Σχόλια
ΣΤΕΛΙΟΣ
17/9/2022

Για έναν άκοσμο αξιακό κόσμο ανεξαρτήτου τάξεως! "Όμοιος ομοίω αεί πελάζει" ή αλλιώς "κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι".

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
14/9/2022

Έξοχη η παρέμβασή σας. Συμπληρώσατε ιδανικά το μικρό μου κείμενο και δώσατε αυτήν την διαλεκτική διάσταση της εξέλιξης του σινεμά που δεν τόνισα επαρκώς. Βεβαίως η κριτική στάση είναι σημαντικότατη, στην εξέλιξη συμμετέχουν ισότιμα δημιουργοί και θεατές. Από τη μεριά μου οφείλω να διευκρινίσω ότι δεν παίρνω θέση υπέρ των τραγικών ποιητών ή του Πλάτωνος, όπως δεν παίρνω θέση ας πούμε υπέρ της αποστασιοποίησης του Μπρεχτ. Όλες αυτές οι θέσεις και αντιθέσεις συμβάλλουν στην εξέλιξη, όπως, σε άλλη ασφαλώς κλίμακα, συμβάλλει και ο διάλογος από αυτό το βήμα. Ευχαριστώ εσάς και την Δράση για την ευκαιρία.

Γιώργος Σκιάνης
H επίδραση της Τραγωδίας στο σινεμά και την τηλεόραση
12/9/2022

Κύριε Σκιάνη, σας ευχαριστώ για τον σχολιασμό του σχολίου μου και με την αφορμή αυτή την έκθεση των σκέψεων σας τόσο για τον διδακτισμό της αρχαίας τραγωδίας, όσο και για τα διλήμματα που αυτή θέτει από την κυριαρχία των παθών. Τώρα, όσον αφορά για τον κορεσμό του κοινού κατά την εποχή του λαϊκού, εμπορικού κινηματογράφου που όλοι βιώσαμε με το happy end, την διαλεκτική υιοθέτηση από τον νεότερο των διλημμάτων της τραγωδίας το επακόλουθο μπέρδεμα των θεατών και την διαφαινόμενη κατ' εσάς μεταστροφή του σε έναν νέο διδακτισμό, ας ελπίσουμε ανώτερης ποιότητας, δεν θα διαφωνήσω. Θα είναι πάλι απαίτηση της διαλεκτικής πορείας του θεάματος, της τέχνης γενικότερα μέσα σε μια σύγρονη αγχώδη διαβίωση και την έλλειψη ελεύθερου χρόνου για διλήμματα και σκέψη. Η ενδυνάμωση όμως του κριτικού πνεύματος από το πλατύ κοινό, θα παραμένει πάντα σαν το μεγάλο ζητούμενο.

Μπαμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
12/9/2022

Δημήτρη συμφωνώ μαζί σου: Τέσσερα χρόνια πριν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Λιγότερο σύνθετα, όχι τόσο πολύπλοκα, ούτε το ίδιο απαιτητικά. Επίσης, πράγματι, αυτή η διαπίστωση είναι δυσβάσταχτη και απογοητευτική. Αρκετοί το νιώθουμε. Παρακάτω...

Γιάννης Τσούτσιας
«Παιδεία 2022»: Η τελευταία καλοκαιρινή προβολή αφιερωμένη στα σχολεία μας.
11/9/2022

Για να μπορέσει να υπάρξει ειλικρινής δημόσιος διάλογος για την Παιδεία προϋποθέτει τη συμμετοχή όλων των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας, ήτοι εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Οι τελευταίοι, που με τον ενθουσιασμό που τους χαρακτηρίζει θα μπορούσαν να ζωντανέψουν τη συζήτηση και να τη φέρουν στα πραγματικά προβλήματα που τους απασχολούν, απουσίαζαν. Οι δε γονείς (Σύλλογοι Γονέων ή απλά μέλη) για ακόμα μια φορά επιβεβαίωσαν με εκκωφαντικό θόρυβο την πλήρη αδιαφορία τους. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, παραιτημένοι, κουρασμένοι, εγκλωβισμένοι στην εσωστρέφειά τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά, απόντες. Στο πάνελ 3 διευθυντές (νηπιαγωγείου, δημοτικού, γυμνασίου, αλλά όχι λυκείου) που λίγο πολύ προσπάθησαν να παρουσιάσουν το θετικό τους έργο στο σχολείο τους, αλλά για την ταμπακιέρα, τις χρόνιες παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος, σιωπή. Έκδηλη η αμηχανία στο ερώτημα γονέα «ποιον ρόλο του μαθητή θα έπρεπε το σχολείο να προάγει περισσότερο, του υπεύθυνου πολίτη, οικογενειάρχη ή επαγγελματία;», κανένα ίχνος αυτοκριτικής από πλευράς εκπαιδευτικών (δε φέρουν εκείνοι ευθύνες;), η γνωστή εύκολη και επαναλαμβανόμενη -πλην όμως δίκαιη- κριτική απέναντι στους γονείς που δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους και τα αφήνουν ώρες στα κινητά και τα τάμπλετ. Χλιαρή συζήτηση σε ένα ακροατήριο 20 ατόμων με μέσο όρο ηλικίας τα 60! Ε, δε θα το έλεγες και εποικοδομητική κουβέντα όλο αυτό για «το σχολείο των ονείρων μας»… Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, σε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα προεκλογική ομιλία της ΔΡΑΣΗΣ για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι των Βριλησσίων, ήταν προσκεκλημένοι και μίλησαν ένας φοιτητής και δύο μαθήτριες εκπρόσωποι των 15μελών των σχολείων τους. Ο φρέσκος – και ουχί ξύλινος- λόγος τους με εντυπωσίασε και ένιωσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια αισιοδοξία πως υπάρχει ελπίδα και μέλλον για την κοινωνία, όταν δίνεται βήμα στους νέους. Μετά από 4 χρόνια, και με την απόσταση που μας χωρίζει από εκείνη τη μέρα, έχω καταλήξει πως δυστυχώς επρόκειτο για ένα πυροτέχνημα, που ενδεχομένως να ξαναδούμε του χρόνου ενόψει των επικείμενων δημοτικών εκλογών. Παραφράζοντας το γνωστό ρητό, πλέον «δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι για τα χειρότερα, είμαι συμβιβασμένος»

Δημήτρης Καλαμπούκας

4 ταινίες μικρού μήκους για την παγκόσμια ημέρα εξάλειψης της βίας κατά των γυναικών

Από το Φεστιβάλ Δράμας και το Cine Δράση. Πέμπτη 25 Νοεμβρίου, 8:15μμ, ΤΥΠΕΤ

Με αφορμή την Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, καθώς και τα ανησυχητικά αυξανόμενα στην διάρκεια της πανδημίας κρούσματα περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας σε όλο τον κόσμο και την χώρα μας το Cine Δράση σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Δράμας προγραμμάτισε για την Πέμπτη 25 Νοεμβρίου την προβολή 4 ταινιών μικρού μήκους σχετικές με το θέμα. Βλέπουμε λοιπόν ταινίες και συζητάμε. Μαζί μας η Σοφία Γεωργιάδου, Γενική Συντονίστρια του Φεστιβάλ Δράμας. Το 1949 στον Άγιο Δομίνικο, μία γυναίκα, η Μινέρβα Μιραμπάλ, λέει «όχι» στη σεξουαλική επίθεση του δικτάτορα Τρουχίγιο, τον χαστουκίζει και φεύγει. Μαζί με τις αδερφές της θα γίνουν σύντομα το σύμβολο του αντιδικτατορικού και φεμινιστικού αγώνα, ηγούμενες ενός ολόκληρου κινήματος για την ανατροπή του τυράννου. Στις 25 Νοεμβρίου του 1960, το καθεστώς του Τρουχίγιο βασανίζει και δολοφονεί τις τρεις αδερφές Μιραμπάλ ή αλλιώς τις «Πεταλούδες» (Las Mariposas), υπογράφοντας ταυτόχρονα και την κατάρρευση του. Στη μνήμη των «τριών αδερφών που ανέτρεψαν μία δικτατορία», η 25η Νοεμβρίου ανακηρύχθηκε το 1999 ως η Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών. Βρισκόμαστε στο 2021 και η βία όχι μόνον δεν έχει εξαλειφθεί, αλλά δυναμώνει. Ο όρος «βία κατά των γυναικών» περιλαμβάνει κάθε πράξη βίας που έχει ως αποτέλεσμα ή είναι δυνατό να έχει ως αποτέλεσμα, την σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική βλάβη ή πόνο για τις γυναίκες, όπως επίσης και τις απειλές τέτοιων πράξεων, τον εξαναγκασμό ή την αυθαίρετη στέρηση της ελευθερίας στην δημόσια ή την ιδιωτική ζωή. Σύμφωνα με έρευνα του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, μία στις τρεις γυναίκες έχει υποστεί σωματική βία, σεξουαλική βία, ή και τις δύο μορφές από την ηλικία των 15 ετών και έπειτα. Το 55% των γυναικών έχουν βρεθεί αντιμέτωπες με μία ή περισσότερες μορφές σεξουαλικής παρενόχλησης, το 11% έχει υποστεί ψηφιακή παρενόχληση, μία στις είκοσι γυναίκες έχει βιαστεί. Σύμφωνα με την Διεθνή Αμνηστία, σε όλον τον κόσμο, οι κλήσεις από γυναίκες που βρίσκονται σε κίνδυνο έχουν αυξηθεί ανησυχητικά στη διάρκεια της καραντίνας και των άλλων περιοριστικών μέτρων, τα οποία ανάγκασαν πολλές γυναίκες να παραμείνουν παγιδευμένες στο ίδιο σπίτι με τους κακοποιητές τους ή δεν τους επέτρεψαν να έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες στήριξης και ασφάλειας. Τα στοιχεία για την Ελλάδα μαρτυρούν ότι το 68% των γυναικών που υπέστησαν ενδοοικογενειακή κακοποίηση είναι έγγαμες, το 70% των θυμάτων είναι δευτεροβάθμιας, ανώτερης ή ανώτατης εκπαίδευσης και την ίδια μόρφωση έχουν πάνω από το 50% των δραστών. Το 16% των γυναικών που απευθύνονται σε Συμβουλευτικά Κέντρα είναι αλλοδαπές. Παρά τα όποια βήματα έχουν γίνει για την προστασία των γυναικών, από την έμφυλη βία εντούτοις, όπως καταγγέλλουν γυναικείες οργανώσεις, η νομοθεσία στην χώρα μας παραμένει ελλιπής. Επιπλέον εξακολουθούν να κυριαρχούν οι στερεότυπες συμπεριφορές απέναντι στις κακοποιημένες γυναίκες τόσο στην κοινωνία όσο και στους πολιτειακούς θεσμούς: αστυνομία, δικαστήρια κλπ. Τα όποια μέτρα περιορίζονται στην καταστολή και όχι την πρόληψη, ενώ οι δομές και οι υπηρεσίες ενημέρωσης, ψυχοκοινωνικής στήριξης, νομικής συμβουλευτικής αλλά και ασφαλούς διαμονής των θυμάτων είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Οι ταινίες του αφιερώματος Every Sunday Ντοκιμαντέρ, 24΄, 2020. Σκηνοθεσία: Καίτη Παπαδήμα Μια ομάδα Φιλιππινέζων οικιακών εργατριών στην Κύπρο προετοιμάζουν έναν διαγωνισμό ομορφιάς, επαναπροσδιορίζοντας παράλληλα τη θέση τους στην κυπριακή κοινωνία. Στο μεταξύ, η αποκάλυψη της δράσης ενός κατά συρροή δολοφόνου με θύματα ξένες εργάτριες, προκαλεί τις αντιδράσεις της Φιλιππινέζικης κοινότητας. Fake news Μυθοπλασία, 15΄, 2018. Σκηνοθεσία: Δημήτρης Κατσιμίρης. Πρωταγωνιστεί η Λένα Κιτσοπούλου. Μια YouTuber και ο συνεργάτης της σχεδιάζουν να σκηνοθετήσουν το βιασμό μιας κοπέλας από δύο μαύρους. Στόχος τους είναι να αυξήσουν τους συνδρομητές στο κανάλι τους. Την ημέρα του γυρίσματος, όμως, τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως αρχικά είχαν υπολογίσει. Testing Greta Έλληνες του κόσμου/Greeks of the World, Μυθοπλασία, 11΄, 2017. Σκηνοθεσία: Abbie Lucas. Mια ασυνήθιστη, γεμάτη ανατροπές ιστορία ενδοοικογενειακής βίας, ειπωμένη με έναν ιδιαίτερο και ανατρεπτικό τρόπο. Έχοντας στοιχεία τόσο κωμικά όσο και τραγικά, αφηγείται την περίπτωση μιας δυναμικής γυναίκας που στιγμιαία σπάει, αποκαλύπτοντας τη φρικτή αλήθεια της ιδιωτικής της ζωής, πριν ξαναφορέσει την λαμπερή μάσκα της. H ταινία είναι αφιερωμένη σε όλες τις γυναίκες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν υπάρξει σιωπηλά θύματα κακοποίησης. The noir project Μυθοπλασία, 26΄, 2014. Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Βαρδαρινός O 16χρονος Ιάκωβος αποφασίζει να σώσει τη μητέρα του, από τα νύχια του μέθυσου, χαρτοπαίχτη πατέρα του, που την κακοποιεί συστηματικά. Οι σκηνοθέτες Η Καίτη Παπαδήμα είναι σκηνοθέτης από την Κύπρο. Σπούδασε Καλές Τέχνες και Ντοκιμαντέρ και το 2012 ξεκίνησε να δουλεύει με την εταιρία παραγωγής Intrepid Cinema στο πολυβραβευμένο ντοκιμαντέρ The Islands and the Whales. Η δουλειά της έχει προβληθεί σε Κύπρο, Ελλάδα, Η.Β., ΗΠΑ και Μεξικό. Ο Δημήτρης Κατσιμίρης, γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρόδο. Έχει σπουδάσει και ασκήσει το επάγγελμα του κοινωνικού λειτουργού. Τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως συγγραφέας και σκηνοθέτης στο θέατρο και στον κινηματογράφο. Έχει γράψει δύο θεατρικά έργα και έχει σκηνοθετήσει δύο βραβευμένες μικρού μήκους ταινίες. Η Abbie Lucas είναι σκηνοθέτης θεάτρου και κινηματογράφου. Οι πρόσφατες δουλειές της περιλαμβάνουν: Μια ασπρόμαυρη διαδικτυακή σειρά, "A Quick Fortune", η οποία προβλήθηκε σε φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο, μεταξύ των οποὶων το Raindance στο Λονδίνο. Μια κωμωδία, "Wrong Direction", με επὶσημη συμμετοχὴ στo London Independent Film Festival του Λονδίνου και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Carmarthen Bay (BAFTA Cymru qualifying). Μια νέα σειρά σκετς κωμωδίας που ονομάζεται "12 Sketches in a London House". Ο Γρηγόρης Βαρδαρινός είναι ανερχόμενος νέος σκηνοθέτης, απόφοιτος του Edinburgh College of Art με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση. Η διπλωματική του μικρού μήκους μαύρη κωμωδία «Talking Piranhas» κέρδισε τις εντυπώσεις διεθνώς ξεκινώντας την φεστιβαλική της πορεία με μια υποψηφιότητα για BAFTA Scotland New Talent Award 2010 in Fiction, και ολοκληρώνοντας την με την απονομή του Golden Panda Award for Most Innovative Film 2011 Sichuan Film Festival, China. Καινοτομεί για άλλη μία φορά συνδυάζοντας το φιλμ νουάρ με το animation στην νέα του ταινία, «The Noir Project». Έχει σκηνοθετήσει δύο δημιουργικά ντοκιμαντέρ για λογαριασμό της ΕΡΤ, το "Μεχμέτ" της σειράς "Εκτός των τειχών" και το "Κρίτων ο Ακροβάτης" για τον πρώτο Έλληνα ακροβάτη στο παγκοσμίου φήμης Cirque du Soleil. Κινηματογραφική Λέσχη Βριλησσίων Cine – Δράση

ΣΧΕΤΙΚΑ: Συμβαίνουν στην πόλη μας
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

Ο χρόνος διαλύεται μέσα στη στιγμή το ελάχιστο γίνεται ο μέγιστος τύραννος. Βασανίζει ανθισμένες πληγές γεμάτες χαμόγελα και υποσχέσεις για κάτι άλλο, αυτό το άλλο είναι που ζούμε κάθε στιγμή νομίζοντας ότι ζούμε το άλλο. Όμως το άλλο δεν υπάρχει. Είμαστε εμείς η Μοίρα μας που μας λοξοκοιτάζει. Σφίγγα που ξέχασε το αίνιγμα δεν έχουμε τίποτα να λύσουμε. Δεν υπάρχει αίνιγμα δεν υπάρχει διαφυγή από τον πύρινο κύκλο του Ήλιου και του Θανάτου.

Ο χρόνος διαλύεται – Μίκης Θεοδωράκης
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter