που εκτυλίχθηκαν. Σήμερα τα «καθολικά» βρωμάνε λαϊκισμό, της μόδας είναι οι ατομικοποιημένες εκδοχές και οι μερικές ταυτότητες. Όσο πιο ατομικές και μερικές, ακόμα καλύτερα. Οτιδήποτε παραπέμπει σε κάποια περιεκτικότερη ταυτότητα ή μεγαλύτερη αφήγηση, στο πυρ το εξώτερον. Σε αυτό ομονοούν τα πιο (φαινομενικά) διαφορετικά ή αντίθετα στρατόπεδα. Οι πλατείες αντιμετωπίζονται μυωπικά, τεμαχίζονται σε πάνω και κάτω, φορτώνονται πράγματα τα οποία δεν θα μπορούσαν να σηκώσουν, προσαρμόζονται σε προκρούστειες κλίνες κάθε είδους, δαιμονοποιούνται ή και καλλωπίζονται. Για μια περίοδο χρησιμοποιήθηκαν σαν ταμπέλες ή σημαία ευκαιρίας, σήμερα μοιάζουν ντεμοντέ και εκτός εποχής. Και από μια άποψη είναι, αφού κάθε χρονιά έχει τα σταφύλια της. Αλλά μην τρελαθούμε, τα «φετινά» καμιά φορά είναι πολύ ξινότερα από τα περσινά. Μακριά από επετειακές φανφάρες, για μια φορά ακόμα «το χρώμα της θεωρίας είναι γκρίζο, πράσινο είναι φίλε μου το δέντρο της ζωής». Ας «κρατήσουμε» αυτό, μερικά συμπεράσματα που μπορεί αρκετοί να βγάλαμε και σίγουρα μερικά γεγονότα που πολλοί ζήσαμε. Και, μακριά από κάθε νοσταλγική διάθεση, τη θέληση να βλέπει κανείς τι γίνεται γύρω του, να κοιτάει κριτικά το παρελθόν και τον εαυτό του, να αλλάζει όσο μπορεί. Από τη σελίδα του Giorgos Papaioannou στο fb. * O Γιώργος Παπαϊωάννου είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Δρόμος της Αριστεράς»

ΣΧΕΤΙΚΑ: Άρθρα
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

Βαδίζοντας προς το μέλλον επιστρέφουμε στο παρελθόν. Έτσι σιγά σιγά - ανυποψίαστα - Ανταμωνόμαστε.

ΧΡΉΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΎΣΙΟΣ
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter